Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ဟန်ရွှေမြို့ပြင်၌...</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင်ရပ်၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သလိုလိုနှင့် စိမ်းသက်နေသော မြို့ကြီးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဤကမ္ဘာသို့ သူရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ သုံးရက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား သူ သိထားသည့် အရာများမှာ နည်းပါးလွန်းလှသည်။ သူ၏ ခံစားချက်ကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်နည်း။</p> <p>‘ရောက်လေရာ အရပ်သည် နေစရာ အရပ်ပင် ဖြစ်သည်’ ဟု ဆိုရမည်လား။ ထိုစကားကို သုံး၍ မရနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကမ္ဘာဟောင်းကို သိပ်ပြီး တွယ်တာမှု မရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သူ့တွင် မိသားစု မရှိ၊ ချစ်သူ မရှိ၊ အပျော်မယားများသာ ရှိသည်။</p> <p>ထိုသို့မဟုတ်ပါက နိုင်ငံတော်အဆင့် ဆေးရုံကြီးမှ အလုပ်ထွက်ပြီး မည်သည့်နေရာကမှန်း မသိသော အရပ်မှ X စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် စွန့်စားခန်းများနှင့် မသိနားမလည်သော အရာများကို လိုလားတောင့်တမှု ရှိနေ၏။</p> <p>ထို့အပြင် ထိုဆေးရုံကြီးတွင်လည်း ဆက်လက် နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာဝန်မလေး သုံးယောက်သည် သူတို့၏ ယောကျ်ားများနှင့် ကွာရှင်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။</p> <p>သူနာပြုမလေး တစ်ယောက်ကလည်း ဆိုင်ယာနိုက်အဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းနေ၏။ သူမကို လက်မထပ်ပါက ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့်အတူ အသေခံမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်နေသေး၏။</p> <p>အပျော်သဘော တွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အားလုံးက အတည်ယူပြီး လက်ထပ်ချင်နေကြ၏။ လူတွေက ရိုးသားမှု မရှိကြပေ။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အစပိုင်းတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စိတ်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်လာသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း သူ အတင်းအဓမ္မ ရှာဖွေခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤမြို့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ လှုပ်ခတ်မှု အနည်းငယ် ရှိရုံသာဖြစ်၏။ ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်သည် ဤမြို့၌ (၁၅) နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ နာကျည်းမှုနှင့် သံယောဇဉ်တို့ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခံစားမိနေ၏။</p> <p>“ဟန်ရွှေမြို့ကနေ ထွက်သွားတော့မယ်။ ဘာဆန္ဒရှိလဲ။ ဘာလုပ်စရာ ကျန်သေးလဲ။ ဘယ်သူ့ကို တွေ့ချင်သေးလဲ။” ဖုန်းရှင်းမြဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အခုပြောရင် အချိန်မီသေးတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “နှုတ်ဆက်စရာ လူတစ်ယောက်လောက်တော့ ရှာချင်သား။ ဒါပေမဲ့ ရှာမတွေ့ဘူး။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက တကယ် သွေးအေးတဲ့လူပဲ။ သခင်ကြီးလီဆိုရင် မင်းကိစ္စကြောင့် ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ရောက်နေရတာ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူသာ မကာကွယ်ပေးခဲ့ရင် မင်း အသားစ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “အဲဒါဆို ကျုပ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ သခင်ကြီးလီကို ကူညီပေးပါလို့ ပြောရင် ခင်ဗျားတို့ ဟေးလုံထိုင်က ကူညီပေးနိုင်မှာလား။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မပေးနိုင်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဒါဆို ပြီးတာပဲလေ။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သစ်တောအုပ် လမ်းကြားထဲမှ မြင်းလှည်းတစ်စီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “လှည်းလာပြီ။ သွားတော့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းစွပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>ဟန်ရွှေမြို့ကို ဖြတ်သန်းလာစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သူ ခေါင်းစွပ်ကို မချွတ်ရဲခဲ့ပေ။ ဤမြို့တွင် သူ့ကို သတ်ချင်နေသူများ အလွန် များပြား၏။ အထူးသဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်လေးများ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ကို မျက်နှာဖျက်ဆီးပြီး အိမ်ခေါ်ကာ လက်ထပ်ချင်နေသော သူဌေးသမီး တစ်ယောက် ရှိသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ မျက်နှာ ပျက်စီးသွားလျှင် သူ့အနားက ထွက်မပြေးနိုင်တော့ဘူးဟု ယူဆထားပုံရ၏။</p> <p><strong>‘ဟာသပဲ။ ကျုပ်</strong> <strong>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မိန်းမ ကျွေးတာကို ထိုင်စောင့်မယ့်ကောင်လား။ ဒီလောကမှာ အရည်အချင်းကိုပဲ အားကိုးရတယ်။ ငွေလိမ်၊ လူလိမ် လုပ်ရင်လုပ်မယ်။</strong> <strong>ဘယ်တော့မှ သူများကျွေးတာ မစားဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p>ထိုသို့ တွေးနေစဉ် မြို့တံခါးဝရှိ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလောက်အောင် လှပသော ကျောပြင် တစ်ခုကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရသည်။ ရင်းနှီးနေသလိုပင်။ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ပေါ်လာတော့မလို ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုအမျိုးသမီးက နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ စူးရှနေ၏။ သူ့ကို မျက်နှာဖျက်ဆီးပြီး အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ယူမည့် သူဌေးသမီး ဖြစ်နေသည်။</p> <p><strong>‘သောက်ကျိုးနည်း</strong><strong>... </strong><strong>ပြေး</strong><strong>... </strong><strong>ပြေး</strong><strong>... </strong><strong>မြန်မြန်ပြေး</strong><strong>... </strong><strong>ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။</strong><strong>’</strong> ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြင်းလှည်း ပြတင်းပေါက်ကို အမြန် ပိတ်လိုက်၏။ “မောင်း... မြန်မြန်မောင်း။”</p> <p>ဟန်ရွှေမြို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းအချို့မှလွဲ၍ ဘာကိုမှ ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် လေခွင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ်ရာ ကောင်းပြီး အပြန်အလှန် သတ်ဖြတ်ကြမည့် အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p>စကားမပြောတတ်သော မြင်းရထားမောင်းသူ တစ်ဦး (လူအ)က မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ကာ အနောက်တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>ဤနေရာတွင် သမိုင်းဘီး စတင်လည်ပတ်ပြီဟု စာသားထိုးရမည်လား။ နောက်ခံတေးဂီတရော ထည့်ရမည်လား။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တေးဂီတမှူးတစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ တယောသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ <strong>‘နောက်ခံတေးဂီတ</strong> <strong>မရှိရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်ယူမယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>“တယောသံ - တီ... တီ... တီ...</p> <p>စန္ဒရားသံ - တုန့်... တင်... တိန်...</p> <p>သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခုလုံး - ဝုန်း....”</p> <p><strong>‘ကောင်းလိုက်တဲ့ သံစုံတီးဝိုင်းသံပဲ။ တော်တော် အနုပညာပါရမီ ရှိတဲ့ လူပါလား။ ဘီသိုဗင်တောင် ကျုပ်ကို မီမှာ မဟုတ်ဘူး။’</strong></p> <p>လူအ “……”</p> <p>…………</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့သည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မြင်းလှည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေ၏။</p> <p>“သခင်ကြီး... ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောပြတာလဲ။” ဟေးလုံထိုင်မှ တပ်မှူးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘာကို ပြောပြရမှာလဲ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်မှ တပ်မှူးက ပြောလိုက်သည်။ “သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာက မတော်တဆ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာလေ။ သခင်ကြီးလီခမျာ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ သူ့အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ဟေးလုံထိုင်က ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ တကယ်တမ်း လေခွင်းမြို့ကို သွားရမယ့်သူက သူ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>သခင်ကြီးက သခင်ကြီးလီကို ကူညီချင်လို့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အစားထိုးလိုက်တာလေ။ သခင်ကြီးက ကိုယ့်ရဲ့ ရှေ့ရေးကိုသာမက အသက်ကိုပါ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာ။ ဒီတာဝန်သာ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် သခင်ကြီး အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတွေ ပြောနေလည်း အပိုပဲ။ ဒီလိုနည်းနဲ့ ရလာတဲ့ သစ္စာတရားက တန်ဖိုးမရှိဘူး။”</p> <p>တပ်မှူးက စိုးရိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို သူ့ကို လေ့ကျင့်ရေးလေး ဘာလေး လုပ်ပေးပါအုံးလား။ သူ လေခွင်းမြို့ ရောက်ရင် သုံးရက်တောင် ခံပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဘာကို လေ့ကျင့်ပေးရမှာလဲ။ သူ့ရဲ့ အခုပုံစံက အကောင်းဆုံးပဲ။”</p> <p>တပ်မှူးက သတိပေးလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးက တစ်ကြိမ် ကျရှုံးပြီးသားလေ။ အကြီးအကဲရွှီက သခင်ကြီးကို အခွင့်အရေး ထပ်ပေးဖို့အတွက် အာမခံထားရတာ။ ဒီတစ်ခါ တာဝန် ထပ်ကျရှုံးရင် သခင်ကြီးတင်မကဘူး အကြီးအကဲရွှီပါ ရာထူးပြုတ်လိမ့်မယ်။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မြင်းလှည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>သူ့ရင်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက် အများအပြား ရှိနေသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ပတ်သက်သော အရေးကြီးသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆိုသော ကောင်လေးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် နှစ်မြုပ်နေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဘဝသစ် ပြန်စခွင့် မပေးလျှင် ဖုန်းရှင်းမြဲ့ တစ်သက်လုံး စိတ်လုံခြုံမှု ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကောင်စုတ်လေး... ကျုပ်ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ မိဘတွေကိုလည်း စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့။ လေခွင်းမြို့မှာ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး သူတို့တစ်သက်လုံး ခံခဲ့ရတဲ့ အရှက်တရားကို ဆေးကြောပစ်လိုက်စမ်းပါ။”</p> <p>…………</p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ငါးသိန်းခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး အင်အားကြီးနိုင်ငံ သုံးခုဖြစ်သော တာ့လျန်နိုင်ငံ၊ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနှင့် တာယင်အင်ပါယာတို့၏ ကြားတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p>တာ့လျန်နိုင်ငံသည် အေးစက်ကြမ်းတမ်းသော ကုန်းမြင့်ဒေသတွင် တည်ရှိပြီး မြင်းစီးစစ်သည်များနှင့် စစ်သည်တော်များမှာ သေမင်းကို မကြောက်ရွံ့ကြပေ။</p> <p>လူဦးရေ နည်းပါးသော်လည်း နယ်မြေကျယ်ဝန်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ပထဝီအနေအထားက ရန်သူများအတွက် အိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်စေ၏။ သို့သော်ငြား ဤနိုင်ငံသည် နယ်မြေသိမ်းပိုက်ခြင်းထက် လုယက်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပိုမို ကျွမ်းကျင်သည်။</p> <p>တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာသည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော ရှေးဟောင်းအင်အားကြီးနိုင်ငံ ဖြစ်၏။ ကျဆင်းစ ပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ထျန်းယန်ဧကရာဇ်၏ ပြုပြင် ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာခဲ့၏။</p> <p>နှစ်ပေါင်း(၂၀) အတွင်းမှာပဲ တောင်ပိုင်း လူရိုင်းများကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး လူဦးရေ သန်းချီ တိုးပွားလာကာ နယ်မြေ စတုရန်းကီလိုမီတာ တစ်သန်းခွဲခန့် ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဧကရာဇ်ထျန်းယန်သည် အိမ်ရှေ့စံအား ထီးနန်းလွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီး အဖြစ် ခံယူခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်သစ် နန်းတက်လာပြီး ဝမ်ယွင်ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ခံယူခဲ့၏။</p> <p>လူတိုင်းက ဧကရာဇ်ထျန်းယန် နန်းစွန့်ခြင်းသည် ဟန်ပြသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နန်းသက် နှစ်(၅၀) ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ပထမဆုံး ဧကရာဇ်ကြီး၏ နန်းသက်ထက် မကျော်လွန်လိုသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ဧကရာဇ်အိုကြီး အဖြစ် နောက်ကွယ်မှ အာဏာကို ဆက်လက် ချုပ်ကိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး သူ နတ်ရွာစံမှသာ ဧကရာဇ်ဝမ်ယွင် အာဏာအပြည့်အဝ ရရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား အားလုံး၏ ထင်ကြေးများ လွဲမှားခဲ့၏။ ဧကရာဇ်ထျန်းယန်သည် နန်းစွန့်ပြီးနောက် နိုင်ငံရေးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ အာဏာအကုန်လုံးကို ဧကရာဇ်ဝမ်ယွင်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။</p> <p>အရွယ်ကောင်းပြီး စွမ်းရည်ထက်မြက်သော ဧကရာဇ်ဝမ်ယွင် နန်းတက်လာချိန်မှာတော့ ဓားသွားကို အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထက်မြက်တောက်ပလာ၏။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၏ တောင်ဘက်သို့ နယ်ချဲ့သည့် မူဝါဒကို မြောက်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကမ္ဘာလောကကို စိုးမိုးလိုသော ကစားပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရောက်ရှိနေသော