Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၆</h2> <h2 style="text-align: center;">သူဌေးကတော် ပျောက်ဆုံးရာအရပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်၏စကားကြောင့် အခန်းတွင်းရှိလူအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြ၏။</p> <p>အစပိုင်းတွင် လင်ကျောက်ယွဲ့တို့သုံးဦးသားကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သောမိစ္ဆာမှာ အဘိုးချင်ဖြစ်သည်ဟု သူတို့အားလုံး ခန့်မှန်းထားခဲ့ကြပြီး ယခု အမှုကိုဖုံးလွှမ်းနေသောမြူနှင်းများ တစ်စတစ်စလွင့်ပျယ်လာချိန်တွင် ထိုမိစ္ဆာမှာ ဟယ့်ချင်းယွီဖြစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>မယုံနိုင်စရာ အလှည့်အပြောင်းပင်။</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် သူ့လက်ထဲမှ သားရဲသားရေလိပ်ကြီးကိုကြည့်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ဆိုလာသည်။</p> <p>"အစကနေအဆုံးအထိ လင်ကျောက်ယွဲ့တို့တွေ့ခဲ့တဲ့ အဲ့သတ္တဝါက မိစ္ဆာအစစ်ဟုတ်မနေခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီမိစ္ဆာအယောင်ဆောင်က ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ ဟယ့်ချင်းယွီပဲ"</p> <p>"ရုပ်ဖျက်ထားတာတဲ့လား"</p> <p>ယုန်မလေးမုန့်၏ မျက်လုံးတောက်တောက်လေးများ ဝိုင်းစက်သွားသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်ကဆိုသည်။</p> <p>"မဟုတ်ရင် ပထမဆုံး စတင်စစ်‌မေးတုန်းက လင်ကျောက်ယွဲ့က မိစ္ဆာရဲ့အသွင်အပြင်ကို ဘာလို့ တမင်တကာဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိစ္ဆာအစစ်ကို သူမှအပြင်မှာမမြင်ဖူးခဲ့တာ။ ဒီတော့ ဘယ်လိုဖြေရမှန်း မသိခဲ့ဘူးပေါ့"</p> <p>မိစ္ဆာသတ္တဝါတွေဆိုတာ ဗီဇပြောင်းလဲသွားတဲ့ လူသားတွေပဲ။  တချို့က ခေါင်းနှစ်လုံးမကောင်းဆိုးဝါးတွေဖြစ်သွားပြီး တချို့က သားရဲကောင်ကြီးတွေလို အသွင်ပြောင်းသွားကြတယ်။ သူတို့ဘယ်လိုပုံစံကို ပြောင်းလဲသွားပါစေ ဘုံတူညီနေတဲ့အချက်တစ်ခုကတော့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာအားကောင်းနေတာပဲ"</p> <p>"ဝမ်ကျင်းအာရဲ့ရုပ်အလောင်းက အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲခံထားရတာဆိုတော့ အားကြီးတဲ့မိစ္ဆာကသတ်သွားတာပဲလို့ အတပ်ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိစ္ဆာ ဘာပုံပေါက်ပါတယ်ဆိုတာကိုကျ သူမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p>လီနန်ခယ့်၏ ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာမှုကို နားထောင်ရင်း သူတို့အားလုံး ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်လာကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မှုခင်းစတင်ဖြစ်ပွားစဥ်ကတည်းက ဝမ်ကျင်းအာမှာ မိစ္ဆာဆီမှအသတ်ခံလိုက်ရခြင်းဟုသာ သူတို့တပ်အပ်ယုံကြည်ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လင်ကျောက်ယွဲ့တစ်ယောက် မိစ္ဆာ၏ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို