Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၄ </h2> <h2 style="text-align: center;">လီချန်ဘုရား‌ကျောင်းမှ လျှို့ဝှက်ချက်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်တွေက တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဘုရားဖူးဧည့်သည်များဖြင့် ကြည့်သိပ်စည်ကားနေတတ်သော ဘုရားကျောင်းခြံဝင်းလေးသည် ယခုအခါ ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ ပိတ်ဆို့ထားမှုကြောင့် ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေရ၏။</p> <p>အိုမင်းရင့်ရော်ကာ ရာသီဥတုဒဏ်များစွာကို ခံစားခဲ့ရရှာသည့် ဗောဓိပင်ကြီး၏အောက်တွင် ရှိရှိသမျှလူတိုင်းမှာ ထောင်သောင်းချီသော ဝါးကျည်တောက်လေးများအား တစ်ခုပြီးတစ်ခုဖွင့်လှစ်စစ်ဆေးရင်း လင်ကျောက်ယွဲ့တို့သူငယ်ချင်းသုံးယောက်၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုတောင်းများကို အသည်းအသန်ရှာဖွေနေကြလေသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်ကတော့ တံခါးရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်စောင့်နေရင်း စိတ်ထဲမှ တွေ့ရှိပြီးခဲ့သမျှသဲလွန်စများကို ဆက်စပ်စီစဥ်ကြည့်နေသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့် ထိုသုံးယောက်၏ ဆုတောင်းကျည်တောက်များကို ဤမျှအသည်းအသန်ရှာဖွေစေရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ထိုနေ့က ဘုရားကျောင်းတွင်တာဝန်ကျသော ကိုယ်တော်များကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရာမှ ထွက်လာသောအဖြေများကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိုယ်တော်များ၏ ဖွင့်ဟထွက်ဆိုချက်အရ လင်ကျောက်ယွဲ့နှင့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ဆုတောင်းခန်းမတွင် ဆုတောင်းပူဇော်လို့အပြီး ဝမ်ယင်းယင်းကအနောက်တွင် ခေတ္တမျှကျန်နေရစ်သည်ဟုဆိုသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဒေါသတကြီး သောင်းကျန်းခဲ့သည်။</p> <p>ဒေါသကိုဖြေဖျောက်ပြီး စိတ်အေးသွားချိန်တွင်မှ သူမက ချူဟုန်တောင်ပေါ် ရှုခင်းသွားကြည့်ကြဖို့ အကြံပေးလာခြင်းပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့်  ဗောဓိပင်ထက်မှ ထိုဆုတောင်းကျည်တောက်လေးများထဲတွင် လူသတ်မှုကိုဦးတည်သွားစေသည့် သဲလွန်စတချို့ပါရှိနေမည်ဟု သူတွက်ဆမိသည်။</p> <p>"တွေ့ပြီဟေ့"</p> <p>မကြာမီမှာပင် လိန်ရှင်းနန်သည် ဗောဓိပင်ပေါ်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိလာသော ဆုတောင်းကျည်တောက်များကိုကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ထံသို့အပြေးရောက်လာသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့် ထိုကျည်တောက်လေးများကို တစ်ခုချင်းစီဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ယင်းယင်း၏ဆုတောင်းကျည်တောက်ထဲမှ ဆုတောင်းစာမှာ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်၏ ချစ်ရေးချစ်ရာခံစားချက်တချို့ကို‌ ဖော်ကြူးထားသော အချစ်ကဗျာတိုလေးတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ အဓိကအကြောင်းအရာကတော့ ဟယ့်ချင်းယွီနှင့် ကြည်နူးစရာချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လိုကြောင်း ဖော်ပြဆုတောင်းထားခြင်းပင်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် ဟယ့်ချင်းယွီကို အတော်လေးနှစ်သက်စွဲလမ်းပုံရသည်ပင်။</p> <p>လင်ကျောက်ယွဲ့၏ ဆုတောင်းစာအကြောင်းအရာမှာ သူ၏ညီမလေးများ သက်ဆုံးတိုင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေထိုင်သွားနိုင်ဖို့ ဟူ၏။</p> <p>သို့သော် လီနန်ခယ့် ဝမ်ကျင်းအာ၏ဆုတောင်းကျည်တောက်ကိုဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ဗလာသက်သက်ဖြစ်နေသည်ကိုသာတွေ့လိုက်ရ၏။ ဒါမှမဟုတ် အထဲရှိဆုတောင်းစာကို တစ်ယောက်ယောက်ကယူသွားခြင်းပေလား။</p> <p>"ကျွန်တော်မေးမယ်။ ဒီဆုတောင်းစာတွေကို သူတို့ဘာသာချိတ်ခဲ့တာလား။ ကိုယ်တော်က သူတို့အတွက် ကိုယ်စားချိတ်ပေးခဲ့တာလား"</p> <p>လီနန်ခယ့်က ချန်းယွီကိုမေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်းယွီက ခေါင်းကိုတွင်တွင်ခါကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ကိုယ်တော်တို့မကူညီခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ကျမ်းစာဆောင်မှာ ဆုတောင်းစာတွေ‌ရေးလို့ပြီးတာနဲ့ မိန်းကလေးလင်က အားလုံးကိုယူပြီး သူကိုယ်တိုင်သွားချိတ်ပေးခဲ့တာပါ"</p> <p>သူမျှော်လင့်ထားသည့်အဖြေပင်။</p> <p>လီနန်ခယ့်စိတ်ထဲ အဖြေကရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"နောက်ပြီးဘာတွေဆက်ဖြစ်သလဲ အကုန်ပြောပြပါ။ အစကနေအဆုံးထိ တစ်ခုမှမကျန်ခဲ့ပါစေနဲ့"</p> <p>ချန်းယွီသည် မျက်နှာဖောင်းဖောင်းကြီးပေါ် သီးထနေသောချွေးစက်များကိုသုတ်လိုက်ပြီး ထိုနေ့ကအဖြစ်အပျက်များအား ပြန်လည်စဥ်းစားပြောပြလာသည်။</p> <p>"ဆုတောင်းကျည်တောက်တွေကိုချိတ်လို့ပြီးသွားတော့ သူတို့သုံးယောက်သား ဗောဓိပင်အောက်ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး ဘုရားရှိခိုးကြတယ်။ နောက်တော့ မိန်းကလေးလင်က သူသန့်စင်ခန်းသွားချင်တယ်လို့ပြောပြီး နောက်ဖေးခြံကသန့်စင်ခန်းဆီ ဝမ်ကျင်းအာကိုအဖော်ခေါ်သွားခဲ့တယ်"</p> <p>"ဆိုတော့ ဗောဓိပင်အောက်မှာ ဝမ်ယင်းယင်းတစ်ယောက်ပဲကျန်ခဲ့တာပေါ့"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>"ဝမ်ယင်းယင်း ဆုတောင်းကျည်တောက်တွေကိုထိတာကိုင်တာ မြင်ခဲ့သေးလား"</p> <p>"မြင်ခဲ့သလိုပါပဲ"</p> <p>ချန်းယွီကမျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်လည်စဥ်းစားကြည့်သည်။</p> <p>"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ်တော်လည်း တခြားဘုရားဖူးဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံနေရတာနဲ့ သိပ်ပြီးအာရုံမထားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ မိန်းကလေးဝမ်တစ်ယောက်တည်း ဆဲဆိုဒေါသထွက်နေတာကို ကြားလိုက်မိပါသေးတယ်"</p> <p>"မိန်းကလေးလင်တို့နှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာတဲ့နောက် မိန်းကလေးဝမ်က