Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၇</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက်ခန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုအချို့သည် ဓားပြတိုက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ရန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် အိမ်တော်ခြံဝင်းများအတွင်း လိုဏ်ခေါင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်အခန်းများ တူးထားလေ့ ရှိကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် မိသားစုဝင်များ၏ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်သလို အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကိုလည်း တိတ်တဆိတ် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် သူဌေးကြီးလင်နေထိုင်သော ဤခြံဝင်းသည် ယခင်က မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခဲ့သော ကာလတစ်ခုမှ ကုန်သည်သူဌေးကြီးတစ်ယောက်၏ နေအိမ်ဟောင်းကို ပြန်လည်မွမ်းမံထားခြင်းပင်။</p> <p>သို့ဆိုလျှင် ဤအခန်းထဲတွင်လည်း လျှို့ဝှက်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု သို့မဟုတ် အခန်းတစ်ခု ပါရှိနေနိုင်သလော။</p> <p>မဟုတ်ပါက မေရှင်းအာတစ်ယောက် လေထဲအငွေ့ပျံတက်သလို မည်သို့ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်ပြီး လီနန်ခယ့်သည် သူ‌ဌေးလင်ကိုချက်ချင်းမေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒီအခန်းထဲ လျှို့ဝှက်လိုဏ်ခေါင်းတို့ အခန်းတို့ ရှိသလား"</p> <p>လီနန်ခယ့်၏ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူဌေးလင်က မဆိုင်းမတွခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>"ရှိတာပေါ့ခင်ဗျာ"</p> <p>သူဌေးလင်လည်း အချဥ်မဟုတ်သည့်အတွက် ပြန်ဖြေပြီးပြီးချင်း အခြေအနေကိုသဘောပေါက်သွားပြီး စာအုပ်စင်တစ်ခုအနားသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ လူသတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သည့် သစ်သားတိုင်လေးတစ်ခုအား ဖိချလိုက်သည်။</p> <p>ကလစ်ခနဲ အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ခုတင်တစ်ဖက်ခြမ်းမြောက်တက်လာပြီး မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အောက်ဘက်သို့ဆင်းရန် သစ်သားလှေကားတစ်စင်းပါ ပါရှိနေသေး၏။</p> <p>"မိန်းမရေ"</p> <p>သူဌေးလင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လိုဏ်ခေါင်းထဲအပြေးဆင်းသွားသော်ငြား ကပျာကသီဖြင့် ခြေတစ်ချက်ချော်ကာ လှေကားတလျှောက် ဒလိမ့်ခေါက်ကွေးပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လိန်ရှင်းနန်တို့အဖွဲ့လည်း သူ့နောက်မှ အပြေးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝင်ပေါက်မှမြေပြင်ထိ သိပ်မမြင့်သောကြောင့် ပြုတ်ကျသွားသောသူဌေးလင်လည်း အနာတရတစ်စုံတစ်ရာမရှိ။</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်သည် လှေကားအတိုင်းဆင်းသွားရင်း ပန်ကာဟောင်းတစ်လုံး လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ တဝူးဝူးအသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူဌေးလင်က နံရံပေါ်ကမီးအိမ်လေးကို ထွန်းညှိလိုက်မှသာ လျှို့ဝှက်ခန်း၏ထောင့်နေရာများတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဝါးပန်ကာလေးနှစ်လုံးကိုသူမြင်လိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရေအေးများကို သိုလှောင်ထားပြီး ရေရဟတ်ဖြင့်လည်ပတ်စေကာ ဝါးပန်ကာနှင့်ချိတ်ဆက်ပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် ဖန်တီးတည်ဆောက်ထားပုံပေါ်သည်။</p> <p>သို့သော် လူတိုင်း၏အာရုံမှာတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လဲကျနေသော