Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အငန်စာမစားဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ထိုအဖြစ်ကိုကြည့်ပြီး လီနန်ခယ့်က အကြောင်းမဲ့ ဟက်ခနဲရယ်ချလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် မျက်နှာထက်တွင်တော့ အပြုံးတစ်စကိုမှရှာမတွေ့နိုင်ချေ။ ထိုအစား အေးစက်ခဲသက်သော ရေခဲစီးကြောင်းတစ်ခုက ခေါင်းစခြေဆုံးဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ကြက်သီးထစရာအမူအရာဖြင့် သစ်ကိုင်းကျိုးကိုစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ယုန်မမလေး မင်းတွေ့ခဲ့တာ ဒီတစ်ခုပဲလား"</p> <p>လီနန်ခယ့်ကလှည့်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရတ်ကြီး တည်ကြည်လေးနက်လာသောအမျိုးသားကိုကြည့်ပြီး ယုန်မလေးမုန့်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>"ဒါကိုဘယ်နေရာကတွေ့ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်‌တော့်ကို အဲ့နေရာခေါ်သွားပေး"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က အလျင်စလိုပြောလာသည်။</p> <p>ငေးကြောင်နေသော ယုန်မလေးကိုကြည့်ရင်း လိန်ရှင်းနန်စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသား တစ်ခုခုကိုရှာတွေ့သွားပြန်တာ အသေအချာပင်။</p> <p>"နားမပါဘူးလား။ ငါတို့ကိုအဲ့နေရာလိုက်ပြ"</p> <p>"အိုး ဟုတ်ပါပြီ"</p> <p>ယုန်မလေးလည်း အလန့်လန့်အဖျပ်ဖျပ်နှင့်ပင် သူတို့အားလုံးကို တောတွင်းတစ်နေရာသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေသည်။</p> <p>တစ်အုပ်စုလုံး လမ်းတစ်လျှောက် စေ့စေ့စပ်စပ်ရှာဖွေကြအပြီးတွင် နဂါးအကြောကြိုးအပိုင်းအစ နောက်နှစ်ခုကို ချုံပုတ်ထူထူများကြားထဲမှ ထပ်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ အပိုင်းတစ်ပိုင်းတွင် သွေးစများပင်စွန်းထင်းကျန်နေသေး၏။</p> <p>"ဒီပစ္စည်းက ဝယ်ရလွယ်သလား"</p> <p>လီနန်ခယ့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လိန်ရှင်းနန်က ခေါင်းညိတ်လာ၏။</p> <p>"ဝယ်ရသိပ်လွယ်တာပေါ့။ ဒီကြိုးက မာတယ်ဆိုပေမဲ့ အသွားထက်ထက်ဓားနဲ့ဆို ဖြတ်ချရလွယ်တယ်။ နှစ်ခါသုံးခါလောက်ရေစိမ်မိသွားရင်တော့ ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်စွမ်းကုန်သွားတတ်တယ်။ သိပ်အသုံးခံတဲ့ပစ္စည်းမျိုးမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>လီနန်ခယ့်က လက်ထဲရှိနဂါးအကြောကြိုးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မညီမညာ ဖြတ်တောက်ခံထားရသော အမှတ်အသားများနှင့် ကျန်ခဲ့သောအစအနများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထက်ရှသောသစ်သားစတစ်ခုဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံထားရသည်မှာ သိသာလှပေသည်။</p> <p>"ဆိုတော့ ဒီလိုကိုး။ ဒီလိုတွေဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ..."