ချူဟုန်တောင်ပေါ်ကိုရှုခင်းသွားကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ ဝိုးတဝါးကြားလိုက်ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်၏ ကြယ်ရောင်မျက်လုံးများက ပို၍စူးရှလာသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်ထပ်မေးမယ်။ မိန်းကလေးလင်တို့သုံးယောက်သား အဲ့ဒီမတိုင်ခင် မူမမှန်တဲ့အပြုအမူမျိုးတွေ ရှိခဲ့သေးလား။ ရှစ်လပိုင်းလေးရက်နေ့တင်မဟုတ်ဘဲ အဲ့ဒီအရင်ရက်တွေက ဘုရားကျောင်းကိုလာကြတဲ့အခေါက်တွေမှာပေါ့။"</p> <p>ထိုမေးခွန်ကြောင့် ချန်းယွီအခက်တွေ့သွားရသည်။</p> <p>နေ့စဥ်နေ့တိုင်း ဘုရားဖူးများ ဝင်လာမစဲတသဲသဲ စည်ကားလှသောဤဘုရားကျောင်းတွင် မည်သည့်အဖြစ်အပျက်ကို အထူးတလည်မှတ်မိနေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်တုန်းကတော့..."</p> <p>အနားတွင်ရပ်နေသောချန်းမင်က ဤမေးခွန်းကို ဝင်ဖြေလာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"မိန်းကလေးလင် အတော်လေးထိုင်းမှိုင်းငြိမ်သက်နေခဲ့ပုံပါပဲ"</p> <p>"ဆက်ပြောပါဦး"</p> <p>လီနန်ခယ့်၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။</p> <p>လူအများ၏အကြည့်မှာ သူ့ဆီသို့စုပြုံရောက်ရှိလာသဖြင့် ချန်းမင် မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်သွားဟန်ရှိကာ အသားညိုညိုမျက်နှာမှာ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဆက်ပြောလာသည်။</p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က သူဌေးကြီးလင်က သူ့ဇနီးနဲ့သမီးကိုခေါ်ပြီး လီချန်ဘုရားကျောင်းကို အမွှေးတိုင်လှူဖို့ရောက်လာသေးတယ်။ မိန်းကလေးဝမ်ကျင်းအာနဲ့ ဝမ်ယင်းယင်းကလည်း သူတို့ကိုအဖော်ပြုပြီး လိုက်ပါလာခဲ့ပါတယ်"</p> <p>"အစပိုင်းတော့ မိန်းကလေးလင်ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေပုံပါပဲ။ နောက်တော့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတယ်နဲ့တူပါရဲ့။ သူတော်တော်ငေးငိုင်သွားပြီး မျက်နှာလည်းမကောင်းတော့ဘူး။ သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကလည်း ဖေးမနှစ်သိမ့်ပေးကြပါတယ်။ အဲ တစ်ခုရှိသေးတယ်"</p> <p>ချန်းမင်ကရုတ်တရတ် တစ်ခုခုကိုမှတ်မိသွားဟန်ဖြင့် ဗာဂျရာ ဗောဓိသတ္တခန်းမဆောင်ဘက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ပြောလာသည်။</p> <p>"အဲ့ဒီနေ့ နေ့လည်ဘက်မှာ သူတို့သုံးယောက်သား အဲ့ဒီခန်းမဆောင်ထဲ ဘုရားရှိခိုးနေကြတာကို ကိုယ်တော်မြင်ခဲ့တယ်။ ကတိသစ္စာတစ်ခုခုပြုနေကြတဲ့ပုံပဲ"</p> <p>"ဝမ်ယင်းယင်းက ငါတို့ကျောက်ယွဲ့အတွက် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားရမယ်၊ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူမှထုတ်မပြောရဘူးလို့ ပြောနေတာ သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရပါတယ်"</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် ထွက်ဆိုချက်ပေးနေသော ခပ်ပိန်ပိန်ကိုယ်တော်ငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်က