Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တိုက်ပွဲ (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အဖွဲ့မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြပြီး လင်းမုတိ၏ ပါးစပ်ပင်လျှင် ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကာ သူတို့အပေါ် ရေခဲရေတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... အရှင်ကျင်းချီက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က လက်ခုပ်တီးကာ ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးတွေ ဒီမှာရှိနေတော့ ငါတို့ သေချာပေါက် နိုင်မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များသည် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ယွင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကို ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မုတိနိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်သေးရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက စကားစမြည်ပြောဆိုနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ဒီပွဲစဉ်မှာ အရှုံးပေးလိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မနိုင်ရင်တောင် သူ့ရဲ့ ဌာနချုပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်အုံးမယ်။ ဘယ်သူက သူ့ကို အဲဒီလောက် မာနထောင်လွှားခိုင်းလို့လဲ။ ကြည့်ရတာ တကယ်ကို မျက်စိနောက်စရာကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး... ရှင်တို့က ထပ်ပြီး တိုက်ချင်သေးတယ်ပေါ့လေ။ ရှင်တို့ရဲ့ သတ္တိက ချီးကျူးစရာပါပဲ။ အစ်ကိုယွင်ရှောင် အနိုင်အရှုံးကို ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထျန်းချမ်ချောက်ကမ်းပါး သိုင်းပြိုင်ပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ တစ်ဖက်ဖက်က သေသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် အသတ်ခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် စင်ပေါ်က လူကိုယ်စား မင်းနဲ့ ငါ အရှုံးပေးတာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>သူမက ကျင်းချီကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက် အရှင်ကျင်းချီ။ ငါ ရှင့်အတွက် အရှုံးမပေးသလို ရှင်လည်း အရှုံးမပေးသင့်ဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ရှင် အရှုံးပေးလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှုံးနိမ့်ခြင်း ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ အရှင်ထျန်းကျယ်က ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် မျက်လုံးမှေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ဒါက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။ စလိုက်ကြရအောင် ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူမနှင့် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များသည် ချက်ချင်းပင် ပေတစ်ထောင်အကွာသို့ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ကောင်းကင်ခွင်းနွားပေါ်တွင် ဘေးတစောင်း ထိုင်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အသံမဲ့သစ်တောဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့မှတော့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလောင်းကောင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းက တပည့်တွေ အားလုံး ထွက်သွားကြ"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်နေသော သစ်တောထဲမှ အလင်းတန်း ထောင်ပေါင်းများစွာ ပျံတက်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် စည်းမျဉ်းများကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း မပြုနိုင်စေရန် ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သစ်တောထဲမှ ဧရာမ ပုံရိပ်တစ်ခု မတ်တတ်ရပ်လာပြီး ၎င်း၏ လက်များကို အရှေ့တွင် ပေါင်းစပ်ကာ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ထိုပုံရိပ်ကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသည်။ ၎င်းမှာ ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်ဝံကြီး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အလယ်တွင် ပေါင်ခြံမှ ခေါင်းထိပ်အထိ ထင်ရှားသော ချုပ်ရိုးရာတစ်ခု ရှိနေခြင်းသာ ကွာခြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ်လား"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်းနွား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ဆယ်ဆခန့် ကြီးမားလာပြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ၎င်း၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဦးချိုနှစ်ချောင်းကို အသုံးပြုကာ အထက်သို့ ပင့်ခတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်ဝံကြီးသည် ၎င်း၏ လက်ဝါးများကို နွားကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း မြင့်တက်လာသော စွမ်းအားကို မခံနိုင်ဘဲ ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ နောက်သို့ တုန်ယင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ဓားဖြင့် နှစ်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းခံရပြီးကတည်းက ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်ဝံကြီးသည် ၎င်း၏ စွမ်းအား အများစုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ယခင်ကလောက် အားမကောင်းတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်ဝံကြီးသည် ကောင်းကင်ခွင်းနွားကြောင့် မြှောက်တင်ခံလိုက်ရပြီး သစ်တောထဲမှနေ၍ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရကာ အဆုံးမဲ့ ပင်လယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>သစ်တောထဲမှ ပုံရိပ်အများအပြား ပျံတက်လာပြီး သူတို့အားလုံးထံမှ အလောင်းကောင် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအထဲတွင် အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ဆယ့်ရှစ်ရုပ်မှာ ဟန့်တား၍မရနိုင်သော စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်ကို ဝန်းရံလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည်လည်း ဧရာမ လိပ်ကြီး၏ အထက်တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းသည့် ဟန်အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်"</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ဆယ့်ရှစ်ရုပ်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမွေးများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ သူတို့သည် တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ၏ အမူအရာမှာ တစ်လျှောက်လုံး တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပြိုင်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူသည် မည်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားကိုမျှ မခံစားရချေ။</p> <p> </p> <p>သုံးပေနဲ့ ခြောက်လက်မ ရှည်လျားသော ငွေရောင် ကြာပွတ်တစ်ခုကို လေဟာနယ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတွင် ကွင်းများပါရှိသည့် အပိုင်း နှစ်ဆယ့်တစ်ပိုင်း ရှိပြီး ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ငွေရောင် မှော်စာလုံးများ လှည့်ပတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်း"</p> <p> </p> <p>ကြာပွတ်တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်နှင့် နဂါး သို့မဟုတ် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ငွေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက လေထဲတွင် လင်းလက်သွားပြီး အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ပေါ်တွင် ကြာပွတ်ရာများ ချက်ချင်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်နေသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဟစ်အော်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်လို ကြာပွတ်မျိုးလဲ။ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလောင်းကောင် မိစ္ဆာတွေက စက်ရုပ်တွေနဲ့ မတူဘူး။ ရုပ်သေးတွေကို သုံးစွဲသူရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ ထိန်းချုပ်ရတာဖြစ်လို့ တစ်ချိန်တည်းမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ရုပ်သေးအရေအတွက်က အကန့်အသတ် ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ အလောင်းကောင် မိစ္ဆာတွေကတော့ ကွာခြားတယ်။ ဒီဟာကို သန့်စင်ဖို့ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးရတယ်။ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ နတ်ခုနစ်ပါးထဲက တစ်ပါး ကျန်ရှိနေသရွေ့ အလောင်းကောင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သန့်စင်လို့ရတယ်။</p> <p> </p> <p> ငါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်တစ်ပါးနဲ့ နတ်တစ်ပါးကို လူစုခွဲလိုက်ရုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် လေရှူသွင်းလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စိတ်အဟုန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်ကို လူစုခွဲလိုက်တာလား။ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ ဟစ်အော်နေသော အလောင်းကောင်ရုပ်သေးကို တိုက်ခိုက်ရန် အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သော်လည်း အလောင်းကောင်ရုပ်သေးမှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြဘဲ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ဆက်လက် နာကျင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်း ရွှမ်း"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ကြာပွတ်နှစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ နောက်ထပ် အလောင်းကောင်ရုပ်သေး နှစ်ရုပ်မှာ ပေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ ငိုကြွေးနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို သတ်လိုက် ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကြာပွတ်နဲ့တော့ အထိမခံနဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ဆယ့်ငါးရုပ်မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် စတင် လှုပ်ရှားလာကြပြီး လေထဲတွင် လေဆင်နှာမောင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ သူတို့ကို လုံးဝနီးပါး မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလကားပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ငွေရောင် ကြာပွတ်သည် "ရွှမ်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ရာ အလွန် မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကို လွင့်စင်သွားစေပြီး ၎င်းမှာ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ ဟစ်အော်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်း ရွှမ်း ရွှမ်း…"</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ပြန်ကြာပွတ်သည် လေထဲတွင် ကခုန်နေပြီး ထူထပ်သော အလင်းတန်း ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းကာ အဆက်မပြတ် ရိုက်ချနေပြီး ရိုက်ချက်တိုင်းသည် အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကို ထိမှန်ကာ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ အမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူသည် လက်ဟန်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ရာ သူ့လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ရွှေရောင် မှော်စာလုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးသည် ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ရှည်လျားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂါး"</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေး၏ အသံမှာ ဒေါသတကြီး စီးဆင်းနေသော ရေလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ မလှုပ်ရှားနိုင်သော သစ်တောတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားရာ ဧရာမ လိပ်ကြီးပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး အဆောက်အအုံ မရေမတွက်နိုင်အောင် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများ အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အောက်သို့ တွားသွားလာကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ယင်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ပြန်ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံထားရသော အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးကို ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်နေကာ ဒူးထောက်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ကြာပွတ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးသည် အလောင်းကောင်များ အားလုံး၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်လာသောအခါ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများ အားလုံး တုန်ယင်ကာ ဝပ်တွားသွားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အပျက်သဘောဆောင်သည့် အရာများ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူတို့၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂါး... ဂါး"</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးများ၏ ဖိနှိပ်ထားသော အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများသည် ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြကာ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုမျှ မပြသကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ရွှမ်း"</p> <p> </p> <p>ကြာပွတ်တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ အရှေ့ဆုံးရှိ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးပေါ်တွင် ငွေရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ပေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းသည် ခေတ္တမျှသာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်ကာ ၎င်း၏ အစွယ်များနှင့် လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်လျက် ရှေ့သို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလောင်းကောင် သောင်းချီရဲ့ ဘုရင်ရဲ့ ဖိအားအောက်မှာ ဒီအလောင်းကောင်ရုပ်သေးတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက သူတို့ရဲ့ အသိစိတ်ကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပြီး တကယ့် သေမင်းတမန် စစ်သည်တွေ ဖြစ်လာကြပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘူး နာကျင်မှု မရှိဘူး သတ်ဖို့အတွက် ရှေ့ကို ပြေးဝင်ရုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲဒါကို မြင်နိုင်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း သေချာပေါက် သေရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက အရှုံးပေးလျှင်တောင် ဤလူကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည်ဟု သူ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ မဟုတ်ပါက ငွေရောင် ကြာပွတ်သည် အလောင်းကောင် မိစ္ဆာများအတွက် အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"မူး"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်းနွားက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ရှေ့ခွာများဖြင့် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ အဆုံးအစမရှိသော အပြာရောင် အလင်းပိုက်ကွန်တစ်ခု ချက်ချင်း ပြန့်ထွက်လာပြီး အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများ အားလုံးကို ၎င်းအပေါ်တွင် ကပ်ငြိသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သူ၏ငွေရောင် ကြာပွတ်ကို လေထဲတွင် လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ၎င်းသည် ငွေရောင် ဓားရှည်တစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှပ်"</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းမှာ အားမကောင်းသော်လည်း ၎င်းသည် ထူးထူးခြားခြား ထက်ရှလှသည်။ ၎င်းသည် ခုတ်ပိုင်းသွားပြီး ပထမဆုံး အလောင်းကောင်ရုပ်သေး လေးငါးရုပ်ကို ခါးလယ်မှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများသည် အသေအလဲ ရုန်းကန်နေကြပြီး အပြာရောင် အလင်းပိုက်ကွန်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော လင်းလက်နေသည့် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မူး"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်းနွားသည် ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ၎င်း၏ နဖူးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ကို သတ်လိုက် တတ်နိုင်သလောက် အများကြီး သတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အလောင်းကောင်ရုပ်သေးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကာ သူ၏ဓားရှည်ဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ရိုက်ချက်တိုင်းက မရေမတွက်နိုင်သော ခြေလက်အင်္ဂါများကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နွားကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းသည် ၎င်း၏ ဦးချိုများကို အသုံးပြုကာ ပြေးဝင်လာသော အလောင်းကောင်ရုပ်သေးကို ခွေ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်ရုပ်သေး၏ ရင်ဘတ်မှာ ချက်ချင်း အပေါက်နှစ်ပေါက် ပွင့်သွားသော်လည်း ၎င်းသည် လဲကျမသွားသလို သေဆုံးလည်း မသွားချေ။ အဲဒီအစား ၎င်းသည် ရူးသွပ်စွာ လက်သီးများ ဝှေ့ယမ်းကာ ကောင်းကင်ခွင်းနွားကို