Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 81</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆုန့်ယွင်ထောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကြီးကြပ်ရေးမှူး...”</p> <p> </p> <p>“ကြီးကြပ်ရေးမှူး...”</p> <p> </p> <p>ဆိုင်အကူနှင့် တာဝန်ခံဝမ်တို့က ကြီးကြပ်ရေးမှူး ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စက ဒီလိုပါ...” တာဝန်ခံဝမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက နဂါးပြာအိုးကို သဘောကျနေကြတာပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပဉ္စမအဆင့် ဆေးအိုးတွေကို ဝယ်သူ ရှားပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒီနေ့မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဝယ်ချင်နေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပဉ္စမအဆင့် ဆေးအိုးက တစ်လုံးတည်း ရှိနေပြီး ဘယ်သူကမှ အလျှော့မပေးချင်ကြဘူး ဖြစ်နေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကြီးကြပ်ရေးမှူး... ခင်ဗျားတို့ ပိုင်တန်ခန်းမမှာ ဖောက်သည်အားလုံးကို တန်းတူ ဆက်ဆံရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်း ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ အရင်တွေ့တဲ့သူက အရင် ဝယ်ခွင့်ရှိတယ်လေ။ ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီသခင်လေးဆုန့်က နောက်မှ ရောက်လာတာတောင်မှ သူလည်း ဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ။ ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျားပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါဦး” ကျန်းချန်းက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ အမည်က ဘယ်သူလဲ” မုန့်ချင်းက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချသေးဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကျန်းချန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သဘာဝကျစွာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းချန်းက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တမင် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူ့အဆင့်ထိ ရောက်နေသူများကတော့ အစစ်အမှန် ခွန်အားကို ခွဲခြား သိမြင်နိုင်ဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ ဘယ်အချိန်မှာမဆို ဝူကျုံးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည့် အဆင့်ပင် မဟုတ်ပါလော။ ကျန်းချန်းက အသက် ၁၈ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၉ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရသော်လည်း ထိုမျှအထိ အံ့ဩစရာကောင်းသော ကျင့်ကြံမှု ရှိနေခြင်းမှာ သူသည် သေချာပေါက် ထူးခြားသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မုန့်ချင်းက မပေါ့ဆရဲတော့ဘဲ ကျန်းချန်းကို တန်ဖိုးထားလိုက်ပြီး သူက အင်အားကြီးအဖွဲ့တစ်ခုခုမှ လာသူဖြစ်မည်ဟု တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းချန်းပါ” ကျန်းချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးကျန်းပေါ့... ဒါဆို သခင်လေးကျန်းက ဘယ်က လာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ” မုန့်ချင်းက ဆက်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားရသောအခါ ကျန်းချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ပိုင်တန်ခန်းမကနေ ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ခံကိုပါ ပြောပြဖို့ လိုအပ်လို့လား” ကျန်းချန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန်းက သူ၏ နောက်ခံကို ထုတ်မပြောချင်မှန်း မုန့်ချင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အားနာသလို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို စည်းမျဉ်းမျိုးတော့ မရှိပါဘူး။ ကောင်းပြီလေ... သခင်လေးကျန်းက ဒီဆေးအိုးကို အရင် သဘောကျခဲ့ပြီး ဝယ်မယ်လို့ အတည်ပြုခဲ့တာ တကယ်ပဲလား” ကြီးကြပ်ရေးမှူးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးကြပ်ရေးမှူး... သခင်လေးကျန်းက အရင် သဘောကျခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သူနဲ့အတူ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပေးဆောင်ဖို့ ခေါ်သွားမလို့ လုပ်နေတုန်းမှာမှ သခင်လေးဆုန့်တို့ အဖွဲ့က နောက်မှ ရောက်လာပြီး နဂါးပြာအိုးကို သူတို့လည်း ဝယ်မယ်လို့ ပြောတာနဲ့ အခုလို အငြင်းပွားနေကြတာပါ” ဆိုင်အကူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာဝန်ခံဝမ်... ဒါ တကယ်ပဲလား” မုန့်ချင်းက တာဝန်ခံဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ အကြည့်အောက်တွင် ကြောက်လန့်သွားရသဖြင့် တာဝန်ခံဝမ်က မလိမ်ရဲတော့ဘဲ “အတိအကျပါပဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဆုန့်မိသားစုက ယွင်လော့မြို့မှာ ထင်ရှားတဲ့ မိသားစုကြီး တစ်ခုမို့လို့...” တာဝန်ခံဝမ်က သတိပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း... ပိုင်တန်ခန်းမမှာ ဖောက်သည် အားလုံးက တန်းတူပဲ။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ သခင်လေးကျန်းက ဒီနေ့ နဂါးပြာအိုးကို ဝယ်ခွင့်ရှိတယ်။ ခင်ဗျားက ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စကို ပြဿနာတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်တာပဲ။ တာဝန်ခံဝမ်... ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျား ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့...” မုန့်ချင်းက စကားကို ဆုံးအောင် မပြောသော်လည်း သူ၏ စကားထဲတွင် အပြစ်တင်မှုများက သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးကြပ်ရေးမှူး... ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေရပါဘူး” တာဝန်ခံဝမ်မှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်...” မုန့်ချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြီးကြပ်ရေးမှူးက တရားမျှတတာပဲ” ကျန်းချန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းအနေဖြင့် မုန့်ချင်းအပေါ် အမြင်ကောင်းသွားခဲ့သည်။ မုန့်ချင်းက ဆုန့်မိသားစုဝင် ဖြစ်သောကြောင့် ဆုန့်ယွင်ထောင်ဘက်မှ ဘက်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ ဆုန့်ယွင်ထောင်ကမူ မျက်နှာပျက်နေခဲ့သည်။ မုန့်ချင်းက တစ်ဖက်မှ ကောင်လေးကို ကူညီလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးကျန်း... ကျုပ်က ဒီနဂါးပြာအိုးကို တကယ် လိုအပ်နေလို့ပါ။ ခင်ဗျား ဒါကို ကျုပ်ကို ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် လျော်ကြေးအနေနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင် ပေးပါ့မယ်။ ခင်ဗျား အနေနဲ့ ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ကို ရဖို့အတွက် လဝက်လောက်ပဲ စောင့်ရမှာပါ။ လဝက်နေရင် ပဉ္စမအဆင့် ဆေးအိုးအသစ် တစ်လုံး ရောက်လာမှာပဲလေ။ ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ” ဆုန့်ယွင်ထောင်က ကျန်းချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အကြမ်းနည်း သုံး၍ မရတော့မှ အပျော့နည်းကို ပြောင်းသုံးလိုက်ခြင်းပင်။ သူ ပိုင်တန်ခန်းမထဲတွင် ပြဿနာ မရှာရဲသဖြင့် ကျန်းချန်းကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အပြင်မှာသာဆိုလျှင် သူက ကျန်းချန်းကို ပညာပေးရန် သူ၏လူများကို လွှတ်လိုက်သည်မှာ ကြာလှပေပြီ။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မရှိပါနဲ့... ကျွန်တော်ကလည်း ဒီဆေးအိုးကို တကယ် လိုအပ်နေတာပါ။ သွားကြစို့... ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပေးချေပါ့မယ်” ကျန်းချန်းက မုန့်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ဖြင့် သူတောင်းစားကို ချော့သလို လုပ်နေသည်လား။ ကျန်းချန်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းကိုပင် ပေးနိုင်သည်ဖြစ်ရာ သူ၏ ငါးထောင်ကို ဘာကြောင့် ဂရုစိုက်နေရပါမည်နည်း။ ကျန်းချန်းက အလွန် ချမ်းသာနေပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းချန်း... ငါ ကောင်းကောင်းပြောနေတုန်း နားထောင်စမ်း။ ငါ ဆုန့်ယွင်ထောင်က မင်းကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောနေတာနော်။ အခွင့်အရေးပေးတုန်း ယူစမ်း” ကျန်းချန်းက ငြင်းပယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဆုန့်ယွင်ထောင်က ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ယွင်ထောင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် လူအတော်များများ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသလို မုန့်ချင်းလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြီးကြပ်ရေးမှူး... ခင်ဗျားတို့ ပိုင်တန်ခန်းမက ဖောက်သည်တွေကို ခြိမ်းခြောက်တာကို ခွင့်ပြုထားတာလား” ကျန်းချန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးဆုန့်... ဒါက ပိုင်တန်ခန်းမပါ။ ဒီမှာ ပြဿနာ လာမရှာပါနဲ့။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ဒီလိုပဲ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်လူတွေကို ခေါ်ပြီး ခင်ဗျားကို ထွက်သွားခိုင်းရပါလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျား တစ်ခုခု ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အချိန်မရွေး ကြိုဆိုပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြား ဖောက်သည်တွေကိုတော့ မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့” မုန့်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ကြီးကြပ်ရေးမှူးမုန့်... ခုနက ကျွန်တော် စိတ်လောသွားတာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်” ဆုန့်ယွင်ထောင်က ကြီးကြပ်ရေးမှူးမုန့်ကို တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကျန်းချန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ကျန်းချန်းက ပဉ္စမအဆင့် နဂါးပြာအိုးကို ဝယ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူ ဤနေရာတွင် ဆက်နေစရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။ ၎င်းက နှစ်ဖက်စလုံးကြားတွင် ရန်ငြိုးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ယွင်ထောင် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ချင်းက