Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီး... တကယ်လို့ ကျုပ်တို့ သုံးယောက်စလုံးက တစ်ခုမှ မှန်အောင် မဖြေနိုင်ရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ။” သိုင်းပညာရှင်ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ရှိသော လင်ပေါက်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>စာပေပညာရှင်ကဲ့သို့ နူးညံ့ဟန်ရှိသော ယန်လျန်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ဉာဏ်ပညာ မြင့်မားမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ဖြေလိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှ မှန်အောင် မဖြေနိုင်ရင် သုံးယောက်စလုံးကို သတ်ပစ်ရမှာပေါ့။ ပြီးရင် နောက်တစ်သုတ် ထပ်ရွေးရုံပဲ။ ဒီလောကမှာ ရုပ်ချောတဲ့ ယောကျ်ားတွေက ပေါမှပေါ။</p> <p>တကယ်လို့ နှစ်ယောက်ထက်ပိုပြီး အဖြေမှန်ရင်လည်း တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ရွေးမှာ။ အတိုချုပ် ပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့်ရမယ်။”</p> <p>ယန်လျန်က ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုရင်း ပြောသည်။ “သခင်ကြီး... ကျုပ်က အသက် (၁၆) နှစ်မှာ ရှို့ချိုင် အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ပြစ်မှုမကျူးလွန်ခဲ့ရင် ဒီနှစ်ထဲမှာ ကျူရန်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးလောက်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ဘယ်လိုမေးခွန်းမျိုးမဆို မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။”</p> <p>(ရှို့ချိုင် - မြို့နယ် စာမေးပွဲအောင်မြင်သူ၊ ကျူရန် - ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲအောင်မြင်သူ)</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ပထမမေးခွန်းကတော့...”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ် စကားစမည် ပြုလိုက်စဉ်မှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြတ်မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး... နာမည်လေး သိပါရစေ။ ဘာအပြစ် ကျူးလွန်ခဲ့တာလဲ။”</p> <p>သူက လင်ပေါက်ဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အားလုံးက သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင် အဘယ်ကြောင့် မိတ်ဖွဲ့ချင်နေရသနည်း။ တကယ်ကို သေချင်နေသည်လား။</p> <p>လင်ပေါက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်နာမည်က လင်ပေါက်။ ကျုပ်တို့ စစ်သူကြီးရဲ့ သမီးနဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့လို့ အဖမ်းခံရတာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ယန်လျန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်ပြန်၏။ “အစ်ကိုကြီးကကော ဘယ်လိုခေါ်လဲ။”</p> <p>“ကျုပ်နာမည်က ယန်လျန်။ မချစ်သင့်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားလို့ အခုလို ဖြစ်ရတာပဲ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။ “မြို့စားမင်းရဲ့ သမီးနဲ့ ခိုးရာလိုက်ပြေးပြီးမှ မြို့စားမင်းရဲ့ မယားငယ်နဲ့ ထပ်ဖောက်ပြန်တာကို အချစ်လို့ ခေါ်သလား။ ဒါပေါ့... ရှောင်တယ်က သူ့အမေနဲ့ တအားတူတာကိုး။ သားအမိ နှစ်ယောက်စလုံးကို ချစ်မိသွားတာ မဆန်းပါဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ယန်လျန်အား လေးစားအားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “အစ်ကိုယန်က ကျုပ်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပါလား။ လေးစားပါတယ်ဗျာ။”</p> <p>ယန်လျန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ဘာအပြစ် ကျူးလွန်ခဲ့တာလဲ။”</p> <p>“အစ်ကိုကြီးတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်မြင်ချင်း ခင်မင်သွားမိတာ အကြောင်းရှိတာပဲ။ ကျုပ်တို့အားလုံးက မျိုးတူတွေ ဖြစ်နေတာကိုး။ ကျုပ်နာမည်က ယွင်ကျုံးဟဲ့။ ကျုပ်အပြစ်ကတော့ မချစ်သင့်တဲ့ မိန်းမပေါင်း ရာချီကို ချစ်ခဲ့မိတာပဲ။ အားလုံးကလည်း ချမ်းသာတဲ့ မိန်းမတွေချည်းပဲ။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ လင်ပေါက်နှင့် ယန်လျန်တို့၏ မျက်လုံးများတွင် မီးဝင်းဝင်း