Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အဆိပ်ပုလင်း (၄) လုံးကို အစဉ်လိုက်ယူ၍ မော့သောက် လိုက်သည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာချိန်မှာတော့ မျက်လုံး၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ယိုစီးကျလာ၏။ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ အသက် (၁၉) နှစ် အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့၏။</p> <p>“ဒီလမ်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စိတ်ကူးထဲတွင် အမှတ် (၉) လူနာ ကွမ်တမ်၏ စွမ်းရည်ဖြင့် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်း ကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ထပ်ခါတလဲလဲ တွက်ချက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှတ် (၉) လူနာသည် (၁၆) နှစ်တာ ကာလအတွင်း ပထမနှစ်နှင့် နောက်ဆုံးနှစ်ကိုသာ မှန်ကန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ ကိန်းရှင်များ များပြားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေပေါင်းများစွာကို တွက်ချက်ရ သောကြောင့် ဖြစ်မည်။ သူ့ဦးနှောက် မပေါက်ကွဲသွားသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တောင်းဆိုထားသော အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ နာရီဝက်အချိန်အတွင်း သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အမှတ် (၉) ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် စိတ်ကူးယဉ် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p>ဒုတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှု... (၁)၊ (၂)၊ (၄)၊ (၃) အစဉ်လိုက် သောက်ကြည့်သည်။ သေဆုံးသွား၏။</p> <p>တတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှု... (၁)၊ (၃)၊ (၂)၊ (၄) အစဉ်လိုက် သောက်၏။ သေဆုံးသွားပြန်သည်။</p> <p>စတုတ္ထအကြိမ်… သေသည်။ ပဉ္စမအကြိမ်... သေသည်။</p> <p>‘ကျွတ်... စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ အချိန်က ကုန်ဆုံးနေပြီ။ အမွှေးတိုင်က ကုန်ခါနီးပြီ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တစ်နေ့လုံး ရွှီအန်းထင်၏ စိတ်ကို ဖတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ရွှီအန်းထင်၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက အလွန် ကောင်းမွန်လွန်းသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား မြွေပွေးက အဆိပ်ကင်း ပုလင်းကို ယူသောက်လိုက်ချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှုံးနိမ့်ပြီဟု ယူဆကာ ရွှီအန်းထင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ “အကုန် သောက်လိုက်” ဟု စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှီအန်းတင်၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်ပြီဖြစ်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်ရစ်သော ပုလင်း (၄) လုံးစလုံးသည် အဆိပ်များ ဖြစ်သော်လည်း အားလုံးကို ရောစပ် သောက်သုံးလိုက်လျှင် အဆိပ်ပြေသွားနိုင်သည်ဟု ယွင်ကျုံးဟဲ့ ယူဆလိုက်သည်။ အဆိပ်ချင်း ဓာတ်ပြုပြီး အာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော်ငြား သူသည် ချက်ချင်း မသောက်ဘဲ အမှတ် (၉) ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရလဒ်က မကောင်းလှပေ။ အမွှေးတိုင် ကုန်သွားချိန်တွင် သူသည် (၂၃) ကြိမ်သာ စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့သည်။ အားလုံးက သေဆုံးခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့၏။</p> <p>(၁)၊ (၂)၊ (၃)၊ (၄) လေးလုံးကို အစဉ်လိုက်စီလျှင် နည်းလမ်းပေါင်း (၂၄) မျိုး ရှိသည်။ ယခု (၂၃) မျိုး စမ်းသပ်ပြီးပြီဖြစ်၏။ အားလုံး မှားယွင်းနေသည်။ နောက်ဆုံး တစ်နည်းသာ ကျန်တော့သည်။ (၄)၊ (၃)၊ (၁)၊ (၂)။</p> <p>အမှား (၂၃) ခုကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုသည် အမှန်ဖြစ်ရမည်။ သို့သော်ငြား မည်သူ အာမခံနိုင်မည်နည်း။ ရွှီအန်းထင်၏ စိတ်ထဲက စကားသည် “အကုန် သောက်လိုက်” ဟုသာ ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ အစဉ်လိုက် သောက်ရမည်၊ ရောသောက်ရမည်ဟု မပြောထားပေ။</p> <p>ထို့အပြင် အမှတ် (၉) လူနာသည် (၁၆) နှစ်တာ ကာလအတွင်း (၃) ကြိမ်၊ (၄) ကြိမ်သာ မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စသည် အသက်နှင့်ရင်းပြီး လောင်းကစား လုပ်ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... အချိန်ကုန်ပြီ။” ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ (၄)၊ (၃)၊ (၁)၊ (၂) အစဉ်လိုက် ပုလင်းလေးလုံးကို ခွက်တစ်ခုထဲသို့ ရောထည့်လိုက်၏။</p> <p>အခန်းထဲရှိ လူများ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အဆိပ်ခွက်ကို ကိုင်လျက် ဝိုင်သောက်သကဲ့သို့ ပုံစံဖမ်းလိုက်၏။ ခွက်ကို လှုပ်ခါပြီး အနံ့ခံလိုက်သည်။</p> <p>“ဝေါ့...”