Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">အပျက်အစီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းတွင် ၁၀ မီတာကျော် မြင့်ပြီး ၇ မီတာ၊ ၈ မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင် တံခါးကြီးက လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။ ဤနေရာတွင် နှစ်လတိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ လုံးဝကို နွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့သော စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များမှာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပေကျံနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုဟင်းလင်းပြင် တံခါးကြီးကိုမူ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့က ခေတ်မီမြို့ပြကြီးဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အနားယူချင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘေးနားရှိ ဧရာမ ရွှေရောင် ပုံရိပ်ကြီးနှစ်ခုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည့်အခါတွင်မူ သူတို့မှာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အီဗာ... ဒါကို မင်းကိုပဲ အပ်ခဲ့မယ်နော်" ရှုကျင်းမင်က ရွှေရောင် အစောင့်အရှောက် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆက်ခံသူကြီး... သူတို့တွေ နောက်ထပ် ၂၃ နာရီအတွင်းမှာ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ရွှေရောင် အစောင့်အရှောက်၏ မျက်နှာထက်တွင် ရိုးသားဖြူစင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် ဆရာရှောင်... ကျွန်တော်တို့ကို အလုပ်ပေးမိပြီ... သွားကြစို့"</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းမင်က ခပ်တိုးတိုး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး မဂျစ်စီးတီး တက္ကသိုလ်မှ အဖွဲ့သားများနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။ ခဏတာမျှ အသိစိတ် ဝေဝါးသွားပြီးနောက် ရှုကျင်းမင်က ဟင်းလင်းပြင် တံခါးကို ဖြတ်သန်းကာ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ည ၁၀ နာရီ ရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှာ မည်းမှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တံခါးဝ အနီးတွင် ဧရာမ ရှာဖွေရေး မီးမောင်းကြီး အများအပြားကို တပ်ဆင်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟင်းလင်းပြင် တံခါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖြူလွှလွှ အလင်းတန်းများက ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်ကို လင်းထိန်စေသည်။ ထိုမီးမောင်းကြီးများ အနီးတွင် ထျန်းယွီ သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော စွမ်းရည်ပိုင်ရှင် အချို့ ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ဝင်းလက်နေပြီး ဟင်းလင်းပြင် တံခါးထဲမှ ထွက်လာသော ရှုကျင်းမင်တို့ အဖွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စစ်ဆေးနေ၏။ ဤသူကား အခြားသူ မဟုတ်၊ အပျက်အစီး ဟင်းလင်းပြင် မပွင့်မီကပင် ရောက်ရှိနေခဲ့သော ထျန်းယွီ သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ အဋ္ဌမအဆင့် အထွတ်အထိပ် ဆရာကြီး ဟိုရီအိပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကောင်က အပြင်မှာ တကယ် စောင့်နေတာပဲ" ရှုကျင်းမင်က လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောနေရင်း တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မဟာနွေရာသီ တိုင်းပြည်က လူတွေပဲ" ဟိုရီအိက တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ရှုကျင်းမင်နှင့် အခြားသူများလည်း စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"><br /> "ဟားဟား... အဲဒီဟိုရီအိကတော့ ဘာမှကို မသိလိုက်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"သူလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး... ရှုကျင်းမင်က အပျက်အစီး နယ်မြေထဲ သွားရုံတင်မကဘဲ သူတို့လူတွေကို အကုန်သုတ်သင်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထင်ထားမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အခါ အဲဒီကောင် ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်နေမလဲဆိုတာ မြင်ချင်လှပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုနေရာမှ ၁၀ ကီလိုမီတာကျော် ဝေးသည့် နေရာသို့ ရောက်သည့်အခါမှ လူတိုင်း စိတ်အေးသွားကြပြီး