Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆၂ </h2> <h2 style="text-align: center;">ကျန်းချူရွှမ်၏ အဆိုပြုချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">မတူညီသော ပင်ကိုယ်စရိုက်ရှိသည့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ လူငယ်တစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်သွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများမှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြရသည်။ ထိုလူငယ်၏ အကြည့်က သူတို့အပေါ် ဝဲကျလာသည့်အခါ သူထုတ်ဖော်လိုက်သော ပြင်းထန်လှသည့် အရှိန်အဝါ ဖိအားကြောင့် လူအများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အကြည့်ချင်း မဆုံရဲဘဲ အမြန်ပင် ရှောင်ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤလူငယ်မှာ သူတို့ကို လာကြိုသည့် ရှုကျင်းမင်ပင် ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် ဖက်ထားသည်ကို ကျေနပ်သွားကြသော အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာလေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စုန့်ချိုးယွန်းက နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ မုန့်တုလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကတော့ ကျွန်မတို့ကို နတ်ဆိုးဂူသွားမယ်လို့ ပြောပြီး ဆာကူရာနိုင်ငံကို ရောက်သွားတာပဲ... ဒီနေ့ တောနက်ထဲက ထွက်လာလို့ သတင်းတွေကို ကြည့်လိုက်မှပဲ သိရတော့တယ်"</p> <p style="text-align:justify">စုန့်ချိုးယွန်းမှာ ပင်ကိုယ်ကတည်းက ဆွဲဆောင်မှု ရှိသူဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ စိတ်ကောက်ပြနေသည့် ပုံစံမှာ စိတ်ဆိုးနေပုံမပေါက်ဘဲ ပို၍ပင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်ပိုင်ရှင် ကျန်းချူရွှမ်မှာလည်း ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာအရ စုန့်ချိုးယွန်း၏ စကားကို ထောက်ခံနေကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ကို မစိုးရိမ်စေချင်လို့ပါကွာ"</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းမင်က ပြုံးလျက် သူတို့၏ သွယ်လျသော ခါးလေးများကို ဖက်လိုက်သည်။ "ကဲ... သွားကြစို့ ကားပေါ်အရင်တက်... ကားပေါ်ရောက်မှ အသေးစိတ် ပြောပြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">စုန့်ချိုးယွန်းနှင့် ကျန်းချူရွှမ်တို့ သွားခဲ့သည့် ယန်ချန် တောနက်ဇုန်မှာ ရှန်ဟိုင်းနှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာသောကြောင့် သူတို့က ကားမမောင်းဘဲ အမြန်ရထားဖြင့် သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှုကျင်းမင်က ကျန်းချူရွှမ်၏ ရေခဲပြာရောင် အားကစားကားလေးကို မောင်းကာ လာကြိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အားကစားကားလေးကို အလိုအလျောက် မောင်းနှင်မှုစနစ် ဖွင့်ထားလိုက်ပြီးနောက် ရှုကျင်းမင်က နောက်ခန်းတွင် အပန်းဖြေလျက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လင်းရွှမ်ကို ပြောပြခဲ့သလိုပင် သူသည် အဓိက အချက်အချာကျသော အပိုင်းအချို့ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သော်လည်း ဆာကူရာနိုင်ငံတွင် ဆဋ္ဌမအဆင့် စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်ကို သတ်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းကြောင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရှုကျင်းမင်က သူသည် စတုတ္ထအဆင့်မြင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျောင်းစောစောဆင်းရန် လျှောက်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ စုန့်ချိုးယွန်းနှင့် ကျန်းချူရွှမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ကြသည်မှာ ၃ လကျော်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ ချစ်သူသက်တမ်း အလွန်နုနယ်သေးသည့်အတွက် ဤကာလမှာ အလွန်တိုတောင်းလှသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ရှုကျင်းမင်က အချိန်အများစုကို ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်ခြင်းများတွင်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကပင် နှစ်လခန့် ခွဲခွာနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် ယခုတစ်ခေါက်မှာ မဂျစ်စီးတီး တက္ကသိုလ်မှ တိုက်ရိုက် ကျောင်းဆင်းသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ပြန်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးအတွက် လက်ခံရန် ခက်ခဲလှသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အခွင့်အရေးရတာနဲ့ မင်းတို့ဆီကို ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာပြီး ငိုတော့မည့်အသွင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုကျင်းမင်က အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးသိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ အထက်တန်းလွှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ ဂွမ်ရှီးပြည်နယ်၊ နင်နန်မြို့အနီးရှိ အမှတ် ၄ နတ်ဆိုးဂူနားတွင် ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ရှန်ဟိုင်းနှင့် ကီလိုမီတာ ၂,၀၀၀ ကျော် ဝေးကွာသဖြင့် တိုက်လေယာဉ်နှင့် သွားလျှင်ပင် အသွားအပြန် ၁၀ နာရီခန့် ကြာလိမ့်မည်။ သူ မည်သည့်အချိန်တွင် ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်လာနိုင်မည်ကို အသေအချာ မပြောနိုင်သော်လည်း အခွင့်အရေးရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရပါတယ် ကျင်းမင်... မင်းရဲ့ စီမံကိန်းအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ၊ ငါတို့လည်း ဒီကျောင်းမှာပဲ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံနေပါ့မယ်" စုန့်ချိုးယွန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမက အကြောင်းပြချက်မရှိ ဂျစ်ကန်ကန်လုပ်မည့် မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ပေ။ ရှုကျင်းမင်က အလည်အပတ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုမြင့်မားသော လေ့ကျင့်မှုများ ခံယူရန် သွားခြင်းဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် မည်သို့ တားဆီးနိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">"ချိုးယွန်း ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... နောက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်စနစ်လည်း ရှိတာပဲ မဟုတ်လား.... အဲဒီကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ လူချင်းတွေ့ရသလိုမျိုး စကားပြောလို့ ရတာပဲ" ကျန်းချူရွှမ်ကလည်း တိုးညင်းစွာ ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းမင်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ စီးဆင်းသွားပြီး သူတို့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ခပ်ဖွဖွ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့ ကျင်းမင်... ငါတို့ အခု ဘယ်ကို သွားကြမလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျောင်းကို ပြန်မလို့လေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျောင်းမှာက သိပ်ပြီး အဆင်မပြေဘူးလေ... မြို့ထဲက ငါ့ဗီလာကိုပဲ သွားရအောင်လား"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ"</p> <p style="text-align:justify">ကားလေးက လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားတော့သည်။ စုန့်ချိုးယွန်းနှင့် ကျန်းချူရွှမ်တို့တွင် ရှန်ဟိုင်း၌ ဗီလာများစွာ ရှိကြသော်လည်း သူတို့ သုံးဦးက ကျင့်အန်းခရိုင်ရှိ အေးချမ်းသော ကျန်းချူရွှမ်၏ ဗီလာသို့သာ သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ ဘာလို့ ယွမ်ရွှေ တောနက်ဇုန်ကို မသွားဘဲ ယန်ချန် တောနက်ဇုန်ကို သွားခဲ့ကြတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ ချူရွှမ်... မင်းက ဆေးဝါးဖော်စပ်သူ ဖြစ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေတာ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ သူနဲ့ လိုက်သွားတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ညစာစားပြီးနောက် ရှုကျင်းမင်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ ယန်ချန် တောနက်ဇုန်မှာ ယွမ်ရွှေ တောနက်ဇုန်ထက် ပို၍ အန္တရာယ်များလှသည်။ သို့သော် သူတို့တွင် အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေး လက်ဖွဲ့များ ရှိကြသဖြင့် အန္တရာယ်မရှိနိုင်သော်လည်း ရှန်ဟိုင်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယန်ချန် တောနက်ဇုန်မှာ ငါ ဆေးဖော်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ရှားပါးဆေးပင်တွေ ရှိနေလို့ ချိုးယွန်းကို အဖော်စပ်ခိုင်းလိုက်တာပါ... နောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဖန်တွေအတွက် ဆေးဖော်တဲ့ ဗီဒီယိုတွေ ရိုက်နေကျဆိုတော့ တစ်ခါတလေ အပြင်ထွက်ပြီး ဗီဒီယိုရိုက်တာလည်း ကောင်းတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းချူရွှမ်က အိမ်နေရင်း ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်ထားပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ကို ချိတ်ကာ မှီထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ခြေတံရှည်များက အထင်သား ပေါ်လွင်နေပြီး ဖြူဖွေးလှပသော ဆံပင်ရှည်များက ပိုးသားကဲ့သို့ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ဝဲကျနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်မချူရွှမ် လိုချင်တဲ့ ဆေးပင်တွေ ရခဲ့ရုံတင် မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ခွန်အားကလည်း တိုးတက်လာတယ်နော်" စုန့်ချိုးယွန်းက ဘေးမှနေ၍ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟေး... မဆိုးဘူးပဲ ဒုတိယအဆင့်မြင့်ကို တောင် ရောက်နေပြီ" ရှုကျင်းမင်က စုန့်ချိုးယွန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အရင်ကထက် များစွာ အားကောင်းလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ စုန့်ချိုးယွန်း ကျောင်းစတက်တုန်းက ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာသာ ရှိသေးသော်လည်း တစ်နှစ်အတွင်း အဆင့်ကြီးတစ်ခု တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... ငါက မင်းလို မိစ္ဆာတစ်ယောက်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ ငါလည်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ" စုန့်ချိုးယွန်းက ရယ်မောလျက် ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ရတာလည်း ကြာပြီဆိုတော့... အခု တစ်ခေါက်လောက် စမ်းကြည့်ကြမလား" ရှုကျင်းမင်က ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အကြံပြုလိုက်သည်။ ယခုမှ ည ၈ နာရီသာ ရှိသေးသဖြင့် အချိန်များစွာ ကျန်ပါသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ" စုန့်ချိုးယွန်းနှင့် ကျန်းချူရွှမ်တို့မှာ မငြင်းဆန်ဘဲ ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မရဘူး... မရဘူး... ငါတို့ ရှင်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">၁၀ မိနစ်ခန့် အကြာတွင် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း မောဟိုက်နွမ်းလျနေကြပြီး အရှုံးပေးလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အရင်ကဆိုရင် သူတို့နဲ့ လေ့ကျင့်တာက ခန္ဓာကိုယ် အပူပေးတာလောက် ရှိပေမဲ့... အခုတော့ အဲဒီလောက်တောင် မရှိတော့ဘူးပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းမင်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ တကယ်တော့ စုန့်ချိုးယွန်း၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်သော်လည်း သူ့လိုမျိုး System အထောက်အပံ့ ရထားသော မိစ္ဆာတစ်ယောက်ကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save