တောက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ‘ဒီကောင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်ပစ်ရမယ်’ ဟူ၍ပင်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် လင်ပေါက်နှင့် ယန်လျန်တို့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အဖက်ပင် မလုပ်ချင်ကြပေ။ လင်ပေါက်သည် သိုင်းပညာ ထူးချွန်သော စစ်မှုထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယန်လျန်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သော ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာမူ သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ ပေါက်ဖွားလာသော ရေမြောင်းပုပ်ထဲမှ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်၏။ မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “ပထမမေးခွန်း... လေခွင်းမြို့စား ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် မင်းတို့မှာ ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိသလဲ။”</p> <p>လင်ပေါက်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့ သိုင်းပညာပါ။ ကျုပ်က သူ့အတွက် စစ်တိုက်ပေးနိုင်မယ်။ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့သူပဲ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ မင်းကို ဖမ်းဖို့အတွက် ဟန်ရွှေမြို့က စစ်သည်တော် အများအပြား သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ အခုတောင် မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေကို ငွေအပ်နဲ့ ပိတ်ထားရသေးတာပဲ။”</p> <p>ထို့နောက် ယန်လျန်ကို မေးလိုက်၏။ “ယန်လျန်... မင်းကရော...”</p> <p>ယျန်လျန်က ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်က ဉာဏ်ပညာကို အားကိုးပါတယ်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဆိုတာ အရိုင်းဆန်ပြီး စည်းကမ်းမရှိတဲ့ နေရာပါ။ လေခွင်းမြို့က ဓားပြခေါင်းဆောင်မလေးအတွက် ကျုပ်လို စစ်ရေးအကြံပေးတစ်ယောက် လိုအပ်မှာ သေချာပါတယ်။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာက တကယ် မဆိုးပါဘူး။ အဲဒါကြောင့်လည်း မြို့စားမင်းအိမ်တော်မှာ အတော်ဆုံး အကြံပေး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းးရော... ဓားပြခေါင်းဆောင်မကို ဖမ်းစားဖို့ ဘာကို အသုံးပြုမလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ လေးလေးနက်နက် ဖြေလိုက်၏။ “ဒါက မေးနေစရာ လိုလို့လား။ ကျုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ရုပ်ရည်နဲ့ ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးမှာပေါ့။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အားလုံးက သူ့ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့် နေကြ၏။ ‘ဒီလူ ခေါင်းရောကောင်းရဲ့လား။ အသက်ရှင်ရတာ မကောင်းလို့ သေလမ်း ရှာနေတာလား’ ဟု တွေးနေကြပုံရသည်။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ဒုတိယမေးခွန်းကို ဆက်မေးလိုက်၏။ “ဒုတိယမေးခွန်း... မင်းတို့ စိတ်အချရဆုံး၊ စွန့်လွှတ်ဖို့ အခက်ခဲဆုံး လူက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ဤမေးခွန်းကို ကြားသည်နှင့် လင်ပေါက်နှင့် ယန်လျန်တို့သည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ ဤမေးခွန်း၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို အာမခံမည့် အရာကို မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လေခွင်းမြို့သို့ ရောက်သွားလျှင် ဟေးလုံထိုင်အပေါ် သစ္စာရှိနေစေရန်အတွက် မိသားစုကို ဓားစာခံ လုပ်ထားရမည် မဟုတ်ပါလား။ မိသားစု သံယောဇဉ် ကြီးမားလေ ဟေးလုံထိုင်က ပို၍ စိတ်ချရလေ၊ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ပိုများလေ ဖြစ်၏။</p> <p>လင်ပေါက်၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာပြီး အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး... ကျုပ် သေရမှာ မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ မိဘနှစ်ပါးကို စိတ်မချနိုင်ဘူး။ သူတို့က ကျုပ်ကို ပျိုးထောင်ဖို့အတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့ရတာပါ။ ထမင်းတစ်လုပ် ရေတစ်မှုတ်ရဖို့တောင် မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ ကျုပ် တစ်ရက်မှ မိဘတွေကို မေ့မရပါဘူး။</p> <p>ကျုပ် သေသွားရင် မိဘတွေကို ဘယ်သူ စောင့်ရှောက်မလဲ။ ကျုပ် နာကျည်းတယ်။ တကယ် နာကျည်းတယ်။ အခုချိန်မှာ ကျုပ်လို သားမိုက်ကို မိဘတွေ မေ့ပစ်လိုက်စေချင်တယ်။ ဒါမှ သူတို့ မျက်ရည်မကျရတော့မှာ။ အဖေ... အမေ... သား မိုက်မဲခဲ့ပါတယ်။”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် လင်ပေါက်သည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး မိဘများ ရှိရာအရပ်သို့ ဦးတိုက်ကာ အော်ဟစ် ငိုကြွေးတော့သည်။ နဖူးမှ သွေးများပင် စို့ထွက်လာ၏။</p> <p>ယန်လျန် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ <strong>‘လင်ပေါက်</strong><strong>... </strong><strong>ခင်ဗျားက ရိုးသားတဲ့ တပ်သားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သရုပ်ဆောင် ကောင်းနေရတာလဲ။ ခင်ဗျားက မိဘအကြောင်း ပြောလိုက်တော့ ကျုပ်က ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ယန်လျန်ကို မေးလိုက်၏။ “ယန်လျန်... မင်းရော... မင်းရဲ့ စွန့်လွှတ်ဖို့ အခက်ခဲဆုံး လူက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ယန်လျန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ခါသွားပြီး မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ မျက်နှာတွင် ခံစားချက် မဲ့သွားပြီး မျက်ရည်များ တိတ်တဆိတ် စီးကျလာသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည်လည်း ဒူးထောက်ကျသွားပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်ကြီး... ကျုပ်က သေသင့်တဲ့လူပါ။ ကျုပ် မြို့စားမင်းသမီးနဲ့ ခိုးပြေးတုန်းက အပြင်မှာ တိတ်တဆိတ် မွေးထားတဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ အခုဆို သူ (၂) နှစ်သား ရှိပြီ။ မင်းမင်းရေ... ဖေဖေ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဖေဖေ မင်းကို လူလားမြောက်အောင် မစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ ရယ်သံလေးတွေကို မကြားရတော့ဘူး။</p> <p>မင်း အိပ်ရင် စောင်မခြုံတတ်ဘူးမလား။ နောက်ဆို ဘယ်သူက မင်းကို စောင်ခြုံပေးမလဲ။ မင်း အေးနေမလား။ ဗိုက်ဆာနေမလား။ တခြားသူတွေက အဖေမရှိတဲ့ သားဆိုပြီး အနိုင်ကျင့်ကြမလား။” ယန်လျန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားကာ အသံတိတ် ငိုကြွေးနေလေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့သြမင်သက်သွား၏။ <strong>‘ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် သာလွန်နေပါလား။ တစ်ယောက်က အော်ဟစ်ငိုကြွေးတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က အသံတိတ် ငိုကြွေးတယ်။ တကယ့် သရုပ်ဆောင်တွေပဲ။’</strong></p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... မင်းရော... မင်း စိတ်အချရဆုံး လူက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ အထင်းသား ပေါ်လာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာ၏။</p> <p>လင်ပေါက်နှင့် ယန်လျန်တို့ စိတ်ထဲမှ လှောင်လိုက်ကြသည်။ <strong>‘ဒီကောင်က သူတောင်းစား</strong><strong>... </strong><strong>ဘယ်လိုလုပ် ငါတို့ထက် သရုပ်ဆောင် ကောင်းနိုင်မှာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး... ကျုပ် စွန့်လွှတ်ဖို့ အခက်ခဲဆုံးနဲ့ စိတ်အချရဆုံး လူက သခင်ကြီးပါပဲ။ သခင်ကြီး မေ့သွားပြီလား။ စောစောကမှ ကျုပ် သခင်ကြီးကို အဖေလို့ ခေါ်ခဲ့တယ်လေ။”</p> <p><strong>‘ကောင်းကင်ဘုံ</strong><strong>... </strong><strong>အရှက်မရှိလိုက်တာ။</strong><strong>’ </strong></p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖားချင်ရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ လှောင်ပြောင်သရော်သည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သေလမ်းကို ဤမျှအထိ ရှာနေသည်မှာ အံ့ဖွယ်ပင်။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး တတိယမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ “လေခွင်းမြို့ထဲမှာ ကျုပ်တို့ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အထူးလျှို့ဝှက်တပ်ဖွဲ့ တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းတို့ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီဆိုရင် အဲဒီတပ်ဖွဲ့က ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒီတပ်ဖွဲ့ကို လေခွင်းမြို့ထဲ ရောက်အောင် ပို့ဖို့အတွက် အင်ပါယာက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။</p> <p>တတိယမေးခွန်းကတော့... တကယ်လို့ အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခု ရောက်လာပြီး မင်း အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် ဟေးလုံထိုင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို စတေးပစ်ရမယ်။ ဟေးလုံထိုင်နဲ့ အင်ပါယာကို သစ္စာဖောက်ရမယ် ဆိုရင် မင်းတို့ ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲ။”</p> <p>လင်ပေါက်က ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် အပိုင်းပိုင်းအစစ အသတ်ခံရပါစေ။ အင်ပါယာနဲ့ ဟေးလုံထိုင်ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ပါဘူး။ ကျုပ် သေရင်သေပါစေ။ လေခွင်းမြို့ထဲက ဟေးလုံထိုင် တပ်ဖွဲ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလိုက်မှာပါ။”</p> <p>ယန်လျန် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်သွား၏။ <strong>‘လင်ပေါက်</strong><strong>... </strong><strong>ခင်ဗျားက ခွေးပဲ။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဦးအောင် ဖြေနေရတာလဲ။ ခင်ဗျားက ဒီလို သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ဖြေလိုက်တော့ ကျုပ်အတွက် ခက်ခဲသွားပြီပေါ့။</strong><strong>’</strong></p> <p>ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်လျန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ကောင်းမွန်တဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက် ဆိုတာ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် ဘယ်တော့မှ အဖြစ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲဘော် ရဲဘက်တွေကို အန္တရာယ်တွင်းထဲ ဘယ်တော့မှ တွန်းပို့မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>တကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင် ကျုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်မယ်။ ဟေးလုံထိုင် တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို လုံးဝ အထိအခိုက်မခံဘူး။”</p> <p>လင်ပေါက် ဒေါသထွက်သွားသည်။ <strong>‘ယန်လျန်</strong><strong>... </strong><strong>ခင်ဗျား တော်တော် လွန်နေပြီ။ စာပေပညာရှင်တွေက တကယ် ကောက်ကျစ်တာပဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မေးလိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျားကရော ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါ ရွေးစရာ လိုသေးလို့လား။ ဟေးလုံထိုင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို စတေးပြီး ကျုပ် အသက်ရှင်အောင် နေမှာပေါ့။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က အော်လိုက်၏။ “အဲဒီတပ်ဖွဲ့ကို တည်ထောင်ဖို့ အင်ပါယာက (၁၅) နှစ်ကျော် အချိန်ယူခဲ့ရတာ။ တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတာကွ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ ကျုပ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူတို့နဲ့ ကျုပ်က ရင်းနှီးတာမှ မဟုတ်တာ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့် ဓားကို တစ်ဝက်ခန့် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ဆိုလိုတာက မင်း အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဟေးလုံထိုင်နဲ့ တာယင်အင်ပါယာကို တိုက်ရိုက် သစ္စာဖောက်မယ်ပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဟန်ပါပါဖြင့် ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မရှိပါနဲ့။ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် မကြည့်တဲ့သူကို မိုးကြိုးပစ်တယ်လို့ ဆိုရိုးစကား ရှိတယ်လေ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save