မမှတ်မိပါဟူသော ထွက်ဆိုချက်ကိုလည်း အာရုံမစိုက်ခဲ့မိကြ။</p> <p>မိန်းမငယ်လေး အကြောက်လွန်ကာ လောလောလတ်လတ်ဖြစ်ပြီးစအချိန်တွင် ထုတ်မပြောနိုင်သေးခြင်းဖြစ်မည်ဟုသာ ယူဆခဲ့ကြသည်။</p> <p>လင်ကျောက်ယွဲ့ လိမ်လည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးခဲ့မိကြ။</p> <p>အမြဲတစေ သနားချင်စဖွယ်မျက်နှာငယ်ဖြင့် မိန်းကလေးလှလှလေးက ဤသို့လိမ်ညာလှည့်စားတတ်ပါမည်လား ဟူသောအတွေးဖြင့် မည်သူမှသူမကို တရားခံတစ်ယောက်လို မစစ်ဆေးခဲ့ကြ။</p> <p>သံမဏိက မျက်မှောင်ကြုတ်စဥ်းစားနေသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ခုထိနားမလည်သေးဘူး။ စစ်ဆေးချက်တွေအရ ဝမ်ယင်းယင်းကလည်း ချောက်ကမ်းပါးဘက်ကို အသည်းအသန်ပြေးသွားခဲ့တာပဲ။ သူက မိစ္ဆာသတ္တဝါအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ ဟယ့်ချင်းယွီကို ကြောက်လို့ ပြေးတာလား"</p> <p>"သေချာပေါက်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က သားရေလိပ်ထဲမှ ခဲတံလေးနှင့်တူသော ကိရိယာအချောင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထိုကိရိယာလေးကို မှုတ်လိုက်သော် ငှက်တွန်သံလို အသံတစ်ခုထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>"ဒါသူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်အချက်ပြတဲ့အခါ သုံးတဲ့ပစ္စည်းပဲ" လီနန်ခယ့်က ပြောသည်။</p> <p>"လင်ကျောက်ယွဲ့မှာလည်း ဒါမျိုးတစ်ခုရှိရမယ်။ ဝမ်ကျင်းအာသေပြီး အဝေးမှာရှိနေတဲ့ဟယ့်ချင်းယွီကို ဒါမှုတ်ပြီးအချက်ပေးခဲ့တာ။ နောက်တော့ ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ဟယ့်ချင်းယွီက မိစ္ဆာတစ်ကောင်လိုပေါ်လာတော့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီအခြေအနေမှာ ဝမ်ယင်းယင်းလည်း ဘာကိုမှဆက်မတွေးနိုင်တော့ဘဲ လင်ကျောက်ယွဲ့ပြေးတဲ့နောက် မျက်စိစုံမှိတ် ပြေးလိုက်ခဲ့တာပေါ့"</p> <p>ဤအထိ သံမဏိက ကြောင်အနေဆဲရှိသေးသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ လင်ကျောက်ယွဲ့ကဘာလို့ ဒါမျိုးလုပ်မှာတဲ့လဲ"</p> <p>အတွေးများထဲနစ်ဝင်နေသော လိန်ရှင်းနန်က ထိုစကားကိုကြားတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဟန်ဖြင့်လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p>ဒီလောက်တုံးအတဲ့ငယ်သားကို ငါဘာလို့ခေါ်ထားမိခဲ့တာလဲ။</p> <p>ရှက်စရာကောင်းလိုက်ပါဘိ။</p> <p>လီနန်ခယ့်က ပြုံးသည်။</p> <p>"ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် သိချင်သလား။ လင်အိမ်တော်ကိုအရင်သွားကြတာပေါ့။ မိန်းကလေးလင်ရဲ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ဒီပြဇာတ်တစ်ခုလုံး သူဘယ်လိုစီစဥ်ကပြခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း အထုပ်ဖြည်ကြတာပေါ့"</p> <p>သို့သော် လီနန်ခယ့် ခြံဝင်းတံခါးမှလျှောက်ထွက်လာအပြီး ဆိုင်ယွင်နှင့်ရှန်းအာကို