အပေါ်သို့မသိမသာကွေးတက်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါပြုံးသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူပေးသော သတင်းအချက်အလက်ကား အလွန်စုံလင်တိကျ အသေးစိတ်လွန်းနေသည်မဟုတ်ပါလော။</p> <p>လုံးဝကို ပုံမှန်ဟုတ်မနေပါ။</p> <p>နေ့စဥ်နေ့တိုင်း ဘုရားဖူးဧည့်သည်အမြောက်အများ လာရောက်လည်ပတ်တတ်သော ဤနာမည်ကြီးဘုရားကျောင်းတွင် လွန်ခဲ့သောလဝက်ကအဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို မှတ်မိသည်ဆိုပါကလည်း ယောင်ဝါးဝါးမျှဆိုလုံလောက်လေပြီ။ ကြားခဲ့သောစကားများကိုပါ အတိအကျပြန်ပြောပြနိုင်ဖို့က ထူးဆန်းနေသည်လေ။</p> <p>ဒီအတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာရှိသည်။</p> <p>ဘွဲ့အမည်ချန်းမင်နှင့် ဤကိုယ်တော်သည် လင်ကျောက်ယွဲ့ကို တိတ်တဆိတ် နှစ်သက်နေခြင်းဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>လူတွေဟာ သူတို့နှစ်သက်စွဲလမ်းတဲ့သူတွေကိုသာ သာမန်ထက်ပိုပြီး အာရုံစိုက်မိတတ်ကြတာမဟုတ်လား။</p> <p>သို့သော် လီနန်ခယ့်သည် ထိုကိုယ်တော်၏နှလုံးသားရေးရာကိုတော့ အရေးထားမနေနိုင်အားတော့။ ချန်းမင်ထွက်ဆိုသော သဲလွန်စများမှာ လက်ရှိအခြေအနေတွင် အလွန်အသုံးဝင်လှသည်ပင်။</p> <p>ပေါ်ပေါက်လာပြီးသား အမှန်တရားကို ပို၍ရှင်းလင်းပြတ်သားစေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် တိကျသေချာသော အကျင့်စရိုက်အရ လီနန်ခယ့်သည် ထိုနေ့ကဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အတွင်းကျကျ စုံစမ်းစစ်‌ဆေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>"မိန်းကလေးလင်တို့သုံးယောက် ဘုရားကျောင်းကိုလာတဲ့အခါ လုပ်တတ်တဲ့အလေ့အထတွေ ပြောပြပေးပါလား။ ဘယ်ကိုသွားပြီး ဘာတွေလုပ်တတ်လဲဆိုတာမျိုးပေါ့။"</p> <p>လီနန်ခယ့်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်းမင်သည် အခိုက်အတန့်မျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ သူတို့အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ဗုဒ္ဒမီးအိမ်များနှင့် ဗောဓိသတ္တရုပ်ပွားတော်များရှိသည့် တရားအားထုတ်ရာ အခန်းငယ်အချို့ရှိပြီး အလယ်တွင် ဧရာမ အမွှေးတိုင်အိုးကြီးတစ်လုံး ရှိသည်။</p> <p>"ဧည့်သည်တချို့ မီးအိမ်လာထွန်းပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝရဖို့ ဆုတောင်းကြတဲ့နေရာတစ်ခုပါ။ ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်ပြီး ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သကြတဲ့ ဆရာတော်တွေလည်းရှိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ်တော်လည်း ဆရာတော်တစ်ပါးနဲ့အတူရှိနေခဲ့တာကြောင့် အဖြစ်အပျက်ကို တော်တော်လေးမှတ်မိနေပါသေးတယ်" </p> <p>ချန်းမင်က တရားအားထုတ်သည့်အခန်းတစ်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီးဆိုသည်။</p> <p>"အစတော့ သူဌေးကြီးလင်နဲ့ အတူပါလာတဲ့သူတွေ ဒီအခန်းထဲဝင်သွားပြီး မီးအိမ်ထွန်းညှိပူဇော်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးဝမ်ယင်းယင်းတို့အုပ်စုက ငြိမ်ငြိမ်မနေကြတော့ သူဌေးကြီးလင်စိတ်တိုပြီး သူတို့မိန်းကလေးငယ်အုပ်စုကို တခြားအခန်းထဲသက်သက်ဝင်ဖို့ပြောလိုက်တယ်"</p> <p>"နောက်တော့ ဆရာတော်ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်လို့အပြီး ခန်းမဆောင်အပြန်မှာ သူဌေးကြီးလင်လည်း တရားနာဖို့အတွက် အတူလိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူဌေးကတော်ကိုတော့ ဆက်ပြီးအာရုံပြုပူဇော်ဖို့ ဒီမှာပဲထားခဲ့လိုက်တယ်"</p> <p>"နေဦး"</p> <p>လီနန်ခယ့်က ရုတ်တရတ် အရေးကြီးအပိုင်းအစတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး ချန်းမင်ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"တစ်နည်းပြောရရင် အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူဌေးကတော်မေရှင်းအာက ဒီတရားထိုင်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့ပြီး လင်ကျောက်ယွဲ့တို့ သုံးယောက်အဖွဲ့က ဘေးချင်းကပ်အခန်းမှာရှိနေခဲ့ကြတာပေါ့"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>ချန်းမင်က ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်က တရားထိုင်ခန်းငယ်ကို တစ်ချက်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။</p> <p>"ဒီအခန်းက အသံတွေဘာတွေလုံလား။ တစ်ခန်းမှာ လူတွေငြင်းခုံရန်ဖြစ်ရင် နောက်တစ်ခန်းက ကြားရနိုင်လောက်လား"</p> <p>ချန်းမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်စဥ်းစားရင်း ဖြေသည်။</p> <p>"ကြားနိုင်လောက်မှာပါ"</p> <p>သူ့ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် လီနန်ခယ့်က သံမဏိနှင့်ကောကန်းတို့ကို နောက်တစ်ခန်းသို့သွားကာ စကားပြောစေသည်။ ပုံမှန်လေသံဖြင့် စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်းမှာ အော်ဟစ်ငြင်းခုံသည်အထိ စမ်းသပ်ကြည့်စေသည်။</p> <p>စမ်းသပ်ချက်အပြီးတွင် လေသံကို သတိထားပြီးနှိမ့်မပြောပါက တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် လွယ်လွယ်ကြားနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>"နောက်တော့ ဘာဆက်ဖြစ်သေးလဲ" လီနန်ခယ့်က ဆက်လက်စစ်မေးသည်။</p> <p>ချန်းမင်ကဆက်၏။</p> <p>"နောက်တော့ ဒီကိုယ်တော်နဲ့ ဆရာတော်တို့ တရားဟောလို့အပြီး သူဌေးကြီးလင်နဲ့အတူ ဒီဘက်ကိုပြန်လာတဲ့အခါ သူဌေးကတော်ရော မိန်းကလေးလင်ပါ မျက်နှာမကောင်းကြတော့တာ သတိထားမိတယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီတုန်းက သူဌေးကတော်ရဲ့တရားထိုင်ခန်းထဲ တခြားလူဝင်တာ မြင်ခဲ့သေးလား"</p> <p>"ဒီကိုယ်တော်လည်း ဒါတော့ တပ်အပ်မပြောနိုင်ပါဘူး"</p> <p>ချန်းမင်က ဒီတစ်ခုကိုတော့ ခေါင်းသာယမ်းပြလာသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့် နောက်ဆုံးသော အရေးကြီးမေးခွန်းတစ်ခုကို ထုတ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟယ့်ချင်းယွီကိုလည်း ကိုယ်တော်သိလောက်မယ်မလား။ သူရော အဲ့ဒီနေ့က လီချန်ဘုရားကျောင်းကို အမွှေးတိုင်ပူဇော်ဖို့ လာခဲ့သေးလား"</p> <p>"လာခဲ့ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save