Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်ပိုင်းဟုန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ဦး ပြန်လည်တွေစုံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ ရှိနေတာ။"</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော အေးစက်သည့် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ တာအိုချပ်ပြားကို ဖြည်းညှင်းစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင်တို့ကို အရင်ပို့ပေးမယ်။"</p> <p> </p> <p>လင်းယောင် အပါအဝင် တောင်ပိုင်းဟုန်မှ တာအိုကလေးငယ်ခြောက်ဦးသည် ယွင်ဟယ်ဂိုဏ်းမှ တာအိုကလေးငယ် လော့ချန်ချွင်း၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ အကြီးအကဲအချို့နှင့်အတူ စုဝေးနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးသည် သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်စုလုံး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>၎င်းတို့ ပြန်လည်ပေါ်လာချိန်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ကောင်းကင်မဏ္ဍိုင်ကြီးတစ်ခုမှာ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ စပ်စုလိုစိတ်အချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ် အကူအညီတောင်းရန် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲခဲ့ရာတွင်၊ ကျိကျင့်ရှီးအနေဖြင့် သူမ၏ တာအိုကလေးငယ်များ မည်မျှကြိုးစားခဲ့ကြသည်ကို သိရှိပေသည်။ ပျင်းရိနေခြင်းမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့သော်လည်း အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ချင်းစီကြုံတွေ့ရသော အခြေအနေများမှာမူ ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှို့နှင့် တိုက်ကျင်းရှုတို့ အဖွဲ့မှာ သွားလေရာရာ၌ အခက်အခဲများနှင့်သာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အနောက်ဘက် နဂါးနန်းတော်၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုအတွင်း ကျဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရသည်။ လင်းယောင်၏ ကြိုးစားမှုကြောင့်သာ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အကူအညီကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ယွမ်ကျိုးဘက်တွင်မူ အခြေအနေများက အလွန် ချောမွေ့လွန်းနေပုံ ရသည်။ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် မည်သည့် ကတိကဝတ် သို့မဟုတ် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ အခြေအနေကိုမျှ အသေးစိတ် မမေးမြန်းဘဲ အပြည့်အဝကူညီရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တည်ငြိမ်သော စိတ်နေသဘောထားရှိသည့် ကျိကျင့်ရှီးအတွက်ပင် ဤအရာမှာအနည်းငယ် အိပ်မက်ဆန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းသည်လည်း ပန်ရှန်းဂိုဏ်းတွင် ရှိနေသည်ဆိုပါက၊ လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် အခွင့်ကောင်းပင်။</p> <p>ထိုသို့တွေးတောလျက် သူမသည် သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာနှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ကောင်းကင်တိုင်ကြီးထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး ခန့်ညားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ အလွန် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပန်းရှန်းဂိုဏ်း တာအိုသီးပွင့် ယန်ချုံကျန်း၊ဂိုဏ်းချုပ်ကျိကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ယန်ချုံကျန်းက ဆက်လက်၍ လေးနက်စွာ ပြောကြားသည် "ကျွန်တော့်ဆရာက အရင်က အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကျိကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျစ်လျူရှုခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရိုသေလှသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘိုင်ဝူသည် သူ၏ မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ ပထမဦးဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော နားလည်မှုလွဲမှားမှုလေးကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာမတတ်စွာဘဲ ပြုံးလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင်၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သို့မဟုတ် အနောက်ပိုင်းဟုန် ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ချေ။ ဤဟုန်ကျယ်ဒေသတွင် အမှန်တကယ် အရေးကြီးသည်မှာ စစ်မှန်သော ခွန်အားသာဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ စစ်မှန်သော ဂိုဏ်းချုပ်ရှေ့တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ သက်သေပြနေစရာ မလိုသကဲ့သို့ မည်သူကမျှ တောင်ပိုင်းလူရိုင်းဟူသော စကားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မလည်း ဂိုဏ်းချုပ်ဟွမ်ကို လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာပါ။"</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ယန်ချုံကျန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါကာ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ရတနာနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကျင့်ကြံသူတွေက အရင်က ဒီလိုမဟုတ်ဘူးဗျ၊ ဒါတွေအားလုံးက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကျိရဲ့ မျက်နှာကြောင့်ပဲ၊" လူအုပ်ကြားထဲတွင် လော့ချန်ချန်းက လင်းယောင်ကို ခပ်တိုးတိုးပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ဟယ်ဂိုဏ်းသည်လည်း အနောက်ပိုင်းဟုန် အင်အားစုတွင် ပါဝင်သော်လည်း ပန်ရှန်းဂိုဏ်းလောက် မအစွမ်းထက်သဖြင့် ဤလူများအကြောင်းကို ပို၍ နားလည်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယောင် ပြန်မဖြေရသေးမီမှာပင် စုဟုန်ရှို့က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူမကတော့ ထိုစကားကို သိပ်သဘောမတူချေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ကျိသည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းထံမှ အမြင့်ဆုံးသောလေးစားမှုကို ရရှိနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဤကျင်ကြံသူများကို အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ ထွက်ခွာ၍ တောင်ပိုင်းဟုန်ကို ကူညီရန် အမှန်တကယ် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်နှာရှိရုံဖြင့် စစ်မှန်သောအကျိုးကျေးဇူးကို အမြဲမရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့၊ မင်းတို့ ဘယ်သူ့ကို လာကြိုတာလဲ၊ ငါခန့်မှန်းကြည့်ရမလား... နောက်ဆုံး တာအိုကလေးငယ်... နန်ယန်ဂိုဏ်းကလား။" လော့ချန်ချွင်းသည် အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ ပထမဆုံးအကြိမ်ထွက်ခွာခွင့်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ဝက်လောက် မှန်ပါတယ်၊" လင်းယောင်က သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခန့်ညားလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ၎င်းတို့ အလျင်အမြန် ခွဲခွာခဲ့ရသဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကို နှုတ်ဆက်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ချေ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းက သူမကို မှတ်မိပါ့မလားဟု သူမ သံသယရှိမိသော်လည်း၊ သူမတွင် မေးချင်သော မေးခွန်းများစွာ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးသည် ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေကြသော ပန်ရှန်းဂိုဏ်း အကြီးအကဲများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပြသမှုမျိုးမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာတွင် ရိုသေလေးစားမှုအပြင်၊ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ စိတ်သက်သာရာရမှုအငွေ့အသက်အချို့ကိုပါ သူမ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ အကယ်၍ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာများ ရှိနေပါက၊ ၎င်းတို့အနေဖြင့် တောင်ပိုင်းဟုန်ကို မည်သို့ ကူညီနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဒီကလေးတွေ တစ်ခုခု နားလည်မှုလွဲနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာလား။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ၊ ကြွပါ၊" ယန်ချုံကျန်းက ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းက အထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျိကျင့်ရှီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အခြားသော တာအိုကလေးငယ်များမှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခုထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကြောင့်ဟု ရှင်းပြနိုင်လျှင်ပင်၊ ဤ အကြီးအကဲရှန်းဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ဘာလို့ ကြည့်နေကြတာလဲ..." ဝေ့ယွမ်ကျိုး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွား၏။ သူသည် ရှန်းယီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်မပြောခဲ့သလို၊ သူ သိထားသော ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထုတ်ကြွားမည့်သူ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင်၊ ၎င်းတို့ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိစဉ်က၊ ဤလူများသည် မည်သည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့၏ တာအိုကလေးငယ်များကို ရန်စရန် အကြီးအကဲ အတော်များများကို စေလွှတ်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးသည် စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p>အတွင်းရှိ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သံသယများ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြောက်ကပ်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းတွင် လူတစ်ဦးတည်းသာ ထိုင်နေပြီး၊ ထိုထိုင်ခုံမှာလည်း အဓိက ထိုင်ခုံဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ရာ ရှန်းယီ မဟုတ်လျှင် မည်သူဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီ၏ ဘေးတွင်မူ ကျင့်ကြံခြင်းအချို့ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ အရှန်အဝါအားနည်းနေပြီး ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန်ရထားပုံ ပေါ်သော်လည်း၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်နေကာ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်း၊ လက်ဖက်ရည် ကူငှဲ့ပေးခြင်း၊ ခေါင်းညိတ်ဦးညွှတ်နေခြင်းများဖြင့် လုံးဝပင် အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယီမှာမူ မျက်လုံးများကို အောက်သို့ချထားပြီး နာကျင်နေသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ နားထင်ကို နှိပ်နယ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ မဟာအကြီးအကဲပဲ၊"အလားတူပင် အံ့အားသင့်နေသော ဝေ့ယွမ်ကျိုးက ဂိုဏ်းချုပ်ကျိကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိပြီး၊ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမတို့ ၏နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်ကို တွေ့ရသည်ထက် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို လာရောက်တွေ့ဆုံသည်နှင့် ပိုတူနေရခြင်းအကြောင်းကို တွေးတောနေမိလေသည်။ အကယ်၍ သူမကို ဘာမှ မပြောပြထားပါက၊ ဤအခြေအနေအရ သူမသည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို လာရောက်တွေ့ဆုံနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ နောက်ဆုံး ခွဲခွာခဲ့ပြီးကတည်းက ဤနေရာတွင် အတိအကျဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save