Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>X စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ အတွင်းရှိ လူနာ (၂၉) ဦးသည် တစ်ဦးထက်တစ်ဦး ပို၍ ဆန်းကြယ်ကာ၊ ပို၍လည်း ပါရမီထူးကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင်မှ အဆန်းကြယ်ဆုံးနှင့် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ အမှတ် (၁)၊ အမှတ် (၂) နှင့် အမှတ် (၃) လူနာတို့ပင်။ ထိုသုံးဦး၌ မည်သို့သော ပါရမီထူးများ ရှိသနည်း။ မည်သူမျှ မသိကြပေ။</p> <p>ဆေးရုံအုပ်ကြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အမြင်တွင်မူ ထိုသုံးဦးသည် ဤဆေးရုံအတွင်း၌ ပုံမှန်အဖြစ်ဆုံး လူများ ဖြစ်၏။</p> <p>အမှတ် (၃) လူနာ၏ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ “ကျုပ်က ဂြိုဟ်သားပဲ” ဟု အချိန်တိုင်း ပြောဆိုနေတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစကားမှလွဲ၍ အခြား ထူးဆန်းသော အပြုအမူ မရှိပေ။ ကြာလာချိန်မှာတော့ အမှတ် (၃) လူနာ၏ အမည်ပြောင်သည်လည်း ‘ဂြိုဟ်သား’ ဖြစ်လာသည်။</p> <p>အမှတ် (၁) နှင့် အမှတ် (၂) လူနာတို့မှာမူ အမည်ပြောင်ပင် မရှိကြပေ။ ဆန်းကြယ်သော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ပမာ ဖြစ်နေပြီး မြေအောက်ခန်း နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်။ ဆေးရုံအုပ် ဖြစ်သော ယွင်ကျုံးဟဲ့ပင်လျှင် ထိုနှစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆေးရုံအုပ် ဖြစ်လာသည်မှာ သုံးနှစ် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူနာနှစ်ဦး၏ ပါရမီထူးကို မသိရှိရသေးသလို ဆေးရုံဝန်ထမ်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှလည်း မသိကြပေ။ ဆေးရုံအုပ်ဟောင်းတော့ သိကောင်း သိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား သူသည်လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ အမှတ် (၁) ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော လူနာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးနှင့် အထူးခြားဆုံး ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အမှတ် (၁) နေရာ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အမှတ် (၂) နှင့် အမှတ် (၃) တို့၏ ပါရမီသည်လည်း သာမန်ထက် လွန်ကဲနေမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>သူတို့၏ ထူးခြားမှုများကို ထုတ်မပြသေးခြင်း သို့မဟုတ် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အရည်အချင်းဖြင့် နားမလည်နိုင်သေးခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>………..</p> <p>ဆေးရုံအုပ်ကြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လူနာဆောင်များကို လှည့်လည်စစ်ဆေးနေ၏။ “ဆေးသောက်ဖို့ မမေ့နဲ့အုံးနော်။”</p> <p>“အမှတ် (၂၃)... ဒါဗင်ချီ... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလုပ်နေတာလဲလို့။”</p> <p>သူနာပြုဆရာမလေး၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ အပြေးသွားကြည့်လိုက်ရာ အမှတ် (၂၃) လူနာ ဒါဗင်ချီသည် မိမိကိုယ်မိမိ သင်းကွပ်လိုက်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အမှတ် (၂၃) လူနာက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလာ၏။ “ကျုပ်က သက်ရှိဇီဝအကြောင်း သုတေသန လုပ်နေတာ။ ပြီးရင် အသက်တစ်ချောင်း ဖန်တီးကြည့်မလို့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သုတေသန လုပ်တာနဲ့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက် ရက်စက်စရာ လိုလို့လား။ ခင်ဗျားက နေကြာသိုင်းကျမ်း လေ့ကျင့်နေတာ မို့လို့လား။”</p> <p>အမှတ်(၂၃)က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့လူသားတိုင်းက ဒီပစ္စည်းသေးသေးလေးကြောင့် မွေးဖွားလာကြတာလေ။ ဒါကြောင့် သက်ရှိဇီဝရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်ဖို့ ဒီအရာကို ခွဲစိတ်လေ့လာရမှာပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။ “တခြားနည်းလမ်း သုံးလို့ရတာပဲဟာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ဖို့ လိုလို့လား။”</p> <p>အမှတ် (၂၃)က ပြောလိုက်၏။ “အမှတ် (၂၄) ကတော့ ကျုပ်ရဲ့ သုတေသနအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပါ့မယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မိန်းကလေး ဖြစ်နေတော့ ကျုပ်ဘာသာပဲ လုပ်လိုက်ရတာပါ။”</p> <p>ဤဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိပြီး သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်း စိတ်ပင်ပန်းမှုများ ရရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့တစ်ယောက် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားရသည်။ “ခင်ဗျား... ခင်ဗျား မနာဘူးလား။”</p> <p>အမှတ်(၂၃)က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “နာတာပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာလို့ မအော်တာလဲ။”</p> <p>အမှတ် (၂၃)က ပြန်မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ အော်ရမှာလဲ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးနဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးလီတို့ အတူရှိနေတုန်းကလည်း တိတ်တိတ်ကလေးပဲ နေခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>ထိုစကား ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ အားလုံးက မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။</p> <p>ဗိုလ်မှူးကြီးလီ ဆိုသည်မှာ ဤဆေးရုံ၏ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ အကြီးအကဲ၊ ကြေးစားတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်၊ နိုင်ငံခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အိမ်ထောင်ရှိသူတစ်ဦးပင်။</p> <p>သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်မှာ ဤနေရာရှိ လျှို့ဝှက်သုတေသနစခန်းမှ အကြီးတန်းသိပ္ပံပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်၌ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် စမ်းသပ်မှုများစွာ ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p>ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူများမယားကို ပြစ်မှားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။ ပြဿနာ တက်တော့မည်မှာ သေချာ၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပဲ ဆေးရုံအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဆန်းကြယ်၍ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ဂီတသံစဉ်တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာကာ ကြားရသူတိုင်း မိန်းမောသွားကြသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။  “သူ့ကို တားကြ။ အမြန် တားကြစမ်း။ အသံလှိုင်းဖြတ်စက် ဖွင့်လိုက်။ သူ့ကို မြေအောက် (၁၃) ထပ်မှာ သွားချုပ်ထားလိုက်။ ပြီးရင် ခြောက်လလောက် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်။”</p> <p>ခဏအကြာတွင် လူနာတစ်ဦးကို ကြိုးတုပ်ကာ မြေအောက် (၁၃) ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထိုလူနာရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ အမှတ် (၈) လူနာ၊ အမည်ပြောင်အားဖြင့် ‘ဘီသိုဗင်’ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပါရမီရှင် ဂီတပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်၏။</p> <p>တူရိယာအားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တီးခတ်နိုင်ပြီး တီးခတ်မှု စွမ်းရည်မှာလည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှားပါးလှသည်။ သီချင်းရေးစပ်မှု ပါရမီမှာလည်း ရာစုနှစ်တစ်ခုတွင် တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းသည့် အဆင့်မျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် နားမကြားသလို မျက်စိလည်း မမြင်ရပေ။ အမြင်အာရုံသည် အသံများကို ခံစားရာတွင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်ဟုဆိုကာ ကိုယ့်မျက်လုံးကိုယ် ဖောက်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်မမြင်များသည် အသံကို ပို၍ ခံစားနားလည်နိုင်သည်ဟု သူက ယူဆထား၏။</p> <p>နှစ်အနည်းငယ် ကြာချိန်မှာတော့ အကြားအာရုံသည်လည်း ဂီတကို လေ့လာရာတွင် အဟန့်အတား ဖြစ်စေပြန်သည်ဟုဆိုကာ နားစည်ကိုပါ ဖောက်ခွဲလိုက်ပြန်သည်။ ထိုမှသာ ဂီတသုတေသနတွင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူက ဂန္ထဝင်မြောက် တေးသွားများကို ဖန်တီးခဲ့ဖူးသည်။ ရှေးခေတ် ဂီတပညာရှင်ကြီးများ၏ လက်ရာများနှင့် မတိမ်းမယိမ်း ရှိသည်။</p> <p>နောက်ထပ် ဘီသိုဗင်၊ မိုးဇက်တို့ကဲ့သို့သော ဂန္ထဝင်ပညာရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာပြီဟု လူအများက ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာကျော် ဂီတပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့်သူဟု အားလုံးက မျှော်လင့်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ ဂီတသံစဉ်များမှာ ဆန်းကြယ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။ အချို့သော တေးသွားများသည် လူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဆောင်ဖမ်းစားနိုင်ပြီး စိတ်ကို