Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၈၉</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာတာအိုကို ကျော်လွန်သော လက်ဝါးတစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ စကားများက မိုးကြိုးပစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တာအိုခုံရုံးမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြီးစွာ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း သူ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ကြီးမားသော ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းမှုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။ အကြောင်းမှာ ယွမ်စုန်ကျီက တာအိုခုံရုံး၏ အရှင်သခင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လန်က အံကြိတ်လျက် ယွမ်စုန်ကျီနှင့်အတူ သွားရောက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အကြီးအကဲ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက တားဆီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့... ခုံရုံးအရှင်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေနဲ့”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ အမျိုးသမီးက အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်ပြီး ယွမ်စုန်ကျီထံသို့ ကြည့်နေသော သူမ၏ အကြည့်များတွင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်စုန်ကျီသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ စော်ကားမှုကို ခံလိုက်ရသော်လည်း ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိချေ။ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ စကားကို ဆက်၍ သူက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ငါတို့ကို ပိုးကောင်တွေလို့ သတ်မှတ်ထားမှတော့ ပိုးကောင်တွေကို ခြေမွဖို့ ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေဦးမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက်ရှိ ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စုကို ထည့်မပြောဘဲ သူတို့ အားလုံး ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်တောင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ် တစ်ယောက်တည်းကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤမဟာတာအို၏ လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ပါရမီရှင် တစ်ဦး အနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအား ရှိရန် လိုအပ်ရုံသာမက သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးမည့် လုံလောက်သော အစွမ်းထက် အင်အားစု တစ်ခုလည်း လိုအပ်၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်စုန်ကျီ မက်ခဲ့သော လှပသည့် အိပ်မက်လေးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျိရှောင်ယုနှင့် ရှောင်လန်တို့၌ ပါရမီ မလုံလောက်ခဲ့သလို တာအိုခုံရုံးတွင်လည်း တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါးကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အုတ်မြစ်မျိုး မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းရမည် ဆိုလျှင်တောင် ကျိရှောင်ယုကို တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ပေးရမည် ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ သူတို့ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေမည် ဆိုပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စုမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ တာအိုအရှိန်အဝါက ဤဟင်းလင်းပြင်ကို ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူတို့အတွက် ထွက်ပြေးရန် လမ်းစ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ နှုတ်ခမ်းများက အထင်သေးသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါက သူ့ဆန္ဒ ဖြည့်ဆည်းပေးနေတာပါ... ဧကရာဇ် လမ်းစဉ်ပေါ်မှာ ရှုံးနိမ့်ပြီး တာအို နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေပြီး ရှုံးနိမ့်မှုတွေနဲ့ပဲ အသက်ရှင်နေရတာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိဘဲ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ပို၍ အားကောင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားဆုံးသွားသောအခါ ယွမ်စုန်ကျီအပေါ် သက်ရောက်လာသည့် ဖိအားက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ပြုလုပ်ကာ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်မ သေဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”</p> <p>ကျိရှောင်ယု၏ အသံက ယွမ်စုန်ကျီ၏ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒေါသ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အလျဉ်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ အပြုံးက အရိုင်းဆန်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံကို မြှောက်ကာ လှံထိပ်ဖြင့် ယွမ်စုန်ကျီကို ချိန်ရွယ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များကမူ ကျိရှောင်ယုထံတွင်သာ စူးစိုက်နေ၏။ သူက အထင်သေးစွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ “ပြီးသွားပြီ... မင်းတို့ အားလုံး သေရတော့မယ်... ဧကရာဇ် လမ်းစဉ်ပေါ်ကို ခြေချကတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်လေ... အဲလိုမှ မဟုတ်ရင်လည်း မောက်မာမှုရဲ့ သင်ခန်းစာကို မှတ်ထားလိုက်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ညာလက်က ရုတ်တရက် လျော့ကျသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကြီးက မုန်တိုင်း တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွမ်စုန်ကျီထံသို့ တားဆီး၍ မရနိုင်အောင် တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးက အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဘက်စလုံးက အဆင့်တူ ဖြစ်နေသော်လည်း ယွမ်စုန်ကျီမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။</p> <p> </p> <p>လှံရှည်ကြီးက သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားပြီး သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ပင် နေရာတွင် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို သူ မခံစားရသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလှံကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သူ အမှန်တကယ် သေဆုံးရတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဝင်စားခြင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားပြီး ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိရာ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>တာအိုခုံရုံးမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ အလွန် တင်းမာနေကြပြီး ယွမ်စုန်ကျီ မသေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုံးနိမ့်ဖူးခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်က ယာယီ စိတ်ပြောင်းသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ရှင်သန်လာခဲ့သည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ရှုံးနိမ့်ဖူးခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်ထံတွင် စူးစိုက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်က အပြင်းအထန် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အခြား တစ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက အသံကို နှိမ့်၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဘယ်က ဆရာသခင်က ငါ့ကို လာနှောင့်ယှက်နေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆရာသခင် တစ်ပါးလား။</p> <p> </p> <p>တာအိုခုံရုံးဘက်မှ လူများအားလုံး ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြပြီး ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်က သူတို့ကို သနား၍ ချမ်းသာပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြား အကူအညီ တစ်ခု ရှိနေကြောင်း နားလည်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အလွန်အမင်း မောက်မာသော ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်နှင့် ယှဉ်လျှင် အမည်မသိ ကူညီသူကို သူတို့က ပို၍ နှစ်သက်ကြသည်။ တာအိုခုံရုံးမှ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး အသက်တစ်ချက်ပင် ပြင်းပြင်း မရှူရဲဘဲ သူတို့၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လန်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စပ်စုချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွား၏။ ဤအချိန်တွင် သူတို့ကို မည်သူက ကယ်တင်ပေးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“လွှတ်ပေးနိုင်ရင်လည်း လွှတ်ပေးလိုက်ပါ... နောက်ပြီး မင်းတို့ကြားမှာလည်း ဘာရန်ငြိုးမှလည်း မရှိဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်သံက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနှစ်မြို့မှုများ ဖြတ်သန်းသွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ကျိရှောင်ယု၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အသံကို ပြောင်းလဲထားသော်လည်း ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း သိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ဤမျှ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းသောအခြေအနေကို ထိုသူအား မမြင်စေချင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စုမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကမူ တိတ်ဆိတ်မနေနိုင်ကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“တာအိုမိတ်ဆွေက ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စုကို စိန်ခေါ်ချင်နေတာလား...”</p> <p> </p> <p>“တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ဆိုရင် ဘာလို့ စောစော မထွက်လာတာလဲ... သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက ဒီလို ဖြစ်ဖို့ မသင့်ပါဘူး... အကယ်လို့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဆိုရင်လည်း ဒီအကြောင်းအကျိုးထဲကို ဘာလို့ ဝင်ပါရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မင်းတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို ပြောပါ... အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းမနေနဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ကျင့်ကြံမှုမျိုးနဲ့ ဧကရာဇ် လမ်းစဉ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ခမ်းနားထည်ဝါသော အသံများက တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးက အလွန် ပြတ်သားကာ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်သူကို အရေးမစိုက်သည့်အလား ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>အဝေးရှိ ချမ့်ခွန်းဂိုဏ်းတွင် ကုအန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်နှနှစ်တောင် ရှိသွားပြီလဲ။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ခေါင်းမာသူမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရခဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလိုသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ နတ်ဘုရား ကျင့်စဉ် လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားမည်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ အနာဂတ်အတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မချန်ထားလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ကုအန်က တွက်ချက်မှုမှတစ်ဆင့် သိရှိထား၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းပြချက်က လုံလောက်မှု ရှိသော်လည်း သူ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ပြီးသည့်တိုင်အောင် ဤအကြောင်းပြချက်အတွက် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်နေဦးမည်လား။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၎င်းက အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဤဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စု၏ အရင်းအမြစ်ကို ကုအန်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်၏။ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူမှာ မြောင်ကျန်း တာလော့အမတ အဆင့်ထက် မကျော်လွန်သလို ထိုသူမှာလည်း မည်မျှ ကြာမြင့်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့မှန်း မသိရသော ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် ကုအန်၏ အကြည့်များက အေးစက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်၌ လူတစ်ယောက်၏ ဆံပင်တစ်မျှင်က သူ၏ ရှေ့တွင် လွင့်မျောလာသည်။ သူက လက်ကို မြှောက်၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုဆံပင်မျှင်လေးမှာ ပျက်စီးသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စောင့်ကြည့်နေကြသော တပည့်များမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ယွမ်လော့၏ စွမ်းဆောင်ရည်အကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြကာ သူ၏ ဘယ်ညာရှိ သောက်ဖော်စားဖက် မိတ်ဆွေများပင်လျှင် သူ၏ လုပ်ရပ်ကို သတိမပြုမိလိုက်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကုအန်၏ ဝှေ့ယမ်းမှုက သာမန် လုပ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တာအိုအထွတ်အထိပ် တာလော့အမတ တစ်ပါး၏ စွမ်းအင်များက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မဟာတာအို၏ လမ်းစဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ စကြဝဠာ နယ်ပယ် အလွှာများကို ဖြတ်ကျော်၍ ကျိရှောင်ယု၊ ရှောင်လန်နှင့် အခြားသူများ ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စု၏ မေးခွန်းများ မဆုံးသေးမီ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်ကလည်း ကျိရှောင်ယုကို စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တာအိုခုံရုံးဘက်မှ လူများက အကြောက်အလန့်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ယွမ်စုန်ကျီမှာ အစောက ထိတ်လန့်ဖွယ် အတွေ့အကြုံမှ ပြန်လည် သတိမဝင်လာသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံး တောက်ပသွားပြီး အမှောင်ထုများ လွင့်စင်သွားကာ လူတိုင်းက တစ်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ဟင်းလင်းပြင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေပြီး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီး တစ်ခုက သူတို့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤရွှေရောင် လက်ဝါးကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ မည်သည့် တည်ရှိမှုမဆို အရေးမပါတော့သည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ကြီးစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ကြောင်းကို ထိတ်လန့်တကြား တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ဘဲ ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စုမှ အခြား အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများလည်း အလားတူပင် ဖြစ်ပြီး အားလုံးက ကျောက်ရုပ်များသဖွယ် ဖြစ်သွားကြကာ နီးကပ်လာသော ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီးကို မှင်သက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိရှောင်ယု၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ယွမ်စုန်ကျီနှင့် တာအိုခုံရုံးမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့လည်း လှုပ်ရှား၍ မရတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီးကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။</p> <p>လက်ဝါးကြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် အပြည့်အဝ မဆန့်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လက်ဝါးကြီးရှေ့တွင် သူတို့က ထိတ်လန့်မှုကိုသာ ခံစားရပြီး သူတို့၏ ခံစားချက်များကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးများပင် ရှာမတွေ့တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အကြည့်အောက်တွင် ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီးက ဟင်းလင်းပြင်ကို အစားထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ထံသို့ ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားရာ ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စုမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ရှုံးနိမ့်ခြင်းကင်းမဲ့သော ဧကရာဇ်ပင်လျှင် တဖြည်းဖြည်းခြင်း ပျက်သုဉ်းသွားကာ သူ မသေဆုံးမီ မျက်နှာအမူအရာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤကဲ့သို့သော နိဂုံးမျိုးကို သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စုကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် ရွှေရောင် လက်ဝါးကြီးသည် ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းမှ ထုတ်လွှတ်နေသော ပြင်းထန်သည့် အလင်းရောင်များက တဖြည်းဖြည်း အားပျော့သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုခုံရုံးမှ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့် မှင်သက်မှုများ အထင်းသား ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save