အမျိုးသမီးထံ၌သာ ရှိကြ၏။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ မေရှင်းအာပင်။</p> <p>မေရှင်းအာသည် အေးစက်‌စက်ကြမ်းပြင်ထက်လှဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ဦးခေါင်းတစ်ခြမ်းမှာတော့ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းပေကျံနေသည်။ ကြမ်းပြင်ထက်တွင်လည်း သွေးစသွေးနများ ပြန့်ကျဲလျက်။</p> <p>အမျိုးသမီးသည် မလှုပ်မယှက်လှဲလျောင်းနေသော်ငြား သူမ၏ရင်အုံမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်လှုပ်ရှားနေသေးရာ အသက်တော့ရှိနေသေးသည်ပင်။</p> <p>မေရှင်းအာသည် လိုဏ်ခေါင်းဝင်ပေါက်မှ တိုက်ရိုက်ခုန်ချခဲ့လိုက်ကာ ကြမ်းပြင်မာမာနှင့် ခေါင်းနှင့်ဝင်တိုက်မိသောကြောင့် ဤသို့သွေးအလူးလူးလဲကျနေရခြင်းဖြစ်မည်ဟု လီနန်ခယ့် ချက်ချင်းကောက်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် ထိုအချိန်က သေရည်သောက်နတ်မိမယ်ပန်းဖြင့် အဆိပ်ခတ်ခံထားရပြန်သေးသောကြောင့် ဒဏ်ရာနှင့်ပေါင်းကာ ပြန်မထနိုင်တော့ခြင်းဖြစ်မည်။</p> <p>"မိန်းမ"</p> <p>သူဌေးကြီးလင်သည် သတိမရတစ်ချက် ရတစ်ချက်ဖြစ်နေသော ဇနီးဖြစ်သူအား ပြေးပွေ့ရင်း ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သတိကောင်းကောင်းမလည်သေးသော်ငြား ခင်ပွန်းဖြစ်သူရောက်လာကြောင်း သတိထားမိဟန်ဖြင့် မေရှင်းအာ၏ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသောနှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာသည်။ စကားတော့ မပြောနိုင်သေးရှာ။</p> <p>မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များသာ စီးကျလာခဲ့၏။</p> <p>မျက်ရည်များ၏ အကြောင်းရင်းခံကား အပြစ်ရှိစိတ်လား နောင်တစိတ်လား ဝေခွဲမရနိုင်။</p> <p>ထို့နောက် မေရှင်းအာကို လိုဏ်ခေါင်းအပြင်သို့ ဝိုင်းဝန်းသယ်ထုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>လီနန်ခယ့် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော အချက်အလက်များကိုအခြေခံပြီး လိန်ရှင်းနန်က တိကျသေချာစွာ ကောက်ချက်ချလာသည်။</p> <p>"မေရှင်းအာက သူ့ကိုယ်သူ ဆေးခတ်ခံလိုက်ရမှန်းသိပြီး အခန်းပြင်ထွက် အကူအညီတောင်းဖို့လုပ်ပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မိစ္ဆာအဘိုးချင်က အခန်းရှေ့ရောက်လာတယ်"</p> <p>"ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိတဲ့ အခြေအနေမှာ မေရှင်းအာက လိုဏ်ခေါင်းထဲဝင်ပုန်းနေဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးခတ်ခံထားရပြီး မူးဝေနေတဲ့အချိန်မှာ လှေကားကိုလည်းကောင်းကောင်းမဆင်းနိုင်တော့တာကြောင့် ချော်ကျပြီး ခေါင်းနဲ့ကြမ်းပြင်ရိုက်မိသွားခဲ့တာဖြစ်မယ်"</p> <p>"မိစ္ဆာကလည်း မေရှင်းအာကိုရှာမရတော့ ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ အခန်းကိုမွှေနှောက်ဖျက်ဆီးတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှ ရှန်းအာတို့လည်း အသံဆူဆူတွေကြားလို့ အခန်းဆီအပြေးသွားခဲ့ကြတာ"</p> <p> </p> <p>လီနန်ခယ့်က တိတ်တဆိတ်သာနားထောင်နေရင်း အိပ်ရာထက် လှဲလျောင်းအနားယူနေသော မိန်းမလှကို ဗလာသက်သက်မျက်လုံးများဖြင့် ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>အစေခံမလေးများ၏ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုများအပြီး မေရှင်းအာ တဖြည်းဖြည်းသတိပြန်ကောင်းလာကာ အနည်းငယ်အားပြန်ပြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ မျက်လုံးအစုံဖွင့်ကာ စကားပြန်ပြောနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p>"သခင်ကြီးရယ်..."