ကယောက်ကယက် ဖြစ်စေကာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်လာကြသည်။</p> <p>အချို့သော တေးသွားများမှာမူ နားဖြင့် မကြားရသော်လည်း အိပ်မက်ဆိုးများ မက်စေနိုင်ပြီး အိပ်ပျော်နေရင်းမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေစေနိုင်သည့်အထိ အကျိုးသက်ရောက်မှု ပြင်းထန်၏။</p> <p>အချုပ်အားဖြင့်ဆိုသော် အမှတ် (၈) လူနာသည် အန္တရာယ်အရှိဆုံး လူနာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့၏။ ယခုအခါ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အမှတ် (၈) လူနာ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဂီတကို လေ့လာတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ လူသေအောင် လုပ်ရတာလဲ။ စောစောက သူနာပြု ဆရာမလေး ဘယ်လောက်ချစ်စရာကောင်းလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ဂီတသံကို နားထောင်ပြီး ခေါင်းနဲ့ နံရံကို ဆောင့်လိုက်တာ ဦးခေါင်းခွံတောင် ကွဲထွက်သွားပြီ။”</p> <p>အမှတ် (၈) လူနာသည် နားမကြားသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏အသံလှိုင်းများကို တိုက်ရိုက်အာရုံခံနိုင်ပြီး ပြောစကားများကို နားလည်နိုင်သူပင်။</p> <p>အမှတ် (၈) လူနာက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် သီချင်းအသစ် မရေးဖြစ်တာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ညတော့ စကြာဝဠာထဲက ထူးခြားတဲ့ အသံလှိုင်းတစ်ခုကို ဖမ်းယူရရှိလိုက်လို့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး လက်ရာသစ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တာပါ။”</p> <p>ထိုလက်ရာသစ်ကြောင့် သူနာပြုတစ်ဦးနှင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ခေါင်းနှင့်နံရံ ဆောင့်မိကာ တစ်ဦးသေ၊ တစ်ဦး ဒဏ်ရာရခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အမှတ် (၈) လူနာက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဆေးရုံအုပ်ကြီး... သေခြင်းတရားဆိုတာ ထာဝရ တည်မြဲခြင်းတစ်မျိုးပါပဲ။ ကျုပ်က ထာဝရတည်မြဲတဲ့ ဂီတ သင်္ကေတကို ရှာဖွေနေတာပါ။ အဲဒီ ဂီတသင်္ကေတနဲ့ လူတွေရဲ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ချင်တယ်။</p> <p>နတ်ပြည် ရောက်သွားသလို ပျော်ရွှင်စေချင်တယ်။ ငရဲကျသလို နာကျင်စေချင်တယ်။ အိပ်မက်လှလှတွေ မက်စေချင်သလို သရဲခြောက်သလိုမျိုး အိပ်မက်ဆိုးတွေလည်း ပေးချင်တယ်။ ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သလို သေဆုံးသွားအောင်လည်း လုပ်နိုင်တဲ့ ဂီတမျိုးပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “သောက်ကျိုးနည်း...”</p> <p>……….</p> <p>လျှို့ဝှက်ဓာတ်ခွဲခန်း အတွင်း၌ အကြီးတန်းသိပ္ပံပညာရှင်နှင့် လက်ထောက်တို့ စမ်းသပ်မှု ပြုလုပ်နေကြ၏။</p> <p>လက်ထောက်က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် စကားစလာသည်။ “ဆရာဝူ... ကျုပ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် သိပ်သနားဖို့ ကောင်းတာပဲဗျာ။ သူ့မိန်းမ ဖောက်ပြန်နေတာကို လူတိုင်း သိနေပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်း မသိရှာဘူး။”</p> <p>သိပ္ပံပညာရှင် ဆရာဝူက ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို မင်းသူငယ်ချင်းကို အမြန်သွားပြောလိုက်လေ။”</p> <p>လက်ထောက်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “ပြောဖို့က ခက်နေတယ် ဆရာရဲ့။ ဒီကိစ္စက သိပ်ပြောရခက်တာကိုး။”</p> <p>သိပ္ပံပညာရှင် ဆရာဝူက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို သူ ရိပ်မိအောင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြောပြလိုက်ပေါ့ကွာ။”</p> <p>လက်ထောက်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အစိမ်းရောင် စမ်းသပ်ဖန်ပြွန်တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ “ဆရာဝူ... ကြည့်ပါအုံး။ ဒီဖန်ပြွန် အရောင်လေးက လှလိုက်တာနော်။ နွေဦးရာသီရဲ့ အရောင်လေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>အကြီးတန်းသိပ္ပံပညာရှင်မှာ ကြောင်အအ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေတော့၏။ “ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်ကောင်လဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆိုတဲ့ကောင် မဟုတ်လား။ အဲဒီကောင် ယုတ်မာတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”</p> <p>(တရုတ်ပြည်တွင် အစိမ်းရောင် ဦးထုတ်၊ အစိမ်းရောင် အဝတ်ဆိုသည်မှာ ဖောက်ပြန်ခံရသည့် လင်ယောက်ျားကို ဆိုလိုသည်။)</p> <p>လက်ထောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဆရာဝူ... ဘယ်လို လုပ်သိတာလဲ။ ဆဋ္ဌမအာရုံ ရှိတာလား။”</p> <p>သိပ္ပံပညာရှင် ဆရာဝူက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ဒီဆေးရုံတစ်ခုလုံးမှာ အဲဒီကောင် အချောဆုံးလေ။ သူ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ရှိသေးလဲ။ အား... အား...