Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တိုက်ပွဲ (၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော လေရှူသွင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များသာမက ယွင်ရှောင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာလည်း မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့၏ စိတ်များမှာ ဗလာဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p><strong>ရှောင်ဟုန်က တကယ်ကို ကောင်းကင်တမန် ဖြစ်နေတာပဲ။</strong></p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရင်ကျစ်က ကောင်းကင်တမန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ မည်သူ့ထံတွင်မျှ သံသယများ မရှိတော့ချေ။ အံ့အားသင့်နေခဲ့ကြသော ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များလည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး အားလုံးက အဝေးမှနေ၍ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ သေမတတ် ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ညာလက်ရှိ အရိုးများမှာ အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေကာ သူသည် သူ၏စွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေရင်း အလွန် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် သူတို့ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြောင်းကို သိရှိသဖြင့် အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများ ရှိနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် လက်နောက်ပစ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့အားလုံးရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အံ့အားသင့်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားရင်း လူတိုင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး။ အရှင်ထျန်းကျယ်က ပိုပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရတာပါ"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ထျန်းကျယ်က ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြောင်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့် အဲဒီ သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှ မရခဲ့သေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မရခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ကောင်းကင်တမန်က အဲဒီ လေဟာနယ်ကျမ်းကို မရခဲ့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် သူမ၏ လက်ကို လှန်ကာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပြောတာ ဒီအမှိုက်လား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းမှာ စကားပြောဆိုနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အာဏာရှင်နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်နှင့်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ရတနာတစ်ခုကို အမှိုက်ဟု ခေါ်ဆိုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်သည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ ဤပုဂ္ဂိုလ်၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် သူမ၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားဖြင့်သာ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့၏ ဘေးတွင် အမြဲရှိနေတတ်သော လိမ္မာရေးခြားရှိသည့် ကလေးမလေး ရှောင်ဟုန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် လေဟာနယ်ကျမ်းကို ရင်ကျစ်ထံသို့ ပစ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က သဘောကျနေမှတော့ ဒီအမှိုက်ကို ယူလိုက်လို့ရတယ်။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် အဖိုးအခအနေနဲ့ သဘောထားလိုက်"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်သည် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်အမြန် လက်ခံကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်ထျန်းကျယ်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် မနာလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မပြောရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှောင်ဟုန်သည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယွင်ရှောင် ကျမရဲ့ အထောက်အထားကို ရှင် သိသွားပေမဲ့ အတိတ်က ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ထားပြီး ရှင့်ကို မသတ်ချင်ဘူး။ မှော်ကျောက်တုံးကို လွှဲပြောင်းပေးသရွေ့ ရှင် ထွက်သွားလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ ကောင်းကင်တမန်က မြင့်မြတ်လက်နက်အတွက် ယွင်ရှောင်ကို သတ်ချင်သည်ဟု သူတို့ မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ထိုမှော်ကျောက်တုံးအတွက် ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ မြင့်မြတ်လက်နက်ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားနေနိုင်သလား။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင် ဒီလူကို လွှတ်ပေးလို့ မရပါဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အခြေအနေအထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့ပြီးပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို လုံးဝ သုတ်သင်ပစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် အနာဂတ်မှာ သူ့ရဲ့ လက်စားချေမှုကို ကျွန်တော်တို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက သဘောတူပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ခက်ခဲတယ် အစ်ကိုကြီး။ ဘယ်လိုလုပ်သင့်တယ်လို့ အစ်ကိုကြီး ထင်လဲ။ ကျွန်မရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အကုန်လုံးက အစ်ကိုကြီးကို သတ်ချင်နေကြတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ထိပ်တန်း ပညာရှင်တွေ မဟုတ်ရင်တောင် အကုန်လုံးက လူကြီးတွေပဲ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့က ဒီလို ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို အမှန်တကယ် နားထောင်နေကြတာလား။</p> <p> </p> <p> ကျွတ်ကျွတ်... လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းတွေ... တကယ်ပဲ သူတို့ ပိုပြီး ပုန်းကွယ်နေလေလေ သူတို့ ပိုပြီး အောင်မြင်လေလေပဲ"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များမှာ ချက်ချင်း မျက်နှာပူသွားကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို ငုံ့လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးက အရမ်း ရက်စက်တာပဲ။ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်းမှာ သွေးကွဲအောင် လုပ်ချင်ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီကမ္ဘာမှာ အမြဲတမ်း ဘယ်သူက လက်သီး အသန်မာဆုံးလဲဆိုတာ အရေးကြီးတာ။ ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးက အဲဒီလောက် အသက်မကြီးသေးပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ နောက်မှာ လိုက်နေတဲ့ အဘိုးကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိနှင့် အခြားသူများမှာ ဆွံ့အားသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဟုန် အဲဒီတုန်းက အရှေ့ပင်လယ်မှာ ငါ့အတွက် မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်တဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် ငါ အခုထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားနေရဆဲပါ။</p> <p> </p> <p>ဒီနှစ်တွေ အားလုံးကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့တွေ သေခြင်းရှင်ခြင်း ရန်သူတွေ ဖြစ်လာတာက နှလုံးကွဲစရာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘဝဆိုတာ စစ်တုရင်ပွဲတစ်ပွဲလိုပါပဲ။ အရာအားလုံးကို တကယ်ပဲ ဘယ်သူက ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဟိုင်ထျန်းမြို့မှာတုန်းက အစ်ကိုကြီးက ကျမကို ကာကွယ်ဖို့ အရှေ့ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကိုတောင် ဆန့်ကျင်ပြီး အရာအားလုံးကို စွန့်စားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> ကျမရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ အရမ်းကို နွေးထွေးသွားခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ တိယဲ့က ကျမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက ကျမရဲ့ အကျိုးအတွက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကံကြမ္မာရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံက ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလိုက်လဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က… "ရှောင်ဟုန် အခုအချိန်မှာ မင်း ဘာတွေးတွေ မင်းက တိယဲ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို မခံရဘဲ ကြီးပြင်းလာတဲ့အတွက် ငါ အရမ်း ပျော်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဟုန်လည်း ဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး အစ်ကိုကြီးနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောရတာ အရမ်း ပျော်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျမတို့က မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေပေါ်မှာ ရှိနေတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ အစ်ကိုကြီးက မှော်ကျောက်တုံးကို ပေးအပ်ပြီး ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဝင်မယ်ဆိုရင် ရှောင်ဟုန်က အစ်ကိုကြီးကို ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆက်ဆံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရှိ လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီနှင့် ရင်ကျစ်တို့၏ မျက်နှာများမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး မပျော်ရွှင်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောခဲ့သလိုပဲ ငါတို့မှာ မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း နှမြောစရာကောင်းတာပဲ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စွဲလမ်းမှုကြောင့် သူငယ်ချင်း အများအပြားက အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ သေရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာကုသနေခဲ့သော ချယ်ယုံသည် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ယီး သေလိုက်… ‌ောက်ရေးမပါတာတွေ တော်လောက်ပြီ။ နင် တိုက်ချင်ရင် တိုက်လေ။ ဘယ်သူက သေမယ့်လူ ဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ သူတို့သည် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ရှိနေပြီး သေရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ကြသည့်အလား ခိုင်မာပြတ်သားနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဟုန် မင်းရဲ့ ပန်းတိုင်က မှော်ကျောက်တုံးပဲ။ တခြားသူတွေကို မထိခိုက်စေဖို့ ငါတို့ လောင်းကြေးတစ်ခု လုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်... လောင်းကြေးက ဘယ်လို အလုပ်လုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင် ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့စကားကို နားမထောင်ပါနဲ့။ သူက ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့ဖို့ အရှင့်ကို လှည့်စားဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>အခု ကျွန်တော်တို့ အသာစီးရနေပြီဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူတို့ကို သုတ်သင်ပစ်သင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ အလှည့်စားခံရမယ့် လူလို့ ရှင် ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်မှာ စကားစမြည်ပြောဆိုနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အသာစီးရနေတယ် ဟုတ်လား။ အရှင်ရင်ကျစ်က တကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတာပဲ။</p> <p> </p> <p> အားလုံး နားထောင်ကြ နောက်မှ ပရမ်းပတာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာရင် တခြားအရာတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှင်ရင်ကျစ်ကို သတ်ဖို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြ။ သူ့ကို နောက်ဆုံးလူ ဖြစ်အောင် လုပ်ကြ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် တစ်သံတည်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူတို့အားလုံးက ရင်ကျစ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်မှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤလူများသည် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို အမှန်တကယ် သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်ချေ အများဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်ပြီး နာကြည်းသွားကာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... အစ်ကိုကြီးက အရမ်း ရယ်ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် သူမ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးရဲ့ လောင်းကြေးအကြောင်း ကျမကို ပြောပြပါအုံး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်။ သိုင်းပြိုင်ပွဲတစ်ခုနဲ့ ဒါကို ဖြေရှင်းကြတာပေါ့။ တစ်ဖက်ကို လူခုနစ်ယောက် စင်ပေါ်လွှတ်ပြီး လေးပွဲနိုင်တဲ့သူက အနိုင်ရသူ ဖြစ်မယ်။</p> <p> </p> <p> မင်း နိုင်ရင် ငါက မှော်ကျောက်တုံးကို ပေးအပ်ပြီး ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဝင်မယ်။ ငါ နိုင်ရင် ငါတို့ အားလုံး ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားပြီး အိမ်ပြန်ကြမယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိနှင့် အခြားသူများသည် တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်ကြ၏။ အကယ်၍ သူတို့ လူခုနစ်ယောက် စေလွှတ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့ လေးပွဲနိုင်ရန် အခွင့်အရေး အလွန် မြင့်မားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... အစ်ကိုကြီးက ကျမကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုးနဲ့ ဖန်တီးထားလဲဆိုတာ ကျမ မသိဘူး။ သူတို့ကို ဘယ်လိုပဲ ရိုက်ရိုက် သူတို့ကို သတ်လို့မရဘူး။ အစ်ကိုကြီးက ကျမကို လှည့်စားနေတာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်တာ အကောင်းဆုံးလို့ မင်း ထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ထားကြစို့။ တစ်ယောက်ချင်းပဲ။ ကျမနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အစ်ကိုကြီးတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ဆွံ့အသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက လူနှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကြားက ကိစ္စပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါးယောက်နဲ့ ငါးယောက် ဖြစ်သင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက အရမ်း ဒုက္ခများတယ်။ သုံးယောက်နဲ့ သုံးယောက်ပဲ လုပ်ကြစို့။ နှစ်ပွဲနိုင်ရင် လုံလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွား၏။ အကယ်၍ သူသာ ရှောင်ဟုန်ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် သူ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး လုံးဝနီးပါး ရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အကယ်၍ ၎င်းသာ သုံးယောက်နဲ့ သုံးယောက် ပွဲစဉ်တစ်ခု ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် ကျင်းချီနှင့် ရင်ကျစ်တို့သည် မလွဲမသွေ ကွင်းထဲတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ပိုမို ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့…</p> <p> </p> <p>သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင်းချီ စင်ပေါ်တက်ရင် အဲဒီ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးကို သူ ယူလာလို့ရလား"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ ငါ ယူလာမှာပေါ့။ ဒီ နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးက မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရုပ်သေးတွေလိုပဲ ငါ့ရဲ့ စိတ်နဲ့ ထပ်တူကျနေပြီ။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက ရုပ်သေးတွေ မပါဘဲ စင်ပေါ်တက်လို့လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ အဲဒီလိုဆိုရင် သုံးယောက်နဲ့ သုံးယောက် လုပ်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားလေသည်။ တစ်ဖက်လူက သေချာပေါက် ကန့်ကွက်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့က ဤမျှ အသင့်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်ပင်လျှင် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး အတည်ပြုလိုသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင်းချီနဲ့ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးက အမြဲတမ်း အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြတာဆိုတော့ သူတို့ကို တစ်ယောက်လို့ပဲ သတ်မှတ်လို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ နားလည်ပါတယ်။ စကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူ သွားမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက မဆိုင်းမတွ ရှေ့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါပဲ"</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးသည် သူ့အနောက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကြလေသည်။ ကျင်းချီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ လာမလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ နှလုံးသားမှာ ကျဆင်းသွားလေသည်။ ဤလူသည် သူ၏လျှို့ရှာရွှမ်ယွီကို မကြောက်ရွံ့ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဒုက္ခများသော်လည်း အချိန်အလုံအလောက် ပေးမည်ဆိုလျှင် သူ့ကို ဖိနှိပ်ရန် အတော်လေး လွယ်ကူလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ထပ်မံ လက်ယမ်းလိုက်ရာ "မူး" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ခွင်းနွားက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များ… "…"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနွားက သိသာထင်ရှားစွာပဲ ရုပ်သေးတစ်ရုပ်လေ။ ဘယ်လိုလုပ် စီးတော်ယာဉ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီရုပ်သေးက ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ။ သူက ရုပ်သေးတစ်ရုပ် ဖြစ်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက နတ်ဆိုးအလောင်းကောင်ကို ယူလာလို့ရပြီးတော့ ငါက ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကို ယူလာလို့မရဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်၏ အကြည့်များသည် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်၊ ပင်းချန်နှင့် မိုးကြိုးနက်တို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သကဲ့သို့ သူမ၏ အမူအရာမှာ ခက်ထန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ၎င်းကို အလွယ်တကူ ဝန်ခံလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးက သားရဲထိန်းသခင်ရော ရုပ်သေးဆရာရောပဲ။ နောက်တစ်ကျော့မှာ အရှင်ရင်ကျစ်ကို ငါ တိုက်ခိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်၏ မျက်နှာမှာ သေမတတ် ဖြူရော်သွားလေသည်။ သူသည် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဤလေးဦးကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် သူ သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး…"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တို့သည် မရည်ရွယ်ဘဲ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်ကြပြီး မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်နေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီနှင့် အခြားသူများသည် ပြုံးကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြရာ သူတို့၏ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးကို များစွာ တိုးလာစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်မှာ ဖြူရော်နေသော်လည်း သူမသည် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင်းချီ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ချပါ အရှင်ထျန်းကျယ်။ ဒီတိုက်ပွဲကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် အနိုင်ရပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ၎င်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ကြလေသည်။ ယွင်ရှောင်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ လင်းမုတိနှင့် ကောင်းကင်ခွင်းနွားတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုဖြင့် သူတို့သည် ကျင်းချီနှင့် နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးတို့ကို လုံးဝ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသင့်သည်။ သူတို့ မနိုင်လျှင်တောင် သူတို့ မရှုံးနိမ့်သင့်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် ရုတ်တရက် သူ၏လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး နားစည်ကို ဖောက်ထွက်လုမတတ် စူးရှရှည်လျားသော လေချွန်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်ကြီး တုန်လှုပ်သွားပြီး အထက်မှ တိမ်တိုက်များ လှုပ်ရှားလာကာ လေဟာနယ်မှာ နှစ်ဖက်စလုံးသို့ ပြဲထွက်သွားပြီး နက်မှောင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလမ်းကြောင်းအတွင်းမှ ဧရာမ လိပ်ခေါင်းကြီးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လေရှူသွင်းလိုက်ကြပြီး ယွင်ရှောင်မှာ စကားပြောဆိုနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားလေသည်။ မလှုပ်ရှားနိုင်သော သစ်တောသည် နေမင်းကို ကွယ်ဝှက်ထားသော ဧရာမ တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား... ဒီ သစ်တောကလည်း ငါ့ရဲ့ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးပဲ။ ဒါတင်မကဘူး သစ်တောထဲမှာ အလောင်းကောင် မိစ္ဆာ သုံးထောင်ကျော် ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့ ငါ့ကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save