Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အတိတ်မှတ်ဉာဏ် အများအပြားသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ မှန်ပေ၏။ ဤကမ္ဘာမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ မွေးစား၍ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။</p> <p>ဤနေရာ၌ သူတောင်းစားဂိုဏ်းဟု ဆိုရာတွင် သိုင်းလောကဝတ္ထုများထဲမှ သူရဲကောင်းဆန်သော ဂိုဏ်းမျိုးကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော သူတောင်းစားများ စုဖွဲ့ထားသည့် အဖွဲ့အစည်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤမြို့တစ်မြို့တည်းမှာပင် ထိုကဲ့သို့သော သူတောင်းစားဂိုဏ်း သုံးခု ရှိနေသည်။</p> <p>ဤကမ္ဘာလောက၏ အမှောင်မိုက်ဆုံးနှင့် အအရုပ်ဆိုးဆုံး နေရာသည် မည်သည့်နေရာဖြစ်သနည်းဟု မေးလာခဲ့လျှင် သူတောင်းစားဂိုဏ်းဟု ဖြေရပေလိမ့်မည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မွေးစားပြီးနောက် ခြေလက်များကို ချိုးကာ တောင်းရမ်းခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား သူ၏ ရုပ်ရည် လှပလွန်းနေသောကြောင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် အကျိုးအမြတ် ထုတ်နိုင်မည်ဟု တွေးကာ ခြေလက်မချိုး၊ မျက်လုံးမဖောက်ဘဲ ချမ်းသာပေးခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့်အတူ ပါလာသော ကလေးများမှာမူ ကံဆိုးရှာ၏။ အားလုံး ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းအောင် ပြုလုပ်ခံရပြီး လမ်းဘေးတွင် တောင်းရမ်းခိုင်းခြင်း ခံရသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း ပြန်ပေးဆွဲခံရသော ကလေး (၃၃) ယောက်အနက် ယခုအခါ ငါးယောက်သာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တော့၏။ ကျန်သူများမှာ ရောဂါဘယ၊ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုတို့ကြောင့် သေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မသန်စွမ်းဘဝမှ လွတ်ကင်းခဲ့သော်လည်း ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းမှာ ထမင်းစားရေသောက်ကဲ့သို့ နေ့စဉ်ကိစ္စ ဖြစ်နေပြီး ဝလင်စွာ စားသောက်ရသည်ဟူ၍ မရှိသလောက် နည်းပါးသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ပိန်လှီနေရခြင်းပင်။</p> <p>အသက် (၁၅) နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပိုမို ချောမောလာပြီး ဂိုဏ်းအတွက် ငွေရှာပေးသော ရွှေတွင်းဖြစ်လာ၏။ ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးကြီးများ၏ အပျော်လင်အဖြစ် စေခိုင်းခံရသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ရုပ်ရည်ကို အသုံးချကာ အပြစ်ကင်းစင်သော အမျိုးသမီးပျိုများကို ဖြားယောင်း သွေးဆောင်ပြီး ငွေလိမ်လူလိမ် လုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ လှည့်စားမှုကို ခံရပြီး ကိုယ်ရောစိတ်ပါ နစ်နာခဲ့ရသော မိန်းမပျို မည်မျှရှိသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>အချုပ်ဆိုရသော် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လူယုတ်မာ တစ်ယောက်၊ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ဆိုးသွမ်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ် ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ ဤကမ္ဘာမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရေမြောင်းပုပ်ထဲမှ ပိုးမွှားထက်ပင် နိမ့်ကျသူ ဖြစ်၏။</p> <p>“ယွင်ကျုံးဟဲ့... မင်း ဒီတစ်ခါ ခေါင်းဖြတ်မခံရရင်တောင် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက ဒီမြို့ထဲက အာဏာရှိသူ အများကြီးကို ပြစ်မှားခဲ့တယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မယားငယ်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့သလို မြို့ထဲက သူဌေးသမီး (၁၇) ယောက်ကိုလည်း ဖျက်ဆီးပြီး ငွေသောင်းချီ လိမ်လည်ခဲ့တယ်။ မင်းကို သတ်ချင်နေတဲ့သူ ဒီမြို့ထဲမှာ အယောက်တစ်ထောင်မက ရှိတယ်။ ထောင်တံခါးဝကနေ ခြေတစ်လှမ်း ထွက်လိုက်တာနဲ့ မင်း အသားစ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”</p> <p>ဤစကားများကို ကြားရချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းနပန်း ကြီးသွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းသည် ဤမျှ မိုက်မဲဆိုးသွမ်းပါလျက် မည်သို့ အသက် (၁၉) နှစ်အထိ ရှင်သန်လာသနည်း။ ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာလိုက်လွန်းသည်ဟုပင် ဆိုရမည်။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက မင်းကို သခင်ကြီးလီ ကာကွယ် ပေးထားပေမယ့် အခုတော့ မင်းက တကယ့် လူကြီးတစ်ယောက်ကို ပြစ်မှားမိလိုက်ပြီ။ ဒီမြို့မှာ ဘယ်သူမှ မင်းကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ညသန်းခေါင်ကြီး မင်းကို အိပ်ရာထဲက ဆွဲထုတ်ပြီး သုံးရက်အတွင်း ခေါင်းဖြတ်သတ်ဖို့ အမိန့်ချခဲ့တာပဲ။”</p> <p>သခင်ကြီးလီက မည်သူနည်း။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြစ်မှားမိလိုက်သော လူကြီးဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ဆက်ပြော၏။ “အဲဒီလူကြီးက အာဏာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူ မင်းကို သေစေချင်ရင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သလို လွယ်ကူတယ်။ မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင် အတွင်းမှာ ငါတို့ ဟေးလုံထိုင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကလည်း သူ့ကို အလကားနေရင်း ရန်မစချင်ဘူး။ မင်းဘက်က တန်ဖိုးရှိကြောင်း သက်သေပြမှ ငါတို့ ကယ်ပေးနိုင်မယ်။ ခင်ဗျားကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငါတို့က လေခွင်းမြို့ကို အလဲအလှယ် လုပ်ချင်တာ။”</p> <p>ယခုမှပင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ၏ အခြေအနေမှန်ကို သဘောပေါက်သွားတော့၏။ ထောင်ဘူးဝမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် သေလမ်းသာ ရှိသည်။ ကမ္ဘာမြေအဆုံးထိ ပြေးလျှင်လည်း အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ် သတ်ဖြတ်ခံရပေမည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင် ကျုပ်က မိန်းမတွေကို ဖြားယောင်းတာကလွဲပြီး ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ လူယုတ်မာပါ။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကို ကျုပ်လက်ထဲ ထည့်တာ စိတ်ချရပါ့မလား။ ခင်ဗျားတို့လို အဖွဲ့အစည်းမှာ ပိုတော်တဲ့သူတွေ ရှိမှာပါ။”</p> <p>“ရှိတာပေါ့။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြန်ဖြေသည်။ “လေခွင်းမြို့ကို မျက်လုံးပေါင်းများစွာက စောင့်ကြည့်နေကြတာ။ မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ ငါတို့ဘက်က အတော်ဆုံး သူလျှိုတွေကို စေလွှတ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အားလုံး ကျရှုံးပြီး သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သူတို့တောင် မအောင်မြင်ခဲ့တာ ကျုပ်သွားရင် သေဖို့ သေချာနေတာပေါ့။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ပညာရှင် မဟုတ်ဘူး။ ရေမြောင်းထဲက ပိုးမွှားလို လူယုတ်မာကောင်ပဲ။ အဲဒါကပဲ မင်းရဲ့ အားသာချက် ဖြစ်နေတာ။ မင်းဆီမှာ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ မရှိဘူး။ ပညာရှင်ဆန်တဲ့ အလုပ်ကို ပညာရှင်တွေပဲ လုပ်ကြပါစေ။ ထားလိုက်တော့။ မိန်းမဖြားယောင်းတဲ့ နေရာမှာတော့ မင်းက တော်လွန်းတယ်။ ဒီတော့ မင်းက အဲတာကိုလုပ်လိုက်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “လေခွင်းမြို့စားက ဘယ်လို မိန်းမမျိုးလဲ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ဖြေလိုက်သည်။ “အင်အားကြီးတယ်၊ ရက်စက်တယ်၊ လှပတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူ့နားကို ကပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ သူလျှိုပေါင်း ရာချီပြီး သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ အင်ပါယာကရော၊ ရန်သူ့နိုင်ငံတွေကရောပဲ။ တချို့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာတယ်၊ တချို့ကို ပြုတ်သတ်တယ်၊ တချို့ကို ခွေးစာကျွေးတယ်။ သေပုံသေနည်းတွေက အင်မတန် ဆိုးရွားတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “သွားတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက ရုပ်ချောတဲ့ ယောကျ်ားတွေချည်းပဲလား။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။ မိန်းမတွေ ပါတယ်။ (၈) နှစ်၊ (၉) နှစ်အရွယ် ကလေးတောင်ပါတယ်။ အကုန် အသတ်ခံလိုက် ရတာပဲ။”</p> <p>တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒီနှစ်တွေထဲမှာ သူ့နားကို လူတွေကပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို သူ သိနေတာပေါ့။ နိုင်ငံပေါင်းစုံက အဖွဲ့အစည်းတွေက သူ့ကို သိမ်းပိုက်ပြီး လေခွင်းမြို့ကို ရချင်နေကြတာ မဟုတ်လား။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောလိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ ဒါကြောင့် သူက နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို မြင်ဖူးနေပြီ။ ဘယ်လိုပဲ ဟန်ဆောင်ပါစေ သူ့မျက်လုံး အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ဒါဆို ဒီတာဝန်က ငရဲခန်းအဆင့်ပဲ။ ကျုပ် ခွေးစာအကျွေးခံရဖို့ များနေတာပေါ့။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ မင်းရဲ့ မိန်းမဖြားယောင်းတဲ့ အရည်အချင်းက မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရှေ့ရောက်ရင် ကလေးကစားစရာလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဒါဆို ဘာလို့ ကျုပ်ကို လွှတ်ချင်သေးတာလဲ။ ကျုပ်က မိန်းမတွေကို လိမ်ညာစားသောက်တတ်ရုံပဲ တတ်တဲ့ သာမန်ကြာကူလီကောင်မျိုးလေ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောလိုက်သည်။ “အမှိုက်ကို ပြန်အသုံးချတာပဲ။ မျှော်လင့်ချက် (၁) ရာခိုင်နှုန်း ရှိရင်တောင် စမ်းကြည့်ရမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သဘောတူလိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ကျုပ် စမ်းကြည့်မယ်။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ကတိပေးလိုက်သည်။ “မင်းသာ အောင်မြင်ရင် ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းကို နင်းချေခဲ့တဲ့သူတွေ၊ သတ်ချင်နေတဲ့သူတွေ အားလုံးက မင်းရှေ့မှာ ဒူးထောက် ခစားလာကြလိမ့်မယ်။ မင်း သူတို့ကို လက်စားချေမှာ ကြောက်ပြီး ကျောချမ်းနေကြလိမ့်မယ်။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် ဝင်လာပြီး ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကို တီးတိုး သတင်းပို့လာ၏။ “သိပြီ။ မင်း သွားတော့။”</p> <p>ထိုလူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုလူကြီးက မင်း မသေသေးဘူးဆိုတာ သိသွားလို့ လူလွှတ်မေးတာ။ ငါ့မှာ ဖိအားတွေ ရှိလာပြီ။ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပေးမလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ငြင်းမလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရတော့မယ်။ သူ့ကို ငြင်းလိုက်ရင် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက ငွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရနိုင်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် စမ်းကြည့်ပါရစေ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ သူတို့သည်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်း ရုပ်ချောသူများ ဖြစ်ကြပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် အသွင်အပြင်၊ ပုံစံမတူဘဲ တစ်ယောက်က ယောကျ်ား ပီသကာ ကျန်တစ်ယောက်က စာပေပညာရှင် ရုပ်သွင်ရှိသည့် လူမျိုးပင်။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြောလိုက်၏။ “မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံးက ရုပ်ချောတဲ့အပြင် မိန်းမ ဖြားယောင်းတဲ့နေရာမှာ ဆရာကျတဲ့သူတွေချည်းပဲ။ အားလုံးကလည်း သေလမ်းမရှိ ထွက်ပေါက်ပိတ်နေကြသူတွေ။ ဒါပေမဲ့ လေခွင်းမြို့ကို တစ်ယောက်ပဲ လွှတ်လို့ရမယ်။ ဆိုလိုတာက ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိမယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကို ခေါင်းဖြတ်ပြီး ဟိုလူကြီးဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နှလုံးသားက တုန်ခါသွားသော်လည်း တပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ပြိုင်ဆိုင်မှုက နေရာတိုင်းမှာ ရှိသည်။ ရှုံးတဲ့သူက သေရမည်။ ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>သူသည် အရင်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ မဟုတ်တော့ပေ။ အရင်လူက သေမှာကြောက်သည်။ ယခုလည်း သေမှာ ကြောက်သော်လည်း အန္တရာယ်များလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလေ ဖြစ်နေ၏။ လူမည်မျှ သေရမည်နည်း ဆိုခြင်းထက် မည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသနည်း ဆိုခြင်းက ပို၍ အရေးကြီးနေသလိုပင်။</p> <p>“ကျုပ် မေးခွန်း သုံးခု မေးမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ အရည်အချင်းကို စစ်ဆေးမယ်။ အားလုံး မှန်အောင် ဖြေနိုင်တဲ့သူက အသက်ရှင်ခွင့်ရပြီး လေခွင်းမြို့ကို သွားရမယ်။ တစ်ခု မှားတာနဲ့ သေဒဏ်ပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save