Book List

<h2 style="text-align: center;">ကံကြမ္မာရှာ​ပုံတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၂၈)</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရိလင် ကျွန်းစုမှ ထွက်ပြေးခြင်း၊ ဘေးဒုက္ခကို ရှောင်ရှားခြင်း။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘေးဒုက္ခတွေက အမြဲတမ်း မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာတတ်တာပဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဒါကိုပဲ ကံကြမ္မာရဲ့ မျက်လှည့်ဆန်မှုလို့ ခေါ်ကြတာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဖန်သည် အတော်လေး ခံစားချက် ပြင်းထန်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဤကာလအတွင်း မည်သည့် မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်မှ မရှိဘဲ အလွန် ဘေးကင်းလုံခြုံနေပြီဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုမို ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု အုံကြွနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားခဲ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နိမိတ်ဖတ်အင်း၏ သတိပေးချက်သာ မရှိခဲ့ပါက၊ သူ လုံးဝ သိရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘေးဒုက္ခက မကျရောက်လာသေးသလို၊ သတိထားမိဖို့လည်း အချိန်မနှောင်းသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ဘေးဒုက္ခကို ရှောင်ရှားရန် အချိန်ရနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် နိမိတ်ဖတ်အင်းက ကြယ်ခုနစ်ပွင့် တောင်ထွတ်ကို ပြန်သွားဖို့ အကြံပေးထားတယ်။ ရွှမ်ကောင်းကင် ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေက ဘေးကင်းသွားပြီမို့လို့များလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဖန်သည် ဤအချက်ကို မတွေးဘဲ</p> <p>မနေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ကြယ်ခုနစ်ပွင့် တောင်ထွတ်မှ သူ ထွက်ခွာလာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရွှမ်ကောင်းကင် ဓားဂိုဏ်းက တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများကို အတင်းအကျပ် စစ်မှုထမ်းခိုင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အမြောက်စာ မဖြစ်စေရန်အတွက် သူ ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်းက အလွန် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ရိလင် ကျွန်းစုသို့ မလာခဲ့ပါက၊ ဤမျှ များပြားသော အခွင့်အရေးများကို မည်သည့်နေရာတွင် ရရှိနိုင်မည်နည်း၊ ထို့အပြင် သတ္တမအဆင့် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းသို့ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ မည်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် တောင်ထွတ်တွင် ဆက်နေခဲ့ပါက၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းမှာ ဤမျှ မြန်ဆန်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် တောင်ထွတ်နှင့် ဝေးကွာနေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး နှစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါက ရွှမ်ကောင်းကင် ဓားဂိုဏ်းနှင့် ရှန်နုံးဂိုဏ်းတို့အကြား စစ်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မပြီးဆုံးသေးလျှင်တောင်မှ၊ ၎င်းက ကြီးမားသော အန္တရာယ် သိပ်မရှိနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ ဘေးဒုက္ခကို ရှောင်ရှားရန် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် တောင်ထွတ်သို့ ပြန်သွားခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ပညာရှိကျသော ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့သော ဘေးဒုက္ခကြီး ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူ လုံးဝ မသိရှိသော်ငြားလည်း၊ ပညာရှိသူသည် ယိုင်နဲ့နေသော နံရံအောက်တွင် မရပ်တည်တတ်ချေ၊ ထို့ကြောင့် တာအိုရဲဘော် ဝေလငါးနီ နှင့်အတူ ရောနှော သေဆုံးခံရန် သူ့တွင် မည်သည့် အကြောင်းပြချက်မျှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးတောရင်း ကျန်းဖန်သည် သူ၏ နေအိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နေအိမ်အတွင်းရှိ စုဝေဝေကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်၊ စုဝေဝေသည် ပိုမို ချောမောလှပကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလာပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း ကျော့ရှင်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ အကြည့်တိုင်းနှင့် အပြုံးတိုင်းမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ကျန်းဖန်၏ ရင်ကိုပင် တုန်ဟီးသွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင်လေးပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းဖန်သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ စုဝေဝေကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး "ဝေဝေ၊ ပစ္စည်းတချို့ သိမ်းလိုက်၊ ငါတို့ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် တောင်ထွတ် ကို ပြန်ကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လို</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုဝေဝေသည် သူမ၏ လှပသော မျက်တောင်လေးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် မီးကြေးနီကျွန်းတွင် အဆင်ပြေနေခဲ့ရာ၊ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ရုတ်တရက် ထွက်ခွာပြီး ကြယ်ခုနစ်ပွင့် တောင်ထွတ်သို့ ပြန်ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ယောကျ်ား... တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လားဟင်။"</p> <p> </p> <p>စုဝေဝေ မေးမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသော ကိစ္စတစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထား၏၊ မဟုတ်ပါက သူမ၏ ယောကျ်ားသည် ဤကဲ့သို့သော ရွေးချယ်မှုမျိုး ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မေးစရာရှိသည်မှာ သူမ၏ ယောကျ်ားကို ဤမျှ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားစေလောက်သည်အထိ တကယ်တမ်း မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် သိပ်မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု ရထားတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် လောလောဆယ် ဒီကနေ အရင်ထွက်သွားကြတာပေါ့၊ ကျန်တာ နောက်မှပြောကြမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဖန်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းပြနေရန် မရည်ရွယ်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။"</p> <p> </p> <p>စုဝေဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ယောကျ်ား၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များက ဘယ်သောအခါမှ မမှားယွင်းခဲ့ဖူးကြောင်း သူမ သိထားပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထား၏။</p> <p> </p> <p>အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် တကယ်တမ်းတွင် သူမ၌ သိမ်းဆည်းစရာ ပစ္စည်းများများစားစား မရှိလှချေ။</p> <p> </p> <p>အခြေခံအားဖြင့် အရာအားလုံးမှာ သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူမသည် ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင်၊ ကျန်းဖန်သည် အိမ်တော်ထိန်း ယန်ဟယ်နှင့် အခြားသူများကို သူနှင့် သူ၏ တာအိုလက်တွဲဖော်တို့ ရွှမ်ကျန့်မြို့သို့ အချိန်အတော်ကြာ သွားရောက်လည်ပတ်မည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မီးကြေးနီကျွန်းကို ဆက်လက်၍ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြပ်ပေးရန် မျှော်လင့်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆက်သွယ်ရေး အင်းစာလုံး အချို့ကိုလည်း ချန်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက သူ့ထံ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအစီအစဉ်များကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့သည် မီးကြေးနီကျွန်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဖန်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်၊ ရိလင် ကျွန်းစုသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း နယ်ပယ်၏ သတ္တမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စုဝေဝေသည်လည်း အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းသို့ တက်လှမ်းထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ဤပင်လယ်ပြင်ဒေသမှ ထွက်ခွာပြီး ကုန်းတွင်းပိုင်းသို့ ပြန်ရောက်ရန် အချိန်သိပ်များများ ယူရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့သည် ရွှမ်ကောင်းကင် ဓားဂိုဏ်း၏ ပိုင်နက်နယ်မြေပေါ်သို့ နောက်တစ်ဖန် ခြေချမိခဲ့ကြပြီး၊ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် တောင်ထွတ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သော ဝေလငါးနီကျွန်းပေါ်၌ ထူးဆန်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်အချို့ ဝေလငါးနီကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ကျွန်းပေါ်ရှိ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲလှပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ယွမ်ယင်း အဆင့်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူတို့သည် ရွှေအမြုတေ လက်အောက်ငယ်သား အချို့ကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိလင် ကျွန်းစု အတွင်းရှိ အင်အားစု အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းရွေ့နှင့် အခြားသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြပြီး တုန်ယင်ကာ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူများအဖွဲ့ ဘယ်ကရောက်လာသည်ကို သူတို့ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် သာမန် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြရာ၊ ဤယွမ်ယင်း ကျင့်ကြံသူကို ဘယ်လိုများ ရန်စမိခဲ့ကြသနည်း။</p> <p> </p> <p>"တာအိုရဲဘော် ဝေလငါးနီ နဲ့ ယွီရော့လင် တို့ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ မင်းတို့ လုံးဝ မသိဘူးလို့ ပြောချင်တာလား။"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ သဲလွန်စ လုံးဝ မရှိဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ယွမ်ယင်း ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာချီများ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ သူတို့ကို ထိန်းမရအောင် တုန်ချမ်းသွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချီ အနည်းငယ်မျှ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဤအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများကို အပြတ်ရှင်းပစ်နိုင်ပုံ ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ တတ်နိုင်သည်မှာ မည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ယွမ်ယင်း အကြား ကွာဟချက်မှာ မှန်းဆမရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယုန်ကလေး တစ်ကောင်နှင့် ဂေါ်ဇီလာတို့အကြား ကွာခြားချက်ကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုတည်းရှိ သတ္တဝါများ လုံးဝ မဟုတ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>"သခင်... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဘာမှ မသိပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ယင်း ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို ရရှိပြီးကတည်းက၊ ကျွန်းသခင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပါ။"</p> <p> </p> <p>"သူတို့ ဒီပင်လယ်ပြင်ဒေသကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီလို့ ပြောကြတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ယင်းအဆင့်ကို မရောက်မချင်း ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ကျွန်းသခင်ကြီးက ပြောသွားခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ဘယ်ကိုရောက်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မသိပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကောင်းရွေ့ တုန်ရီစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆရာဖြစ်သူသည် မည်သည့်အချိန်က ယွမ်ယင်း တစ်ဦးအား ရန်စခဲ့မိသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင်တော့ သူတို့၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>……….</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save