ခြံပြင်တွင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူအံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>"မင်းတို့ ဘာလို့ဒီရောက်နေကြတာလဲ"</p> <p>လင်ကျောက်ယွဲ့ကို အနီးကပ်စောင့်ရှောက်ဖို့ထားခဲ့သော ဆိုင်ယွင်ကိုမြင်လိုက်သည်နှင့် လိန်ရှင်းနန်မျက်ခမ်းစပ်များ တွန့်လှုပ်သွားသည်။ မကောင်းသောနိမိတ်ကို ခံစားမိလိုက်သလိုပင်။</p> <p>"မိန်းကလေးလင်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ မင်းကိုငါပြောထားတယ်လေ"</p> <p>ဆိုင်ယွင်က အမြန်ရှင်းပြလာသည်။</p> <p>"အစ်မလိန်၊ မိန်းကလေးလင်က သူ့အမေအတွက်စိုးရိမ်ပြီး စိတ်ဓာတ်တွေကျလွန်းလို့ စိတ်ပြေလက်ပျောက် လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်တယ်ပြောလို့ပါ။ ကျွန်မတို့ညီအစ်မလည်း သူ့ကိုချော့မော့ဖျောင်းဖျပေမဲ့ သူကတော့ အပြင်ထွက်ချင်တယ်ပဲပြောနေပြီး ရှန်းအာကိုလည်း အတူအဖော်လိုက်ခဲ့ဖို့ခေါ်လာတာပဲ"</p> <p>"သူအခုဘယ်ရောက်နေလဲ" လိန်ရှင်းနန်က အရေးတကြီးမေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းအာသည် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခုဖြစ်နေပြီမှန်း နားလည်လိုက်ပြီး အနီးရှိ လူမနေသောခြံဝင်းတစ်ခုကို တုန်တုန်ယင်ယင် လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုသည်။</p> <p>"စောစောကပဲ အရာရှိမင်းတို့ကိုတွေ့လို့ အတူသွားနှုတ်ဆက်ကြဖို့စီစဥ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မမလေးက အရေးပေါ်သန့်စင်ခန်းသွားဖို့လိုတယ်ဆိုပြီး ဆိုင်ယွဲ့ကိုအတူခေါ်သွား..."</p> <p>ရှန်းအာစကားမဆုံးမီပင် လီနန်ခယ့်က ဘေးချင်းကပ်ရပ်မှ လူမနေသည့် စွန့်ပစ်ခံခြံဝင်းလေးထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>ခြံဝင်းထဲသို့ရောက်သည်နှင့် အပြင်တွင်ရပ်စောင့်နေသော ဆိုင်ယွဲ့အား တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"လူကြီးမင်းလီ"</p> <p>လီနန်ခယ့်တစ်ယောက် ရုတ်တရတ်ပေါ်လာသည်ကိုမြင်သော် ဆိုင်ယွဲ့ကြောင်အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"လင်‌ကျောက်ယွဲ့ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>"အဲ့ဒါ... မိန်းကလေးလင်က အ‌ရေးပေါ်ကိစ္စလေးရှိလို့ ဟိုနားမှာပဲ... ဟေ့ လူကြီးမင်းလီ"</p> <p>လင်ကျောက်ယွဲ့ အပေါ့သွားနေပါသည်ဆိုသောနေရာကို လီနန်ခယ့်ချက်ချင်းပြေးဝင်သွားသောကြောင့် ဆိုင်ယွဲ့ သူ့ကိုအမြန်တားဖို့လုပ်သော်လည်း နောက်မှလိုက်ပါလာသောလိန်ရှင်းနန်က အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ကိုမတားနဲ့"</p> <p>ဆိုင်ယွဲ့လည်း ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ ကြောင်ရပ်နေမိသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် ချုံပုတ်များကြားတိုးဝှေ့ကာ ရေညှိတက်နေသော တံတိုင်းအနိမ့်လေးပေါ် ခုန်တက်လိုက်ပြီး အမြန်ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း လင်ကျောက်ယွဲ့၏အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>အနောက်မှလိုက်လာသော ဆိုင်ယွဲ့လည်း