Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လူယုတ်မာ ကျင်းဝူပြန်းသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မြို့စားအာဏာ ပြန်လည် သိမ်းပိုက်မည်ဟု ကြွေးကြော်နေပြီး သူ၏အင်အားကို တိုးချဲ့ရန် ကြိုးစားနေ၏။ လူတော်လူကောင်းများကို ဖိတ်ခေါ်ပါသည်ဆိုသော စာကို ကြေညာထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား သူကိုယ်တိုင်က အသုံးမကျသော လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ထံသို့ လာရောက်သူများသည် စားချင်သောက်ချင်သူများ၊ သူ့အရှိန်အဝါကို အသုံးချပြီး ဗိုလ်ကျချင်သူများသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း အနှစ်သက်ဆုံး လူစားမျိုးမှာ ထူးဆန်းအံ့ဖွယ် စွမ်းရည်ရှိသူများ ဖြစ်သည်။ ရင်ဘတ်ဖြင့် ကျောက်တုံး ခွဲပြခြင်း၊ ဆီပူအိုးထဲ လက်နှိုက်ပြခြင်း စသည်တို့ကို ပြသနိုင်လျှင် သူ့အနား၌ နေရာတစ်နေရာ ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် အအောင်မြင်ဆုံး လူများမှာ ဗေဒင်ဆရာ၊ မျက်လှည့်ဆရာများ ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဖြစ်နောက်ဖြစ် ဟောပြောနိုင်သူများကို သူက အထူးဧည့်သည်အဖြစ် ဆက်ဆံလေ့ရှိ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျင်းဝူပြန်း၏ အနားတွင် လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်သော ဗေဒင်ဆရာများ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေပြီး နေ့တိုင်း ယတြာချေခြင်း၊ စုန်းပြုစားခြင်းများ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ကျင်းဝူပြန်းသည် စိတ်မမှန်သူ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သင့်ကို နတ်ဘုရားလို ကိုးကွယ်သော်လည်း မနက်ဖြန်တွင် ခွေးစာကျွေးပစ်နိုင်၏။ ငယ်စဉ်က ဦးနှောက် ထိခိုက်ခဲ့ဖူးသလား မသိပေ။ တကယ် စိတ်မမှန်သူ ဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရိုးရိုးတန်းတန်း သွားရောက်ပြီး အလုပ်လျှောက်၍ မဖြစ်ပေ။ ထိုသို့လုပ်လျှင် တန်ဖိုးကျသွားမည်။ ကျူးကော့လျန်ကို လျူပေ့က သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သွားရောက် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်လား။</p> <p>(ကျူးကော့လျန် - ပညာရှိ၊ လျူပေ့ - သုံးပြည်ထောင်ဘုရင်မင်းမြတ်)</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အချိန်တိုအတွင်း နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ရည် ပြသရမည်။ ထို့နောက် ကျင်းဝူပြန်းက ဝေါယာဉ်ဖြင့် လာရောက် ပင့်ဆောင်သွားအောင် ဖန်တီးရမည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဆိုင်ရှင်ရွှီ... ကျုပ်ရဲ့ ပထမ အဆင့်ကို ခင်ဗျား ကူညီပေးရမယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ပုံမှန်ဆိုရင် အထက်ကို တင်ပြပြီး ခွင့်ပြုချက် တောင်းရမှာ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက အရေးကြီးနေတော့ ခွင့်ပြုလိုက်ပါပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ရက်တွေမှာ ကျုပ် အစီအစဉ် စတင်တဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်နဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် မလုပ်ရဘူး။ လုံးဝ ရှောင်နေရမယ်။ ကျုပ် တစ်ကောင်ကြွက် ဖြစ်နေမှ ရမယ်။ ခင်ဗျားတို့ အန်းထင် တည်းခိုခန်းနဲ့လည်း မပတ်သက်စေရဘူး။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ကာ မှာလိုက်သည်။ “မှတ်ထားနော်... ကျုပ် ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မလို ဖြစ်နေရင်တောင်၊ အအေးမိပြီး သေတော့မလို ဖြစ်နေရင်တောင်၊ သူများ ဝိုင်းရိုက်လို့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေရင်တောင် ထွက်မလာခဲ့နဲ့။ မကူညီနဲ့။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ထူးဆန်းတဲ့ တောင်းဆိုမှု ဆိုပေမဲ့ လိုက်လျောပါ့မယ်။”</p> <p>………………</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကျားကြီး ငါးမျှားသလို စိတ်လိုသူမှ လာဟေ့ စီမံကိန်း စတင်လေသည်။ လေခွင်းမြို့၏ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသော လမ်းကြားလေး တစ်ခုတွင် ဗေဒင်ဟောခန်း တစ်ခု ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဆိုင်ခင်းကျင်းပုံက ရိုးရှင်းလှသည်။ ဖျာကြမ်းတစ်ချပ်နှင့် အဝတ်ဖြူ ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုသာ ပါရှိ၏။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ‘ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရား ဗေဒင်ဆရာ၊ တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ဟောမည်၊ တစ်ကြိမ်လျှင် ငွေ (၁၀) ပြား၊ မမှန်လျှင် (၁၀) ပြား ပြန်လျော်မည်’ ဟု ရေးသားထား၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဗေဒင်ဆရာ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ကာ ဖျာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားသည်။ လူစည်ကားသော နေရာကို မရွေးချယ်ဘဲ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာကို ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နေ့တစ်ဝက် ကုန်လွန်သွားသော်လည်း လူအနည်းငယ်သာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ရှိသည်။</p> <p>သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကလည်း မကောင်းလှပေ။ ပုံမှန် ဗေဒင်ဆရာများကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါမှု မရှိဘဲ သူတောင်းစား ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဆံပင်ဖွာဖွာ၊ မုတ်ဆိတ်မွေး ရှည်ရှည်နှင့် အဝတ်အစား စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်ဖြင့် သူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်ကို ဖုံးကွယ်ထား၏။</p> <p>(၄) နာရီကြာသွားသည်။ စုစုပေါင်း လူ (၅) ယောက်သာ ဖြတ်သွားသည်။ ဖြတ်သွားသူများက တီးတိုး ရေရွတ်သွားကြသည်။</p> <p>“ဒီသူတောင်းစား ရူးနေလားမသိဘူး။ တစ်ခါဟောရင် ငွေ (၁၀) ပြား တဲ့။ မကြာခင် ငတ်သေတော့မှာပဲ။”</p> <p>“လူသူမရှိတဲ့ နေရာမှာ လာဟောနေတယ်။ စိတ်မမှန်ဘူးထင်တယ်။”</p> <p>“လောင်းရဲတယ်။ (၁၀) ရက် မကြာခင် ဒီကောင် ငတ်သေလိမ့်မယ်။”</p> <p>....................</p> <p>တစ်နေ့လုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဗေဒင်ဆိုင်တွင် စီးပွားရေး လုံးဝ မဖြစ်ပေ။</p> <p>ရွှီအန်းထင် တစ်ကြိမ် လာရောက် ကြည့်ရှုပြီး တိတ်တဆိတ် ပြန်ထွက်သွား၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က မှာထားသည် မဟုတ်ပါလား။ သူ လာရှာမှ တွေ့ရမည်။ ရွှီအန်းထင်က သွားမတွေ့ရ။ သူ ငတ်သေလုနီးပါး ဖြစ်နေလျှင်တောင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ရ။</p> <p>…………</p> <p>ပထမနေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လူ (၁၀) ယောက်လောက်သာ ဖြတ်သွားပြီး အားလုံးက သူ့ကို အရူးဟု သတ်မှတ်သွားကြသည်။</p> <p>နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ပေါက်စီတစ်လုံး ပေးသည်။</p> <p>လူဆိုတာ သိက္ခာ ရှိဖို့ လို၏။ သူများ ပေးတာ မစားရဘူး ဆိုသော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့ ချက်ချင်း ယူစားလိုက်သည်။ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူ တကယ် ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်၏။ ‘ဒီနေ့ တစ်ပြားမှ မရတော့ ငတ်နေရတာပေါ့။’</p> <p>“ညီလေး... ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူးကွ။”</p> <p>ပေါက်စီ ပေးသော သူတောင်းစားက ပြော၏။ “ဗေဒင်ဟောမယ် ဆိုရင် လူစည်ကားတဲ့ နေရာမှာ ဟောရတယ်။ ပြီးတော့ တစ်ခါဟောရင် ကြေးပြား (၁၀) ပြားလောက်ပဲ ယူရတယ်။ မင်းက ငွေ (၁၀) ပြား တောင်းနေတော့ ဘယ်သူက လာမလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပေါက်စီကို ကုန်အောင် စားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ငြိမ်သက်နေလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအသွင် ဖမ်းနေခြင်းပင်။</p> <p>သူတောင်းစားက ဆက်ပြောသည်။ “ဗေဒင်ပညာ ဆိုတာ ဘယ်လို လုပ်ရသလဲ သိလား။ အရင်ဆုံး အလကား ကြည့်ပေးရတယ်။ ပြီးရင် မကြာခင် ဘေးဒုက္ခ ရောက်တော့မယ်လို့ ဟောရတယ်။ အဲဒီအခါ သူတို့က ယတြာချေနည်း မေးလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျမှ ပိုက်ဆံတောင်းရတာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ့် ဆရာကြီးဖြစ်နေ၏။ ခေတ်သစ် စီးပွားရေး နည်းဗျူဟာကို သူတောင်းစား ပါးစပ်က ကြားနေရခြင်းပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက ဒီလောက် တတ်ကျွမ်းနေတာ ဘာလို့ ဗေဒင်မဟောဘဲ တောင်းစားနေတာလဲ။”</p> <p>သူတောင်းစားက ပြောလိုက်သည်။ “သောက်ကျိုးနည်း... တံတားအောက်မှာ ဗေဒင်ဆရာတွေ ရာချီ ရှိနေတာ။ ပြိုင်ဆိုင်မှု အရမ်း ပြင်းထန်တယ်။ ပြီးတော့ ဗေဒင်ဆရာ ဆိုတာ ဟန်လုပ်နေရတာ ပင်ပန်းတယ်။ သူတောင်းစား လုပ်ရတာက ပိုလွတ်လပ်တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြည့်လိုက်ရာ သူတောင်းစား၏ မျက်နှာမှာ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနှင့် အဆီများ ပြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစားအသောက် အဆင်ပြေနေပုံ ရ၏။</p> <p>သူတောင်းစားက ပြောလိုက်သည်။ “ခေတ်ပျက်ကြီး ရောက်လာတော့မယ်။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနဲ့ တာယင်အင်ပါယာ စစ်ဖြစ်တော့မယ်။ ဒီလို ခေတ်ပျက်ကြီးမှာ ငါတို့ သူတောင်းစားတွေ အလုပ်ဖြစ်မယ့် အချိန် ရောက်လာပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့သြသွားသည်။ ‘သူတောင်းစားက နိုင်ငံရေး အမြော်အမြင် ရှိလှချည်လား။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လို အလုပ်ဖြစ်မှာလဲ”</p> <p>သူတောင်းစားက ပြောလိုက်သည်။ “ကမ္ဘာကြီး ရှုပ်ထွေးလေ မင်္ဂလာကိစ္စနဲ့ အသုဘကိစ္စတွေ များလေပဲ။ မင်္ဂလာဆောင်ရင် သွားတောင်းမယ်။ အသုဘ ရှိရင် သွားငိုပေးမယ်။ နေ့တိုင်း စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ စားရမှာပဲ။ ညီလေး... ဗေဒင်မဟောပါနဲ့တော့။ အနာဂတ် မရှိပါဘူး။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့... သူတောင်းစား လုပ်ရတာ ပျော်စရာ ကောင်းတယ်ကွ။”</p> <p>‘ဟမ်... ဒါကိုများ အနာဂတ် ရှိတယ်လို့ ခေါ်တာလား။’</p> <p>“မလိုက်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အေးစက်စက်ဖြင့် ငြင်းလိုက်သည်။ “စာကလေးက ဘယ်လိုလုပ် ဟင်္သာကိုးသောင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို နားလည်နိုင်မှာလဲ။”</p> <p>သူတောင်းစားက ပြောလိုက်၏။ “အေးပါကွာ... နောက်မှ ငတ်သေရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။”</p> <p>ထိုနေ့ညတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဖျာပေါ်တွင်ပင် အိပ်လိုက်သည်။ လမ်းဘေး အိပ်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှ။ ကံကောင်းသည်မှာ ရာသီဥတု သိပ်မအေးလှခြင်းပင်။</p> <p>…………</p> <p>ဒုတိယနေ့...