တာယင်အင်ပါယာသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း နံနက်ခင်း နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တက်ကြွလန်းဆန်းနေ၏။ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်း နယ်မြေကို ဆယ်ဆခန့် ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံငယ် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဖျက်ဆီးကာ တတိယတန်းစား နိုင်ငံအဖြစ်မှ အင်အားကြီးနိုင်ငံ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>အရှိန်အဟုန် ပြင်းလွန်းခဲ့သောကြောင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း(၂၀)ခန့်၊ ဧကရာဇ်ယုံကျော့ နန်းတက် လာချိန်တွင် တာယင်အင်ပါယာသည် နယ်ချဲ့မူဝါဒမှ ကာကွယ်ရေး မူဝါဒသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ နိုင်ငံ၏ အင်အားကို စုဆောင်းပြီး ရရှိထားသော အောင်မြင်မှုများကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ခဲ့၏။</p> <p>နှစ်ပေါင်း(၂၀)ကြာ အနားယူပြီးနောက် ယခုအခါ တာယင်အင်ပါယာသည် အချမ်းသာဆုံးနှင့် အင်အား အကြီးဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>ယခုအခါ ကမ္ဘာလောကကို တောင်နှင့် မြောက်ဟူ၍ ခွဲခြားထားပြီး ထျန်းကျန်းမြစ် မြောက်ဘက်ကို မြောက်ပိုင်း၊ တောင်ဘက်ကို တောင်ပိုင်းဟု ခေါ်သည်။ တောင်ပိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် နိုင်ငံပေါင်း ခုနစ်နိုင်ငံ ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ် အင်အားကြီးသော နိုင်ငံမှာ သုံးနိုင်ငံသာ ရှိ၏။</p> <p>တာ့လျန်နိုင်ငံသည် ပထဝီအနေအထားအရ ကမ္ဘာလောကကို စိုးမိုးမည့် ကစားပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် တကယ်တမ်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူမှာ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနှင့် တာယင်အင်ပါယာ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း တာယင်အင်ပါယာက ခံစစ်ဗျူဟာကို ကျင့်သုံးပြီး တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာက တောင်ဘက်သို့ နယ်ချဲ့နေသောကြောင့် နိုင်ငံနှစ်ခုကြား ပွတ်တိုက်မှုများ ရှိသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်သစ် နန်းတက်လာပြီး ဗျူဟာကို မြောက်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ချိန်တွင် နိုင်ငံနှစ်ခု၏ ဆက်ဆံရေးသည် ရန်သူ့အသွင် ပြောင်းသွားပြီး နှစ်အနည်းငယ် ကြာချိန်မှာတော့ ထိုရန်လိုမှုသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>ဤအင်ပါယာကြီး နှစ်ခုကြားတွင် စစ်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ အနိုင်ရသူသည် တောင်ပိုင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အရှင်သခင် ဖြစ်လာပြီး မြောက်ပိုင်း၏ အရှင်သခင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ကာ ကမ္ဘာလောကကို အုပ်စိုးခွင့် ရရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များတွင် နိုင်ငံကြီးသုံးခု ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သောကြောင့် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေသည်လည်း အတော်အတန် အေးချမ်းခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ယခုအခါ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနှင့် တာယင် အင်ပါယာတို့၏ ပဋိပက္ခကြောင့် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေသည်လည်း ရှုပ်ထွေးလာပြီး တိုက်ပွဲများ ပြင်းထန်လာ၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် “ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေကို ရရှိသူသည် အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မည်” ဟူသော စကားကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ယခုလက်ရှိ လေခွင်းမြို့သည် မုန်တိုင်းထန်နေပြီး ဓားရောင်လှံရောင် တောက်ပကာ လှည့်ကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ဟေးလုံထိုင်သည် လေခွင်းမြို့တွင် ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။</p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတွင် လျှို့ဝှက်တပ်စွဲထားသော အင်အားစုများသည် ဖျက်ဆီး ခံလိုက်ရပြီး ဗျူဟာတစ်ဝက်ခန့် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်အတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်ခဲ့၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မည်သည်ကိုမှ မသိရှိဘဲ အလွန် လှပသော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင် အသွင်ဖြင့် အန္တရာယ်များနှင့် ဆွဲဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော လေခွင်းမြို့ထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save