အလန့်တကြားဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"မိန်းကလေးလင် သေချာပေါက် ဒီဘက်မှာရှိနေခဲ့တာပါ"</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤနေရာမှာ ဟယ့်ချင်းယွီ၏ အိမ်နောက်ဖေးဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ နားစွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အခန်းထဲမှ စကားသံများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်ပင်။</p> <p>"အရေးတဲ့မှ"</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် တံတိုင်းငယ်လေးအား လက်သီးဖြင့်တစ်ချက်ပစ်ထိုးလိုက်ပြီး လိန်ရှင်းနန်ကိုလှည့်ပြောသည်။</p> <p>"အရာရှိလိန်၊ မြို့စောင့်စစ်သည်တွေနဲ့ ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ အကုန်လုံးကိုအသုံးပြုပြီး လင်ကျောက်ယွဲ့ကို ရှာခိုင်းလိုက်ပါ"</p> <p>…</p> <p>သြဂုတ်လ၏ရာသီဥတုကား အလွန်အပြောင်းအလဲမြန်တတ်သည်။</p> <p>ကြည်လင်သာယာကာ နေရောင်ဝင်းလဲ့သော ရာသီဥတုမှ ချက်ချင်းသလို ညိုမှိုင်းအုံ့ဆိုင်းသွားတတ်သည်။ ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်လျှင် တိမ်မည်းများက မြင်းရိုင်းအုပ်ကြီးပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်းထူထပ်လာသည်အား မြင်တွေ့နိုင်၏။</p> <p>တုန်းချီမြို့တစ်ခုလုံးကို နေရာလပ်မကျန် ပိတ်ဆို့ထားပြီးဖြစ်၏။</p> <p>ခရိုင်ရုံးအရာရှိများနှင့် ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် လမ်းပေါ်ရှိ အိမ်တိုင်းစေ့ကို တစ်အိမ်တက်ဆင်း လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။</p> <p>လေးလံသော လေထုအခြေအနေက လူတိုင်းကိုဖိစီးထားလျက်။</p> <p>လင်အိမ်တော်တွင်တော့ သုဿန်တစပြင်အလား ဆိတ်သုဥ်းငြိမ်သက်နေခဲ့၏။</p> <p>အစေခံများမှာ ရင်ဘတ်ပေါ် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုတင်ထားရသည့်အလား အသက်ဝဝရှူဖို့ပင် ခက်ခဲနေကြရှာပြီး လမ်းလျှောက်ရာတွင်ပင် သတိကြီးကြီးထားနေကြရသည်။</p> <p>ဘာဆိုဘာတစ်ခုမှ မသိရှာသေးသော သူဌေးကြီးလင်မှာ လိန်ရှင်းနန်ကိုမေးကြည့်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ်ကြိုးစားပါသော်ငြား အေးစက်မာတင်းနေသော အရာရှိအမျိုးသမီး၏မျက်နှာကြောင့် စကားလုံးများကို ပြန်သာမျိုချနေရတော့သည်။</p> <p>လိန်ရှင်းနန်လည်း ပြောမပြချင်တာမဟုတ်ပါဘဲ ဘယ်လိုပြောပြရမှန်းမသိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘယ်လောက်ကြံ့ခိုင်သန်မာတဲ့ ယောက်ျားသားပဲဖြစ်ပါစေ၊ အချစ်ဆုံးလူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ဘယ်လိုတောင့်ခံနိုင်ပါ့မလဲလေ။</p> <p>ထို့အပြင် ထိုသူသည် ပထွေးအဖြစ်ကို လိုလိုလားလား လက်ခံပေးခဲ့သူဖြစ်၏။</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် လင်ကျောင်ယွဲ့၏အိပ်ဆောင်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း စားပွဲပေါ်က လက်ရေးလှစာများကို ငေးကြည့်နေသည်။</p> <p>မိန်းကလေး၏လက်ရေးမူမှာ အလွန်လှပသေသပ်ပါသည်။</p> <p>ကျော့ရှင်း၍နုနယ်သော ထိုစာလုံးများသည် အင်အားအရာတွင်လည်း လျော့နည်းမနေခဲ့။</p> <p>သို့သော် စာရွက်ပုံများကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည့်အခါ လင်ကျောင်ယွဲ့၏လက်ရေးမှာ မူလက ဤမျှလှပနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပညာသင်ဝမ်ထံတွင် စတင်သင်ကြားပြီးနောက်မှ တဖြည်းဖြည်း လှပသေသပ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။</p> <p>"ရှစ်လပိုင်းငါးရက်နေ့မှာ ပညာသင်ဝမ်က မင်းတို့မမလေးနဲ့စကားများရန်ဖြစ်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒီနောက် မမလေးဘာမှမစားမသောက်ခဲ့ဘူး ဟုတ်တယ်နော်"</p> <p>လီနန်ခယ့်က အသံတိုးဖျော့ဖျော့ဖြင့် မေးသည်။</p> <p>အနားတွင်အသင့်ရပ်နေသော ရှန်းအာသည် မျက်လုံးပြူးပြူးလေးဖြင့် တအံ့တသြပြန်ဖြေလာသည်။</p> <p>"လူကြီးမင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ"</p> <p>လီနန်ခယ့်က ပြုံးရုံပြုံးနေပြီး ပြန်မဖြေလာ။</p> <p>ရှန်းအာက ခေါင်းလေးကိုတစ်ချက်စောင်းငဲ့စဥ်းစားပြီး ပြောလာသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်ရယ်။ ပညာသင်ဝမ်ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် မမလေးက တစ်နေကုန်ဝမ်းနည်းနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်နေခဲ့တာ၊ ဘယ်သူက ဘယ်လိုပဲဖျောင်းဖျဖျောင်းဖျ ဘာမှမစားမသောက်ခဲ့ဘူး။"</p> <p>"ရှစ်လပိုင်း ကိုးရက်နေ့ကျမှ မမလေး အစာနည်းနည်းစစားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စားပြီးတာနဲ့ သတိလစ်သွားပြီး အိပ်မက်ဆိုးတွေ တောက်လျှောက်မက်တော့တာ"</p> <p>လီနန်ခယ့်က သက်ပြင်းချသည်။</p> <p>"အံ့သြစရာပဲ။ လက်ဖျားခါမိပါတယ်"</p> <p>ရှစ်လပိုင်း ကိုးရက်နေ့။</p> <p>ဝမ်ယင်းယင်းသေဆုံးခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ဖြစ်သည်။</p> <p>ပညာသင်ဝမ်က လင်ကျောက်ယွဲ့ကို မိုးနီရေတိုက်ကျွေးခဲ့သည့်နေ့လည်းဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးသည် ပညာသင်ဝမ် သူမဆီကို မိုးနီရေအရောက်ပို့တော့မည်မှန်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သည်ပင်။</p> <p>ကြိုသိခဲ့ရုံမက အကြံအစည်အောင်မြင်ရန် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးပါ ပါဝင်ပူးပေါင်းပေးခဲ့သေးသည်။</p> <p>မိုးနီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှ လင်ကျောက်ယွဲ့၏အပြုအမူများကို ပြန်တွေးကြည့်မိတော့ ဤမိန်းကလေး သရုပ်ဆောင်ပါရမီ အတော်ပြည့်ဝပါလားဟု သူမှတ်ချက်ချမိသည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင်ပင် အရူးလုပ်ခံလိုက်ရသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ကဲ ကိုဉာဏ်ကြီးရှင်၊ ဘာတွေဖြစ်သွားလဲ ကျွန်မတို့ကို သေချာရှင်းပြပါဦး"</p> <p>ယုန်မလေးမုန့်က