Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ဖက်ရည်ခွက် ချလိုက်သည်နှင့် ကပ်ဘေး ပြီးဆုံးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်တို့ ရှိနေပြီး ငှက်ကလေးများ တေးသီကာ ပန်းများ ဖူးပွင့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လီယနှင့် လီရွှမ်ယုတို့သည် တောင်ကျစမ်းချောင်းအောက်ရှိ မဏ္ဍပ်ငယ်လေးတစ်ခု၌ ထိုင်၍ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း လီယ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကို နားထောင်ရင်း လီရွှမ်ယု၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ခံစားချက်များစွာ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>လီယနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမကိုယ်သူမ အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုမို အစွမ်းထက်လာစေရန်အတွက် လီယမှာ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာ၍ အခွင့်အရေးများကို ရှာဖွေကာ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရ၏။ သို့သော်လည်း သူမမှာမူ ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ မလစ်ဟင်းခဲ့သည့်အပြင် ကျင့်ကြံရာတွင်လည်း မည်သည့် အဟန့်အတားနှင့်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းတွင် အဟန့်အတား ကင်းမဲ့နေခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကုအန်က တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးနေသည်ဟု သူမ သံသယရှိမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်နှင့် မတွေ့မီက သူမ၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းမှာ ဤမျှလောက် မထူးခြားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒဏ္ဍာရီလာ အကြောင်းအရာများကို ပြောပြပြီးနောက် လီယက မျက်ခုံးပင့်၍ လီရွှမ်ယုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီမလေး... ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုန်းက ဘယ်လို နေခဲ့လဲ...”</p> <p> </p> <p>သူက လီရွှမ်ယု၏ ရင်ထဲမှ ခံစားချက်များကို မသိရှိချေ။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံများကို အလွန် ဂုဏ်ယူနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပါရမီရှင် စာရင်းတွင် မပါဝင်သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သတင်းက မနိမ့်ကျလှပေ။ ထိုအရာအားလုံးမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီရွှမ်ယုက သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းအတွင်း သူမ၏ အဆင့်အတန်း မည်သို့ တိုးတက်လာခဲ့ကြောင်းကို အဓိကထား၍ စတင် ပြောပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လီရွှမ်ယုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “အစ်ကိုနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်မဘဝက အရမ်း ရိုးရှင်းလွန်းပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် လီယမှာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသော်လည်း ပို၍ နားထောင်လေ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရလေ ဖြစ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ အကူအညီဖြင့် သူမသည် ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်စျန်အမတအဆင့်သို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>အမတများ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ပူပင်မဲ့အမတအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဆန်းကြယ်ဝိညာဉ်အမတအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရာတွင် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးအတွင်း သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း ဝူရှီ တာအိုရတနာ၏ အကူအညီကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။</p> <p>လီယမှာ ပါးစပ်ဟသွားပြီး ဤအရာက မှန်ကန်ပါရဲ့လားဟု မေးချင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လီရွှမ်ယု၏ ပါရမီကို သူ သိထား၏။ ထိုက်ချန်း တိုက်ကြီးတွင် ရှိစဉ်ကပင် သူက လီရွှမ်ယုကို ကျော်တက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်သောင်းချီ၍ ကမ္ဘာလောက အနှံ့ လှည့်လည်ကာ အခွင့်အရေးပေါင်းများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် အံ့ဖွယ်ဓမ္မအမတအဆင့်၌ မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြနိုင်ရန်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော အခက်အခဲများကို သူ ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကပ်ဘေးများကို ကျော်ဖြတ်ရာတွင် လီရွှမ်ယု ကြုံတွေ့ရသည့် အခက်အခဲများမှာ သူနှင့် တူညီသော်လည်း သူ အောင်မြင်သွားသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ကြီးစွာသော ဝေဒနာများကို ခံစားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုလျှင် လီရွှမ်ယုကကော။</p> <p> </p> <p>သူမက သူ၏ ညီမအရင်း ဖြစ်နေသော်လည်း လီယမှာ နေရခက်သည့် ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဂျူနီယာညီလေး ကု... မင်းအနားမှာ နေတာက ပိုပြီး အလားအလာ ရှိတယ်လို့ ငါ့ကို ပြောချင်နေတာလား...</p> <p> </p> <p>ကုအန်က လီရွှမ်ယုကို တမင်တကာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေသည်ဟု လီယ ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သာမန် ပတ်သက်မှုမျိုးသာ ဆိုလျှင် ကာကွယ်ပေးရုံဖြင့်ပင် ချီးကျူးထိုက်နေပြီ ဖြစ်ရာ လီရွှမ်ယု၏ လက်ရှိအဆင့်အထိ မည်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဤမျှလည်း မြန်ဆန်လွန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရွှမ်ယုက မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကို ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လီယ၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပိတ်ဆို့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးက ပို၍ ရင်းနှီးသည် မဟုတ်ပါလား၊ ယခုမှ အဘယ်ကြောင့် ပို၍ ဝေးကွာသွားသလို ထင်ရသနည်း။ လီယ ဖြေ၏။ “ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းအချက်အလက် တချို့ ရထားလို့ ဆရာသခင်ဓားအရှင်ကို လာပြောပြတာ...”</p> <p> </p> <p>ကုအန်ကို ဂျူနီယာညီလေး ကုဟု ခေါ်မိရန် သူ အနည်းငယ် လိုသွားသော်လည်း ကုအန်က ဆရာသခင်ဓားအရှင် ဖြစ်နေပြီး လီရွှမ်ယု၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။ သူ ဤမျှ ရိုင်းစိုင်း၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် နှစ်သောင်းချီ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ကုအန်က သူ့ကို စီနီယာအစ်ကို အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပါဦးမည်လား။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ လီယ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကလည်း တိုးတက်လာပြီး ဆရာသခင်ဓားအရှင်၏ စွမ်းအားကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့ ရိုသေလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်လာပါစေ ဤကမ္ဘာတွင် သာမန်လူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သေး၏။ သူ မော့ကြည့်ရလောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာနှင့် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးရာ ကုအန်၏ စွမ်းအားကိုလည်း မကြာခဏ အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို အရေးမစိုက်သည့်အပြင် ပြင်ပကောင်းကင်မှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများကိုပင် ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် ကုအန်၌ မည်သို့သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေသနည်း။</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးလား...” လီရွှမ်ယုက အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆက်မေးရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်ဘေးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရောက်လာသူက သူ၏ လက်ပြတ်များကို ပင့်တင်၍ တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရွှမ်ယုမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး ကုအန်ကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင် ရုတ်တရက် လာထိုင်သော ကုအန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယလည်း အတူတူပင် အံ့သြသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကုအန်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသစ် ဖန်တီးထားသော အမတဘုရင် သရဖူကို ဆောင်းထားကာ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ထိုမျက်နှာလေးနှင့်အတူ သူက ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော အမတအရှင် တစ်ပါးနှင့် တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲ... ငါ့ကို ကြိုမဆိုကြဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ကုအန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ငှဲ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လီရွှမ်ယုက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလုပ် ကြိုမဆိုဘဲ နေပါ့မလဲ... ရှင် ကိုယ်တိုင် ထွက်လာမယ်လို့ မထင်ထားလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အကြည့်များက အမှတ်မထင် လီယထံသို့ ရောက်သွား၏။ ကုအန်သည် လီယကို အလွန် တန်ဖိုးထားကြောင်း သူမ သိထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း လီယ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကုအန် ကိုယ်တိုင် ထွက်လာကာ တွေ့ဆုံလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသံယောဇဉ်က အလွန် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်လျှင် ကုအန်သည် လီယနှင့် တွေ့ဆုံချိန်၌ ထူးကဲသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ နက်နဲတောင်ကြားတွင် နှစ်အနည်းငယ်မျှ အတူနေထိုင်ရုံဖြင့် မည်သို့ ဤမျှ ရင်းနှီးသော သံယောဇဉ်မျိုး ဖြစ်တည်လာနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ် လီယ၌ သူမ မမြင်နိုင်သော အလားအလာ တစ်ခုခု ရှိနေသလော။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ “ဆက်ပြောလေ... ငါ့ကို ပြောပြရမယ့် သတင်းအချက်အလက်က ဘာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လီယ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ အမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကမ္ဘာကြီးက ပိုပိုပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာတယ်... အစကတော့ ဒါကို ကောင်းကင်တာအို သံသရာလည်တာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တာအိုဆရာအိုကြီး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တော့မှ သိလိုက်ရတယ်... သူက ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အစေခံ ဖြစ်ပြီး ကျိန်စာတစ်မျိုး သင့်နေတာ... သူ မသေခင်မှာ ပြင်ပကောင်းကင်က နာကြည်းချက် စွမ်းအားတစ်ခုက လူသားကမ္ဘာကို ညစ်ညမ်းစေနေတယ်လို့ ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်... အဲဒါက သက်ရှိတွေရဲ့ ရင်ထဲက မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကို ကြီးထွားစေပြီး ဒီစွမ်းအားကိုသာ မဖယ်ရှားနိုင်ရင် လူသားကမ္ဘာရဲ့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှုက ကမ္ဘာကြီး ပျက်သုဉ်းတဲ့အထိ ဆက်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်တဲ့...”