</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဆိုင်တွင် ယင်ကောင်တစ်ကောင်မှ မနားပေ။ ဖြတ်သွားသူ (၁၀) ယောက်ပင် မပြည့်ချေ။ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။ နောက်ထပ် တစ်ရက် ငတ်ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ညနေစောင်းတွင် သူတောင်းစား ရောက်လာပြီး ပေါက်စီ တစ်လုံး ပေးပြန်၏။</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။  “ညီလေး... ဗေဒင်ဟောတာ အလုပ်မဖြစ်ပါဘူး။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါဆို။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လျစ်လျူရှုလိုက်၏။</p> <p>သူတောင်းစားက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ငတ်သေလိုက်တော့။ ငါ ဒီနေ့ ငွေတစ်မတ်ရလို့ အပျော်အိမ် သွားမယ်။”</p> <p>သူတောင်းစားသည် ငွေစ တစ်ခုကို မြှောက်လိုက် ဖမ်းလိုက် လုပ်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။</p> <p>..................</p> <p>ညဘက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ လမ်းဘေး ထပ်အိပ်ရသည်။ ‘သောက်ကျိုးနည်း... ရာသီဥတုက အေးလာသလိုပဲ။ ဖျာပေါ် အိပ်ရတာ ချမ်းလိုက်တာ။ ပထမ အဆင့် စီမံကိန်းက အဆင်မပြေဘူး။ ပျက်စီးမယ့် အလားအလာ ရှိနေပြီ။ ရွှီအန်းထင်ကလည်း တကယ် လာမကြည့်တော့ဘူး။ ထမင်းလည်း လာမပို့ဘူး။ ငါ့ကို ငတ်သေစေချင်နေတာလားပဲ။’</p> <p>......</p> <p>တတိယနေ့...</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဆိုင်တွင် လူအရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ဆာလွန်းသောကြောင့် မျက်စိများပြာနေ၏။ ‘ဒီနေ့ ဟိုသူတောင်းစားလည်း ရောက်မလာတော့ဘူး။ ပေါက်ဆီ လာပို့မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား ပုံစံကို ကြာရှည် ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘူး။ ငါးမျှားချိတ်က ဖြောင့်လွန်းနေတာလား။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စိတ်ဖတ်ခြင်း ပညာကို တတ်ကျွမ်းသည်။ ဧည့်သည် တစ်ယောက် လာလိုက်သည်နှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများ ပြသပြီး တစ်မြို့လုံး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သည်။</p> <p>တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားနှင့် တစ်မြို့လုံး ပျံ့နှံ့သွားလျှင် ကျင်းဝူပြန်း ကြားသွားလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ဝေါယာဉ်နှင့် လာပင့်လိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ဧည့်သည် တစ်ယောက်မှ မလာလျှင် ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ လမ်းသွားလမ်းလာကို အတင်းဆွဲခေါ်ပြီး ဟောရမည်လား။ သိက္ခာကျစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>နေဝင်တော့မည်။ နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်ဆုံးတော့မည်။ ညဘက် ပိုအေးလာပြီဖြစ်၏။ “ကောင်းကင်ဘုံ... ဧည့်သည် တစ်ယောက်လောက် ပို့ပေးပါဗျာ။ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ။”</p> <p>သူ့ဆုတောင်းသံကို ကြားသွားသလား မသိချေ။ နေဝင်ချိန်တွင် ဧည့်သည်တစ်ဖွဲ့ ရောက်လာသည်။ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များနှင့် လူမိုက်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်နှင့် သူ၏နောက်တွင် ဓားကိုင်ထားသော လူ (၈) ယောက် ပါလာသည်။</p> <p>ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ရယ်လိုက်၏။ “တစ်ကြိမ်ဟောရင် ငွေ (၁၀) ပြား တဲ့လား။ မင်း ပိုက်ဆံမက်ပြီး ရူးနေတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က နတ်မျက်စိ ရထားတဲ့သူ။ ကျုပ်ရဲ့ ဟောပြောချက်တွေက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေပဲ။ တစ်နေ့ တစ်ကြိမ်ပဲ ဟောတာမို့ ဈေးကြီးတာ မဆန်းပါဘူး။”</p> <p>ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်က  