အတော်မကျေမနပ်ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် သူ့ကိုလာမေးသည်။</p> <p>ကိုဉာဏ်ကြီးရှင်တဲ့။</p> <p>လီနန်ခယ့် မျက်နှာမဲ့သွားသည်။</p> <p>နာမည်ကြီးက လှလည်းမလှဘူးလေ။</p> <p>ယန်ရွှမ်းယင်ထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေး။</p> <p>(ယန်ရွှမ်းယင် - မိုးနီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲက လီနန်ခယ့်အမည်လွှဲ)</p> <p>လိန်ရှင်းနန်က မိန်းကလေးကို ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ကိုသွားမနှောင့်ယှက်နဲ့"</p> <p>"မပြောချင်ဘူးဆိုလည်း မပြောနဲ့ပေါ့။ ဘယ်သူကသိချင်နေလို့လဲ"</p> <p>ယုန်မလေးမုန့်က ပါးနှစ်ဖက်ကိုဖောင်းနေအောင် နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပါးစပ်ပိတ်ကာ ကုလားထိုင်အမြင့်တစ်ခုပေါ် သွားထိုင်နေသည်။ လွတ်နေသော ခြေချောင်းသွယ်သွယ်လေးများကိုတော့ ရှေ့နောက်လှုပ်ယမ်းနေလျက်။</p> <p>"သူဌေးကတော်အခန်းကို တစ်ချက်သွားကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p>လီနန်ခယ့်က ရုတ်တရတ် တစ်ခုခုကိုတွေးလိုက်မိဟန်ရှိပြီး အခန်းထဲမှထထွက်သွားသည်။</p> <p>ညကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့မှ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ခြေရာလက်ရာမပျက်ထားဖို့ အမိန့်ပေးထားသဖြင့် အခန်းထဲရှိ ဖရိုဖရဲအခြေအနေမှာ နဂိုအတိုင်းရှိဆဲပင်။ သူဌေးကြီးလင်လည်း တခြားအခန်းကိုပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နေရသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှသွေးကွက်များကို အနီးကပ်ထိုင်ကြည့်ပြီး သေချာစစ်ဆေးသည်။</p> <p>"ယုတ္တိကျကျပြောရရင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့သွေးက ဒီအရောင်မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီသွေးစက်တွေက သူဌေးကတော်ဆီကပဲဖြစ်ရမယ်"</p> <p>လိန်ရှင်းနန်က သူနှင့်အတူထိုင်ကြည့်ရင်း ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာလာသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သွေးကဘာလို့နည်းနည်းပဲထွက်တာလဲ။ မဟုတ်မှ အဘိုးချင်ရောက်မလာခင် မေရှင်းအာကို တခြားမိစ္ဆာတစ်ကောင်က အရင်ဖမ်းသွားတာလား"</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တခြားမိစ္ဆာတစ်ကောင်သာရှိနေရင် သေချာပေါက် ဆူညံသံတွေ ဒီ့ထက်ပိုထွက်လာမှာ"</p> <p>လီနန်ခယ့်က ခေါင်းကိုအသာခါယမ်းသည်။</p> <p>ထို့နောက် နံဘေးရှိ ပျက်စီးနေသောသစ်သားထိုင်ခုံများဆီ အကြည့်ရောက်သွားပြန်သည်။ သစ်သားစအကျိုးအပဲ့များကို ဘေးဖယ်ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်အကွဲစများကို တွေ့ရ၏။</p> <p>မေရှင်းအာပျောက်သွားသည့် ထိုနေ့ကလည်း ဤဖန်ကွဲစများကို သူသတိပြုခဲ့မိသည်ပင်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်က မိစ္ဆာကအခန်းကိုမွှေနှောက်သွားသည်ဟုသာ တွေးခဲ့မိသဖြင့် ဤဖန်ကွဲစများကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုခြင်းမပြုခဲ့။</p> <p>လီနန်ခယ့်သည် ထိုအစအနများကို