။”</p> <p>လက်ထောက်က မေးလိုက်သည်။ “ဆရာဝူ... ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲ။”</p> <p>သိပ္ပံပညာရှင်က ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် ငိုကာ ပြော၏။ “ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ အာလီသာ ကွာရှင်းမယ်မပြောရင် ကျုပ်... ကျုပ် ဘာမှမသိသလိုပဲ နေလိုက်တော့မယ်။ အီး ... အီး...။”</p> <p>………</p> <p>ထိုစဉ် ဆေးရုံအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အမှတ် (၉) လူနာ ကွမ်တမ် နိုးလာခြင်းပင်။ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်သည်၊ အတိတ်ကို တွက်ချက်နိုင်သည်ဟု ကျော်ကြားသူ။ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ဦးနှောက်ရပ်တန့်ကာ လူသေကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သူ။ ထိုသို့ ဆယ်နှစ်ကြာ မေ့မြောနေခဲ့ရာမှ ယနေ့ ရုတ်တရက် နိုးထလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်လာခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေ၏။</p> <p>ဆေးရုံအုပ်ကြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထိုလူထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်တွေ့ဆုံလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် နိုးလာတာလဲ။”</p> <p>အမှတ် (၉) လူနာက ပြောလိုက်၏။ “ဆေးရုံအုပ်ကြီး... ခင်ဗျားနဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးလီတို့ ဖောက်ပြန်တဲ့ကိစ္စကို သူ့ယောက်ျား သိသွားပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ဘာ”</p> <p>ကွမ်တမ်က ဆက်ပြော၏။ “လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်က သိပ္ပံပညာရှင်ဝူနဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးလီတို့ စကားများ ခဲ့ကြတယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီးလီက ဝန်ခံလိုက်ပြီ။ ကွာရှင်းပြီး ခင်ဗျားနဲ့ ယူမယ်လို့ ပြောလိုက်ပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပို၍ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ “ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ။ ကျုပ်က လောကီစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ရသေ့ဝတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ။ ဘာလို့များ အတည်ကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ။ သူတို့အိမ်ထောင်ရေးကို ဖြိုခွဲဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်ညီတဲ့ လင်မယားပဲဟာ။”</p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း... အရှက်မရှိလိုက်တာ။” ကွမ်တမ်က မှတ်ချက်ချ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကွမ်တမ်... ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ။ တွက်ချက်လိုက်တာလား။”</p> <p>ကွမ်တမ်က ပြောလိုက်၏။ “မမြင်ရရင်တောင်မှ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ကွမ်တမ်အငွေ့အသက်တွေ ကနေတဆင့် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ တွက်ချက်လို့ ရတယ်။ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုတွေကနေတဆင့် အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို တွက်ချက်လို့ ရတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်မလဲ တွက်ကြည့်ပေးပါအုံး။”</p> <p>ကွမ်တမ်က ပြောလိုက်၏။ “ဗိုလ်မှူးကြီးလီက ကွာရှင်းပြီး ခင်ဗျားနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ သိပ္ပံပညာရှင်ဝူက ဒေါသ အကြီးအကျယ်ထွက်ပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကြံစည်နေပြီ။</p> <p>လျှို့ဝှက်တီထွင်ထားတဲ့ X ဗုံးကို ဖောက်ခွဲပြီး ဆေးရုံတစ်ခုလုံးကို ပြာကျအောင် လုပ်ပစ်တော့မယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အစရှာမရအောင် ဖျက်ဆီး ပစ်တော့မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်တော့ ပေါက်မှာလဲ။ ဘယ်အချိန် ပေါက်မှာလဲ။ ကျုပ် သွားတားမှ ဖြစ်မယ်။”</p> <p>ကွမ်တမ်က မျက်လုံးမှိတ်လျက် ဖြေ၏။ “ငါး...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ “ငါးရက်လား။ ငါးနာရီလား။”</p> <p>ကွမ်တမ်က ဆက်လက် ရေတွက်၏။ “ငါး... လေး... သုံး... နှစ်... တစ်...”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save