Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်ပိုင်းဟုန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ဦး ပြန်လည်တွေစုံခြင်း ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြားသော တာအိုကလေးငယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနောက်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်မှ လော့ချန်ချွင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အံ့အားသင့်လျက် ဆွံ့အနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ နှိမ့်ချရိုသေတတ်သော အဘိုးအိုသည် ဧည့်ခံပွဲတစ်ခု၌ သူမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော၊ မြင့်မားလှသည့်ဩဇာအာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် မဟာအကြီးအကဲ ယန်ယွင်ဟန်ပင်ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို ယုံကြည်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်သည် အကူအညီတောင်းခံရာတွင် ဤမျှလောက်သော အခွင့်ထူးခံ ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ရရှိခံစားနိုင်သည်အထိ အင်အားကြီးမားလာခဲ့ပြီလော။</p> <p> </p> <p>သူသည် လင်းယောင်၏ ကျေးဇူးရှင် တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယွင်ဟယ်ဂိုဏ်းသည် သူ့အပေါ် လုံလောက်စွာ စာနာနားလည်မှုရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ပန်ရှန်းဂိုဏ်းနှင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါ မည်မျှပင် သေးငယ်သွားကြောင်းကို ယခုမှသာ သဘောပေါက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယောင်က သူ့အပေါ် အမြဲတစေ ခပ်တန်းတန်း ဆက်ဆံခဲ့သည်မှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ၊ အနီးသို့ ကပ်လာသော ယန်ယွင်ဟန်၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာကို တွန်းဖယ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင် သူ့အား ကယ်တင်ခဲ့မိသည်ကိုပင် အမှန်တကယ် နောင်တရနေမိလေပြီ။</p> <p>လူတစ်ယောက်က ဤမျှလောက်အထိ အနှောင့်အယှက် ပေးနိုင်ရပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>"အိုး"</p> <p> </p> <p>ယန်ယွင်ဟန်သည် မတ်မတ်ပြန်ရပ်လိုက်ပြီး အဝင်ဝရှိ လူအုပ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားကာ၊ တောင်းပန်သည့် အပြုံးများကို ပြုံးပြလျက် "ဒီဂျူနီယာက သတိမထားမိလိုက်တာပါ၊ စီနီယာ ကျိ ရောက်ရှိနေပြီပဲ၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ အားလုံးပဲ ဆက်လုပ်ကြပါ၊ ကျုပ် အရင် ထွက်သွားပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ သူသည် ချင်းယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အား အောက်ဘက်ကျသောထိုင်ခုံတစ်ခုဆီသို့ အလျင်အမြန် နေရာချပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ပါးနပ်လှသော ယန်ယွင်ဟန်သည် တောင်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်၏ သားတော် ခုနစ်ပါးတို့က သေရှင်အတူဟုဆိုကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့အကြားတွင် သိမ်မွေ့သောကွဲပြားမှုများ ရှိနေမည်ကို ခန့်မှန်းမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းနှင့် နန်ယန်ဂိုဏ်းတို့သည် အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းမှ စစ်ထူကျွင်းလွေ့ကို အတူတကွဖိနှိပ်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ သူတို့သည် လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြပြီဖြစ်ပြီး လှေပြောင်းစီး၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း အနေဖြင့် အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန်အလို့ငှာ၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းကို ပိုမို အရေးပါသော နေရာတွင် ထားရှိရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ပို၍ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိနေသည် ဆိုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း ရောက်လာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ ပြသခဲ့သော စွမ်းအားများမှာ ယခင်အကြိမ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်အောင်ပင် သာလွန်လွန်းလှရာ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ စွမ်းရည် မည်မျှကို ပြသထားသည်ကို မည်သူက သိနိုင်ပါအံ့နည်း။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး"</p> <p> </p> <p>ယန်ယွင်ဟန်သည် အခြားသူများအား ပြုံးပြကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လှည့်ထွက်သွားကာ နောက်သို့လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ရတနာနယ်မြေ အတွင်း၌ ရှိနေသော်ငြားလည်း၊ အားလုံးအတွက် ခန်းမဆောင်တံခါးများကို ပိတ်ပေးရန် သူ၏ အရှိန်အဝါကိုပင် အသုံးပြုသွားခဲ့ပြီး၊ ပြင်ပလူတစ်ဦးကဲ့သို့ လုံးဝ ပြုမူကာ မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျိကျင့်ရှီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကိုသာ ယမ်းလိုက်မိပြီး သဲ့သဲ့မျှ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နေရာထိုင်ခင်း စီစဉ်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ အနေဖြင့် သေချာပေါက်စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်မိသော်လည်း၊ ရှန်းယီထံသို့ သူမ၏ အကြည့်များကို လွှဲပြောင်းလိုက်ကာ "ဒီမှာ အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ သူတို့ကို ငါတို့ ယုံကြည်စိတ်ချလို့ ရနိုင်ပါ့မလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် အခြားသော တာအိုကလေးငယ်များနှင့် သက်တူရွယ်တူ သို့မဟုတ် ပို၍ပင် ငယ်ရွယ်ဟန် ရှိသော်ငြားလည်း၊အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့်၊ သူသည် ကျိကျင့်ရှီးအတွက် ပို၍ အားကိုးရဖွယ် ရှိနေဟန် တူပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ မဟာအကြီးအကဲကို နှင်လွှတ်လိုက်ရသည့်အတွက် သက်သာရာရသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူသည် သူတို့၏ အမည်မဲ့တောင်ကို ခွင့်ပြုချက်မတောင်းဘဲ ရယူခဲ့ပြီး၊ သူတို့အတွက် ပြဿနာအတော်များများ ဖန်တီးပေးခဲ့သဖြင့်၊ သဘာဝကျစွာပင် သူ၏ သဘောထားမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာခက်ထန်နေ၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဤကဲ့သို့ ဖားယားမြှောက်ပင့် ခံရခြင်းမျိုးကိုမူ သူ အမှန်တကယ်ပင် အသားမကျလှချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီထံမှ ဤမျှခိုင်မာသော အာမခံချက်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ တစ်ဖက်လူသည် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ကျိကျင့်ရှီးသည် ထပ်မံ၍ စစ်မေးခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် ငယ်ရွယ်နေသေးပြီး ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို အပြည့်အဝ တာဝန်မယူနိုင်သေးသော်ငြားလည်း၊ ဤပြဿနာများနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေခံဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းတော့ ရှိရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ပေးတဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီခရီးစဉ်မှာ ရှင့်ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေကနေ အများကြီး အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဖြူဖွေးပြီး မာနထောင်လွှားဟန်ရှိသော မျက်နှာထက်တွင်သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးရေးရေးလေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ ဤသည်မှာ သာမန်ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောဆိုခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤဂိုဏ်းချုပ်လေး ရှန်းသည် ကျင်းရှို့နှင့် အခြားသူများ၏ အသက်ကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်" ရှန်းယီသည် အနည်းငယ် နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ စကားများတွင် နောက်ကွယ်ကအဓိပ္ပါယ်တစ်ခုခု ပါနေသေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ ကျိကျင့်ရှီးသည် သူမ၏ လက်စွပ်ထဲမှ သေသပ်လှပသော ရတနာသင်္ဘော တစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ကို နောက်ထပ် အကူအညီတစ်ခု ထပ်တောင်းရဦးမယ်၊ ကျွန်မ ရေအောက်က ယွီတောင်ကို သွားဖို့ ခရီးစဉ်တစ်ခုလိုအပ်နေလို့ပါ။ သူတို့ကို ဂိုဏ်းဆီ ပြန်ပို့ပေးဖို့ ရှင် လိုက်ပါ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မလား။ ကျွန်မ ဂိုဏ်းဆီကို သတင်းပို့ထားပြီးပါပြီ၊ တုနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်း က အစ်ကိုကြီးသန်းက အနောက်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်ကို လာရောက်ဆုံတွေ့ပါလိမ့်မယ်။ သူ ရောက်လာတဲ့အခါ ရှင့်ကို တာအိုချပ်ပြားကနေတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးသည် ရှန်းယီအား ကောင်းစွာ မသိကျွမ်းလှသော်လည်း၊ ယခုအချိန်အထိ သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှအရဆိုလျှင်၊ အစ်ကိုကြီးသန်း၏ အမည်ကို ရိုးရိုးလေးပြောပြလိုက်ရုံဖြင့် သူ မှတ်မိနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းပြီလေ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆိုရလျှင်၊ ဤဂိုဏ်းချုပ်လေး ရှန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်ကိုပင် သိပါရဲ့လား ဆိုသည်ကို သူမ သေချာပေါက် မပြောနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက ကျိ ပါ၊ ကျင့်ရှီး လို့ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>"ရှန်းယီ ပါ"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်းဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ အခြားသော တာအိုကလေးငယ်များ၏ မျက်နှာများသည် ရုတ်တရက် အနေရခက်သွားဟန် ရှိလာကာ ဘေးဘီသို့ အမှတ်တမဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ လော့ချန်ချွင်း ဦးဆောင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် အံ့အားသင့် မှင်သက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်၏ သားတော် ခုနစ်ပါး၊ သေရှင်အတူဟူသည်မှာ... ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိလှသော သေရှင်အတူဟူသောပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နေပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ်ကွေး၍ ပြုံးလိုက်မိပြီး၊ ဤလူငယ်လေးမှာ တစ်နေ့တခြားပို၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလာသည်ဟု ထင်မှတ်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးချင်း မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးကတည်းက၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမ အတော်များများ အကြားဆက်ဆံရေးမှာ တစ်စတစ်စ ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လာခဲ့ပြီး၊ အတိတ်က ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ခံစားရခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရှန်းယီ မေးမြန်းလိုက်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>ကျိကျင့်ရှီးသည် သူမ၏ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။ သူသည် ဤမျှအထိ ထက်မြက်စွာ အကဲခတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် "ရှင် တွေ့ဖူးလောက်မယ့် ယွီတောင်ရဲ့ နဂါးကြင်ယာတော်လို့လည်း ခေါ်ကြတဲ့ ကျစ်ရှန်းက ရှင့်ကို တော်တော်လေး သဘောကျနေတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"လတ်တလော အနောက်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်မှာ အပြောင်းအလဲအများကြီး ဖြစ်နေပြီး၊ ပြင်ပ အင်အားစုအမျိုးမျိုးက ရေနောက်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်လို့ သူမက ပြောတယ်။ အနန္တ တာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၊ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမတို့လိုမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ အချို့သော မသေမျိုး ဂိုဏ်းတွေတောင် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်လည်း လုယူခံလိုက်ရတယ်။ ရှင် ဒီအကြောင်းတွေ အကုန်လုံးကို နားမလည်နိုင်ပေမယ့်၊ ဒါတွေအားလုံးက နာမည်ကြီးပြီး အင်အားကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေချည်းပဲ။ ဒါတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်၊ တောင်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်ကတောင် ပိုပြီး လုံခြုံသလို ဖြစ်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံးသတ်ခါနီးတွင်၊ က်ျကျင့်ရှီး၏ မျက်ခုံးများကြား၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်အတွက်... လူငယ်မျိုးဆက်တွေအတွက်၊ ဒီနေရာက အရမ်းကိုအန္တရာယ်များလာနေပြီ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အကူအညီ တောင်းခံရတာလည်း အကျိုးရှိသွားခဲ့ပြီဆိုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ဂိုဏ်းဆီပြန်ပို့ပေးဖို့ ရှင့်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးပါရစေ"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားများ အဆုံးသတ်သွားသောအခါ။</p> <p>တာအိုကလေးငယ် အနည်းငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာများ အားလုံးသည် အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်မှ ရှားပါးလှသော အရင်းအမြစ်များဖြင့်ပင်၊ သူတို့သည် မြို့သုံးမြို့ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အနက်မှ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသော စုဟုန်ရှို့နှင့် ကျင်းရှို့တို့သည် တောင်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်မှ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဆိုပါက၊ မြို့လေးမြို့ကိုပင် ဖွင့်လှစ်နိုင်မည့် အလားအလာ ရှိကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပါရမီစွမ်းရည် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ၎င်းတို့အား မြောက်ပိုင်း ဟုန်ကျယ်မျိုးနွယ်စုများမှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်နိုင်သော စံပြပုဂ္ဂိုလ်များဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တာအိုလက်နက် မှတ်တမ်းတွင် ပထမနေရာကို ရယူကာရတနာနယ်မြေကို အမွေဆက်ခံပြီး၊ ဟုန်ကျယ်တစ်ခွင်လုံးတွင် ကျော်ကြားသော တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှ ရွှယ်ယန်ကဲ့သို့ မည်သူက မဖြစ်ချင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save