ထိုးနှက်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းကင်ယံရှိ အလောင်းကောင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ တပည့်များ အားလုံးမှာ ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဤကဲ့သို့ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး တပ်ဖွဲ့ကြီးသည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခံနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ငွေရောင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူမှာ ခုတ်ချက်တိုင်းနီးပါးတွင် လူတစ်စုကို ဒဏ်ရာရစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျင်းချီ ရှင်ကိုယ်တိုင် မလှုပ်ရှားတော့ဘူးလား။ ဒီတိုင်းဆက်သွားရင် ရှင့်ရဲ့ လက်ပါးစေတွေနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အကုန်လုံး သေကုန်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်လို့ရတယ်။ ဒါတင်မကဘူး ဒီခြေလက်အင်္ဂါတွေနဲ့ အပိုင်းအစတွေကို စောစောက ပင်လယ်မျောက်ဝံကြီးလိုပဲ အသုံးပြုဖို့ အတူတူ ချုပ်စပ်လို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် သူမ နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သြော် အဲဒီလိုကိုး"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားစမြည်ပြောဆိုသံကို ကြားသောအခါ ကျင်းချီမှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ဒေါသတကြီး အခိုးအငွေ့များ ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး သူသည် လင်းမုတိ၏ အထက်တွင် ချက်ချင်း ဆင်းသက်လာကာ လက်သင်္ကေတများကို အလျင်အမြန် ဖွဲ့စည်းရင်း အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးသည်လည်း ၎င်း၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သူ့လက်ကို လှန်ကာ သူ၏ဓားကို ရှေ့သို့ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ "ချွင်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ငွေရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ငွေရောင် အလင်းတန်း ဒိုင်းလွှားတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း... ဘန်း"</p> <p> </p> <p>လူနှင့် အလောင်းကောင်ထံမှ တိုက်ခိုက်မှုများသည် အလင်းတန်း ဒိုင်းလွှားကို ဝင်တိုက်သွားရာ ၎င်းမှာ ချက်ချင်း ကြေမွသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အားကောင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး လင်းမုတိကို ထိမှန်ကာ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်ရုပ်သေး အများအပြားသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာပြီး လင်းမုတိကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မူး"</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ ကောင်းကင်ခွင်းနွားသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိပုံရလေသည်။ ၎င်းသည် အကြိမ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်နေပြီး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလောင်းကောင်ရုပ်သေး အများအပြား၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီး ၎င်း မည်သို့ပင် လုပ်ဆောင်စေကာမူ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ လင်းမုတိတွင် နတ်ဘုရားသံမဏိ ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အုပ်စုဖွဲ့ တိုက်ခိုက်ခံရမှုအောက်တွင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ကြောင်း အာမခံရန် ခက်ခဲလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မလှုပ်ရှားနိုင်သောသစ်တော ပေါ်လာကတည်းက ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်နေရန် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထပ်ကစားနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ဒီပွဲစဉ်မှာ ငါတို့ အရှုံးပေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှုံးပေးတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါတို့ နိုင်တာပေါ့။ ဟေး…"</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အောင်ပွဲခံသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမျှ သန့်စင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်၏ အောက်တွင် ဤမျှ အေးစက်ပြီး မာကျောသော နှလုံးသားတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ။ ကျင်းချီကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည်လည်း သူတို့၏ စကားစမြည်ပြောဆိုသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ရပ်လိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတော့ ဒီအလောင်းကောင်ရုပ်သေးတွေက နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံရပြီး သူတို့ရဲ့ အသိစိတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ သူတို့က သတ်ဖို့ပဲ သိတော့တယ်။ အခု ငါတောင် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ အတွင်းတွင် ဒေါသများ မြင့်တက်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို အမိဖမ်းထားလေပြီ။ ဒါက ဆင်ခြေတစ်ခုဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။</p> <p> </p> <p>"အိုး... အဲဒီလိုလား။ ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟုန်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းကာ စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျင်းချီက အဲဒီလိုပြောမှတော့ ငါက သူတို့ကို ရပ်တန့်အောင် လုပ်ရတော့မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>တုသိတာဘုံတောင်သည် သူ့လက်ဝါးထဲမှ တိုက်ရိုက် ပျံထွက်သွားပြီး ကြီးမားလာကာ တောင်တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သစ်တော၏ အထက်သို့ ရွေ့လျားသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save