Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>အမှတ် (၉) လူနာ ကွမ်တမ်၏ ရေတွက်သံ ဆုံးသည်နှင့် ကမ္ဘာမြေကို တုန်ဟည်းသွားစေသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မှိုပွင့်ပုံစံ မီးခိုးလုံးကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွား၏။</p> <p>X စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံကြီး တစ်ခုလုံး ပြာကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပေါက်ကွဲမှု မဖြစ်မီ တစ်စက္ကန့်အလို၌ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အမှတ် (၉) လူနာ ကွမ်တမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ခဲ့၏။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ခံစားခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ဟနေသလိုပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ “ကွမ်တမ်... ခင်ဗျား တကယ်ရူးနေတာပဲ။ သေတော့မယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေတာတောင် ဘာလို့ မတားတာလဲ။”</p> <p>ကွမ်တမ် “ဆေးရုံအုပ်ကြီး... လူဖြစ်ရချိန်မှာ ဘယ်အရာက အရေးကြီးဆုံးလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ “ပျော်ရွှင်ဖို့လား။”</p> <p>ကွမ်တမ် “မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုတွေပါတဲ့ ကံကြမ္မာကွင်းဆက်ကို မဖျက်ဆီးဖို့ပဲ။ ဖြစ်သင့်တာ ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် လိပ်ပြာတောင်ပံခတ်ခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု (Butterfly Effect) ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”</p> <p>[သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်လေးတစ်ခုမှသည် အလွန်ကြီးမားသည့် အကျိုးဆက်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ ဥပမာအားဖြင့် မျိုးကျော့မြိုင်ရဲ့ တစ်မိနစ် နောက်ကျသွားပြီ သီချင်းလိုဖြစ်သည်။ နောက်ကျသည်က တစ်မိနစ်လေးဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဆုံးရှုံးမှုက ကြီးမားခဲ့သည်။]</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ “ချီးတဲ့မှ...”</p> <p>ချောမောခန့်ညားသော ဆေးရုံအုပ်ကြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့်အတူ ဆေးရုံအတွင်းရှိ လူအားလုံးတို့သည် ဤသို့နှင့်ပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်ကာ သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>“ပြီးတော့ ကျုပ် ရေးရေးလေး မြင်နေရတဲ့ အနာဂတ်က သိပ်လှတာပဲ။” အမှတ် (၉) လူနာက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပွားလိုက်သည့် ခဏတာအတွင်း၌ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း (၂၉) ခုသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အတင်းတိုးဝင် ပူးကပ်သွားကြပြီးနောက် အရာအားလုံး ပြာကျ သွားတော့သည်။</p> <p>………</p> <p>အချိန် မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည် မသိရချေ။ ခဏသာ ကြာသည်ဟု ထင်ရသလို နေရာဒေသနှင့် အချိန်ကာလများစွာကို ဖြတ်သန်းကျော်လွန်ခဲ့ရသလိုလည်း ခံစားရ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တဖြည်းဖြည်း သတိရလာ၏။ မျက်လုံး မဖွင့်နိုင်သေးသော်လည်း အာရုံခံစားမှုများ ပြန်လည်ရရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p><strong>‘ကျုပ် သေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။’</strong></p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက အနည်းငယ် ဖိစီးမှု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သာယာကြည်နူးဖွယ် အခြေအနေတော့ မဟုတ်ချေ။ လူအများအပြား ရှိနေသော်လည်း အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုများနှင့် မျှော်လင့်စောင့်စားနေမှုများလည်း ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အားအင်အကုန်သုံး၍ မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p>ဓားတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ လူခေါင်းတစ်လုံး လည်ပင်းမှ ပြတ်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒလိမ့်ခေါက်ကွေး ကျသွား၏။</p> <p>ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် သုံးမီတာမျှပင် မဝေးကွာသော နေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ နွေးထွေးနေဆဲ သွေးစက်များပင် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ လာစင်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင်မှာပဲ နောက်ထပ် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p>ကွပ်မျက်သူများက ဓားကို ဝေ့ယမ်းကာ နောက်ထပ် ခေါင်းသုံးလုံးကို ဖြတ်ချလိုက်ပြန်သည်။ တစ်စက္ကန့်လျှင် ခေါင်းတစ်လုံးနှုန်းဖြင့် ကွပ်မျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနေရာသည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး သူ ရောက်နေသည်မှာ လူသတ်ကွင်း ဖြစ်နေသည်လား။ ယခု လူသတ်ပွဲ ကျင်းပနေသည်လား။</p> <p>အထူးကုဆေးရုံအုပ်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်သည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သောကြောင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား သူ ရောက်ရှိနေသည်မှာ မည်သည့်နေရာနည်း။ မည်သည့်ခေတ်နည်း။ သူ၏ ဘဝအသစ်က ဘာဖြစ်သနည်း။ အဘယ့်ကြောင့် ရောက်ရှိလာရသနည်း။ မည်သည့်အရာကိုမှ မသိရပေ။</p> <p>X ဆေးရုံကြီး ပေါက်ကွဲသွား၍ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်လျှင် ကျန်ရှိသော ဆေးရုံဝန်ထမ်းများနှင့် အရူး (၂၉) ယောက်ရော မည်သို့ ဖြစ်သွားကြပြီနည်း။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ခေါင်းထဲ၌ မေးခွန်းပေါင်းများစွာနှင့် အတွေးပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ သို့သော်ငြား မကြာမီ ထိုအတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရ၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာမီ သူ့အလှည့် ရောက်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူသည် သေဒဏ် ကျခံနေရသော အကျဉ်းသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကွပ်မျက်ကွင်းပြင်၌ ဒူးထောက်နေရသူ စုစုပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိပြီး တစ်စက္ကန့်လျှင် တစ်ယောက်နှုန်းဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ခံနေရ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရှေ့တွင် (၁၃) ဦးသာ ကျန်တော့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ (၁၃) စက္ကန့်အကြာတွင် သူ့ခေါင်း ပြတ်ပေတော့မည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရမည်။ အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားရမည်။ (၁၃) စက္ကန့်အတွင်း လွတ်မြောက်မည့် နည်းလမ်းကို မရှာဖွေနိုင်ပါက ခေါင်းနှင့် ကိုယ် အိုးစားကွဲတော့မည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ရောက်တတ်ရာရာများကို လျှောက်တွေးနေရင်း (၅) စက္ကန့် ကုန်သွားပြန်သည်။ ကော်တယ်ကန်း၏ ပြက်လုံးကို သတိရပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ (ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ပြက်လုံး)</p> <p><strong>‘ဟား ဟား</strong><strong>... </strong><strong>ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။</strong><strong>’</strong></p> <p>သို့သော်ငြား သူ၏ အတွေးကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဘယ်လို အခြေအနေ ရောက်နေပြီနည်း။ မကြာခင် သေတော့မည်ကို ဟာသ လုပ်နေနိုင်သေးသည်လား။</p> <p><strong>‘စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံက လာတာတော့ ဟုတ်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဆေးရုံအုပ်လေ။ အရူးမှ မဟုတ်တာ။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ အချိန်ခရီးသွားလိုက်တာနဲ့ ငါ ယွင်ကျုံးဟဲ့လည်း အရူးဖြစ်သွားပြီလား။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် ညှစ်ထုတ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ <strong>‘</strong><strong>အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ နည်းလမ်းရှာရမယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...”</p> <p>ခေါင်းဖြတ်ပွဲက ဆက်လက် ကျင်းပလျက်ရှိရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အလှည့်ရောက်ရန် (၅) စက္ကန့်သာ လိုတော့၏။</p> <p><strong>‘ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။ ငါ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပါရမီရှင်၊ စာတော်တဲ့သူ၊ သူများမယားကို ကြာခိုတဲ့သူ၊ ယောက်ျားတွေကို ဦးထုပ်စိမ်းဆောင်းပေးတဲ့သူ။ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကယ်နိုင်တော့ဘူးလား။</strong> <strong>ဒီကမ္ဘာက ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က ဘာအပြစ်များ လုပ်ထားလို့ ခေါင်းဖြတ်ခံရတာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>သို့သော်ငြား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲကြောင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>ပထမဦးစွာ သူ့ပါးစပ်ကို အဝတ်စဖြင့် ဆို့ထားသောကြောင့် စကားပြော၍ မရပေ။ ခေါင်းစွပ် စွပ်ထားသောကြောင့် သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာကို ထုတ်ပြပြီး ညှို့ယူ၍လည်း မရနိုင်ချေ။ လက်ကိုလည်း ကြိုးတုပ်ထားသောကြောင့် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြ၍လည်း မရနိုင်ပေ။</p> <p>သူ့အလှည့်ရောက်ရန် (၄) စက္ကန့်... (၃) စက္ကန့်... ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူက ပါရမီရှင် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p><strong>‘သေပြီ။ သေချာပေါက် သေပြီ။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ကံအဆိုးဆုံး အချိန်ခရီးသွားသူ၊ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းသူ ဖြစ်လာတော့မည်။ အခြားကမ္ဘာသို့ ရောက်ပြီး (၁၃) စက္ကန့်အတွင်း အသတ်ခံရတော့မည်။ စကားမပြောနိုင်၊ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ (၃) စက္ကန့်အတွင်း လွတ်မြောက်လမ်းကို ရှာရသည်မှာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ခြေကျင်တက်ရသည်ထက် ခက်ခဲသည်။</p> <p>(၃)... (၂)... (၁)...