တစ်ခုချင်းစီကောက်ယူကာ အနီးကပ်စစ်ဆေးသည်။</p> <p>လိန်ရှင်းနန်ကို မီးအိမ်တစ်လုံးယူလာပေးဖို့ပင် တောင်းဆိုလိုက်သေး၏။</p> <p>ကြိုးစားမှုက အရာထင်ခဲ့ပါသည်။ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးအပြီး ဖန်ကွဲစတစ်ခုတွင် ကပ်ငြိနေသော လူ့အရေပြားစလေး အနည်းအကျဥ်းကို သူရှာတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p>"မေရှင်းအာက ဒီဖန်ကွဲစနဲ့ တစ်နေရာရာကိုရှခဲ့မိသေးတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီဖန်ကွဲစတွေအပေါ်မှာ သေရည်သောက်နတ် မက်မွန်ပန်းပင်ရဲ့ အနံ့အသက်တချို့ကျန်နေခဲ့တယ်"</p> <p>လီနန်ခယ့်က သွေးကွက်များနောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာလိုက်ကြည့်ရင်း ထိုအချိန်ကအဖြစ်အပျက်ကို ပုံဖော်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တွက်တာမမှားဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူဌေးကတော်ဟာ မူးယစ်ဆေးတိုက်ကျွေးခံထားရလို့ ကောင်းကောင်းမရပ်နိုင်ဖြစ်နေတာ။ ဆေးရှိန်ကြောင့် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းဖို့ပါ မတတ်နိုင်ခဲ့တာ"</p> <p>"ခုတင်ဘေးက ကုလားထိုင်လဲကျနေတဲ့ဘက်ကိုလည်းကြည့်ပါဦး။ မိစ္ဆာတစ်ကောင် သောင်းကျန်းဖျက်ဆီးသွားတဲ့ပုံနဲ့ လုံးဝမတူဘူးမဟုတ်လား။ ဒါ့အပြင် ဒီသွေးကွက်တွေနဲ့ ဖန်ကွဲစတွေရဲ့တည်ရောအရ သူအစက အခန်းပြင်ထွက်ပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ရတဲ့ပုံပေါ်တယ်"</p> <p>လိန်ရှင်းနန် နားမရှင်းသေးပေ။</p> <p>"မိစ္ဆာမြင်လို့ ပြန်လှည့်လာတာလား"</p> <p>"သေချာပေါက် မိစ္ဆာမြင်လိုက်ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့အခန်းထဲပြန်လှည့်ဝင်တာလဲ"</p> <p>လီနန်ခယ့်က ကုလားထိုင်ခြေထောက်ကို လက်ချောင်းဖြင့် တဒေါက်ဒေါက်ခေါက်ရင်း စဥ်းစားနေသည်။</p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်မည့်အပြုအမူမျိုးမဟုတ်။ သူမအကြောက်လွန်နေရင်တောင် ခုတင်ဘက်ကိုသွားစရာအကြောင်းမရှိ။</p> <p>လိန်ရှင်းနန်လည်း အခန်းအခြေအနေကိုကြည့်ရင်း သူ့လိုပင် စဥ်းစားမရဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ။ ပုံမှန်အခြေအနေဆို အခန်းထဲပြန်လှည့်ဝင်တာက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးတာနဲ့အတူတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးချင်က သူ့ကိုဖမ်းခေါ်သွားတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် လေထဲမှာပဲအငွေ့ပျံသွားတာလား"</p> <p>လေထဲမှာပဲ အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားတာလား။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့် လှစ်ခနဲမတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ပေါင်သူ တစ်ချက်ပြင်းပြင်းရိုက်ကာ ထဆဲသည်။</p> <p>"အရေးတဲ့မှ။ ငါကိုကတုံးနေတာပဲ။ အဲ့ဒါကို စောစောကတွေးမိလိုက်သင့်တာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save