Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ဖုန်းရှင်းမြဲ့ ရူးသွားပြီဟု ထင်နေကြသည်။ လေခွင်းမြို့ စစ်ဆင်ရေးသည် သူ့အသက်နှင့် ရာထူးအတွက်သာမက အကြီးအကဲရွှီအတွက်ပါ အရေးပါနေ၏။</p> <p>ထိုမျှ အရေးကြီးသော တာဝန်ကို ငွေလိမ်လူလိမ် လမ်းဘေးလူမိုက် တစ်ယောက်လက်ထဲ အပ်လိုက်ခြင်းသည် ရူးသွပ်ခြင်းဟု မခေါ်ပါက မည်သို့ ခေါ်မည်နည်း။</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အကြောင်း သေချာ သိနေသည်လား။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် အများ ထင်ထားသည်ထက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပိုသိသည်။ သခင်ကြီးလီ၏ အကူအညီဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အသက်ကို ကယ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော်ငြား သူ တစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရှုံးလျှင် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၏။ ဟေးလုံထိုင်သည် အလွန် ရက်စက်သော နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>“သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာဖြစ်လာနိုင်လဲဆိုတာ သိလား။”  ရွှီအန်းထင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မြို့တော်ကနေ ဖမ်းဝရမ်း ရောက်လာပြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ကို ဖမ်းခေါ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က မေးလိုက်၏။ “မှန်တယ်။ တကယ်လို့ ကျုပ်က ဖုန်းရှင်းမြဲ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး ခင်ဗျားကို ကူညီလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားပါ ထောင်ကျသွားမယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “မှန်တယ်။ ကျုပ်က ဖုန်းရှင်းမြဲ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား မဟုတ်ဘူး။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဌာန လက်အောက်မှာ ရှိတာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြည့်စွက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက မြွေပွေးကို ရွေးချယ်ပြီး ကျုပ်ကို ဖမ်းမယ်။ ပြီးရင် အင်ပါယာက လျှို့ဝှက်ထောင်ကို ပို့ပြီး တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချပစ်မယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်၏။ “မှန်တယ်။ အခု ကျုပ် ဘယ်လို လုပ်သင့်လဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကို အခုပဲ ဖမ်းလိုက်လေ။ ကျုပ် ပြန်မခုခံပါဘူး။ တောင်းဆိုချင်တာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ အစ်မကို လာဖမ်းခိုင်းပါ။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာကို ဖုံးထားပါ။”</p> <p>ဘေးနားမှ ရွှီအန်းထင်(အမျိုးသမီး)၏ ရင်ဘတ်သည် ဒေါသကြောင့် ဖောင်းကားလာပြီး အရိုးများ ကျိုးပဲ့သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသား) သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီကဆိုရင် ကျုပ် ဘာမှ တွေဝေနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားကို ချက်ချင်း ဖမ်းပြီး မြွေပွေးကို ရွေးချယ်လိုက်မှာ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က သိပ်ကောင်းလွန်းတော့ ကျုပ် တွေဝေသွားတယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် နိုင်ငံချစ်စိတ် ပြင်းထန်သူ ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း အလုပ်ကို ဦးစားပေးနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က အဆင့်နိမ့် အရာရှိလေး တစ်ယောက်ပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင် လေခွင်းမြို့ စစ်ဆင်ရေးမှာ ပါဝင်ခွင့်တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အင်အားစုတွေ ပျက်စီးသွားလို့ ကျုပ် တည်းခိုခန်းက အရေးပါလာတာ။</p> <p>ကျုပ်တို့ ဒီမှာ (၁၁) နှစ်ကြာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တယ်။ အင်အား၊ ငွေကြေး အများကြီး သုံးစွဲခဲ့ရတယ်။ အခု စစ်ဆင်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အင်အားစုမှာ လူ (၁၀၀) ကျော် ပါဝင်တယ်။ အားလုံးက ခေါင်းဆောင်အတွက် အသက်ပေးဖို့ အသင့်ပဲ။</p> <p>ကျုပ် ရာထူးက နိမ့်ပေမယ့် တိုင်းပြည်နဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေအတွက် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်။ ဆရာမြွေပွေး... ထွက်လာခဲ့ပါ။”</p> <p>လေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလင်းနှင့် အမှောင်ကြားတွင် ရပ်နေသောကြောင့် ပုံသဏ္ဌာန်ကိုသာ မြင်ရပြီး မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လက်သီးဆုပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ “အစ်ကိုကြီးမြွေပွေး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”</p> <p>“အင်း...” မြွေပွေးက အလွန် မာနကြီးပုံရသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ မြွေပွေးကိုယ်စား ပြန်လည် နှုတ်ဆက်ပြလိုက်၏။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”</p> <p>“နာမည်ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။”</p> <p>“ဝမ်းသာပါတယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။ ‘ယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျား တော်သင့်ပြီ။ အချိန်နဲ့ နေရာလေးတော့ ကြည့်ပါအုံး။’</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာမြွေပွေး... ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ သိုင်းပညာ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ မှတ်ဉာဏ် စွမ်းအားတွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။</p> <p>ခင်ဗျားမှာ မျက်နှာပေါင်း ထောင်ချီ ရှိတယ် ဆိုတာလည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ခင်ဗျားနဲ့ သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းပါရစေ။”</p> <p>မြွေပွေးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ “အင်း...”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် အရည်အချင်းက နိမ့်ကျတော့ အခြေခံအကျဆုံး စမ်းသပ်မှုပဲ လုပ်ပါမယ်။ ဒီကနေ မိုင်ဝက်လောက် ဝေးတဲ့နေရာမှာ ထောင်ရန် စာအုပ်ဆိုင် ရှိတယ်။</p> <p>ခင်ဗျားတို့ အဲဒီကို သွားပြီး စတုတ္ထ စာအုပ်စင်၊ တတိယ အတန်း၊ ပဉ္စမမြောက် စာအုပ်ကို ဝယ်ခဲ့ပါ။ ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့ကြပါ။”</p> <p>အခြေခံအကျဆုံး စမ်းသပ်မှု ဆိုသည်မှာ မှတ်ဉာဏ်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်၏။ နာရီဝက်အတွင်း စာအုပ်ကို အလွတ်ကျက်ပြီး ပြန်ဆိုရမည်လား။ ရိုးရှင်းသော်လည်း ခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှု ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လိုလဲ။ သဘောတူလား။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေသည်။</p> <p>“အင်း...” မြွေပွေးက ဖြေ၏။ သို့သော်ငြား ဤသည်မှာ မြွေပွေး၏ အားသာချက် ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ကြိမ်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသော စွမ်းရည်ရှိသူပင်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ညီမလေး... သူတို့ကို စာအုပ်ဆိုင် လိုက်ပို့ပေးလိုက်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျား ရုပ်ဖျက်ပြီး သွားပါ။”</p> <p>…………</p> <p>နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) နှင့် လူငါးယောက်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် မြွေပွေးကို စောင့်ရှောက်ကာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာလာကြသည်။</p> <p>‘ဟမ်... မြွေပွေး ဘယ်ရောက်သွားလဲ။’</p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အနီးနားတွင် ရှိနေသော်လည်း မမြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှော ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>မျက်နှာပေါင်း ထောင်ချီရှိသည် ဆိုသော စကားမှာ အမှန်ပင်။ ရုပ်ဖျက်ပညာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲမှ အားကျသွား၏။ ‘အရင်တုန်းကသာ ဒီပညာ တတ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။ ထားခဲ့တဲ့ ရည်းစားတွေ လိုက်ရှာရင် ရုပ်ဖျက်ပြီး ထွက်ပြေးလို့ ရတာပေါ့။’</p> <p>အန်းထင် တည်းခိုခန်းမှ ထောင်ရန် စာအုပ်ဆိုင်သို့ သွားရာလမ်းသည် ဖြောင့်ဖြူးနေပြီး မီတာ (၅၀၀) ခန့်သာ ဝေးသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူများ စည်ကားနေလေသည်။</p> <p>“အဘိုးကြီး... လာလည်ပါအုံးလား။ အိပ်ရာခင်းကြီး ချုပ်ဝတ်ထားတဲ့ အဘိုးကြီး... လာပါအုံး။ အသက် (၅၀) ကျော်ရင် လျှော့ဈေး ပေးမယ်နော်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “သမီးလေး... ဦးကို ခေါ်နေတာလား။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်လေ။ လာပါဦး။ သတ္တိရှိရှိ လာခဲ့စမ်းပါ။”</p> <p>“နောက်မှ... နောက်မှ...”</p> <p>ထို့နောက် သူက ဘေးနားမှ ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်လိုက်တာ... ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာ ပြန်ရောက်နေသလိုပဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မီတာ (၅၀၀) ခရီးကို ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဟိုငေးဒီငေး လုပ်ရင်း နာရီဝက်ကျော်ကြာ လျှောက်လှမ်းခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် စာအုပ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>“ဘယ် စာအုပ်စင်၊ ဘယ် အတန်း၊ ဘယ် စာအုပ်လဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က တီးတိုး မေးလိုက်၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ‘အသက်နဲ့ ရင်းရမယ့် ကိစ္စ၊ ဖုန်းရှင်းမြဲ့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စကို ရှင်က မေ့သွားတယ်ပေါ့။ ဒီပွဲတော့ ရှင် ရှုံးပြီ။’</p> <p>သို့သော်ငြား သူမ လုံးဝ ဝင်မပြောပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးမှ စတုတ္ထ စာအုပ်စင်၊ တတိယ အတန်းမှ ပဉ္စမမြောက် စာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“လိပ်ပြာအိပ်မက်... ဘာစာအုပ်ကြီးလဲဟ”</p> <p>နာမည် မကြားဖူးသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။ လူကြိုက်နည်းသော စာအုပ်ဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စာမျက်နှာ (၆၀၀) ကျော်၊ စာလုံးရေ နှစ်သိန်းခန့် ပါရှိ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စာအုပ်ဝယ်ပြီး တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မြွေပွေးကိုမူ လုံးဝ မတွေ့ရပေ။ သို့သော်ငြား သူ ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>………………</p> <p>(၁၅) မိနစ်အကြာတွင် မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။</p> <p>မြွေပွေးကို ပြန်တွေ့ရသည်။ သူသည် အလင်းနှင့် အမှောင်ကြားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေဆဲပင်။ ယခု ပြိုင်ပွဲ စတင်တော့မည်။ ရှုံးသူသည် ထွက်သွားရမည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့အတွက် ပို၍ အန္တရာယ်များသည်။ ရှုံးပါက တစ်သက်တစ်ကျွန်း ထောင်ကျမည်။ ဖုန်းရှင်းမြဲ့လည်း ရာထူးပြုတ်ပြီး အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။ “ပြိုင်ပွဲ စကြစို့။ မမျှတဘူးဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်။ သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့က လေ့ကျင့်မှု မရှိတဲ့ သာမန်လူ၊ သခင်လေးမြွေပွေးက ကျွမ်းကျင်တဲ့ သူလျှို။”</p> <p>“ချီးကျူးလွန်းပါပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဝင်ပြောသည်။ တကယ်တမ်းတွင် မူလတန်းကျောင်းသားနှင့် ပါရဂူဘွဲ့ရသူ ပြိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။ “နိုင်တဲ့သူကို ကျုပ် အပြည့်အဝ ကူညီပါ့မယ်။ စလိုက်ကြရအောင်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”</p> <p>မြွေပွေးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “အင်း...”</p> <p>အားလုံးက စာအုပ်ဖတ်ပြီး အလွတ်ကျက်ရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြ၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။  “ခင်ဗျားတို့ ဝယ်လာတဲ့ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် မြွေပွေးတို့ စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်ကြသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “အချိန် (၃၀) မိနစ် ရမယ်။”</p> <p>မြွေပွေးသည် စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ကာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုနေ၏။ တစ်ကြိမ် ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသော ပါရမီရှင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ X စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံတွင် ထိုကဲ့သို့ ပါရမီရှင် ရှိသလား။ ရှိသည်။ အမှတ် (၂၃) လူနာ ဒါဗင်ချီပင်။ ပန်းချီဆွဲရာတွင် ပါရမီရှင် ဖြစ်ပြီး သက်ရှိများ၏ မူလအစကို ရှာဖွေရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သင်းကွပ်ခဲ့သူ၊ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်စွမ်းအားသည်လည်း ကောင်းမွန်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရရှိထားသော စွမ်းရည်မှာ အမှတ် (၁၆) ၏ စိတ်ဖတ်ခြင်း စွမ်းရည်သာ ဖြစ်သည်။ အမှတ် (၂၃) ၏ စွမ်းရည်ကို မရရှိသေးပေ။</p> <p>‘ဒါဗင်ချီ... မြန်မြန် ဝင်ပူးစမ်းပါကွာ။’</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရွှီအန်းထင်က ကြေညာလိုက်သည်။ “ပထမဆုံး မေးခွန်းကို မေးပါမယ်။ အန်းထင်တည်းခိုခန်း ကနေ စာအုပ်ဆိုင်အသွား လမ်း (၅၀၀) မီတာ အတွင်းမှာ အမျိုးသမီး ဘယ်နှယောက် တွေ့ခဲ့သလဲ။ မျက်ရစ် တစ်ထပ်ပါသူ ဘယ်နှယောက်၊ မျက်ရစ် နှစ်ထပ်ပါသူ ဘယ်နှယောက်လဲ။”</p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း... စာအုပ်ကျက်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ရွှီအန်းထင်... ခင်ဗျား တော်တော် ကောက်ကျစ်တာပဲ။ လမ်းမပေါ်မှာ လူတွေ ထောင်ချီ ရှိတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြေနိုင်မှာလဲ။ မေးခွန်းသတ် နေတာလား။’</p> <p>………………</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save