</p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p>ဓားချက်ကျသွားသည်နှင့် ဘေးနားရှိ အကျဉ်းသား၏ ဦးခေါင်း ပြတ်ကျသွားသည်။ သူ့နှင့် လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးသာ ရှိ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သွေးပူပူများ လာစင်သည်။ ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့ အလှည့်ကို ရောက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ကွပ်မျက်သူက သူ့နောက်သို့ ရောက်လာပြီး ဓားကြီးကို မြှောက်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p>သမိုင်းတွင် အသက်အတိုဆုံး အချိန်ခရီးသွားသူအဖြစ် မှတ်တမ်းဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာထားသည် အံ့သြသည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပြုံးရောင်သန်းလာသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်စရာ မလိုတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ကွပ်မျက်သူ၏ အတွေးသံကို သူ ကြားလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p><strong>‘</strong><strong>ဒီကောင်လေးကို သတ်လို့မဖြစ်ဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p>ကွပ်မျက်သူသည် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မမြင်ရပေ။ ထို့အပြင် ပါးစပ်မှလည်း အသံထွက် ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ စိတ်ထဲကသာ တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထိုစကားသံကို ပြတ်သားစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ <strong>‘</strong><strong>ဒီကောင်လေးကို သတ်လို့မဖြစ်ဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p>ဤအရာသည် စိတ်ဖတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ပင်။ အမှတ် (၁၆) လူနာ သရဲ၏ စွမ်းရည် မဟုတ်ပါလား။ သူ၏ ပါရမီထူးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း။</p> <p>အချိန်ခရီးသွားပြီးနောက် အရူးများ၏ ဝိညာဉ် ပူးကပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်လား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် တခြား အရူးများ၏ စွမ်းရည်တွေရော...</p> <p>ထိုစဉ်မှာပဲ “ရွှပ်...” ကွပ်မျက်သူ၏ ဓားကြီးက အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် အရာအားလုံးက မှောင်မိုက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျကာ သတိလစ် မေ့မျောသွား၏။</p> <p>…………..</p> <p>အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြန်လည် နိုးထလာ၏။ ယခုအခါ သူသည် အကျဉ်းခန်းတစ်ခုထဲ၌ ရောက်ရှိနေပြီး သစ်သားစင်တစ်ခုပေါ်တွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အထက်တွင် ပေါင်တစ်ရာခန့် လေးသော ဓားစက်ကြီး သုံးခု ချိတ်ဆွဲထား၏။</p> <p>အမိန့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်နှင့် ထိုဓားစက်ကြီးများ ပြုတ်ကျလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လေးပိုင်း ပိုင်းပစ်ပေတော့မည်။ သူ့ရှေ့တွင် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသောကြောင့် မျက်နှာပိုင်ရှင်၏ ရုပ်သွင်ကို သတိမထားမိတော့လောက်အောင်ပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလိုအလျောက် စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သော်လည်း ထိုမျက်လုံးပိုင်ရှင်၏ စိတ်မှာ ရေကန်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သည့် ခံစားချက်၊ မည်သည့် အတွေးမှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သေချာပေ၏။ ဤလူသည် သာမန်မဟုတ်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။</p> <p>“ယွင်ကျုံးဟဲ့... တခြားလူတွေ အကုန် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။ မင်း တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲ သိလား။” မျက်လုံးပိုင်ရှင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ အမိန့်တစ်ချက် ပေးလိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လေးပိုင်း ပြတ်သွားလိမ့်မယ်။ အသက်ရှင်ချင်သလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်သန်ချင်တယ်ပေါ့။ ကောင်းပြီ။ ငါက မင်းကို ဘာလို့ အသက်ချမ်းသာပေးရမှာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခံစားချက်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲကာ အော်ခေါ်လိုက်၏။ “အဖေ...”</p> <p>ထိုလူမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်လက်၍ တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီလိုဆိုရင်ရော... ကျုပ် ခင်ဗျားကို အဖေခေါ်ပါ့မယ်။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save