</p> <p>အနံ့က ဆိုးလွန်းသောကြောင့် ပျို့အန်ချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ဒီလို အချိန်အခါမျိုးမှာ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်မှ ဖြစ်မယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လက်သန်းကို ထောင်ကာ ကဗျာရွတ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) နှင့် မြွေပွေးတို့သည် နားစွင့်နေကြပြီး မည်ကဲ့သို့သော ကဗျာမျိုး ရွတ်ဆိုမည်ကို စိတ်ဝင်စားနေကြ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“တစ်ကိုယ်တည်း ဝိုင်သောက်ရင်း...</p> <p>မူးသွားချိန်တိုင်း ချစ်သူနဲ့ ဆုံတွေ့ရမလိုလို ခံစားမိတယ်...</p> <p>တစ်နေ့ကျရင် ပြန်ဆုံတွေ့ရပါစေလို့ ဆုတောင်းတယ်...</p> <p>လူများအကြား မပျော်ရွှင်နိုင်ဘဲ</p> <p>တစ်ယောက်တည်းသော မင်းရုပ်သွင်ကိုပဲ</p> <p>မျက်လုံးနှစ်လုံးက</p> <p>အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေတယ်...</p> <p>တစ်နေ့နေ့မှာ</p> <p>ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခွင့် ရပါစေလို့</p> <p>တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိတာ အမှန်ပဲ...</p> <p>မိန်းမလှလေးရဲ့ စောင်းသံက</p> <p>လေပြည်ညင်းနဲ့ လွင့်လာချိန်၊</p> <p>ကျုပ်ကတော့ ဝါးတောအတွင်းမှာ</p> <p>အမှတ်တရာများနဲ့ ပျော်မြူးနေဆဲ...</p> <p>ချစ်သူကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတရင်း</p> <p>နှလုံးသားက မင်းနာမည်ကိုသာ ခေါ်မိတယ်...</p> <p>မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာနေသော်လည်း</p> <p>တစ်နေ့မှာ မင်းဆီကို</p> <p>ကျုပ် သေချာပေါက် လာခဲ့မယ်...”</p> <p>အားလုံး ကြက်သီးများ ထသွားကြသည်။ ‘ကဗျာက တော်တော် ဆိုးရွားတာပဲ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရက်ပ်သီချင်း ဆိုသကဲ့သို့ ရွတ်ဆိုနေရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး မြွေပွေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် အသက်နဲ့ ရင်းပြီး လောင်းမယ်။ ကျုပ် သောက်လိုက်ပြီ။ ခင်ဗျားတို့ လောင်းရဲလား။”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် အဆိပ်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်၏။</p> <p>တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဆိပ် (၄) မျိုး ရောထားသော အရည်ကို သောက်လိုက်ခြင်းသည် သေလမ်းရှာနေခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>‘ဒီကောင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ တကယ် ရူးနေတာပဲ။’</p> <p>သောက်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p>…………</p> <p>နှစ်မိနစ် ကြာသွားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပါးစပ် ဟကာ ပြောလိုက်၏။ “ဆိုင်ရှင်ရွှီ... နောက်တစ်ခွက်လောက်။”</p> <p>တကယ်ပဲ ဘာမှ မဖြစ်ပေ။ အဆိပ် (၄) မျိုးကို (၄)၊ (၃)၊ (၁)၊ (၂) အစဉ်လိုက် ရောစပ်လိုက်ချိန်မှာတော့ အဆိပ်ဖြေဆေး ဖြစ်သွားပြီး အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ နိုင်သွားပြီဖြစ်၏။ တစ်ခန်းလုံး ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ရွှီအန်းထင်၊ မြွေပွေး... ဒီပွဲ ကျုပ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>စည်းမျဉ်းအရဆိုလျှင် သရေကျသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။ နှစ်ယောက်စလုံး အဆိပ်မသင့်ဘဲ အသက်ရှင် နေကြသည်။ သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့ နိုင်ကြောင်း အားလုံး သိကြ၏။</p> <p>အဆိပ်ကင်းသည့် ပုလင်းကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် ခက်ခဲသော်လည်း အဆိပ် (၄) မျိုးကို ရောစပ်ပြီး အဆိပ်ဖြေဆေး ဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်းသည် ပို၍ ခက်ခဲသည်။ သတ္တိ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ တည်ငြိမ်မှုတို့ လိုအပ်သည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင် အံ့သြမင်သက်နေမိသည်။ ဤတတိယပွဲစဉ်သည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက် အဆိပ်ပညာ သုတေသနပြုချက်များ၏ ရလဒ်ဖြစ်၏။</p> <p>အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သေလမ်းသာ ရှိသော်လည်း ထိုသေလမ်းထဲတွင် အသက်ရှင်လမ်း တစ်လမ်း ဝှက်ထားသည်။ သို့သော်ငြား မည်သူမှ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>အဆိပ် (၄) မျိုး ရောစပ်လိုက်လျှင် အဆိပ်ပြေသွားမည်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း။ ရောစပ်သည့် အစီအစဉ် မှားယွင်းပါက အဆိပ်ပြင်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။</p> <p>နည်းလမ်းပေါင်း (၂၄) မျိုးထဲတွင် တစ်မျိုးသာ မှန်ကန်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထိုနည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ မနိုင်ရင် မည်သူ နိုင်မည်နည်း။</p> <p>‘ကဗျာ ရွတ်တာကလွဲရင် ကျန်တာတွေ အားလုံးက အံ့မခန်းပါပဲ။’</p> <p>……</p> <p>ရွှီအန်းထင်က မြွေပွေးကို မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ... ဆရာ့ရာထူးက ကျုပ်ထက် မြင့်ပါတယ်။ ဆရာက ကျုပ်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲ။ ဘယ်သူနိုင်သလဲ ဆိုတာ ဆရာပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ။”</p> <p>လူသားဆန်စွာ ဆုံးဖြတ်လျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ နိုင်သော်လည်း စည်းကမ်းအရ ဆုံးဖြတ်လျှင် သရေ သို့မဟုတ် မြွေပွေး နိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြွေပွေးသည် ပထမဆုံး အဆိပ်ကင်း ပုလင်းကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>အားလုံးက မြွေပွေးကို ကြည့်နေကြသည်။ မြွေပွေးသည် အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဆရာမြွေပွေး... ဘယ်သူ ရှုံးပြီး ဘယ်သူ နိုင်သလဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါအုံး။”</p> <p>မြွေပွေး မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး သက်ပြင်းရှည် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။ “ကဗျာကောင်းပဲ။”</p> <p>‘တွေ့လား။ လူတော်တွေကပဲ အနုပညာကို နားလည်တာ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ ကဗျာကို သူတစ်ယောက်တည်းပဲ သဘောကျတယ်။ မိတ်ဆွေကောင်း ရှာတွေ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုမြွေပွေး... ခင်ဗျားရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက နည်းနည်း နှေးနေတယ်။’</p> <p>ရွှီအန်းထင်က မေးလိုက်၏။ “ဆရာမြွေပွေး... ဒါဆို ဘယ်သူ နိုင်တာလဲ။”</p> <p>မြွေပွေး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ “သွားခွင့်ပြုပါအုံး။”</p> <p>ထို့နောက် သူသည် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ နိုင်သည်ဟု အသိအမှတ်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တံခါးဝအရောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ “လေးစားပါတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်နှုတ်ဆက်သည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”</p> <p>မြွေပွေးက ပြောလိုက်၏။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “လေးစားပါတယ်။”</p> <p>ထို့နောက် မြွေပွေး ထွက်ခွာသွားလေသည်။  သူ မပြောလိုက်သော စကားများ ရှိနေ၏။ ပြန်ရောက်လျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ဖုန်းရှင်းမြဲ့အတွက် ပြောဆိုပေးမည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေဌာနကို ယွင်ကျုံးဟဲ့အား ကူညီရန် တိုက်တွန်းပေးမည်။</p> <p>အစမှ အဆုံးထိ မြွေပွေး၏ မျက်နှာကို သေချာ မမြင်လိုက်ရသော်လည်း ထူးခြားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ သိလိုက်သည်။</p> <p>မြွေပွေး ပျောက်ကွယ်သွားမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သူက လူစွမ်းကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။ “ဟုတ်တယ်... ဆရာမြွေပွေးနဲ့ လက်တွဲ မလုပ်ရတာ နစ်နာစရာပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ဆိုင်ရှင်ရွှီ... ခင်ဗျား စကားက နည်းနည်း လွန်နေပြီနော်။ ကျုပ်ကို အားနာပါအုံး။”</p> <p>ရွှီအန်းထင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။</p> <p>လူတချို့ ရှိ၏။ အန္တရာယ် ကြုံနေရချိန်တွင် ကယ်တင်ချင်စိတ် ပေါက်သော်လည်း ဘေးကင်းသွားချိန်တွင် သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်စေသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထိုကဲ့သို့ လူမျိုး ဖြစ်ပြီး ယခုမှစ၍ သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် လက်တွဲ လုပ်ကိုင်ရတော့မည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် မြွေပွေးကို ပြေးခေါ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း အချိန်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... ကျုပ်တို့အဖွဲ့က ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး လေခွင်းမြို့ တာဝန်ကို ခင်ဗျား ဦးဆောင်ရပါမယ်။ ကျုပ်တို့ အားလုံး ခင်ဗျားကို ကူညီပါ့မယ်။</p> <p>အချိန်မရှိတော့ဘူး။ အခုပဲ စလိုက်ကြရအောင်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့သြသွားသည်။ “အခုချက်ချင်း စတော့မှာလား။ ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီးလား။ ကြိုဆိုပွဲလေး ဘာလေး မလုပ်တော့ဘူးလား။ မျက်နှာချင်းဆိုင်က နွေဦးအိပ်မက်မှာ သွားစားကြမယ်လေ။ အဲဒီက ညီမလေးတွေက ဖော်ရွေတယ်ဗျ။”</p> <p>…………</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save