Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျား ဘယ်သတင်းပဲ ရရ၊ ဘာအကူအညီပဲ လိုလို ကျုပ်ဆီ လာခဲ့ပါ။ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဆက်သွယ်ပါ။” ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီနေရာက တည်းခိုခန်း ဖြစ်သလို စားသောက်ဆိုင်လည်း ဖြစ်တော့ ခင်ဗျား လာစားသောက်တာ သဘာဝ ကျပါတယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ ဆက်သွယ်ချင်ရင် အပြင်မှာ ဝက်ပေါင်ခြောက် (၉) ချောင်း ချိတ်ထားလိုက်မယ်။ တတိယနဲ့ စတုတ္ထ ဝက်ပေါင်ခြောက်ကြားမှာ ကြက်သွန်ဖြူ တစ်လုံး ညှပ်ထားမယ်။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒီစခန်းကို အရင်က သုံးခဲ့ဖူးလား။”</p> <p>“မသုံးဖူးဘူး။ တစ်ခါမှ အသက်မသွင်းဖူးဘူး။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဆက်ပြော၏။ “လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်က ကျုပ် မျက်စိရှေ့မှာတင် ဟေးလုံထိုင် ရဲဘော်တွေ အသတ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျုပ်ဆိုင်နဲ့ ပေ (၁၀၀) တောင် မဝေးဘူး။ ကျုပ် ကယ်လို့ ရနိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ ရှိပေမဲ့ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရခဲ့ဘူး။ အမိန့်မရလို့ သူတို့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ထစ်ခံရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ စီမံကိန်း ပျက်စီးသွားတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။”</p> <p>ပြောရင်းနှင့် ဝဖြိုးသော ရွှီအန်းထင်၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ချက်ချင်း ပြန်မပြောဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ရွှီအန်းထင်... ခင်ဗျား ဒီမှာ နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်၏။ “ကိုးနှစ်၊ အသက် (၂၇) နှစ်ကနေ (၃၆) နှစ်အထိပဲ။”</p> <p>ကိုးနှစ်လုံးလုံး ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း တစ်ကြိမ်မှ အသုံးပြုခြင်း မခံခဲ့ရပေ။ မရေရာသော ပစ်မှတ် တစ်ခုအတွက် ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုပေါင်း ရာချီသည် လေခွင်းမြို့တွင် သူတို့၏ လူငယ်ဘဝနှင့် အသက်များကို ပေးဆပ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “လေခွင်းမြို့ အထက်ပိုင်း အရာရှိတွေထဲမှာ ကျုပ်တို့ ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေ ရှိသေးလား။”</p> <p>ဤအရာက ယွင်ကျုံးဟဲ့ သိချင်နေသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်သည် အလွန် အင်အား ကြီးမားပါလျက် အဘယ်ကြောင့် လေခွင်းမြို့တွင် ဤမျှ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေရသနည်း။ ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သည့် (၂)နှစ်က ဖုန်းရှင်းမြဲ့ အဘယ့်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသနည်း။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်သည်။ “လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း နယ်မြေ (၁၉) ခုထဲမှာ (၅) ခုက နယ်စားတွေဟာ ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ လေခွင်းမြို့ တပ်ဖွဲ့မှာ တပ်မှူးကြီး (၅) ယောက် ရှိတဲ့အထဲက (၂) ယောက်က ကျုပ်တို့ လူတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။”</p> <p>‘ဟေးလုံထိုင်က တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းပါလား။ လေခွင်းမြို့ တပ်ဖွဲ့ အင်အား တစ်ဝက်လောက်ကို စိမ့်ဝင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။’</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဒါတွေ အားလုံးက သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ရဲ့ လက်ရာတွေပဲ။ သူက ငါးနှစ် အချိန်ယူပြီး ဟေးလုံထိုင် အင်အားစုတွေကို လေခွင်းမြို့ထဲ အမြစ်တွယ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ (၂)နှစ်တုန်းက သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ရဲ့ စီမံကိန်းက အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။”</p> <p>ဤအချက်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ မသိခဲ့ပေ။ ဖုန်းရှင်းမြဲ့တွင် ထိုကဲ့သို့ ပြောင်မြောက်သော အတိတ်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်လား။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် နာကျင်စွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သစ္စာဖောက်ကြောင့်လေ။ သစ္စာဖောက် တစ်ယောက်ကြောင့် ကျုပ်တို့ရဲ့ အဆင့်မြင့် သူလျှိုတွေ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျုပ်တို့လို အောက်ခြေ သူလျှိုလေးတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။</p> <p>လူပေါင်း (၁၄၀၀) ကျော် အသတ်ခံခဲ့ရတယ်။ ဟေးလုံထိုင်က အချိန်တွေ၊ ငွေတွေ အများကြီး သုံးပြီး မွေးထုတ်ထားတဲ့ ထိပ်တန်း သူလျှိုတွေလေ။ အထက်တန်းလွှာရောက်ဖို့ သူတို့ ဘယ်လောက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသလဲ။ ဒါပေမဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အားလုံး အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် ဒေါသကြောင့် စားပွဲကို ထုလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောသည်။ “အဲဒီ သတင်းဆိုး ကြားပြီးတော့ သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့ သွေးအန်ပြီး သုံးရက်သုံးည သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။</p> <p>အဲဒီ အဖြစ်အပျက်က တပေါင်းလ (၃) ရက်နေ့မှာ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ဟေးလုံထိုင် သမိုင်းမှာ ‘၃-၃ အရှက်တရား’ သို့မဟုတ် ‘၃-၃ အရေးအခင်း’ လို့ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။</p> <p>အဲဒီအချိန်ကစပြီး လေခွင်းမြို့မှာရှိတဲ့ ဟေးလုံထိုင် အင်အားစုတွေ ပျက်စီးသွားသလို ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ တစ်ခုလုံးက အင်အားစုတွေပါ ထိခိုက်ကုန်တယ်။ အင်ပါယာရဲ့ တောင်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေး စီမံကိန်းလည်း အနည်းဆုံး (၂)နှစ်လောက် နောက်ကျသွားခဲ့ရတယ်။”</p> <p>တကယ့်ကို နာကျင်စရာ ကောင်းသော ထိုးနှက်ချက်ပင်။ ဆုံးရှုံးမှုက ကြီးမားလွန်းသည်။</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း အန်းထင် တည်းခိုခန်းသည် ကိုးနှစ်ကြာမှ အခုလို အဆင့်မျိုး ရောက်လာခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော်ငြား ဟေးလုံထိုင် အင်အားစု အတွင်းတွင် အန်းထင် တည်းခိုခန်းသည် အနိမ့်ဆုံး အဆင့်တွင်သာ ရှိခဲ့ပြီး အရန်စခန်း သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>‘၃-၃ အရေးအခင်း’ တွင် အဓိက အင်အားစုများ ပျက်စီးသွားသောကြောင့်သာ အန်းထင် တည်းခိုခန်းသည် အရေးပါသော နေရာသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ထိုအချိန်က ဟေးလုံထိုင် အင်အားစု မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီမှာ အပြစ်ဝန်ခံတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က နာနာကျင်ကျင် ပြောခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အရှက်တရား သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ တာယင်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးရဲ့ အရှက်တရားပဲ တဲ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “အဲဒီ သစ္စာဖောက်က ဘယ်သူလဲ။ ရာထူးကြီးတဲ့သူ ဖြစ်မှာပဲ။”</p> <p>“ယန်ဖြန်ရှန်” ရွှီအန်းထင်က ဖြေသည်။</p> <p>‘နာမည်က လူကောင်းနာမည် မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်ချောမယ့်ပုံ ပေါက်နေတယ်။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “အဲဒီလူ အသက်ရှင်သေးလား။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်သည်။ “ရှင်သေးတယ်။ အခု တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ဟေးပင်းထိုင် (ရေခဲနက်စင်မြင့်) မှာ အဆင့်မြင့် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ။ ဧကရာဇ်ဝမ်ယွင် ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို အရေးပေးထားတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ယန်ဖြန်ရှန်က တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် သစ္စာဖောက်သွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အစတည်းက တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက လွှတ်ထားတဲ့ သူလျှိုလား။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်၏။ “ဒါကတော့ ထာဝရ ပဟေဠိ ဖြစ်သွားပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စပြီးတော့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ဟေးပင်းထိုင်က နာမည်ကြီး သွားမှာပေါ့။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဟုတ်တာပေါ့။ နိုင်ငံနှစ်ခုရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့အစည်းတွေ တိုက်ခိုက် လာတာ နှစ်ပေါင်းရာချီနေပြီ။ အမြဲတမ်းလိုလို ကျုပ်တို့ ဟေးလုံထိုင်က အသာစီး ရခဲ့တာ။</p> <p>ယန်ဖြန်ရှန်ရဲ့ ‘၃-၃ အရေးအခင်း’ ပြီးတော့ ဟေးပင်းထိုင်က ချက်ချင်း နာမည်ကြီးသွားပြီး ကျုပ်တို့ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရတယ်။”</p> <p>ယခုမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဖုန်းရှင်းမြဲ့သည် တကယ် ရူးနေသူ ဖြစ်၏။</p> <p>ဤ လေခွင်းမြို့တာဝန်သည် အင်ပါယာဗျူဟာအတွက် အရေးပါရုံသာမက ဟေးလုံထိုင်၏ သိက္ခာ ပြန်ဆယ်ပွဲလည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>‘ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကျုပ်လို လူမိုက်စာရင်းဝင် ကောင်လေး ပုခုံးပေါ် တင်ပေးလိုက်တာလား။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ယန်ဖြန်ရှန်က သစ္စာမဖောက်ခင်တုန်းက ဟေးလုံထိုင်မှာ ဘာတာဝန် ယူထားတာလဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်၏။ “ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ ကြယ်ပွင့်၊ အနာဂတ် ခေါင်းဆောင်လောင်း။”</p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း... ဒါဆို တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာမယ့်သူပေါ့။ အဲဒီလို လူစားမျိုးက ဘာလို့ သစ္စာဖောက်ရတာလဲ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျုပ် ရင်ဆိုင်ရမယ့် ပြိုင်ဘက်က မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက ဟေးပင်းထိုင် သူလျှိုတွေလည်း ပါတာပေါ့။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ “တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ဟေးပင်းထိုင် အင်အားစုက ကျုပ်တို့ထက် လေခွင်းမြို့မှာ အများကြီး ပိုအားကောင်းနေမှာပဲ။</p> <p>ကျုပ်တို့ တွေ့ရမယ့် လေခွင်းမြို့ အရာရှိကြီး တစ်ယောက်ယောက်က ဟေးပင်းထိုင် သူလျှို ဖြစ်နေနိုင်တယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ထောက်ခံလိုက်၏။ “မှန်တယ်။ ကျုပ်တို့ ဟေးလုံထိုင်က လေခွင်းမြို့မှာ အားနည်းနေတယ်။ ဝံပုလွေအုပ်ကြား ရောက်နေသလိုပဲ။ အချိန်တိုင်း သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အမှောင်တိုက်ပွဲ တစ်ခုကို ဆင်နွှဲရလိမ့်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းက ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်၏။ “မြို့စားဟောင်း ကျင်းအဲ့၊ ကျင်းကျုံးယွဲ့ရဲ့ အဖေ”</p> <p>ကျင်းအဲ့၏ မှတ်တမ်းကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖတ်ဖူးသည်။ တကယ့် သူရဲကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များက ကျင်းမိသားစုသည် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို လက်လွှတ်ခဲ့ရပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး သတ်ဖြတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းအဲ့ တစ်ယောက်တည်းကသာ ဘိုးဘွားပိုင် နယ်မြေကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး နယ်မြေကို နှစ်ဆ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူ၏ တစ်သက်တာလုံး စစ်ပွဲပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး လူပေါင်းများစွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးရော စစ်ရေးပါ ပြိုင်ဘက်ကင်း အောင်မြင်ခဲ့၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ပြီးခဲ့သည့်နှစ် ဇန်နဝါရီလတွင် မြို့စားကြီး ကျင်းအဲ့ လေဖြတ်သွားပြီး သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့သည်။ သူရဲကောင်းကြီး လဲပြိုသွားပြီးနောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့ မြို့စား ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>အားလုံးက မထင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ဖခင်ထက်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ တစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲ ‘မိန်းမလှ ဓားပြခေါင်းဆောင်’ ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်၏။ “အခုချိန်မှာ ကျုပ် တကယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေမိတယ်။ မျှော်လင့်ချက် မရှိသလို ခံစားရတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ရောက်လာပြီး စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ပြလိုက်တော့ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာသလိုပဲ။ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းက ကိုးသေတစ်ရှင် ဆိုပေမယ့် မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်စွန်းတစ်စတော့ ရှိနေပါသေးတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကျင်းကျုံးယွဲ့ တက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေကို ဆက်လက် နှိပ်ကွပ်နေတုန်းပဲလား။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်၏။ “ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရှိန် နည်းနည်း လျော့သွားတယ်။ စောစောက ပြောသလိုပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ဟေးလုံထိုင် ရဲဘော်တွေ အသတ်ခံရတာကို ကျုပ်မျက်စိရှေ့မှာတင် မြင်ခဲ့ရတယ်။</p> <p>သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျုပ် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သစ္စာရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ အဖမ်းမခံဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတဲ့ သတ္တိတွေ...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ မပြောဘဲ ရွှီအန်းထင်ကို ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ပြီးခဲ့တာတွေ ပြီးပါစေတော့။ ကျန်ရစ်သူတွေက ရှေ့ဆက်ရမယ်။ သေသွားတဲ့ ရဲဘော်တွေအတွက် ကျုပ်တို့ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်။ မိုးပေါ်တက်ရသလို ခက်ခဲနေပါစေ။ လေခွင်းမြို့ တာဝန်ကို ပြီးအောင် လုပ်ရမယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ခဏကြာချိန်မှာတော့ သူ တည်ငြိမ်သွား၏။</p> <p>သူက ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... အခု လေခွင်းမြို့ တာဝန်ရဲ့ ပထမအဆင့်ကို စတင် ရတော့မယ်။</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ဝင်ရောက်ခြင်း... ဒါက ပထမအဆင့်ပဲ။ အိမ်တော်ထဲ ရောက်မှ ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ နီးစပ်ခွင့် ရမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထုတ်ပြခွင့် ရမယ်။</p> <p>အိမ်တော်ထဲ ဝင်ဖို့အတွက် လမ်းကြောင်း နှစ်ခု စီစဉ်ထားတယ်။ ပထမ လမ်းကြောင်းကတော့ ခင်ဗျားအတွက် သီးသန့် စီစဉ်ထားတာ။ ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ငန်းဟောင်းကို ပြန်လုပ်ရမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “အပျော်လင် လုပ်ရမှာလား။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း... ဒါ ဟိုကောင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ အလုပ်ဟောင်းလေ။ ကျုပ်အလုပ် မဟုတ်ဘူး။ ဟိုကောင်က မိန်းမတွေဆီက ပိုက်ဆံယူတာ။ ကျုပ်က ဘယ်တော့မှ ပိုက်ဆံ မယူဘူး။ ပိုက်ဆံလည်း မပေးဘူးပေါ့လေ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မှတ်တမ်းတွေအရ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယောကျ်ားတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ အသတ်တောင် သတ်ချင်နေတာဆို”</p> <p>ရွှီအန်းထင် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျင်းကျုံးယွဲ့က စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားမယ့်သူ တစ်ယောက် ရှိတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်သည်။ “ကျင်းအဲ့ရဲ့ ညီမ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ရဲ့ အဒေါ်ပဲ။ ‘ကတိုးမွှေးသခင်မ’ လို့ ခေါ်ကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက တောင်ပိုင်း လူရိုင်းခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပေမယ့် အဆင်မပြေလို့ လေခွင်းမြို့မှာပဲ ပြန်လာနေတာ များတယ်။</p> <p>ရုပ်ရည်ချောမောပြီး သဘောထား ပွင့်လင်းတယ်။ ခင်ဗျားလို ရုပ်ချောတဲ့ ကောင်လေးဆိုရင် သူ့အချစ်တော် ဖြစ်လာဖို့ မခက်ခဲပါဘူး။ ဒါက အိမ်တော်ထဲ ဝင်ဖို့ အလွယ်ဆုံးနဲ့ အမြင့်ဆုံး လမ်းကြောင်းပဲ။”</p> <p>‘ဖြတ်လမ်းနည်း ဆိုတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအလုပ်က သိပ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။ ကျုပ်တို့လို ရိုးသားတဲ့ ယောကျ်ားကောင်းတွေ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒုတိယ လမ်းကြောင်းကရော”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ဖြေလိုက်သည်။ “ဒုတိယ လမ်းကြောင်းကတော့ အိမ်တော်ထဲကို အစေခံ အနေနဲ့ ဝင်ရောက်တာ။ ခင်ဗျားကို အိမ်တော်ထဲမှာ မြန်မြန် နာမည်ကြီးလာအောင်၊ လူသိများလာအောင် လုပ်ပေးမယ့် စီမံချက် အပြည့်အစုံ ရှိပါတယ်။ သခင်လေးယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျား ဘယ်လမ်းကို ရွေးမလဲ။”</p> <p>(စာဖတ်သူတို့ရေ... ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘယ်လမ်းကို ရွေးသင့်သလဲ စဉ်းစားပေးကြပါအုံး...)</p> <p>…………</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save