Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် ယန်လျန်နှင့် လင်ပေါက်တို့၏ အကြည့်များက လူသေတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ဤခေတ်ကြီးတွင် သေလမ်းရှာသူများ အများအပြား ရှိသော်လည်း ဤမျှအထိ ဆိုးရွားစွာ သေလမ်းရှာသူကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် နံရံနှင့် ဆောင့်သတ်လိုက်လျှင် ပိုမမြန်ဘူးလား။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ် သတ်ဖြတ်ချင်နေပုံ ရ၏။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာမှသာ သူ၏ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “မေးခွန်းသုံးခု ပြီးဆုံးပြီ။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်က အဖြေ အားလုံး မှန်တယ်။ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ လေခွင်းမြို့ကို သွားပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ရပြီ။ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ သေရမယ်။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် စာပေပညာရှင် ယန်လျန်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်၏။ “သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က မေးလိုက်သည်။ “ယန်လျန်... မင်းက နိုင်တဲ့သူလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။”</p> <p>ယန်လျန်က ဂုဏ်ယူနေသည့် လေသံဖြင့် ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကြောင့်လေ။ ကျုပ်နဲ့ သခင်ကြီးက စိတ်ချင်း ဆက်နွယ်နေတာပဲ။</p> <p>သခင်ကြီးအနေနဲ့ အထီးကျန်နေမှာ သေချာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သခင်ကြီးရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို လိုက်မီတဲ့သူ ရှားလို့လေ။ ကိုယ့်စိတ်ကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ မိတ်ဆွေကောင်း ရှာရခက်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ မိတ်ဆွေကောင်း ရှာရခက်တယ်။”</p> <p>ဘေးနားမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ရင်ကွဲမတတ်... တေးတစ်ပုဒ် ဆိုညည်းမိလည်း... ကမ္ဘာမြေအဆုံးထိတိုင်... နားဆင်ပေးမယ့် မိတ်ဆွေကောင်း ရှာရခက်ပါဘိ...”</p> <p>ထိုအခါ ကျန်သုံးယောက်၏ အကြည့်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ <strong>‘ဒီကောင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဦးနှောက် ပျက်နေတာလား။’</strong></p> <p>ယန်လျန်က ဆက်ပြောသည်။ “သခင်ကြီး... ကျုပ် အနိုင်ရပေမဲ့ ကျုပ်လည်း အထီးကျန်နေတာပါပဲ။ ဒီပြိုင်ဘက်နှစ်ယောက်က သိပ်ညံ့လွန်းတယ်။ အင်အားချင်းမမျှတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုက ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်ဗျာ။”</p> <p>ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် ယန်လျန်၏ ဟန်ဆောင်မှုက အဆင့်မြင့်လာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ယန်လျန်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး... ကျုပ်မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ပြောပါ။”</p> <p>ယန်လျန်က ပြောသည်။ “ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကို ကျုပ်လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် သတ်ပါရစေ။ ဒါမှ ကျုပ်ရဲ့ တာဝန်က အခုတည်းက စတင်ရာ ရောက်မှာပါ။</p> <p>ဒီခြေလှမ်းကို စလှမ်းလိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ကျုပ်က ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ လူဖြစ်သွားပြီ။ ကျုပ် ဘဝက သွေးစွန်းတဲ့ လမ်းခရီးကို စတင်ရတော့မယ်။”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ။” ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ဓားတစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ယန်လျန်သည် ဓားကို ကိုင်ကာ လင်ပေါက်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွား၏။</p> <p>စစ်သည်တော် လင်ပေါက်က ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး... ကျုပ် တကယ် အသက်ရှင်ခွင့် မရှိတော့ဘူးလား။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က မလှုပ်မယှက်ပင် နေနေ၏။</p> <p>လင်ပေါက်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ “စိတ်မရှိပါနဲ့။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကျုပ်မှာ တခြားရွေးစရာ မရှိတော့ဘူး။”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် လင်ပေါက်သည် လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ယန်လျန်ထံသို့ ပြေးဝင်ကာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူသည် အသေခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p>ယန်လျန်၏ ဓားချက်က လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ လင်ပေါက်၏ခေါင်း ပြတ်ထွက်သွားပြီး လေထဲသို့ မြောက်တက်သွား၏။</p> <p>သာမန် စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်က သိုင်းပညာ တတ်နေသည်လား။ ထို့အပြင် သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း ကလည်း မြင့်မားလွန်းလှသည်။</p> <p>သွေးကြောပိတ် ခံမထားရသည့် လင်ပေါက်ထက်ပင် သာလွန်နေသေး၏။ သူ၏ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်းက အံ့မခန်းပင်။</p> <p>ယန်လျန်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး... ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပြီ။ တကယ်တော့ ကျုပ် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ထားတာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ့်အရည်အချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသင့်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ချီးကျူးလိုက်၏။ “ကောင်းတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဝင်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ “လင်ပေါက်က လူကောင်းလေးပါ။ ခင်ဗျား ဘာလို့ သူ့ကို လုပ်ကြံရတာလဲ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ယန်လျန်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာပြောနေမှန်း သူတို့ နားမလည်ပေ။</p> <p>ယန်လျန်သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာ၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျားက ပိုးဟပ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့လူ။ ကျုပ်လက်နဲ့ သတ်ဖို့တောင် မတန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ရေစက်ဆုံကြလို့ မသေခင်မှာ မှာစရာရှိတာ မှာခဲ့ပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုယန်... စိတ်ချလက်ချသာ သွားလိုက်ပါ။ နောက်နောင် အစ်ကို့သားက ကျုပ်သား၊ အစ်ကို့မိန်းမက ကျုပ်မိန်းမပါပဲ။ ကျုပ်မှာ အသက်ငွေ့ငွေ့ ကျန်နေသရွေ့ အစ်ကို့မိန်းမကို အထီးကျန်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p>ယန်လျန် ဒေါသထွက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “သေခါနီးတောင် ရူးနေတုန်းပဲ။ သေလိုက်တော့။”</p> <p>သူ၏ ဓားသွားသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ဝဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p>သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယန်လျန်၏ ရင်ဘတ်အေးခဲသွားပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဓားတစ်ချောင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် အသံမထွက်ဘဲ ယန်လျန်၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“ဘာ... ဘာလို့လဲ။” ယန်လျန် စကားမဆုံးလိုက်ပေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးမမှိတ်ဘဲ သေဆုံးသွားလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယန်လျန်၏ ဓားသွားသည် သူ၏ အသက်သွေးကြောနှင့် လက်မဝက်ခန့်သာ လိုတော့သောကြောင့်ပင်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ “ဟား... ဟား... ဟား...”</p> <p>“ရယ်စရာ ကောင်းနေလို့လား။” ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲက ဖြေလိုက်သည်။ “မသိဘူး။ ငယ်ငယ်တုန်းက အဖြစ်အပျက်လေး တစ်ခုကို သွားသတိရလို့ပါ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က မေးလိုက်၏။ “ဘာကိစ္စလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါယမ်းက ပြောလိုက်သည်။ “ပြောပြလည်း သခင်ကြီး နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခွဲစိတ်မှု သေးသေးလေး တစ်ခုအကြောင်းပါ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... မင်း တကယ် မသေချင်ဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p>ထိုစကားကို ပြောနေချိန်တွင် သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တကယ် ရိုက်သတ်ချင်နေမိ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ကြောက်တာပေါ့။ သေမှာ ကြောက်လွန်းလို့ သေးပါထွက်တော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ မသိဘူး။ သေမှာကြောက်လေ သေမင်းကို ပိုပြီး စနောက်ချင်လေပဲ။</p> <p>ထက်မြက်တဲ့ ဓားသွားကို တွေ့ရင် လက်ညှိုးနဲ့ ထိကြည့်ချင်တယ်။ ဘယ်လောက် ထက်သလဲ သိချင်လို့လေ။ ချောက်ကမ်းပါးထိပ် ရောက်ရင် ခုန်ချကြည့်ချင်တယ်။ ရေခဲနေတဲ့ သံတိုင်ကို တွေ့ရင် လျှာနဲ့ ယက်ကြည့်ချင်တယ်။”</p> <p>“တကယ့် အရူးပဲ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က ဆက်ပြောသည်။ “မင်း နိုင်သွားပြီ။ မေးခွန်းသုံးခုစလုံး မှန်တယ်။ လေခွင်းမြို့ကို သွားပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်လို့ ရပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာမှ အံ့သြပုံ မရပါလား။ မင်း ဘာလို့ နိုင်သွားသလဲ သိလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက ဟေးလုံထိုင် စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူ (၁၀) ယောက်လောက်က အသတ်ခံလိုက်ရတယ်လေ။ ဒီတာဝန်က သေမင်းရဲ့ တံဇဉ်ပေါ်မှာ ကပြရမယ့် တာဝန်မျိုးပဲ။</p> <p>အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အသက်ရှင်နိုင်တာက လူနှစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်။ အရူးနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတဲ့သူ။ ဒါကြောင့် ကျုပ်နဲ့ အကိုက်ညီဆုံး ဖြစ်နေတာပေါ့။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်က  မေးလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက ဟေးလုံထိုင်ကို သစ္စာမရှိဘူး။ အင်ပါယာကိုလည်း သစ္စာမရှိဘူး။ အချိန်မရွေး သစ္စာဖောက်သွားနိုင်တယ်။ မင်းကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ ထမင်းတစ်လုပ်တောင် စားဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ သစ္စာရှိပါတယ်လို့ ပြောရင် သခင်ကြီး ယုံမှာလား။ သစ္စာတရားနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျုပ်က စာရွက်အလွတ် တစ်ရွက်လိုပါပဲ။</p> <p>အဲဒီပေါ်မှာ ဘာပုံဆွဲမလဲဆိုတာ သခင်ကြီးတို့အပေါ် မူတည်တယ်။ ကျုပ်က မှန်တစ်ချပ်လိုပဲ။ သခင်ကြီးတို့က ပန်းပွင့် ပေးရင် ပန်းပွင့်ပုံ ပေါ်မယ်။ သခင်ကြီးတို့က မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်နေရင် မကောင်းဆိုးဝါးပုံ ပေါ်နေမှာပဲ။”</p> <p>ဤစကားများကို ပြောနေချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မရှိဘဲ လေးနက်တည်ငြိမ်နေ၏။ သူပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ် ရှိသည်။ လေခွင်းမြို့တွင် သူလျှိုလုပ်ရခြင်းသည် ဓားသွားပေါ် လမ်းလျှောက် နေရသကဲ့သို့ အန္တရာယ်များလှ၏။</p> <p>အရူးနှင့် စိတ်ဖောက်ပြန်သူများသာ ထိုအခြေအနေကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။  ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သေမင်းနှင့် ကခုန်ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ဤတာဝန်နှင့် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကျန်နှစ်ယောက် ဖြစ်သည့် လင်ပေါက်နှင့် ယန်လျန်တို့မှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့် အရည်အချင်း ပြည့်ဝသူများ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ရေးရာ ပြင်ဆင်မှု မရှိကြပေ။ လေခွင်းမြို့သို့ ရောက်သွားလျှင် လဝက်ပင် ခံမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့တွင် သစ္စာတရား မရှိသော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ သစ္စာတရားကို ရယူခြင်းသည် ဟေးလုံထိုင်၏ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငွေကြေး၊ အကြောက်တရားတို့ကို အသုံးမပြုဘဲ ပေးဆပ်စွန့်လွှတ်မှုဖြင့် သစ္စာတရားကို လဲလှယ်ကြ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဟေးလုံထိုင်မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထောင်ခန်းတစ်ခုလုံး မီးများ လင်းထိန်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်၏။ အလွန် ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် ဓားဒဏ်ရာ နှစ်ချက် ရှိနေပြီး အသက် (၄၀) ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။</p> <p>“ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားပဲ။”</p> <p>သူက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ့နာမည် ဖုန်းရှင်းမြဲ့။ မင်းက သိပ်တော်တဲ့လူပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ တော်ပုံတော်နည်းက မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်။ မင်းကို သုံးတာ မှန်မလား မှားမလားဆိုတာ ငါတောင် မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။”</p> <p><strong>‘ဖုန်းရှင်းမြဲ့...</strong> <strong>ခေါ်လို့ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟေးလုံထိုင်နှင့် သိပ်မလိုက်ဖက်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကလည်း လူဆိုးနှင့် မတူဘဲ အရမ်းကို ခန့်ညားလွန်းနေတယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>“ယွင်ကျုံးဟဲ့... မင်းက မိဘမဲ့။ ကျောက်တုံးကြားက ပေါက်ဖွားလာတဲ့ လူပဲ။ ငယ်ငယ်တည်းက အဆိုးအကောင်း အကြောင်းအကျိုးတွေကို တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့သူ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ အင်ပါယာကို ဘယ်လောက် သစ္စာရှိကြောင်း၊ ဟေးလုံထိုင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အပေါ် ဘယ်လောက် သစ္စာစောင့် သိကြောင်း၊ အင်ပါယာရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဟေးလုံထိုင် အဖွဲ့သားတွေက အသက်ပေးလှူဖို့ အသင့်ရှိကြောင်း မင်းကို ပြောပြနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါတွေ အားလုံးကို မင်းကိုယ်တိုင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာကြည့်လိုက်ပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ နောက်ပြောင်ခြင်းလည်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ငါက ဟေးလုံထိုင်မှာ လေခွင်းမြို့တာဝန်အတွက် တာဝန်အရှိဆုံး အရာရှိပဲ။ ငါတို့ ဦးလေးနဲ့ တူလို ဆက်ဆံကြတာပေါ့။</p> <p>ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျား ယွင်ကျုံးဟဲ့က ငါ ဖုန်းရှင်းမြဲ့ရဲ့ လူဖြစ်သွားပြီ။ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ လူဖြစ်သွားပြီ။ ဒီစကားရဲ့ တန်ဖိုးကို ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သက်သေပြနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”</p> <p>ပြောရင်းနှင့် သူ၏ လက်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ ဖုန်းရှင်းမြဲ့၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင် မီးတောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဟေးလုံထိုင် ဆိုသည့် စကားလုံးကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ထိုမီးတောက်က ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ထိုအဖွဲ့အစည်းအတွက် အသက်ကိုပင် ပေးလှူရန် အသင့်ရှိနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဘယ်တော့ လေခွင်းမြို့ကို သွားရမလဲ။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “သုံးရက်နေရင် သွားရမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ “အဲဒီလောက် မြန်လား။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့ “ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလောက် မြန်တယ်။”</p> <p>အချိန်တို့သည် ရေစီးသကဲ့သို့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဟာသလုပ် နောက်ပြောင်ခွင့် မရတော့သော နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သုံးရက် ပြည့်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save