</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လီရွှမ်ယု၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ခြင်း ရှိမရှိ သိချင်သဖြင့် ကုအန်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ကုအန် မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က လီယကို ကြည့်၍ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။ “ရင်ထဲက မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကို ကြီးထွားစေတယ်လို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တယ်လေ... အဲဒါက သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကြည်းချက်တွေ ရှိနေနှင့်ပြီးသားဆိုတာကို ပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>လီယ ပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် မှန်ကန်ပါသည်။ လူသားကမ္ဘာတွင် ကောင်းကင်တာအိုနှင့် ကောင်းကင်နန်းတော်အကြောင်း ဖြန့်ဝေသူ ယုံကြည်သူများသည် ကျိန်စာများနှင့် ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရ၏။ ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားက ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း မဟာကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားက ကျူးကျော် ဝင်ရောက်နေသည်ကို ကောင်းကင်နန်းတော်က မသိဘဲ နေမည်လော။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအား၏ အရင်းအမြစ်ကို ကြိုတင် သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မဟာကမ္ဘာသုံးထောင်၏ အပြင်ဘက်မှ လာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သည့် ဖရိုဖရဲ နာကြည်းချက် လော့ ထံမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး မြောင်ကျန်း တာလော့အမတအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ထိကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူတွက်ချက်ပြီးနောက် ဖရိုဖရဲနယ်မြေအတွင်း၌ ဖရိုဖရဲ နာကြည်းချက် လော့ ကဲ့သို့သော အလားတူ မိစ္ဆာများစွာ ရှိနေကြောင်းကို ကုအန် သိရှိလိုက်ရသည်။ ဖရိုဖရဲနယ်မြေ အစွန်းတွင် ကောင်းကင်နန်းတော် ကံကြမ္မာ ရှိနေခြင်းက ကောင်းကင်နန်းတော်သည် ဖရိုဖရဲနယ်မြေကို ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖရိုဖရဲ နာကြည်းချက် လော့ သည် မဟာကမ္ဘာသုံးထောင်ကို ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ မည်သည့်ရှုထောင့်မှ ကြည့်စေကာမူ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်း ကြံစည်မှုတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။</p> <p>ဤကြံစည်မှုမှာ ဆန်းကြယ်ကြယ်တာရာ အမတအရှင် ထံမှ လာခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ သူက အဘယ်ကြောင့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားမည့်သူ ဖြစ်ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာသည် ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြား လွန်ဆွဲရမည့် အခြေအနေသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ သူ လှုပ်ရှားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤမဟာကမ္ဘာကို အကြိမ်များစွာ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ ကယ်တင်ခဲ့သော သက်ရှိများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးရမည့်လမ်းသို့ ဦးတည်သွားကြမည်သာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုမှာ သက်ရှိများ၏ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ပေးရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“လူတွေမှာ ခံစားချက်တွေနဲ့ ဆန္ဒတွေ ရှိနေတဲ့အတွက် မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကို အမြစ်ဖြတ်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ပြင်ပကောင်းကင် စွမ်းအားက ပိုကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာ သေချာတယ်... ဒီစွမ်းအားက သက်ရှိတွေရဲ့ မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကို စုပ်ယူပြီး ပိုအားကောင်းလာတာများလား...” လီယက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူ့ကို စွေကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အိုက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒီလောက်ကြီးလည်း ချဲ့ကား မနေပါနဲ့...”