ပြောလိုက်၏။ “ဒီလမ်းက ငါပိုင်တာ။ မင်း ဆိုင်ဖွင့်ချင်ရင် ဆက်ကြေး ပေးရမယ်။ ပေးပြီးပြီလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မပေးရသေးဘူး။ ပေးဖို့လည်း စိတ်ကူးမရှိဘူး။”</p> <p>ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်၏။ “ဆက်ကြေးမပေးရင် ဘာဖြစ်မလဲ သိလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မသိဘူး။”</p> <p>ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်၏။ “ခြေထောက်နှစ်ဖက် ရိုက်ချိုးခံရမယ်။ ပြီးရင် အမှိုက်ပုံထဲ လွှင့်ပစ်ခံရမယ်။ ကြည့်ရတာ မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရှိမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတော့ ဖောက်လို့ မရဘူး။ ဟေ့ကောင်တွေ... ဆိုင်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်။ သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်။”</p> <p>လူမိုက်များ ပြေးဝင်လာပြီး ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တားလိုက်၏။ “နေပါအုံး... သူရဲကောင်းကြီး... ဆက်ကြေးက ဘယ်လောက်လဲ။”</p> <p>ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။ “တစ်လ ငွေ (၁၀) ပြား။”</p> <p>‘တကယ့် ဓားပြတွေပဲ။ အသေးစား လုပ်ငန်းလေးက တစ်လ (၁၀) ပြား ဘယ်လို မြတ်မှာလဲ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ညှိနှိုင်းလိုက်၏။ “ဒီလို လုပ်ပါလား။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဗေဒင်ဟောပေးမယ်။ ဟောခက (၁၀) ပြား ဆိုတော့ ဆက်ကြေးနဲ့ ကြေသွားပြီပေါ့။”</p> <p>“ဟက် ဟက် ဟက်...” လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>သူက ပြောလိုက်၏။ “မင်းလို လူလိမ်မျိုး ငါ အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်။ ခြေထောက် ရိုက်ချိုးခဲ့တာလည်း မနည်းတော့ဘူး။ ငါ့ကို လာလိမ်ချင်တာလား။ မင်း မျက်လုံး ကန်းနေတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝမ်းသာသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဧည့်သည် ရောက်လာပြီဖြစ်၏။ ဤလူမိုက်ခေါင်းဆောင်က အကောင်းဆုံး ဧည့်သည်ပင်။ သူ့ကို ဟောပေးလိုက်သည်နှင့် လေခွင်းမြို့က လူမိုက်လောက တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မည်။ လူမိုက်တွေ ဆိုတာ ကျင်းဝူပြန်းရဲ့ လက်ပါးစေများ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>‘အခု အချိန်ကစပြီး နတ်ဘုရား ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ စွမ်းရည်ပြသချိန် ရောက်ပြီ။ ဒီလူမိုက်တွေ ဒူးထောက် ရှိခိုးပြီး ငါ့နာမည်ကို မှတ်မိအောင် လုပ်ရမယ်။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ဟောပြောချက် မှန်တယ် ဆိုရင် ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဒူးထောက် ဦးခိုက်ပြီး ဆရာကြီး ကျုပ် မှားသွားပါတယ်လို့ တောင်းပန်ရမယ်။ တကယ်လို့ နည်းနည်းလေး လွဲသွားတာနဲ့ ကျုပ်ခြေထောက်တင် မကဘူး လက်ပါ ရိုက်ချိုးသွားလိုက်... ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p>လူမိုက်ခေါင်းဆောင် မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ “စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းလို လူလိမ်က ဘာတွေ တတ်စွမ်းသလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ဟေ့ကောင်တွေ... သူ့ကို မြေကြီးပေါ် ဖိထားလိုက်။ ခြေလက်တွေ ရိုက်ချိုးဖို့ ပြင်ထား။”</p> <p>လူမိုက်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြေကြီးပေါ် ဖိချလိုက်သည်။ အမိန့်ပေးသည်နှင့် ရိုက်ချိုးရန် အသင့် ပြင်ထားကြခြင်းပင်။</p> <p>………………</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save