Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တိုင်လုံးတစ်ခုတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီ ဖြစ်နေ၏။ သူ့ကို လူငါးယောက်က ဝိုင်းရံထားကြသည်။ လေးယောက်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားကြ၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကျောပေးထား၏။</p> <p>မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ပုံရိပ်သည် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်သွားမိသည်။</p> <p><strong>‘ကောင်းကင်ဘုံ</strong><strong>.. </strong><strong>ဘယ်လိုတောင် လှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လဲ။ သွားရည်ကျချင်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။</strong><strong>’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကဲ့သို့ မိန်းမပွေသော လူယုတ်မာ တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးကို လှည့်စား၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ဤခေတ်တွင် အမျိုးသမီးအချို့သည် အပြင်ထွက်လျှင် ခါးပတ်များ၊ အတွင်းခံများ ဝတ်ဆင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား လှပအောင် ဖန်တီးတတ်ကြသည်။ အဝတ်အစားများ ချွတ်လိုက်မှ အမှန်တရား ပေါ်လာတတ်သည်။</p> <p><strong>‘လှည့်ကွက်တွေက များလွန်းတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့လို ရိုးသားတဲ့ ယောကျ်ားလေးတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်။ အလိမ်မခံရအောင် သတိထားရမယ်။’</strong></p> <p>သို့သော်ငြား သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ တစ်သောင်းတွင် တစ်ယောက် တွေ့ရခဲသော နတ်သမီး ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်သည်။ စောစောက ပြောခဲ့သည့် ‘ကြက်မ’ ဆိုသည်မှာ ဤအမျိုးသမီးပင် ဖြစ်ရမည်။</p> <p>အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မီးတောက်သံ တဖျစ်ဖျစ်နှင့် သံပူထိုးမည့် ကိရိယာကို မီးဖုတ်နေသံသာ ကြားနေရ၏။ တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နှစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တိတ်ဆိတ်မှုကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စကားစပြောလိုက်တော့၏။ “ညီမလေး... ခင်ဗျားရဲ့ သံပူကိရိယာကြီး ရဲနေပြီလေ။”</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်အမိုက်စား ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးမှာ ကြောင်အသွားမိသည်။ <strong>‘ဒီကောင် သေချင်လွန်းလို့ တုန်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အရမ်း သတ္တိကောင်းနေတာလား။ ကိုယ့်ကို နှိပ်စက်မယ့် ကိရိယာ အသင့်ဖြစ်နေပြီလို့ သတိပေးရအောင် သူ့ဦးနှောက် ပုံမှန် ဟုတ်ရဲ့လား။’</strong></p> <p>ထိုအချိန်တွင် စစ်သည်တစ်ဦးက ရဲနေသော သံပူကိရိယာကို ကိုင်လျက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ အကယ်၍ ဤသံပူက မျက်နှာပေါ် ကျရောက်သွားပါက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားရုံသာမက မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့က လေခွင်းမြို့ရဲ့ ‘သွေးနက်ဂိုဏ်း’ ကပဲ။”</p> <p>သွေးနက်ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ လေခွင်းမြို့၏ သူလျှိုနှိမ်နင်းရေး အဖွဲ့အစည်းပင်။ မြို့စားဟောင်း ကျင်းအဲ့ တည်ထောင်ခဲ့သော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ကျင်းမိသားစုအပေါ် သစ္စာအရှိဆုံးနှင့် အတော်ဆုံး စစ်သည်တော်များ ပါဝင်၏။</p> <p>သူတို့၏ တာဝန်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။ လေခွင်းမြို့အတွင်း စိမ့်ဝင်နေသော တခြားနိုင်ငံမှ သူလျှိုများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပြီး သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် လေခွင်းမြို့ကဲ့သို့ နယ်စားပယ်စား အဆင့်လောက်သာ ရှိသော နေရာတွင် ဤမျှ အဆင့်မြင့်သော သူလျှိုနှိမ်နင်းရေး အဖွဲ့အစည်း မလိုအပ်ပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား လေခွင်းမြို့သည် မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် မတတ်သာချေ။ အင်ပါယာပေါင်းစုံ၊ အဖွဲ့အစည်းပေါင်းစုံမှ သူလျှိုများက ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဆယ်စုနှစ်များစွာ သူလျှိုနှိမ်နင်းရေး အတွေ့အကြုံများကြောင့် သွေးနက်ဂိုဏ်းသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာ၏။ တခြားနိုင်ငံမှ သူလျှိုများသည် သွေးနက်ဂိုဏ်း လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက သေရခြင်းသည် အကောင်းဆုံး နိဂုံး ဖြစ်နေတတ်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံကို ရှင် ကြားဖူးမှာပါ။ ကျွန်မတို့လက်ထဲ ရောက်လာတဲ့ သူတိုင်းက ချက်ချင်း သေချင်ကြတယ်။ မသေခင် ခံစားရမယ့် ငရဲခန်းကို ကြောက်လို့လေ။”</p> <p>အမျိုးသမီး၏ အသံက အက်ရှရှ ဖြစ်နေပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “တောင်ပိုင်းက အင်အားကြီးနိုင်ငံ သုံးခုစလုံးက သူလျှိုတွေနဲ့ ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ဖူးတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ရှင်တို့ ဟေးလုံထိုင်က ခံနိုင်ရည် အရှိဆုံးပဲ။</p> <p>ကျွန်မ လက်ထဲမှာ သေသွားတဲ့ ဟေးလုံထိုင် သူလျှို မနည်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ သစ္စာမဖောက်ကြဘူး။ အကုန်လုံး နှုတ်ပိတ်ပြီး အသေခံသွားကြတယ်။”</p> <p>ရဲနေသော သံပူကိရိယာသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာ၏။</p> <p>ခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောသည်။ “ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရတော့ ရှင့်ကို ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ လေးစားပါတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ရှင် ဝန်မခံဘူး ဆိုရင်တော့ အရှင်လတ်လတ် ပြန်ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အသားစ မကျန်အောင် အခွာခံရလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးကျရင် ဝံပုလွေခွေး (၁၀) ကောင်ရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”</p> <p>သူမ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲမှ အစိမ်းရောင် မျက်လုံး (၁၀) စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခွေးဆိုသော်လည်း ဝံပုလွေကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်နေပြီး သွေးညှီနံ့များ လှိုင်နေသည်။ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသားစတုံး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေက သေမင်းကို မကြောက်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ သူတို့ ပါးစပ်ကနေ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရနိုင်ဘူး ဆိုတာလည်း ကျွန်မ သိတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ စမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ရှင့်ကို နှိပ်စက်ဖို့ ကိရိယာပေါင်း ရာချီ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ နည်းလမ်းပေါင်း ရာချီ သုံးပြီး ရှင့်ကို နှိပ်စက်ပြမယ်။”</p> <p>“အာဂိုး... စလိုက်တော့။” </p> <p>အမိန့်ရသည်နှင့် နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်ဦးက ဆူးပါသော ကြိမ်လုံးကို ကိုင်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>“နေ... နေပါအုံး...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ကျုပ် ဝန်ခံပါမယ်။ ဝန်ခံပါမယ်။ ကျုပ်နာမည် ယွင်ကျုံးဟဲ့... တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ သူလျှိုပါ။</p> <p>ကျုပ် ဒီကို လာတာ အန်းထင် တည်းခိုခန်းမှာ သတင်းပို့ဖို့ပါ။ ကျုပ်ရဲ့ အဆက်အသွယ်က ရွှီအန်းထင်ပါ။ သူကလည်း ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ သူလျှိုပါပဲ။ ကျုပ်ရဲ့ အထက်လူကြီးက ဖုန်းရှင်းမြဲ့ပါ။ သူက လေခွင်းမြို့ စစ်ဆင်ရေးရဲ့ အကြီးဆုံး တာဝန်ခံပါ။</p> <p>ကျုပ်ရဲ့ တာဝန်က လေခွင်းမြို့စား ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဖြားယောင်းပြီး တာယင်အင်ပါယာရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာအောင် စည်းရုံးဖို့ပါ။ ကျုပ်နဲ့အတူ လူအတစ်ယောက် ပါလာပါတယ်။ သူက အပြင်မှာ ရှိနေတယ်။ သူကလည်း ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ သူလျှိုပါပဲ။ သူ့ကို မြန်မြန် သွားဖမ်းလိုက်ကြပါ။ လွတ်သွားမှာ စိုးလို့။”</p> <p>တစ်ခန်းလုံးရှိ လူများ ကြောင်အသွားကြသည်။ လေထုသည် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍ နေရခက်စေသည်။</p> <p><strong>‘ကျွန်မ ရှင့်ကို စစ်တောင် မစစ်ဆေးရသေးဘူး။ နှိပ်လည်း မနှိပ်စက်ရသေးဘူး။ ရှင်က အကုန်လုံး ပြောပြလိုက်တာလား။ ရှင်တို့ ဟေးလုံထိုင်က သေမင်းကို မကြောက်တဲ့ သံမဏိလူသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ကျုပ် ထပ်ဝန်ခံချင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် မေ့နေလို့။ အစ်မက နည်းနည်းလောက် သဲလွန်စ ပေးပါလား။ ကျုပ် ဘာပြောဖို့ ကျန်သေးလဲ။</p> <p>ကျုပ်က သစ္စာဖောက်မယ့်သူ၊ အစ်မက လိုအပ်တာ ဖြည့်စွက်ပေးမယ့်သူ၊ အဲဒီလို ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ဒီကိစ္စကြီးက ပြီးပြည့်စုံသွားမှာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။”</p> <p>တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p>“ဟေးလုံထိုင်က ကျုပ်ကို စီမံချက် နှစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဘယ်လို သိမ်းပိုက်ရမလဲ ဆိုတာပေါ့။ အဲဒီ စီမံချက်တွေက ရွှီအန်းထင် ဆီမှာ ရှိတယ်။</p> <p>သူ့ကို ဖမ်းမိပြီလား။ သူ့ကို နှိပ်စက်လိုက်၊ အသေအလဲ နှိပ်စက်လိုက်။ သူ ဝန်မခံဘူး ဆိုရင် ကျုပ် ကူညီပေးမယ်။”</p> <p>ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောကြပေ။</p> <p>“အစ်မ... ကျုပ်က အခု အဘိုးကြီးပုံစံ ပေါက်နေပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ရုပ်ချောတဲ့ ယောကျ်ားပျိုလေးပါ။ ခင်ဗျားတို့ သွေးနက်ဂိုဏ်းမှာ ကျုပ်လို လူမျိုး လိုအပ်တယ်လေ။</p> <p>ကျုပ်ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်က မိန်းမဖြားယောင်းတာ။ ဒါက သူလျှိုနှိမ်နင်းရေးမှာလည်း အသုံးဝင်မှာပါ။ ပြီးတော့ ကျုပ်လို ရုပ်ချောတဲ့ ကောင်လေးကို ခေါ်သွားရင် အစ်မ မျက်နှာပွင့်တာပေါ့။</p> <p>အစ်မ... ကျုပ်ကို မသတ်ပါနဲ့နော်။ ကျုပ်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးကိုလည်း အထိအခိုက် မခံပါနဲ့။ ဒီနေ့က စပြီး ကျုပ်က အစ်မရဲ့ ခွေးလိမ္မာလေး လုပ်ပေးပါမယ်။ ဝေါင်း... ဝေါင်း..။</p> <p>ဘာလဲ... ခွေးလိမ္မာ မကြိုက်ဘူးလား။ ခွေးပေါက်စလေး လုပ်ပေးရမလား။ ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်...”</p> <p>အခန်းထဲရှိ လူငါးယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှုများ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။</p> <p><strong>‘ကောင်းကင်ဘုံ</strong><strong>... </strong><strong>ကျုပ် ဘဝအမြင်တွေ ပြောင်းလဲကုန်ပြီ။</strong><strong>’</strong></p> <p><strong>‘ကျုပ်တို့ သူလျှိုနှိမ်နင်းရေး လုပ်လာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဒီလောက် သေမှာကြောက်ပြီး ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ သူလျှိုမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဟေးလုံထိုင်ထဲ ရောက်လာတာလဲ။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “အစ်မ... နာမည်လေး သိပါရစေ။ အစ်မလို လှပပြေပြစ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်မှာ နာမည်လှလှလေး ရှိမှာ သေချာတယ်။ ဒီဘက် လှည့်ကြည့်ပါအုံး။ အစ်မရဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ချင်လွန်းလို့ပါ။</p> <p>ဒီလောက် လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ မျက်နှာလေးက ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်မလဲနော်။ နတ်သမီးလေးလို လှနေမှာပဲ။ အခုချိန်ကစပြီး ကျုပ် အိပ်လို့ပျော်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တာနဲ့ အစ်မ ပုံရိပ်တွေပဲ မြင်ယောင်နေတော့မှာ။”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျောပေးလျက်သား ရပ်နေသည်။ သို့သော်ငြား သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ခါနေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “အစ်မ... နာမည်လေး ပြောပြပါနော်။ ဒီဘက် လှည့်ပါအုံး။”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသမီးက နောက်လှည့်လာ၏။ သူမ၏ မျက်နှာအစစ်အမှန် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်မိ၏။ <strong>‘အား</strong><strong>... </strong><strong>ကြောက်စရာကြီး။</strong><strong>’</strong></p> <p>မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး အမာရွတ်များ၊ အဖုအပိမ့်များနှင့့် ပြည့်နေပြီး သရဲမ၊ ဘီလူးမ တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။ တကယ့်ကို နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်၊ ဘီလူးမျက်နှာနှင့်ပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ပိတ်၍ မရတော့ပေ။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက အက်ရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မနာမည် ရွှီအန်းထင်(ပုစဉ်း)”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပါးစပ်က ပို၍ ဟသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။</p> <p>ခဏကြာပြီးနောက် သူက အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဲ... ဒီနာမည်က ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ ဘယ်မှာ ကြားဖူးပါလိမ့်။”</p> <p>ဘီလူးမျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီးက ပြန်ပြော၏။ “ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့ နာမည်က ရွှီအန်းထင်(မဏ္ဍပ်)။ ဒီတည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်လေ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေပဲ။”</p> <p>“အမ်...”</p> <p>ခဏအကြာတွင် အမှောင်ထုထဲမှ ဝဖြိုးဖြိုး လူကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ ချမ်းသာပြီး ရက်စက်တတ်သည့် သူဌေးကြီး ပုံစံမျိုး ဖြစ်၏။</p> <p>“ကျုပ်နာမည် ရွှီအန်းထင်(မဏ္ဍပ်)၊ ဟေးလုံထိုင် သူလျှို။ ခင်ဗျားရဲ့ အဆက်အသွယ်ပဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “စောစောက လုပ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက ခင်ဗျားကို စမ်းသပ်ကြည့်တာပဲ။</p> <p>သခင်လေး ယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ကျုပ် အသက် (၄၀) ကျော်ပြီ။ ခင်ဗျားလောက် အရှက်မရှိတဲ့ လူစားမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။”</p> <p>သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ခင်ဗျားလို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်က ဒီလောကမှာ အသက်ရှင်ဖို့ မတန်ဘူး။</p> <p>ကျုပ်မှာ ခင်ဗျားကို သတ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေမဲ့ သင်ခန်းစာတော့ ပေးရမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ခင်ဗျားကို အင်ပါယာဆီ ပြန်ပို့ပြီး အပြစ်ပေးခိုင်းမယ်။”</p> <p>ဘီလူးမျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီး ရွှီအန်းထင်(ပုစဉ်း)က အက်ရှရှ အသံဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ “ဟေးလုံထိုင်က သစ္စာဖောက်တွေကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးလဲ သိလား။ ဆီပူအိုးထဲ ထည့်ကြော်တာတဲ့။”</p> <p>“လုပ်လိုက်တော့။” ရွှီအန်းထင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>စစ်သည်တစ်ယောက်က ရဲနေသော သံပူကိရိယာကို ကိုင်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးကပ်လာ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟား ဟား ဟား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ရွှီအန်းထင်... ကျုပ် ဒီဆိုင်ထဲ ဝင်လာတည်းက ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်ကို စမ်းသပ်မယ် ဆိုတာ သိပြီးသား။</p> <p>ကျုပ်က စမ်းသပ်မှုကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကိုတော့ သဘောမကျဘူး။ ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့က သိပ်ပြီး ပညာသား မပါပါ့လား။”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save