ကျန်းချန်းကို ကောင်းမွန်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးကျန်း... ဒီဆုန့်ယွင်ထောင်က တော်တော် စိတ်ပုတ်တာ။ သခင်လေး ဒီကနေ ထွက်သွားရင် သူက သေချာပေါက် လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ယွင်လော့မြို့မှာ သခင်လေးရဲ့ အကြီးအကဲတွေ ရှိနေရင် ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားပေးနိုင်ပါတယ်။ အဲဒါမှ သူတို့ လာကြိုလို့ ရမှာပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ ပိုင်တန်ခန်းမထဲမှာတော့ ပြဿနာ မရှာရဲပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ မပြောနိုင်ဘူး။ ပိုင်တန်ခန်းမရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဖြစ်ပျက်သမျှကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မုန့်ချင်းက တော်တော်လေး စဉ်းစားတတ်သည်ဟု ကျန်းချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ပိုင်တန်ခန်းမ၏ စီးပွားရေး ဤမျှအထိ ကောင်းနေရသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကြီးကြပ်ရေးမှူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ အကြီးအကဲတွေကို အကြောင်းကြားဖို့ မလိုပါဘူး” ကျန်းချန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ကျန်းချန်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်း ပေးဆောင်လိုက်ပြီး နဂါးပြာအိုးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း ပိုင်တန်ခန်းမမှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မုန့်ချင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းချန်းက တကယ်ပင် သတ္တိရှိသည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သူက ကျန်းချန်းကို သတိပေးခဲ့သော်လည်း ကျန်းချန်းကမူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကျန်းချန်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ဆုန့်ယွင်ထောင်သာ ကျန်းချန်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ သူပဲ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်” မုန့်ချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အတွင်းဆောင်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည် သောက်ရန် ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူက ပိုင်တန်ခန်းမ၏ အပြင်ဘက်ရှိ ကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် စီးပွားရေးသမား တစ်ဦးသာ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း ပိုင်တန်ခန်းမမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဆုန့်မိသားစု၏ သူလျှိုက သူ့ကို တွေ့သွားခဲ့ပြီး ဆုန့်ယွင်ထောင်ထံ သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... ကျန်းချန်းလို့ အမည်ရတဲ့လူ ထွက်လာပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့လူတွေလည်း သူရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်နေကြပါတယ်” ဆုန့်မိသားစုဝင် တစ်ဦးက ဆုန့်ယွင်ထောင်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်မိသားစုက သူ့ကို နဂါးပြာအိုး ဝယ်ရန် လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူ့လက်ထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ သူ ဘယ်လိုများ ပြန်ရှင်းပြရပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ကျန်းချန်း၏ ပစ္စည်းများကို လုယူရန် ကြံစည်လိုက်ခြင်းပင်။ ထို့ပြင် သူက ယနေ့တွင် သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးပင်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ အခက်အခဲ မရှိပဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ကျန်းချန်းက သူ၏ အရှိန်အဝါကို သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်တွင်သာ ရှိအောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် အဆင့်တစ် ဖြစ်နေခြင်းမှာ တကယ်ပင် ထူးချွန်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း သူ ဘယ်လောက်ပင် ပါရမီရှိပါစေ၊ ကျန်းချန်းကမူ ကြီးပြင်းမလာသေးသည့် လူငယ်တစ်ဦးသာ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့... နောက်ကနေ လိုက်မယ်” ဆုန့်ယွင်ထောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အဖွဲ့သားများက ကျန်းချန်း သွားသည့်ဘက်သို့ နောက်မှ လိုက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်ပဲ ကြီးကြပ်ရေးမှူးမုန့် ပြောသည်မှာ မှန်နေပုံရသည်။ နောက်မှ လိုက်လာသူများက ဆုန့်ယွင်ထောင်၏ လူများသာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>‘မင်းတို့ ငါ့ကို လာမပတ်သက်ရင်တော့ ကောင်းမယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ မင်းတို့ ငါ့ကို လာပြီး ရန်စမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းတို့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ပေးရတာပေါ့။ ငါက အရင်က ကျန်းချန်း မဟုတ်တော့သလို ဆုန့်မိသားစုကလည်း ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး’ ကျန်းချန်းက သူ၏စိတ်ထဲမှ အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save