Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှန်းယွဲ့ ကျန်းချင်ထျန်း၊ တောင်ပေါ်မှ ထပ်မံဆင်းသက်လာသော နှင်းကျား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သခင် မသေမျိုးတစ်ပါးနဲ့ ကံကြမ္မာဆုံသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ ရိုးသားလှသော ဂုဏ်ပြုစကားများကို နားထောင်ရင်း၊ ရှန်းယီက သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင်၊ ဤကျင့်စဉ်ကို ဤကဲ့သို့သောစိတ်အခြေအနေမျိုးဖြင့် ဖန်တီးခဲ့သည့် မသေမျိုးသည် အန္တရာယ်များသော စိတ်နေသဘောထားရှိခဲ့မည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ထက်တိုင် သူ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးသည်လော ဆိုသည်မှာမူ ငြင်းခုံစရာပင်။</p> <p>သူသည် ကိုယ်တွင်းသို့အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပေါ်လာခဲ့သော ရတနာတောင်ကြီးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် မှော်ရတနာတစ်ခုထက်၊ ဤမသေမျိုးနိယာမကို ကျင့်ကြံရာတွင် အထောက်အကူပြုသော မိုးမြေရတနာတစ်ခုနှင့် ပိုတူပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယွဲ့ကျန်းချင်ထျန်းကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် အလွန်တရာခက်ခဲကျပ်တည်းသောအခြေအနေများတွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း ထိုမသေမျိုးက ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့ပုံ ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီကဲ့သို့ ဘဝကို ချောမွေ့စွာဖြတ်သန်းလာသူများအနေဖြင့်၊ သာမန် ကျောက်စရစ်ခဲလေးများဖြင့် မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ကြီးကို ဖိနှိပ်နိုင်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများကို ဘယ်သောအခါမှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်မှုန့်သည် ဖုန်မှုန့်သာဖြစ်ပြီး၊ မိုးမြေသည် မိုးမြေးသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော ဟုန်သုံးခုသည် မြောက်ပိုင်းဟုန်ကို နာခံသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်စဥ်ကဲ့သို့ပင်၊ ပထမသည် ဒုတိယ၏ ဖြစ်တည်မှုကိုဖိနှိပ်ရန်သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်စဉ်များသည်လည်း ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုမည့်သူကို ရွေးချယ်တတ်ကြ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုမသေမျိုးသည် ဤတောင်ကြီးကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တာအိုအလင်းပွင့်ရန်ရှာဖွေနေသော ကျင့်ကြံသူများ လုံးဝ အကူအညီမဲ့မဖြစ်သွားစေရန်အတွက်၊ နောက်ဆုံးအကူအညီတစ်ခုအဖြစ် ယူဆနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ယခုလောလောဆယ်တွင်၊ ရှန်းယီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့်၊ ဤရတနာတောင်ကြီးကို အပြည့်အဝအသုံးမချနိုင်သေးဘဲ ၎င်း၏ အကာအကွယ်ကိုသာ ခံယူနေရပေသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်လှမ်းချင်းစီ သွားရမှာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော လိုဏ်ဂူအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းလက်နေသော လရောင်အောက်တွင်၊ နှင်းကျား မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း၊ထို့ပြင် အစိမ်းရောင်ဖီးနစ် မျိုးနွယ်စုကရော ဘာတွေ လုပ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို ယခုအချိန်တွင် သူ အလွန် သိချင်နေမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်၊ ရှန်းယီ၏ တာအိုချပ်ပြားအတွင်းမှ နူးညံ့သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း ဒီနားမှာ ရှိနေတာလား။"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီက ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ထိုအသံပိုင်ရှင်ကို မှတ်မိသွားလေ၏။</p> <p>၎င်းမှာ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ကျိကျင့်ရှီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျားနတ်ဆိုး၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရစဉ်က သူ အဆက်အသွယ် အလုပ်ချင်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပင်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ပိုင်းဟုန်၊ ဟန်ယွဲ့တောင်</p> <p> </p> <p>အဆောင်သင်္ကေတများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်ဆီသို့ ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့် လျှောက်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမည်းနှင့် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကြီးမှာ စုတ်ပြဲနေပြီဖြစ်ပြီး၊အနီရင့်ရောင် သွေးကွက်များ စွန်းထင်းနေကာ၊ လုံးဝ စုတ်ပြတ်သတ်နေသည့် ပုံစံ ပေါက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟက်..."