Book List

<h2 style="text-align: center;">ဟေးလုံထိုင်မှ အရိပ်လူ</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၂)</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှီအန်းထင်သည် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “သေခါနီးတောင် ခေါင်းမာနေတုန်းပဲ။ စောစောက အနှိပ်စက်တောင် မခံရသေးဘူး ဝန်ခံလိုက်ပြီ။ ခင်ဗျားလောက် တက်ကြွတဲ့ သစ္စာဖောက်မျိုး ကျုပ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”</p> <p>ဘီလူးမျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီး ရွှီအန်းထင်ကလည်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် ဘယ်လောက်ငြင်းငြင်း အလကားပဲ။ စောစောက ရှင်ဝန်ခံခဲ့တာတွေက ဟေးလုံထိုင်နဲ့ အင်ပါယာကို သစ္စာဖောက်တဲ့ သက်သေ အထောက်အထားတွေပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ထျန်းကျန်းမြစ်ထဲ ခုန်ချရင်တောင် ကျုပ်အပြစ်တွေကို ဆေးကြောလို့ မရတော့ဘူးပေါ့။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေသည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ညစ်ညမ်းနေတာ ဘယ်လိုဆေးကြောလို့ ရမှာလဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဘဝကျရင် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါတော့။”</p> <p>“လုပ်လိုက်တော့...” မောင်နှမ နှစ်ယောက် ပြိုင်တူ အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>တစ်ပိုင်းတစ်စ နီရဲနေသော သံပူကိရိယာသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးကပ်လာ၏။</p> <p>“ရွှီ...”</p> <p>အသားလောင်ကျွမ်းသံနှင့်အတူ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနံ့ဆိုးများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>“အား... အား... အား...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသည်းအသန် အော်ဟစ်ကာ တုန်ခါနေလေ၏။ ဘေးနားမှ စစ်သည်များသည် အံကြိတ်ကာ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ကျေနပ်နေကြပုံပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား မကြာမီ ရွှီအန်းထင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အော်သံသည် နာကျင်၍ အော်သော အသံမဟုတ်ဘဲ အရသာတွေ့နေသော အသံမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>‘ဒီလောကမှာ ဒီလောက် ရူးတဲ့သူ ရှိသေးတာလား။ သံပူကပ်တာကိုတောင် အရသာ ခံနေတာလား။’</p> <p>ထို့နောက် နောက်ထပ် ထူးခြားမှုကို သတိထားမိလိုက်ပြန်သည်။ လေထဲတွင် အဝတ်အစား လောင်ကျွမ်းနံ့သာ ရပြီး အသားလောင်ကျွမ်းနံ့ မရရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် အမြန် ပြေးသွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အင်္ကျီကို ဆွဲဖယ်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်တွင် မှန်တစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သံပူကိရိယာသည် မှန်ပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာမူ အထိအခိုက်မရှိ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>“အိုက်ရား... မိသွားပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့လို ရုပ်ချောတဲ့သူတွေက အကျင့်တစ်ခု ရှိတယ်။ မှန်တစ်ချပ် အမြဲ ဆောင်ထားတတ်တယ်။ ဗိုက်ဆာရင် ထုတ်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဗိုက်ဝသွားရော။”</p> <p>မည်သူမှ သူ့ကို ပြန်မပြောကြပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ဘာလို့လဲ သိလား။ ရုပ်ချောတာက ထမင်းစားရတာနဲ့ တူတူပဲ။ ကျုပ်လို ချောတဲ့သူကျတော့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ စားကောင်း သောက်ဖွယ်တွေ စားလိုက်ရသလိုပဲ။</p> <p>ကျုပ် မျက်လုံးအောက်က မျက်ကွင်း မဲနေတာတွေကို တွေ့လား။ ဘာလို့ အိပ်ရေးပျက်လဲ သိလား။ မနက် (၆) နာရီတောင် မထိုးသေးဘူး၊ ကိုယ့်ရုပ်ကိုယ် ပြန်မြင်ပြီး လန့်နိုးလာလို့လေ။ တကယ် စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းတယ်ဗျာ။”</p> <p>ဘေးနားမှ လူများ၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားကြသည်။</p> <p>“သူဌေး... သူ့ကို ရိုက်သတ်လိုက်လို့ ရမလား။” စစ်သည်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။ သူ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် အေးစက်သွားသော သံပူကိရိယာကို မီးဖိုထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာချိန်မှာတော့ သံပူကိရိယာသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် နီရဲလာ၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် သံပူကိရိယာကို ကိုင်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ တစ်ဖန် လျှောက်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက ကိုယ့်ရုပ်ကိုယ် ပြန်မြင်ပြီး လန့်နိုးတတ်တယ်ဆိုတော့ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ရုပ်ဖျက်ဆီး ပေးလိုက်မယ်။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ညတိုင်း ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားမှာပါ။”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် သံပူကိရိယာကို ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာက တကယ်ပဲ သံမဏိလို မာကျောသလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ရအောင်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။ “သူဌေးရွှီ... နေပါအုံးဗျ။”</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာထား တည်ကြည်သွားသည်။ “ကျုပ် ပြောပြီးသားလေ။ စောစောက အဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံးက ကျုပ် သရုပ်ဆောင်ပြတာပါလို့။ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်ကို စမ်းသပ်မယ် ဆိုတာ ကျုပ် ကြိုသိနေတယ်။ ကျုပ်ကလည်း ခင်ဗျားတို့ကို ပြန်စမ်းသပ်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ကျုပ်ကို စိတ်ပျက်စေတယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြန်ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ လျှာအရိုးမရှိ ပြောနေပါစေ အလကားပဲ။”</p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထျန်းကျန်းမြစ်ထဲ ခုန်ချလျှင်ပင် အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ မျက်နှာ ဖျက်ဆီးခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်ဖွယ် မရှိချေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အစ်မ... ခင်ဗျားရဲ့ ခါးပတ်ထဲမှာ စာရွက်တစ်ရွက် ရှိမနေဘူးလား။ စမ်းကြည့်ပါအုံး။”</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ကြောင်သွားပြီး ခါးပတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဘာမှ မရှိပေ။</p> <p>“အနောက်ဘက်က ခါးပတ်ကြားထဲမှာလေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ပြောသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) သည် လက်ကို နောက်ဘက်သို့ ပို့ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ရာ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်မိလိုက်၏။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ စာလုံးကြီးများဖြင့် ရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“ရွှီအန်းထင်... ကျင်းမိသားစုရဲ့ သွေးနက်ဂိုဏ်းယောင် ဆောင်ရတာ ပျော်စရာ ကောင်းလား။ စမ်းသပ်တာတွေ တော်လိုက်ပါတော့။ ကျုပ်က အစတည်းက ရိပ်မိပြီးသားပါကွ။”</p> <p>မောင်နှမ နှစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသား) သည် ပြေးလာပြီး စာရွက်ကို ယူဖတ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>မြေအောက်ခန်းထဲ ရောက်တည်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး လှုပ်ရှား၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် ဤစာရွက်ကို ထည့်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်မှာ မြေအောက်ခန်းထဲသို့ စဝင်သည့် အချိန်သာ ဖြစ်နိုင်၏။ ထိုအချိန်က စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုပင် မစတင်ရသေးပေ။</p> <p>ပို၍ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ အန်းထင် တည်းခိုခန်းနှင့် (၂) မိုင်အကွာလောက်တည်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရွှီအန်းထင်၏ လူများက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ကို စာရေးနေသည်ဟူ၍ တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤစာရွက်ကို သူ ကြိုတင် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က သူ့ကို စမ်းသပ်မည်ဟု လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်တည်းက သူ ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းသော ဉာဏ်ပညာပင်။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသား)က ညီမဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက သိုင်းပညာ ဒီလောက် တော်ပြီးတော့ ကြက်ကလေးတစ်ကောင် ဖမ်းသလောက်တောင် အားမရှိတဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့က မင်းခါးပတ်ထဲ စာရွက်ထည့်တာကို မသိလိုက်ဘူးလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သူဌေးရွှီ... အစ်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျုပ်မှာ ကြက်ဖမ်းဖို့ အားမရှိပေမဲ့ အထူးစွမ်းရည် တချို့တော့ ရှိပါတယ်။ လူတွေက ကျုပ်ကို ရုပ်ချောလို့ အသည်းခွဲတဲ့လူလို့ပဲ ထင်ကြတာ။”</p> <p>“တကယ်တော့ ကျုပ်က သူခိုးပါ။ အသက် (၁၀) နှစ်မတိုင်ခင်က ခါးပိုက်နှိုက်ပြီး အသက်မွေးခဲ့ရတာလေ။ တစ်နေ့ကို ငွေ (၁၀) ပြား ပြည့်အောင် မခိုးနိုင်ရင် ထမင်းငတ်တယ်။ (၅) ပြား မပြည့်ရင် အရိုက်ခံရတယ်။ (၃) ပြား မပြည့်ရင် လက်ချိုးခံရတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤကမ္ဘာမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသက် (၆) နှစ် အရွယ်တည်းက တစ်ခါမှ လက်မလွန်ဖူးပေ။</p> <p>နောက်တစ်ချက်မှာ ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) သည် အပြင်ပန်းသာ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာ ဖြူစင်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်က သူမ၏ ခါးကို ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွား သောကြောင့် ခါးပတ်ထဲ စာရွက်ထည့်လိုက်သည်ကို သတိမထားမိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသား) သည် စာရွက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ပြီးနောက် မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အနိုင်ကျင့်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ပြန်လည် ပညာပေးခံလိုက်လေ၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ရက်အနည်းငယ် ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားရုံသာမက သူ့ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်အောင်ပါ ကပြအသုံးတော်ခံသွားသေးသည်။ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တကယ့်ကို မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပါးနပ်လှသည်။ ဤမျှ ဉာဏ်ကောင်းသော လူမျိုးကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရွှီအန်းထင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး အန်းထင် တည်းခိုခန်း တစ်ခုလုံးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြေဖဝါးအောက် ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ သူဌေးရွှီ... ကျုပ်တို့ ဆွေးနွေးလို့ ရပြီလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကြိုးများကို ဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်၏။ “တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်၊ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဌာန၊ တပ်မှူး ရွှီအန်းထင် ပါ။”</p> <p>“တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရေတစ်ခွက်လောက် ပေးလို့ရမလား။”</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရေတစ်ခွက် ရောက်လာသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မျက်နှာသစ်ပြီး မိတ်ကပ်များကို ဖျက်လိုက်ရာ သူ၏ မူလရုပ်ရည်ဖြစ်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ချောမောသည့် မျက်နှာ ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ကျုပ် မှန်လေး ပြန်ပေးပါအုံး။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က မှန်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မှန်ကို ကိုင်ကာ အလင်းရောင် ကောင်းသော နေရာသို့ သွားပြီး ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ (၈) ရက်ကြာမှ သူ့မျက်နှာချောချောလေးကို ပြန်မြင်ရတော့သည်။</p> <p>“တစ်ရက်မမြင်ရရင် သုံးနှစ်ကြာသလိုပဲတဲ့။ နေကောင်းလား လူချောလေး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မှန်ထဲမှ ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မျက်နှာဖျက်ဆီးပစ်ချင်စိတ် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>သုံးမိနစ်ခန့် မှန်ကြည့်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မှန်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ပြန်ထည့်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေချိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကဲ... ရွှီလေး... အလုပ်သဘော စတင် တင်ပြတော့လေ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... ကျုပ်က အထက်လူကြီးပါ။”</p> <p>“ဟုတ်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထိုင်ခုံမှ အမြန်ထပြီး ခါးကိုင်းကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။ “လာပါ။ တပ်မှူးရွှီ... ညွှန်ကြားပါခင်ဗျာ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင် ခေါင်းနပန်း ကြီးသွား၏။ ‘ဒီလူနဲ့ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘယ်လို လက်တွဲ လုပ်ကိုင်ရပါ့မလဲ။’</p> <p>ဟေးလုံထိုင်သည် အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးက မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် နေတတ်ကြသည်။</p> <p>ဓားသွားပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသော အလုပ်ဖြစ်သောကြောင့် အမှားအယွင်း မခံပေ။ အမှားတစ်ခု လုပ်မိလျှင် လူပေါင်း ရာချီ သေဆုံးသွားနိုင်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဟေးလုံထိုင် အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် သေမင်းတမန်များကဲ့သို့ အေးစက်နေတတ်ကြသည်။ စကားတစ်လုံး လျှော့ပြောလျှင် ပို၍ အမှားကင်းသည်ဟု ခံယူထားကြခြင်းပင်။</p> <p>“သခင်လေးယွင်... လေခွင်းမြို့ စစ်ဆင်ရေးရဲ့ အကြီးဆုံး တာဝန်ခံက သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ ဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က သူ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက်ကြောင့် အင်ပါယာရဲ့ လေခွင်းမြို့အတွင်းက လျှို့ဝှက်အင်အားစုတွေ ပျက်စီးသွားပြီး စီမံကိန်း တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။”</p> <p>“ကျုပ် မသိဘူး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီလို အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင် အပြစ်ပေးခံရသင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေ ထူးခြားတာရယ်၊ အကြီးအကဲရွှီက သူ့အသက်နဲ့ ရာထူးကို အာမခံပြီး တောင်းဆိုခဲ့တာရယ်ကြောင့် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ထပ်ရခဲ့တာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အကြီးအကဲရွှီ ဆိုသူမှာ မည်သူမှန်း မသိသော်လည်း ဟေးလုံထိုင်၏ အကြီးကဲတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “ရာထူး မပြုတ်သွားပေမယ့် လေခွင်းမြို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေ အားလုံးကို ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဌာနရဲ့ လက်အောက်ကို လွှဲပေးလိုက်ရတယ်။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင်သည် အလွန် ကြီးမားသော သူလျှိုအဖွဲ့အစည်း ဖြစ်ပြီး ဌာနခွဲ (၉) ခု ရှိသည်။ အခြေအနေအရ တိုးချဲ့ခြင်း၊ လျှော့ချခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်သည်။</p> <p>ဥပမာ - နန်ကျောက်ဌာနကို အနောက်တောင်ဘက်ရှိ နိုင်ငံတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရန် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော်လည်း ထိုနိုင်ငံ ပျက်စီးသွားချိန်မှာတော့ ဖျက်သိမ်းခြင်းခံလိုက်ရ၏။</p> <p>လွန်ခဲ့သော (၅) နှစ်က တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာသည် မူဝါဒ ပြောင်းလဲပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည် လာချိန်မှာတော့ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေသည် ဗျူဟာမြောက် အရေးပါလာသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေးလုံထိုင် ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေဌာနကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး သတင်းထောက်လှမ်းရေး လုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်စေခဲ့သည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဆက်ရှင်းပြလိုက်၏။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရွေးချယ်လိုက်တယ် ဆိုတဲ့သတင်း ကြားရတော့ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဌာနမှာ ဂယက်ရိုက်သွားတယ်။ အကြီးအကဲ အများအပြားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြတယ်။</p> <p>သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ကိုယ့်ခေါင်းကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး စားပွဲပေါ် ရွှေတံဆိပ်ပြား ရိုက်တင်လိုက်လို့သာ ခင်ဗျား လွတ်လာတာ။ မဟုတ်ရင် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဌာနက မြင်းနက်တပ်သားတွေ လာဖမ်းသွားလောက်ပြီ။”</p> <p>ဤအတွင်းရေးများကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ မသိရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်ငြား ဖုန်းရှင်းမြဲ့သည် သူ့ကို ရွေးချယ်ရန်အတွက် ကြီးမားသော ဖိအားများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်း ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့က မြို့တော်ကနေ တိုက်ရိုက် စေလွှတ်လိုက်တဲ့သူ ဖြစ်ပြီး လေခွင်းမြို့ ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူရတယ်။ ရာထူးအရ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဌာနရဲ့ အောက်မှာ ရှိပေမဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာ ရှိတယ်။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့ မြင်းနက်တပ်သားတွေ ပြန်ဆုတ်သွားရတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဌာနက အရာရှိကြီးတွေက မြို့တော်ကို စာပို့ပြီး သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ကို တိုင်ကြားထားကြတယ်။ သူ့ရဲ့ ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းပြီး မြို့တော်ကို ဖမ်းခေါ်သွားဖို့ တောင်းဆိုထားကြတယ်။</p> <p>ကျုပ်က တပ်မှူးအဆင့်လေးပဲမို့ သိပ်အရေးမပါလှပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျရှုံးမှုကြောင့် လေခွင်းမြို့က လျှို့ဝှက်အင်အားစုတွေ ပျက်စီးသွားပြီး ကျုပ်က အဓိက ကျားကွက် ဖြစ်လာတယ်။ အရေးပါတဲ့ အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်သူ ဖြစ်လာတာပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “တပ်မှူးရွှီ... လိုရင်းကိုပဲ ပြောပါ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်ဆီကို အမိန့်စာ နှစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ တစ်စောင်က သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ဆီက၊ နောက်တစ်စောင်က ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူးဆီကပဲ။ သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ရဲ့ အမိန့်က လေခွင်းမြို့ တာဝန်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ လုပ်ဆောင်ရမယ်။ ကျုပ်က ကူညီရမယ်တဲ့။ ညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ အမိန့်ကတော့ လေခွင်းမြို့ တာဝန်ကို ‘မြွေပွေး’ က လုပ်ဆောင်ရမယ်။ ကျုပ်က ကူညီရမယ်တဲ့။ ပြီးတော့ လျှို့ဝှက်ထားဖို့အတွက် ခင်ဗျားကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးပြီး အင်ပါယာ နယ်မြေထဲက ဟေးလုံထိုင် လျှို့ဝှက်ထောင်ကို ပို့ပြီး တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချရမယ်တဲ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “မြွေပွေး... သူက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ရှင်းပြလိုက်၏။ “မြွေပွေး ဆိုတာ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အတော်ဆုံး သူလျှိုတစ်ယောက်ပဲ။ (၁၀) နှစ်အတွင်း သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ တာဝန်တွေ တစ်ခုမှ မကျရှုံးဖူးဘူး။</p> <p>အင်ပါယာအတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေ လုပ်ခဲ့တယ်။ တကယ့် ထိပ်တန်း အထက်တန်းစား သူလျှိုပဲ။ မူလက ဒီတာဝန်ကို သူ လုပ်ဆောင်ရမှာ။ ခင်ဗျား ရောက်လာလို့ သူ နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရတာ။</p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျုပ်က မြွေပွေးကို လေးစားအားကျတဲ့သူပါ။ ဒီအပိုင်းထဲက လူအားလုံးလည်း သူ့ကို လေးစားကြတယ်။</p> <p>သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျားက တစ်ရက်မှ လေ့ကျင့်ရေး မဆင်းဖူးဘူး။ လမ်းဘေးလူမိုက် အဆင့်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အထက်လူကြီးတွေက သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ ရူးသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာ။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကို ခင်ဗျားလက်ထဲ ထည့်လိုက်ရသလား ဆိုပြီးတော့လေ။”</p> <p>ဟေးလုံထိုင် အရာရှိကြီးတွေတင် မကပေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ဖုန်းရှင်းမြဲ့ ရူးသွားပြီဟု ထင်မိသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က လေးနက်စွာ မေးလိုက်၏။ “သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျား ပြောကြည့်ပါအုံး။ ကျုပ် ဘယ်လို ရွေးချယ်သင့်လဲ။ ခင်ဗျားကို ရွေးမလား၊ မြွေပွေးကို ရွေးမလား။ ဘယ်အမိန့်ကို နာခံရမလဲ။”</p> <p>‘စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ဟေးလုံထိုင်က လူနှစ်ယောက် ပြိုင်ခိုင်းနေတာလား။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ‘မြွေပွေး’ က ဘယ်မှာလဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “သူ ရောက်နေပြီ။ ခင်ဗျားထက် နာရီပိုင်း စောပြီး ရောက်လာတာ။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အမွေးအမျှင်များ ထောင်ထလာသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပြင်းပြလာခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲဝင် ကြက်ဖတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သူ့ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။</p> <p>‘ဟား... ပျော်စရာကြီး... ကျုပ်စွမ်းရည်တွေ ထုတ်ပြရတော့မယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ပြပွဲ စပြီ။’</p> <p>………………</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save