</p> <p> </p> <p>ဖရိုဖရဲ နာကြည်းချက် လော့ သည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ မြင်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ယင်းက သက်ရှိများ၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူရန် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နာကြည်းချက် စွမ်းအားများ လွှမ်းခြုံမှု များလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာများ ဆုတ်ယုတ်သွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဖရိုဖရဲ နာကြည်းချက် လော့ ဆင်းသက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် မချိုးဖျက်မီက မဟာကမ္ဘာကို ဖရိုဖရဲ နာကြည်းချက် လော့ ကျူးကျော်လာခြင်းမှာ အစာစားရန် သို့မဟုတ် ခွန်အား ဖြည့်တင်းရန်ဟု သူလည်း ထင်ခဲ့မိသည်။ ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ကျူးကျော်ခံရသော မဟာကမ္ဘာများက လမ်းကြောင်းတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဖရိုဖရဲ နာကြည်းချက် လော့ သည် ထွက်ပြေးနေခြင်း သို့မဟုတ် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် ဤသို့သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ဒုက္ခသည် တစ်ဦး ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ အနင်းခံရသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်လောက်အောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေခြင်းမျိုး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီရွှမ်ယုက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ကမ္ဘာလောကရဲ့ ကပ်ဘေးတွေက အဆုံးမရှိဘူး... ကျွန်မတို့က ဆရာသခင်ဓားအရှင်ကို အမြဲတမ်း အားကိုးနေလို့ မရဘူး... သွေးနဲ့ ရင်းခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာတွေက နောက်လူတွေ မှတ်သားနိုင်ဖို့ သမိုင်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်... ဒါမှ နောက်ထပ် ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>သူမလည်း အကြောင်းအကျိုး လမ်းစဉ်ကို နားလည်သဘောပေါက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြီးမားဆုံးသော နားလည်မှုမှာ ဝိညာဉ်ဉာဏ်လင်း ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ပဋိပက္ခ ဆိုသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ဘဲ ပဋိပက္ခများ လုံလောက်လာသည်နှင့် ကပ်ဘေး ဆိုသည်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးအန္တရာယ်များ ကြုံတွေ့လာရပါက နိယာမပြင်ပမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များထံမှ အကူအညီ တောင်းခံမည့်အစား မိမိကိုယ်ကိုသာ ကယ်တင်ရမည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထား၏။</p> <p>မကြာသေးမီက ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းအတွင်း၌ လျှို့ဝှက် လှုပ်ရှားမှုများ အရှိန်အဟုန် မြင့်မားလာခဲ့ပြီး လေထုမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အထက်လူကြီးများကမူ ဝူရှီ၏ အကူအညီကို မတောင်းခံလိုကြပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက အရည်အချင်း မရှိရာ ကျသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့...”</p> <p> </p> <p>လီယ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ အစက ဤကိစ္စမှာ ကုအန်အတွက် မခက်ခဲလှဘူးဟု သူ ထင်ခဲ့သဖြင့် ကုအန်ကို လာရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လီယဆီသို့ ခပ်ဖွဖွ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “စီနီယာအစ်ကို လီက ဒီဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှုကို အရမ်း အဆုံးသတ်ချင်နေတာလား...”</p> <p> </p> <p>လီယက အလိုအလျောက် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ကိုင်၍ ကုအန်အတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာသဘောလဲ... ငါ လိုချင်တာနဲ့ပဲ ဖြစ်လာနိုင်လို့လား...”</p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါ့ကို လာရှာမှတော့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းပေးဘဲ နေပါ့မလား...” ကုအန်က ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများရှေ့တွင် သူသည် ပညာရှိ တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း လီယ၏ ရှေ့တွင်မူ သူက အနည်းငယ် ကြွားဝါချင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လီယမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လီရွှမ်ယု၏ စကားများကို ပြန်တွေးမိပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကပ်ဘေး ပြီးဆုံးသွားရင် နောက်တစ်ခုကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။</p> <p> </p> <p>အကြိမ်တိုင်း သူက ကုအန်ကို လာရှာရတော့မှာလား။</p> <p> </p> <p>လီယက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါကို လုပ်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားမှာလား ဒါမှမဟုတ် မင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်လား...”</p> <p> </p> <p>ကုအန်က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်၍ တစ်ခွက်လုံး မော့သောက်လိုက်ပြီး လီယဘက်သို့ ခွက်ကို လှုပ်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကပ်ဘေးက ကောင်းကင်အောက်က သက်ရှိအားလုံးအတွက် တားဆီးလို့ မရနိုင်တာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ဒီခွက်ကို အောက်ချလိုက်သလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူက လီယကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။ “မြင်လား... ပြီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>လီယမှာ မှင်သက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လီရွှမ်ယု၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အောက်ရှိ သက်ရှိအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားများက ထိုခဏချင်းပင် လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မရှိတော့ကြောင်းကို သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save