</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း၊ ယခင်က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သော တောင်တန်းကြီးများကို ကြည့်လိုက်၏။ ယခုအခါ ထိုတောင်တန်းများမှာ မိုးထိမတတ်မြင့်မားနေပြီး ဖြတ်ကျော်ရန် မဖြစ်နိုင်လုနီးပါး ထင်မှတ်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အနားယူရန် ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိ တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မဟာနတ်ဆိုးကြီးသည်၊ နဂါးကြင်ယာတော် ကျစ်ရှန်း၏ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက်၊ သူ၏ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ထူကျွင်းလွေ့က ချိတ်ပိတ်ထားသဖြင့်၊ ယခုအခါ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားနည်းနေပုံ ပေါ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိရပေ။</p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် တောင်တန်းများကိုဖြတ်ကျော်ကာ ဘိုးဘေးများ၏ နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသည် နှင်းကျားမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးများအားလုံး အနားယူရာနေရာဖြစ်သင့်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ အရိုးများမှာ တူးဖော်ခံထားရပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် တောင့်တင်းစွာပြန့်ကျဲနေကာ၊ ၎င်းတို့အတွင်း ကျန်ရှိနေသမျှသောအဆီအနှစ်များအားလုံးမှာ စုပ်ယူခံထားရသဖြင့် ယိုယွင်းပျက်စီးနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရုံမျှဖြင့် အရိုးစုအတော်များများကို ကျိုးကြေသွားစေပြီး၊ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသော ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်၊ ထိုကဲ့သို့ သေဆုံးခြင်းနယ်မြေသဖွယ်တိတ်ဆိတ်မှုများကြားတွင်၊ ဘိုးဘေးနယ်မြေ၏ အဆုံး၌ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အသက်ဝင်မှု လက္ခဏာတစ်ခု တောက်ပလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လေထဲတွင် အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေသော ပန်းဖြူလေးတစ်ပွင့် ဖြစ်လေ၏။</p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် ထိုပန်းလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ၊ ရှုံးနိမ့်သွားသည့် ခံစားချက်ဖြင့် ၎င်း၏ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သွေးများ စွန်းထင်းနေသော လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ပန်းလေးကို တောင်လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်မ... ကိုယ် ပြန်ရောက်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ အားနည်းနေပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာစိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကိုယ်က မသေမျိုးဂိုဏ်းတွေနဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေဆီကနေ နည်းလမ်းရှာဖွေခဲ့တယ်။ အန်းယီ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာဖို့နဲ့ ကျန်းကျန်းမာမာကြီးပြင်းလာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့ဖို့ နီးစပ်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့၊ ရုတ်တရက် အရာအားလုံးက ဒီလိုဖြစ်သွားခဲ့တယ်။"</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ပန်းပွင့်ဖတ်များကို ညင်သာစွာထိတွေ့လိုက်ပြီး၊ ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များဖြင့် သူ၏ ထက်ရှသောသွားများကို ဖော်ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"သူ တကယ်ပဲ ပြန်အသက်ရှင်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက... သူက ပြန်လာဖို့ ငြင်းဆန်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားစု၏ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင်၊ ကျားနတ်ဆိုး၏အသံမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခန္ဓာကိုယ်ဆိုတာ မိဘတွေက ပေးထားတာ။"</p> <p> </p> <p>"သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး၊ အဲ့ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို မင်းဆီ ပြန်ပေးဖို့ ဘယ်လိုများ ငြင်းဆန်ရဲရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှင်မရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ ကိုယ်တို့ မိသားစုလေး ပြန်ဆုံစည်းရမှာ၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေမှာ..."