ရှုကျင်းမင်၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့က ထျန်းယွီ သိုင်းသင်တန်းကျောင်း တစ်ခုလုံးကို အရူးလုပ်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">"လုံးဝကြီး စိတ်မချရသေးဘူး... ဟော့ကိုင်းဒိုး ဆိပ်ကမ်းကို အရင်သွားကြစို့" ရှုကျင်းမင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟော့ကိုင်းဒိုးတွင် လူအများစုမှာ ရေကြောင်းခရီးကို အဓိက အသုံးပြုကြပြီး ည ၁၀ နာရီ နောက်ပိုင်းတွင်ပင် အိုဆူကာသို့ ဆိုက်ကပ်မည့် သင်္ဘောအချို့ ရှိနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျင်းမင် ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ မဟာနွေရာသီ တိုင်းပြည်ကို ပြန်ရောက်မှပဲ တကယ် ဘေးကင်းမှာ" ချင်းကျိန့်က ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"သွားကြစို့... ဒီတစ်ခါ ထျန်းယွီ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းက လူတွေ ဒီလောက်အများကြီး သေကုန်တာ သေချာပေါက် သတင်းထဲ ပါလာလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဟဲဟဲ... အဲဒီသတင်းကိုတော့ ငါ သေချာ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်စုမှာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဆိပ်ကမ်းသို့ သွားရောက်ကာ မဟာနွေရာသီ တိုင်းပြည်သို့ ပြန်မည့် အစောဆုံး သင်္ဘောကို စီးနင်းလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာ... ဘာလို့ နတ်ဘုရားမတို့ အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဟင်းလင်းပြင် တံခါးဝ အနီးတွင် ၃ နာရီ၊ ၄ နာရီခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ထျန်းယွီ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များ ပေါ်မလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စွမ်းရည်ပိုင်ရှင် တစ်ဦးက ဟိုရီအိအား မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နတ်ဘုရားမတင် မဟုတ်ဘူး... တခြားနိုင်ငံက အဖွဲ့တွေလည်း ထွက်မလာသေးဘူး ဒါက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်" အခြား စွမ်းရည်ပိုင်ရှင် တစ်ဦးကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့... နတ်ဘုရားမတို့က တခြား အခွင့်အရေးတစ်ခုခုကို တွေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟိုရီအိလည်း ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း တံခါးပိတ်ရန် နာရီ ၂၀ ကျော် လိုသေးသဖြင့် သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေပေ။” ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအဖွဲ့ထဲမှာ ဆဋ္ဌမအဆင့် စွမ်းရည်ပိုင်ရှင် ၁၆ ယောက် အပါအဝင် လူအယောက် ၁၀၀ ကျော် ပါတာပဲ သူတို့ အကုန်လုံး အပျက်အစီး နယ်မြေထဲမှာ သေကုန်မှာမှ မဟုတ်တာ...”</p> <p style="text-align:justify">ဟိုရီအိနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးဝတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြစဉ်မှာပင် စစ်သင်္ဘောဖြင့် ထွက်ခွာလာသော ရှုကျင်းမင်တို့ အဖွဲ့မှာမူ မဟာနွေရာသီ တိုင်းပြည်သို့ ရောက်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရောက်တော့မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">စစ်သင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်မှနေ၍ ရှုကျင်းမင်က မီတာ ရာဂဏန်းခန့် အကွာရှိ လူဦးရေ ထူထပ်လှသော အရှေ့ဘက် ဆိပ်ကမ်းကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ ယခင် ခရီးစဉ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပင်လယ်နေ သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပိုမို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အလွန် ရှားပါးလှသော စတုတ္ထအဆင့် ပျံလွှား ပင်လယ်ဓားငါး အုပ်စုကြီးနှင့်ပင် တွေ့ဆုံခဲ့သေးသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုသားရဲများ အားလုံးကို သုတ်သင်လိုက်ပြီး စုစုပေါင်း စွမ်းရည်အမှတ် ၇,၀၀၀ ခန့် ရရှိခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သမုဒ္ဒရာထဲမှာ သားရဲတွေ တကယ်ကို အများကြီးပဲ... အခု ငါ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေပြီဆိုတော့ ပင်လယ်ပြင်မှာ သူတို့ကို လိုက်လံ သုတ်သင်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ရမယ်" ရှုကျင်းမင်က စိတ်ထဲမှ ကြံစည်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ ပျံသန်းနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းမထက်သေးဘဲ နာရီဝက်တိုင်းတွင် တစ်ကြိမ်ခန့် အနားယူရန် လိုအပ်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ မိုးကြိုးသိုင်းသင်တန်းကျောင်းရဲ့ အထက်တန်းလွှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းက နတ်ဆိုးဂူ တစ်ခုရဲ့ ဘေးမှာ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် သားရဲတွေကို သတ်ရတာ ပိုလွယ်သွားမှာပဲ... ပင်လယ်သားရဲတွေကို သီးသန့် လိုက်ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူး" သမုဒ္ဒရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကုန်းမြေမှာ အန္တရာယ် ပိုနည်းသည်ဟု ရှုကျင်းမင် ခံစားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခရီးသည်များ ခင်ဗျား... ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ဘက် ဆိပ်ကမ်းကို ဆိုက်ကပ်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်... မိမိတို့ရဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး ဆင်းဖို့ အသင့်ပြင်ကြပါ..."</p> <p style="text-align:justify">အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ကြေညာချက်ကို မဟာနွေရာသီ ဘာသာစကားနှင့် ဆာကူရာ ဘာသာစကား နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ကျော့ ကြေညာနေသည်။ တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သင်္ဘောဥသြသံနှင့်အတူ စစ်သင်္ဘောက မဟာနွေရာသီ တိုင်းပြည်၏ အရှေ့ဘက် ဆိပ်ကမ်းသို့ တရားဝင် ဆိုက်ကပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ခရီးသည်များမှာလည်း သင်္ဘောမှ ချပေးထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း တိုးဝှေ့ ထွက်ခွာလာကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျင်းမင်... ငါတို့ ဒီမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်... ငါတို့ ပါရမီရှင် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ပြန်သွားရဦးမယ်" ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆင်းလာသော ချင်းကျိန့်က ရှုကျင်းမင်အား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့" ပါရမီရှင် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ ရှန်ဟိုင်းနှင့် အတော်လေး ဝေးလှရာ သူတို့ ပြန်သွားရန်မှာပင် ၁၀ နာရီကျော် ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေချာတာပေါ့" ရှုကျင်းမင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်ဟိုင်းတွင် သူ လုပ်စရာရှိသည့် ကိစ္စရပ်များမှာ ၁၀ ရက်ခန့် ကြာပေလိမ့်မည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားသည့်အခါ သူက ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆုချင်းလီအား ဆက်သွယ်ကာ ပါရမီရှင် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ သွားရောက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟား... အရမ်းကောင်းတာပဲ" ချင်းကျိန့်က ရှုကျင်းမင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ အားပေးလိုက်သည်။ ရှုကျင်းမင်၏ အံ့မခန်း စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပါရမီရှင်မျိုး သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းမည်ကို သူ အမှန်ပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှုကျင်းမင်... လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ ပြန်တွေ့မယ်နော်"</p> <p style="text-align:justify">လင်းဟွေ၊ ရှာလန်နှင့် အခြားသူများကလည်း လက်ပြ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြန်တွေ့မယ်" ရှုကျင်းမင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူတို့နှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း လင်းဟွေနှင့် အခြားသူများအပေါ် သူ ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိသည်။ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း ရောက်သည့်အခါ သူတို့နှင့် အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာရှောင်... ကျွန်တော်တို့လည်း ပြန်ကြစို့"</p> <p style="text-align:justify">မိုးကြိုးသိုင်းသင်တန်းကျောင်းနှင့် ဝက်ဝံကြမ်း သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ လူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှုကျင်းမင်က သူ၏ စီနီယာအစ်ကို လျူမင်နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ မဂျစ်စီးတီး တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save