</p> <p>လီနန်ခယ့်က အရှေ့အနောက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လမ်းလျှောက်ရင် အသက်ရှူသံများလည်း မသိမသာ မြန်ဆန်ပြင်းပြလာသည်။ ထို့နောက် လိန်ရှင်းနန်နှင့်ကျန်သူများဘက်သို့လှည့်ကာ အလေးအနက်ပြောလာ၏။</p> <p>"ရှာကြ၊ ဒီအနားတဝိုက်မှာ ချောက်ကမ်းပါးတလျှောက် အောက်ကိုဆင်းလို့ရတဲ့ လမ်းကြားတစ်သွယ်ရှိဦးမယ်"</p> <p>လီနန်ခယ့်၏ခန့်မှန်းချက်က ဒက်ထိမှန်ခဲ့သည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်လောင်ကျွမ်းချိန်လောက် ရှာဖွေကြအပြီး အလွန်လျှို့ဝှက်ဖုံးကွယ်ထားသော လမ်းကျဥ်းလေးတစ်သွယ်အား တစ်ယောက်ကရှာတွေ့နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် လမ်းဟုပင်ဆိုလို့မရလောက်ပါ။ ယခင်က တောင်ပေါ်ဆေးမြစ်ရှာသူများ ဖြတ်နင်းခဲ့ရာမှဖြစ်ပေါ်နေသော လူသွားလမ်းကြမ်းလေးတစ်ကြောင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုလမ်းကြမ်းလေးတလျှောက် လီနန်ခယ့် ခက်ခက်ခဲခဲဆင်းသွားပြီးနောက် ချောက်ကမ်းပါးနံရံနှစ်ဖက်ကြား ထိုးထွက်နေသော မီတာဝက်မျှကျယ်ဝန်းသည့် ကျောက်ဖျာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုကျောက်ဖျာမျက်နှာပြင်မှာ အလွန်ကျဥ်းမြောင်းလှသဖြင့် အများဆုံးမှ လူနှစ်ယောက်သာ မတ်တပ်ရပ်လို့ရပေမည်။</p> <p>"ဒီနေရာကို မြေပြင်ကတိုင်းရင် ခန့်မှန်းချေ ဘယ်လောက်အမြင့်ရှိမလဲ"</p> <p>ကျောက်ဖျာ၏အောက်တွင် ထူထပ်လှသော နွယ်ပင်များနှင့် ဝါးပင်များအပြင် ဘေးတိုက်ပေါက်နေသော သစ်ကိုင်းများပါ ရှုပ်ထွေးတည်ရှိနေသဖြင့် မြေပြင်ကို လုံးဝမမြင်ရပေ။ လီနန်ခယ့်က နောက်ကရောက်လာသောလိန်ရှင်းနန်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>လိန်ရှင်းနန် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်မီ ယုန်မလေးမုန့်က တက်ကြွထက်သန်စွာ ဝင်ဖြေလာသည်။</p> <p>"ကျွန်မအပေါ်ကပျံဆင်းလာတုန်းက ဒီကျောက်ဖျာကိုမြင်ခဲ့တယ်။ မြေပြင်ကနေဆို နှစ်ကျန်းကျော်ကျော် (ပေနှစ်ဆယ်ကျော်ကျော်) လောက်ပဲရှိလိမ့်မယ်"</p> <p>နှစ်ကျန်းကျော်ကျော်လောက်ဆို... ခုနစ်မီတာအမြင့်လောက်ပေါ့။</p> <p>လီနန်ခယ့်ကထပ်မေးသည်။</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက် ဒီနေရာကနေအောက်ကိုခုန်ချမယ်ဆိုရင် သေသွားနိုင်ချေ ဘယ်လောက်ရှိနိုင်မလဲ"</p> <p>လိန်ရှင်းနန်က အောက်ဘက်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တွက်ချက်လာသည်။</p> <p>"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သာဆို ဘာမှအထိအခိုက်ရှိမှမဟုတ်ဘူး။ သာမန်လူဆိုရင်တော့ ခေါင်းနဲ့ကျရင် သေဆုံးနိုင်ချေမြင့်တာပေါ့။ တည့်တည့်ခုန်ချမယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့လောက်အန္တရာယ်မများဘူး။ အောက်မှာလည်း သစ်ကိုင်းတွေချုံနွယ်တွေ ခံနေတော့ ပိုပြီးတော့တောင်ဖြစ်နိုင်ချေနည်း—"</p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း လိန်ရှင်းနန် ဖျတ်ခနဲသဘောပေါက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘေးရှိအမျိုးသားကို တအံ့တသြလှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>"ရှင်ပြောချင်တာ မဟုတ်မှ..."