Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မှုခင်းနေရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စိမ်းစိုနေသောတောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပေါင်းပင်များ ထူထပ်စွာဖုံးအုပ်နေသည့် ရေစပ်စပ်စိုသောလမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် လီနန်ခယ့်သည် ချူဟုန်တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>အတော်လူသူပြတ်လပ်သောနေရာတစ်ခုပင်။</p> <p>သစ်ပင်များက ရှည်လျားစွာဝန်းရံထားကာ လေထုထဲတွင် အေးစိမ့်စိမ့်ခံစားချက်တစ်ခုက ဝေ့ဝဲပါရှိနေသည်။</p> <p>ရှုပ်ထွေးနေသော သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် သေးငယ်သော သစ်ရွက်စိမ်းလေးများ တွဲလောင်းကျနေပြီး နေရောင်အောက်တွင် ကျောက်စိမ်းရောင်အလင်းတန်းများကဲ့သို့ တလက်လက်တောက်ပနေသည်။ သို့သော် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော သွေးကွက်များပေါ်သို့ အလင်းပြန်ဟပ်နေသည့်အခါတွင်တော့ ထိုသာယာသောပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျောချမ်းစရာအအေးဓာတ် အနည်းငယ်စိမ့်တက်လာသလို။</p> <p>ထိုသွေးကွက်များတည်နေရာမှာ လင်ကျောက်ယွဲ့နှင့် သူမသူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် မိစ္ဆာဆီမှ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသော နေရာပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ကြွင်းကျန်ရစ်သော သွေးနံ့သဲ့သဲ့ကိုပင် အနံ့ခံကြည့်နိုင်သေးသည်ပင်။</p> <p>"လင်ကျောက်ယွဲ့နဲ့ဝမ်ယင်းယင်းတို့ကို တောင်ခြေမှရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး အစိုးရအရာရှိတွေနဲ့ ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က လူအင်အားထပ်တိုးပြီး ဝမ်ကျင်းအာကိုရှာခဲ့ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ရုပ်အလောင်းကို ဒီနေရာမှာတွေ့ခဲ့ရတာပဲ"</p> <p>လိန်ရှင်းနန်က အလုပ်သဘောဆန်သောလေသံမျိုးဖြင့် ရှင်းပြလာသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် မြေပြင်ထက်ပေကျံနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်သွေးကွက်များကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးနေရင်း ထိုစဥ်ကဖြစ်ပွားခဲ့သော မှုခင်းမြင်ကွင်းအား သရုပ်ဖော်စိတ်ကူးကြည့်နေသည်။</p> <p>ယုန်မလေးမုန့်မှာ လူတိုင်း၏အနောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး စကတ်ထဲသိမ်းဖွက်ထားသည့် မုန်လာဥနီတစ်လုံးကိုထုတ်ကာ တဂျွတ်ဂျွတ်ကိုက်စားနေသည်။ စားနေရင်း လီနန်ခယ့်ကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက်ခိုးကြည့်ကာ ကောကန်းကိုမေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲ့ဒီလူချောလေးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။ နန်းမြို့တော်ကပို့လိုက်တဲ့ ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ကိုယ်စားလှယ်လား"</p> <p>"တုန်းချီခရိုင်ရုံးတော်က အလောင်းစစ်တစ်ယောက်ပဲ" ကောကန်းကဖြေသည်။</p> <p>"ဘာရယ်"</p> <p>မိန်းကလေး၏မျက်လုံးတောက်တောက်လေးများ ဝိုင်းစက်သွားသည်။</p> <p>အစ်မလိန်က အဆင့်နိမ့်အလောင်းစစ်လေးတစ်ယောက်ကို ဘာကြောင့်ဒီလောက်နေရာပေးပြီး လေးလေးစားစားဆက်ဆံနေမှန်း သူမနားမလည်နိုင်။</p> <p>ရုပ်ချောချောလေးရှိတာက သေချာပေါက် နေရာတိုင်းမှာအသုံးဝင်တာပါပဲ။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆို ရုပ်ချောတဲ့ယောက်ျားတွေကို ကြည့်မရတတ်တဲ့အစ်မလိန်တောင် ဒီ‌ကောင်လေးကျမှ ကြွေဆင်းနေတာပါလား။</p> <p>"သူကအလောင်းစစ်တစ်ယောက်ပဲဆိုပေမဲ့ အရမ်းထက်တယ်။ သူသာရောက်မလာရင် ငါတို့မနိုင်မနင်းနဲ့ ဒုက္ခတွေတသီကြီးရောက်မဲ့ကိန်းပဲ"</p> <p>သံမဏိက ဖြစ်ပျက်ပြီးသမျှကို ခံစားချက်အပြည့်နှင့် ပြန်စဥ်းစားနေရင်း ပြောလာသည်။</p> <p>"ဒီလူငယ်လေးရဲ့ သာမန်နဲ့မတူနဲ့ဉာဏ်ရည်ကို ငါမြင်နိုင်ခဲ့လို့ သူ့ကိုအကူခေါ်ဖို့ အစ်မလိန်ကိုငါပဲတွန်းအားပေးခဲ့ရတာ။ ဒါကြောင့် အစ်မလိန်လည်း သူ့ကိုအရမ်းအလေးထားတာပေါ့။ နောက်တစ်ချိန် ဒီကောင်လေး အရာရှိကြီးဖြစ်လာရင် အရင်ဆုံးအကျိုးခံစားရမှာ ငါပဲ"</p> <p>ကောကန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်ဆံလှန်နေသည်။</p> <p>"အဲ့လောက် အံ့သြစရာကောင်းတာလား"</p> <p>ယုန်မလေးမုန့်ကတော့ သံသယပွားနေဆဲပင်။</p> <p>လီနန်ခယ့်က မြေပြင်ထက်ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သွေးစွန်းရာတစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို အသေးစိတ်လိုက်လံစစ်ဆေးသည်။</p> <p>သွေးကွက်များ နေရာအနှံ့ပြန့်ကျဲနေပုံအရ လူတစ်ယောက် စိတ်ရှိလက်ရှိဆွဲဖြဲသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည့် အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးစွန်းကျောက်တုံးတစ်တုံးကိုလည်းတွေ့ခဲ့သေး၏။ သို့သော် ထိုအရာမှာ မြေကြီးထဲနစ်ဝင်နေခြင်းမရှိ။</p> <p>ဝမ်ကျင်းအာ၏နောက်စေ့သာ ဤကျောက်တုံးနှင့်ရိုက်ခဲ့မိပြီး ထိုဦးခေါင်းဒဏ်ရာကိုရခဲံသည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် ချက်ချင်းထပြေးဖို့ရာ သေချာပေါက်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>မပြေးနိုင်သော အနာတရမိန်းကလေးသည် မိစ္ဆာ၏ ကနဦးပစ်မှတ်ဖြစ်ရမည်ပင်။</p> <p>"လင်ကျောက်ယွဲ့နဲ့ဝမ်ယင်းယင်းက ဒီဦးတည်ချက်အတိုင်း ထွက်ပြေးခဲ့ကြတာ"</p> <p>လိန်ရှင်းနန်က ညာဘက်ရှိ တောလမ်းကြားလေးတစ်ခုကိုညွှန်ပြကာ ဆိုသည်။</p> <p>"မိစ္ဆာက သူတို့ကိုပြေးစရာမြေမရှိအောင်ပိတ်ထားတော့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လည်း ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ ခြေဦးတည့်ရာပြေးရင်း ချောက်ကမ်းပါးစွန်းမှာလမ်းဆုံးသွားခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က ထိုလမ်းကြားကိုစိုက်ကြည့်နေရင်း အတွေးထဲ တစ်ခဏမျှနစ်ဝင်နေပြီးမှ အနီးအနားကိုစတင်လှည့်လည်ကာ ဆက်လက်စုံစမ်းစစ်ဆေးသည်။</p> <p>သစ်ပင်တစ်ပင်အနားသို့ လျှောက်သွားမိချိန်တွင် သူရုတ်တရတ် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>လီနန်ခယ့် သေချာငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်မှ ၃၀စင်တီမီတာခန့်အမြင့်ရှိ သစ်ပင်ပင်စည်တစ်နေရာပေါ်တွင် အနည်းငယ်ချိုင့်ဝင်နေသော အမှတ်အသားများကို တွေ့ရှိရသည်။ လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်သည့်အခါ ထိုအမှတ်အသားမှာ ပို၍ပင် သိသာထင်ရှားလာ၏။</p> <p>"တစ်ခုခုတွေ့လို့လား"</p> <p>သူအတွေးများနေချိန်မှာပင် ကြည်လင်တက်ကြွသောအသံလေးတစ်ခုက သူ့နားထဲဝင်ရောက်လာသည်။ အသံနှင့်အတူ ချိုမြိန်မွှေးမြသော ရနံ့လေးတစ်ခုပါ တွဲပါလာလျက်။</p> <p>လီနန်ခယ့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရောက်လာသူမှာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ချစ်စဖွယ်မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် သူ့လိုငုတ်တုတ်လိုက်ထိုင်ကာ သူကြည့်နေသောပင်စည်ကိုလည်း စိတ်ဝင်တစား လိုက်လံစူးစမ်းနေသည်။ ဒူးခေါင်းနှစ်ဖက်ကြားတွင် ညပ်မိနေသောအရာနှစ်ခုမှာ လျှံကျလာတော့မလားဟုပင် ထင်ရလျက်။</p> <p>"ပြန်ပြောဦးလေ"</p> <p>ကော့ညွှတ်သောမျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ်လှုပ်ခတ်သွားဟန်မှာ စိတ်မြန်လက်မြန် ပေါ့ပါးသောာစရိုက်ကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့။</p> <p>လီနန်ခယ့်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားပြန်ပြောတော့မည်အပြင်တွင် မိန်းကလေးမှာ လိန်ရှင်းနန်ထံမှ နားရွက်တစ်ဖက်ဆွဲကာ ခေါ်ထုတ်ခံသွားရလေသည်။</p> <p>"ငါတို့နားမလာနဲ့၊ နန်ခယ့်အလုပ်လုပ်နေတုန်းလည်း သွားမနှောင့်ယှက်နဲ့"</p> <p> </p> <p>အထက်လူကြီးမှာ အတော်လေးစိတ်မကြည်လင်ဟန်ဖြင့် ဆူပူနေသည်။</p> <p>ယုန်မလေးမုန့်မှာ နီရဲသွားသောနားရွက်တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့်အသာပွတ်ရင်း နှုတ်ခမ်းစူကာ ဆောင့်အောင့်လာသည်။</p> <p>"သိချင်လို့သွားမေးတဲ့ကိစ္စကို ဘာလို့နှောင့်ယှက်တာဖြစ်ရတာလဲ။ အစ်မကျသူ့ကို တစ်ချိန်လုံး နန်ခယ့် နန်ခယ့်နဲ့ခေါ်နေပြီး၊ အရမ်းရင်းနှီးနေကြတယ်ပေါ့။ သူများကြားရင် အတွဲတွေထင်ကုန်ကြဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲ့စကားကို ထပ်ပြောရဲပြောကြည့်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရချိန်တွင် လိန်ရှင်းနန်၏မျက်ခုံးသွယ်သွယ်များ မြင့်တက်သွားပြီး လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ ရိုက်ချဖို့ပြင်သည်။</p> <p>ယုန်မလေးမုန့်လည်း ထိုအခါမှ အလန့်တကြားဖြင့် ခေါင်းကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာထားသည်။</p> <p>"အစ်မလိန် ကျွန်မမှားသွားပါတယ်လို့။ ယုန်မလေးကိုချမ်းသာပေးပါ။ မုန်လာဥနီခွဲကျွေးမယ်လေ"</p> <p>"ဟမ့်"</p> <p>ထိုမိန်းကလေး စိတ်ပြောင်းသွားသည့်ဟန်ကိုမြင်မှ လိန်ရှင်းနန်လက်ကိုပြန်ချလိုက်ကာ အေးတိအေးစက်ဆိုသည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ငန်ကျိကျိမုန်လာဥနီတွေကို ဘယ်သူကစားချင်မှာလဲ"</p> <p>ထို့နောက် သူမဆီမှာ တအံ့တသြအာမေဍိတ်သံထွက်လာကာ ယုန်မလေး၏လက်မောင်းကိုဆွဲပြီး လက်တွင်ပတ်ထားသော အစိမ်းနုရောင် အကြောကြိုးတစ်ကြိုးကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"နဂါးအကြောကြိုးလား။ ဘယ်ကရလာတာလဲ"</p> <p>"ကောက်ရခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်ပုံစံက ရိုက်မည့်ပုတ်မည့်ပုံမပေါ်တော့သဖြင့် ယုန်မလေးမုန့် စိတ်အေးလက်အေးသက်ပြင်းချကာ ခပ်မဲ့မဲ့ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်ကလည်း သူတို့ဆီအကြည့်ရောက်လာသည်။</p> <p>"နဂါးအကြောကြိုးကဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်က ရစ်ပတ်ထားသောအကြောကြိုးကို ဖြည်လိုက်ပြီး သူ့ဆီကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အပင်တစ်မျိုးကနေ သန့်စင်ထုတ်လုပ်တဲ့ အကြောကြိုးတစ်မျိုးပဲ။ ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်စွမ်း အရမ်းများတယ်။ ရေစိုနေရင် ဆန့်နိုင်ပြီး ခြောက်သွားရင်တော့ တင်းတင်းပြန်ကျုံ့သွားတတ်တယ်။"</p> <p>လီနန်ခယ့်စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ကြိုးကို လက်ထဲလှည့်ပတ်ကစားကြည့်နေသည်။</p> <p>လိန်ရှင်းနန်၏ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးသော် သူ့စိတ်ထဲ လျှပ်စီးတစ်ချက်လက်သလို လင်းခနဲဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခုခုကိုသဘောပေါက်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့၏။</p> <p>သူအစောကစစ်ဆေးနေခဲ့သော သစ်ပင်ပင်စည်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်ကာ အကြောကြိုးနှင့် တိုင်းထွာကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးကွက်များကိုခြေရာခံပြီး ဦးတည်ရာအတိုင်းလိုက်သွားသော် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်မှ သစ်ပင်နောက်တစ်ပင်၏ ပင်စည်တွင်လည်း ပထမပင်စည်ကဲ့သို့ အမှတ်အသားများ တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရေနည်းနည်းလောက်ရှိလား" လီနန်ခယ့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>လိန်ရှင်းနန် ခေတ္တမျှကြောင်သွားသော်ငြား မေးခွန်းပြန်ထုတ်မနေဘဲ ငယ်သားတစ်ယောက်ကို ရေတစ်ဘူးလှမ်းတောင်းပြီး လီနန်ခယ့်ဆီကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>လီနန်ခယ့် ရေကို အကြောကြိုးပေါ်လောင်းချလိုက်သော် အစပိုင်းက ၁၀စင်တီမီတာလောက်သာရှိသော အကြောကြိုးသည် တီကောင်တစ်ကောင်လို တဆတ်ဆတ်တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားကာ နဂိုအရှည်၏နှစ်ဆလောက် ရုတ်တရည်ဆန့်ထွက်လာလေသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်က ချက်ချင်းပင် ထိုအကြောကြိုးကို လက်မောင်းတစ်ဖက်စာခန့်ထူသည့် သစ်ကိုင်းခွတစ်ခုတွင် ပတ်ချည်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ခဏမျှအကြာတွင် အကြောကြိုးသည် ရေခြောက်သွားသဖြင့် လိန်ရှင်းနန်ပြောခဲ့သလို ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်စပြုလာသည်။ ပတ်ချည်ခံထားရသော သစ်ကိုင်းခွမှာလည်း တင်းအားကြောင့် တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်သံများထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖျောက်ခနဲကျိုးကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save