Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါက ငါရဲ့ တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်ပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် မည်သည့်နေရာမှမြစ်ဖျားခံလာသနည်းဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူသည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းထဲမှ ထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ဤနေရာ၏ ကောင်းကင်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အတွေးများ လွင့်မျောသွားခဲ့၏။</p> <p>ရှန်းယီသည် စစ်ထူကျွင်းလွေ့ အနီးသို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်သင်္ကေတပါနက်မှောင်သောဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာမြှောက်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားသည် နက်မှောင်သောရွှေရောင်အလင်းတန်းများတောက်ပနေပြီး၊ မှင်တစ်ချက် ခြစ်ဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ ကန့်လန့်ဖြတ်ရမ်းခုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖန်း</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသောဦးခေါင်းတစ်ခု လွင့်စင်သွားပြီး၊ ထူထပ်သော ရွှေရောင်သင်္ကေတထဲသို့ သွေးတစ်စင်း စီးဆင်းသွားစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် လေထဲတွင် ကြက်သေသေလျက်ရှိနေကြပြီး၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ဆရာနှင့် တပည့်မှာလည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လွင့်စင်သွားသော ဦးခေါင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ရုတ်တရက် သူတို့၏ အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးကမောက်ကမ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံရသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဤအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်လော။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် သွေးဆာနေသော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက သတိပေါ့လွတ်သွားပြီး တောင်နှင့်မြစ်များ ပန်းချီကားလိပ်ကြီးထဲမှ ထွက်လာမိသဖြင့်၊ ဤလူငယ်လေးက ထူးဆန်းသောနည်းလမ်းများနှင့် အားကောင်းသောနယ်ပယ်ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ သူ့ကို နေရာတွင်ပင် ချုပ်နှောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုစဉ်းစားရပေမည်။ ဤအနောက်ပိုင်းဟုန်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤမျှနက်နဲသော တာအိုသိုင်းပညာများကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဦးခေါင်းသည် တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွား၏။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖြူဖျော့ပြီးသွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ဤအရာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ပင်၊ခေါင်းဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်က ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကပြတ်ထွက်သွားသော ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ၊ သူ၏ အမူအရာမှာ ခံစားချက်မဲ့နေပြီး စစ်ထူကျွင်းလွေ့၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခါးရှိ ယင်ယန်တံဆိပ်ပြားမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ပြတ်ထွက်နေသော ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းအတွင်းမှ စူးရှသောအော်ဟစ်သံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက်၊ အထက်ရှိ တောင်နှင့်မြစ်များ ပန်းချီကာလိပ်ကြီးသည် ရှည်လျားသော နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လှည့်ပတ်ပျံသန်းလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ရစ်ပတ်ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ဘေးဘက်ရှိ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယခင် ကောင်းကင်ပြာနှင့် သမုဒ္ဒရာပြင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ခမ်းနားကြီးကျယ်သောနန်းတော်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်လုံး တီးခတ်နေသကဲ့သို့ ရွတ်ဆိုသံများသည် သူ၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ထက်သန်စွာဆုတောင်းနေကြပြီး၊ ထိုဆုတောင်းသံများပေါင်းစည်းကာ အားကောင်းသော အင်အားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဖန်းဘိုယန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းတွင် ယခုကဲ့သို့ အသက်ကယ်နည်းစနစ်များရှိကြောင်း သူ သိထားပြီးဖြစ်ကာ၊ ဤဂိုဏ်းချုပ်၌ ပို၍ နက်နဲသော သိုင်းပညာများရှိနေခြင်းမှာလည်း ယုတ္တိတန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဦးခေါင်းသည် ရုတ်တရက်ရှုံ့တွသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ၊ ရှန်းယီသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသေး၏။</p> <p> </p> <p>ရှင်းနေသည်မှာ၊ ဦးခေါင်းနှင့် ခြေအောက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုစလုံးသည် ယခုအခါ အခွံချည်းသက်သက်သာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော နတ်ဝိညာဉ်မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်၊ ထိုရွတ်ဆိုသံများကြားတွင်၊</p> <p>ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ တရားထိုင်ရာဖျာပေါ်တွင် ဝိုးတဝါးပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်စုစည်းလာ၏။ သူ၏ မျက်နှာကို ခွဲခြားမရနိုင်သော်လည်း၊ ဆူပွက်နေသော ဒေါသကို သူ၏ အေးစက်လှသော အသံမှတစ်ဆင့် ခံစားရနိုင်ပြီး ရုတ်တရက်လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်ထဲကို ဝင်လာတယ်ဆိုမှတော့ မင်းတော့ပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် အခြားသူများ အလုအယက် လိုက်စားနေကြသော မသေမျိုးနိယာမများကို လေ့ကျင့်ရင်းအချိန်ဖြုန်းရသည်ကို မနှစ်သက်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>တာအိုနည်စနစ်များကို စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များအဖြစ်သို့ ပြီးပြည့်စုံအောင် လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့်သာလျှင်၊ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်သို့ လှမ်းတက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ၏ တာအိုနည်းစနစ်ဖြစ်ပြီး၊ တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ကြီး အတွင်းရှိ သက်ရှိများကို အလင်းပြရန်အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်ကာ ၎င်းသည် နှစ်တစ်ထောင်ထက်ပင်များစွာ ကျော်လွန်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဆန္ဒရှိသရွေ့၊ ဤလူငယ်လေးကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နှစ်သောင်းချီ၊ သို့မဟုတ် နှစ်သိန်းချီတိုင်အောင် ဖြတ်သန်းခိုင်းထားနိုင်၏။ သူ၏ စိတ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ကာ ရူးသွပ်သွားစေမည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာကို ဝင်စမ်း"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ရှန်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရွတ်ဆိုသံများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး၊ မိုးခြိမ်းသံများအလားနားထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟက်... ဟက်"</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် လူငယ်လေး၏ ချောမောသောမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေရာ၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်လေးကို လျင်မြန်စွာဖမ်းမိလိုက်ပြီး၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ဝမ်းသာအားရမှု လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူပိုင်ဆိုင်သော ကိုယ်ပိုင် တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်အတွင်း၌ ပြိုင်ဘက်ကို သေသည်အထိ ကစားရခြင်းမှာ လက်ဝါးလှန်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ ဝမ်းမြောက်မှုသည် ထွက်သက်ဝင်သက်သုံးကြိမ်စာမျှပင် မခံလိုက်ရမီမှာပင်၊ သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ထပ်မံ၍ အေးခဲသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်လေးမှလွဲ၍ နောက်ထပ်ပြောင်းလဲမှု မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်တစ်သောင်းဖြစ်စေ၊ နှစ်တစ်သိန်းဖြစ်စေ သူ့ထံမှ ဤမျှလောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလှုပ်ရှားမှုထက်ပို၍ ဆွဲထုတ်နိုင်စွမ်း မရှိပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် အေးစက်ခြောက်ကပ်မှု အနည်းငယ်သာတိုးလာသည်ကို ပြသနေ၏။</p> <p>သူသည် တရားထိုင်ရာအခင်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း၊ မင်း"</p> <p> </p> <p>နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော ဤမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်တွင် စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် မသိစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်မိပြီးနောက်၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ အမှတ်မထင် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တာအိုနည်းစနစ်ကို မည်သူကများ လျစ်လျူရှုနိုင်မည်နည်း၊ စစ်မှန်သော ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ဤမန္တန်အောက်သို့ ရောက်သွားပါက ဤမျှ ခံစားချက်မဲ့စွာနေနိုင်ရန် အနည်းငယ်မျှမဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"အနားကို မလာနဲ့"</p> <p> </p> <p>ထိုစူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ၊ ရှန်းယီသည် ဤဂိုဏ်းခွဲ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရှေ့သို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသောပုံရိပ်၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ၊ "သေလောက်အောင်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာပဲ။"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် ရုတ်ခြည်း မြှောက်တက်သွားပြီးနောက်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ခန်းမအတွင်းရှိ တိုင်လုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ အခင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မလိုက်ဖက်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ လက်စွပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခင်းသည် ချက်ချင်းပင် ရာဇပလ္လင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ခါလိုက်ပြီး ပလ္လင်ပေါ်သို့ မှီထိုင်လိုက်ကာ၊ လက်တစ်ဖက်ကို မေးစေ့အောက်တွင် ထောက်ထားရင်း၊ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သေလောက်အောင်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာပဲလို့ ငါပြောသားပဲ။"</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရာဇပလ္လင်ကြားမှ လျင်မြန်စွာလွင့်ထွက်လာပြီး၊ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လျှံကျသွားကာမျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော ရွှေရောင် တောင်နှင့် မြစ်များပန်းချီကားလိပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တောက်ပြောင်သော အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခမ်းနားသော နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌၊ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ကိုးခုသည် ဝိုးတဝါး ထွက်ပေါ်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရေနဂါးများက သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို မော့လိုက်ကြပြီး၊ ခန်းမသခင်များက ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းဟောက်သံများသည် မိုးကြိုးများအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောသားရဲကြီးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အသံများအောက်တွင်၊ အဆက်မပြတ်ရွတ်ဆိုနေသော အသံများသည် ရုတ်ခြည်း ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p> </p> <p>စစ်ထူကျွင်းလွေ့သည် သူ၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ကွဲအက်ပျက်စီးသွားစေနိုင်သော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့၊ ရာဇပလ္လင်ပေါ်ရှိ လူငယ်လေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင်၊ ရေနဂါးတစ်ကောင်က သူ့ကို တိုင်လုံးကြီးတစ်ဝိုက်တွင် အပြင်းအထန်ရစ်ပတ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့... ငါ့ရဲ့ တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်ကြီး..."</p> <p> </p> <p>မည်သည့်အချိန်ကတည်းက မှန်းမသိလိုက်ဘဲ၊ မူလက ရွှေရောင်လွှမ်းနေသောခန်းမကြီးသည် ကြီးမားလှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များပြည့်နှက်နေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊အရိုးများကို ပုံ၍ တည်ဆောက်ထားသည့်အလား ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် အသာအယာပင် စောင်းကာကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါ့ရဲ့ တာအိုအင်ပါယာနန်းတော်ပဲ။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အနောက်တွင်၊ ကျန်ရှိနေသော မဟာနတ်ဆိုးကြီးရှစ်ကောင်က သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုများကို တဖြည်းဖြည်းဖော်ပြလာကြရာ၊ စစ်ထူကျွင်းလွေ့ကို သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save