</p> <p> </p> <p>"လီချန်ဘုရားကျောင်းကိုသွားမယ်"</p> <p>အဝေးတစ်နေရာတွင်တည်ရှိနေသော ဘုရားကျောင်းကိုလှမ်းမျှော်ကြည့်ပြီး လီနန်ခယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချက်ချင်းချလိုက်သည်။ လီချန်ဘုရားကျောင်းသည် တုန်းချီမြို့တွင် အကျော်ကြားဆုံးဘုရားကျောင်းတစ်ခုပင်။</p> <p>နှစ်တစ်ရာကျော်သော သမိုင်းကြောင်းကို သယ်ပိုးထားသောနေရာလည်းဖြစ်၏။</p> <p>ဘုရားကျောင်းနယ်မြေကို စိမ်းစိမ်းစိုစိုသစ်ပင်များက ဝန်းရံထားပြီး ပန်းမန်များအပြည့်ဖူးပွင့်လျက် နောက်ကျောတွင်လည်း မြင့်မားကြီးကျယ်သော တောင်တန်းကြီးများနှင့် စိမ်းညို့ညို့ကျောက်ဆောင်များ အလွှာလွှာတည်ရှိနေသဖြင့် မြင်ရတွေ့ရသည်မှာ လူ့ဘုံလောကနှင့်မသက်ဆိုင်လှသော အေးချမ်းရာတစ်ခုကဲ့သို့။</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် စန္ဒကူးသစ်သားရနံ့များ သင်းသင်းမွှေးပျံ့နေသော ဆုတောင်းခန်းမထဲတွင်ရပ်နေပြီး သူ့အရှေ့တွင် မားမားကြီးဖြစ်တည်နေသော ဗောဓိပင်ကြီးအား စိတ်လွင့်နေသလို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p>ဗောဓိပင်ကြီးပေါ်တွင် လက်မလောက်အရွယ်အစားရှိသော ဝါးကျည်တောက်လေးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p>ထိုအရာလေးများမှာ ဆုတောင်းကျည်တောက်များဖြစ်၏။</p> <p>ဝါးကျည်တောက်တစ်ခုချင်းစီထဲတွင် နာမည်တစ်ခုနှင့် အပ်ချည်ကြိုးနီဖြင့် ပိတ်ချည်ထားသော ဆုတောင်းစာတစ်ခုပါရှိသည်။</p> <p>လိန်ရှင်းနန်သည် ရှစ်လပိုင်းလေးရက်နေ့က ဆုတောင်းခန်းမတွင်တာဝန်ကျသော ကိုယ်တော်များကို ပင့်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အတော်အသင့်ငယ်ရွယ်သေးသော ကိုယ်တော်နှစ်ပါးဖြစ်ပြီး တစ်ပါးကဝဖီးကာ တစ်ပါးကပိန်လှီသည်။ ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ရှေ့တွင် ကိုယ်တော်ငယ်နှစ်ပါးမှာ အတော်လေးသက်တောင့်သက်သာမဖြစ်ဟန်ဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များနေကြဟန်ရှိ၏။</p> <p>"ရှစ်လပိုင်းလေးရက်နေ့မှာ လင်ကျောက်ယွဲ့ ဝမ်ယင်းယင်းနဲ့ ဝမ်ကျင်းအာတို့ အမွှေးတိုင်လှူပြီးဆုတောင်းဖို့လာခဲ့ကြတာ ကိုယ်တော်တို့မှတ်မိပါသလား"</p> <p>လီနန်ခယ့်က အဓိကအချက်ကိုသာ တည့်တည့်မေးသည်။</p> <p>ဝဝဖီးဖီး ကိုယ်တော်၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ချန်းယွီဖြစ်ပြီး ပိန်လှီသော ကိုယ်တော်မှာ ချန်းမင်ဖြစ်သည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်၏မေးခွန်းကိုကြားသော် နှစ်ဦးသား အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ချန်းယွီကစပြောလာသည်။</p> <p>"အရာရှိမင်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားပါတယ်။ ဒီနိမ့်ကျတဲ့ကိုယ်တော်ငယ် မှတ်မိကြောင်းပါ"</p> <p>သူတို့အားလုံးလည်း ထိုမှုခင်းနှင့်ပက်သက်ပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခံ၊ မှတ်တမ်းတင်ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သောကြောင့် သေချာပေါက်မှတ်မိသည်ပင်။</p> <p>"သူတို့သုံးဦးသား အမွှေးတိုင်လှူပြီး ဆုတွေတောင်းပြီးတဲ့နောက် ဆုတောင်းကျည်တောက်ချိတ်ခဲ့ကြသေးလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ သူတို့ချိတ်ခဲ့ကြပါတယ်"</p> <p>ချန်းယွီက ဗောဓိပင်ထက်မှ တန်းလန်းကျနေသောဝါးကျည်တောက်လေးများကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်က ကိုယ်တော်ငယ်ကိုစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့ချိတ်ခဲ့ကြတဲ့ ဆုတောင်းကျည်တောက်တွေကို တပည့်တော်ဖွင့်ရှာချင်တာပါ။ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>"ဒါကတော့..."</p> <p>ကိုယ်တော်နှစ်ပါးလုံး အခက်တွေ့ဟန်အမူအရာများ ပြလာကြသည်။</p> <p>ဤမျှများပြားသော ဝါးကျည်တောက်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် တစ်တောင့်ချင်းဖွင့်ရှာနိုင်သည်ဆိုစေဦးတော့၊ ဘုရားကျောင်းတွင် စည်းမျဥ်းများရှိသေးသည်ပင်။ ဆုတောင်းကျည်တောက်တစ်ခုသည် စေ့ပိတ်ချိတ်ဆွဲခဲ့ပြီးသည်နှင့် အောက်ပြန်ချခွင့်မရှိတော့သလို တစ်ပါးသူကိုလည်း ပြသခွင့်မရှိ။</p> <p>"ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား"</p> <p>လိန်ရှင်းနန်၏ မျက်ခုံးတန်းများ အနည်းငယ်စုကျုံ့သွားပြီး ကြက်သီးထဖွယ် ခြိမ်းခြောက်လိုဟန်အကြည့်တစ်မျိုးဖြင့် ကိုယ်တော်တို့ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။</p> <p>အမျိုးသမီး၏ ဖိအားပေးလိုသောအရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ကိုယ်တော်ငယ်နှစ်ပါးမှာလည်း ဆက်လက်ငြင်းဆန်ဖို့မရဲတော့ဘဲ ခေါင်းကိုတွင်တွင်ယမ်းပြလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ပြဿနာမရှိပါဘူး ဒကာမလေးရယ်။ ဒီနိမ့်ကျတဲ့ကိုယ်တော် အခုချက်ချင်းပဲသွားရှာပေးပါ့မယ်"</p> <p>ထို့နောက် ဗောဓိပင်ရှိရာသို့ ခြေကုန်သုတ်ပြေးသွားကုန်ကြတော့၏။</p> <p>လိန်ရှင်းနန်သည် လက်အောက်ငယ်သားများထပ်ခေါ်ကာ အတူအင်အားဖြည့်ရှာဖွေစေသည်။</p> <p>ယုန်မလေးမုန့်ကာ ဘေးတွင် အေးအေးဆေးဆေးရပ်ကြည့်နေလျက်။</p> <p>"မုန်လာဥနီစားဦးမလား"</p> <p>မိန်းကလေးက ရွှေချည်ထိုးစကတ်အောက်မှ မုန်လာဥနီလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လီနန်ခယ့်ဆီကမ်းပေးလာသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်က အာခနဲရေရွတ်ကာ ညင်ညင်သာသာလေးငြင်းလိုက်သည်။</p> <p>"မစားတော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပါ။ ကျွန်တော်က ငန်တဲ့အစားအသောက်တွေရှောင်လို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save