</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်း၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့လေသည်၊ ထိုကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော အတွေးစိတ်ကူးယဉ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မျိုးဆက်ဟောင်း နတ်ဆိုးများကို အကြောက်တရားဖြင့် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော ကြမ်းကြုတ်သည့် ကျားကြီးဖြစ်သော်လည်း၊ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် ဆက်လက် တိုးတက်မှု မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကမူ ထိုနှစ်များအတွင်းက သူ၏ မျိုးနွယ်တူများကြားဖြစ်ပွားခဲ့သော အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်သည့် ပဋိပက္ခအတွင်း၊ သူသည် ကုစား၍မရနိုင်သော ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင်မူ၊ အန်းထင်ဖုန်းသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အရိုးစုမှ အသွင်ပြောင်းလာသော ဤပန်းဖြူလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် သူ၏ အရေးပါသော အဆီအနှစ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အမြဲတမ်း ပေးဆပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အန်းယီကြီးပြင်းလာသည်အထိ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ချည်နှောင်ထားရန်နှင့်၊ ထို့နောက် ထိုပန်းလေးကို သူ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အစားထိုးထည့်သွင်းရန် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် လိုချင်ခဲ့တာ ကိုယ်တို့ ပြန်လည်ဆုံစည်းဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်က သူ့ရဲ့ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ရှင်မ... ကိုယ်တို့က ဒီလောက် ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်မစုတ်လေးကို မွေးဖွားမိလိမ့်မယ်လို့ မင်း တစ်ခါဖူးများ စိတ်ကူးကြည့်ဖူးလား။"</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်း၏ အမူအရာမှာ ငိုခြင်းနှင့် ရယ်ခြင်းကြား လူးလာခေါက်တုံ့ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုပ်ဆိုးအကျဉ်းတန်သွားကာ၊ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က အနာဖေးတက်နေပြီဖြစ်သော နှလုံးသားနေရာကို အုပ်ကိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်တို့မှာ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအတွက်၊ အန်းယီ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်များပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးထဲတွင်၊ ပန်းဖြူလေးသည် ရူးသွပ်စွာ တုန်ယင်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင်မလည်း ဒေါသထွက်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် သူ၏ အပြုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခုတော့ ကိုယ် နားလည်သွားပြီ။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့်၊ သူသည် ပန်းဖြူလေး၏အမြစ်ရိုးတံကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြန်လည်ဆုံစည်းဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခုထက်မက ရှိပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တို့ မိသားစုက အတူတူရှိနေဖို့ ဖန်တီးထားတာပဲလေ။ ဥပမာ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို ရှာဖို့ အခု ရှင်မကို ကိုယ် ခေါ်သွားမယ်။ ရှေးစကားရှိသလိုပေါ့... သားသမီး မကောင်းက မိဘခေါင်းတဲ့။ အဲ့ဒီလို ကောင်မစုတ်လေးမျိုးက ကိုယ့်ဗိုက်ထဲမှာပဲ နောင်တရပြီး အပြစ်ပေးခံရသင့်တယ်။"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်းဖြင့်၊ သူသည် ဘိုးဘေးမြေမှ ပန်းဖြူလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲနုတ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ပန်းလေး၏ အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များသည် လူသားလက်များကဲ့သို့ပင်၊ အန်းထင်ဖုန်း၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားနေရာကို ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ပုတ်နေသော်လည်း၊ ၎င်းကို သူ၏ ပါးစပ်ဆီသို့ ယူဆောင်သွားခြင်းကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းက တကယ်ကို... စိတ်ထား အရမ်းနုတာပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကလိုပဲ... အရမ်း ကြင်နာလွန်းတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုဆိုရင်တော့... မင်း သူ့ကို အလိုလိုက်ရာ ကျသွားလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>အန်းထင်ဖုန်းသည် ခုခံနေသော အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ ပန်းတစ်ပွင့်လုံးကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝါးစားလိုက်၏။ သူသည် ပန်းဖြူလေး တစ်ပွင့်တည်းကိုသာ ဝါးစားနေသော်လည်း၊ သူ၏သွားများကြားမှ နီရဲသော သွေးရည်ကြည်များ စိမ့်ထွက်လာကာ၊ သူ၏ ပုလဲရောင် သွားများကိုစွန်းထင်းသွားစေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထပ်ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save