</p> <p> </p> <p>သူမအရှေ့တွင်ထိုင်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်များဖြင့် ယုကျုံးမရဖြစ်နေဟန် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုကြည့်ရင်း အမျိုးသမီး၏မျက်လုံးများတွင် အရှက်တရားနှင့် လိပ်ပြာမလုံမှုတို့ ခိုအောင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>သူဌေးကြီးလင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရှိုက်သံနှောလျက်ဆို၏။</p> <p>"အားလုံး ငါ့အပြစ်တွေပါ။ ငါစောစောကတည်းက နားလည်ခဲ့လိုက်သင့်တာ။ ငါအသုံးမကျတာပါ မိန်းမရယ်။ မင်းကိုငါ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့ပါးသူ တစ်ချက်ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သူဌေးကြီး၏ စိတ်မထိန်းနိုင်ဟန်အပြုအမူကြောင့် ရှန်းအာက ရှေ့ကိုအမြန်တိုးကာ ဝင်တားရင်း နှစ်သိမ့်သည်။</p> <p>အခန်းတွင်းရှိလူတိုင်းလည်း သက်ပြင်းသာ တိုးတိုးချမိကြလျက်။</p> <p>လီနန်ခယ့်က သူဌေးကြီးလင်ကို ဘေးခေါ်သွားပေးဖို့ ရှန်းအာအားအချက်ပြလိုက်ပြီး မေရှင်းအာကို တိုက်ရိုက်စကားဆိုသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့စကားမပြောခင် တောင်းဆိုစရာလေးတစ်ခုရှိပါတယ်။ သခင်မကြီး မငြင်းဆိုဖို့မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>"ပြောပါ အရာရှိမင်း"</p> <p>မေရှင်းအာက အားနည်းဖျော့တော့စွာ ပြန်ဖြေလာပေသည့် မျက်လုံးများကိုတော့ တခြားတစ်နေရာသို့ ရှောင်လွှဲထားခဲ့သည်။</p> <p>လီနန်ခယ့်က ဆိုသည်။</p> <p>"သခင်မကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး အဝတ်တွေချွတ်ပြလို့ရနိုင်မလား"</p> <p>ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် ခုတင်ပေါ်မှမိန်းမလှ မလှုပ်မယှက်တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>မျက်ရည်များကို အနိုင်နိုင်သုတ်နေရှာသော သူဌေးကြီးလင်လည်း တောင့်ခဲငြိမ်သက်သွားပြီးမှ ဒေါသဖြင့် မျက်နှာတပြင်လုံးနီရဲကာ အော်ဟစ်တော့မည်ပြုသည်။ သို့သော် လိန်ရှင်းနန်က သူ့ကိုခပ်တည်တည်စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် စကားလုံးများကထွက်မလာ။</p> <p>လီနန်ခယ့်က မသိမသာပြုံးသည်။</p> <p>"ချွတ်လိုက်ပါ သခင်မကြီး။ သခင်မကြီးလည်း သမီးဖြစ်သူ အန္တရာယ်တစ်ခုခုဖြစ်မှာ မလိုချင်ဘူးမဟုတ်လား"</p> <p>မေရှင်းအာ၏ ဖြူဖျော့နူးညံ့သောမျက်နှာထက် ခပ်ရဲရဲအသွေးအရောင်လွှမ်းကာ လက်‌ချောင်းများက အဝတ်အစားတို့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ဆွဲစေ့ထားသည်။ အရှေ့မှ ထိုလူငယ်က စိတ်မရှည်စွာ သူမအဝတ်များကို ဆုတ်ဖြဲလွှင့်ပစ်တော့မည်အား စိုးထိတ်ဟန်ဖြင့်။</p> <p>"သခင်မကြီး ချွတ်မပြနိုင်ဘူးဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော့်မေးခွန်းလေးတစ်ခုကိုသာ ပြန်ဖြေပေးပါ"</p> <p>လီနန်ခယ့်က ပန်းချီပုံတူတစ်ခုကိုဆွဲထုတ်ကာ ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီလိုမွေးရာပါအမှတ်အသားတစ်ခု ရှိပါသလား"</p> <p>မေရှင်းအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆတ်ခနဲတောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>လွန်စွာရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပါသော ထိုပုံတူပန်းချီသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲ ထုတ်ချင်းပေါက်စိုက်ဝင်သွားသော ဓားထက်ထက်တစ်စင်းအလား။</p> <p>"သခင်မကြီးလည်း ထက်မြက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒီမေးခွန်းကို ဘယ်လိုဖြေရမယ်ဆိုတာ နားလည်ရဲ့မဟုတ်လား"</p> <p>လီနန်ခယ့်က ထိုသို့ပြောပြီး ပုံတူပန်းချီကို အမျိုးသမီးထံပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မေရှင်းအာမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဆွံ့အငေးကြောင်နေခဲ့၏။ အခန်းထဲရှိလူများ၏မျက်နှာကို တစ်ယောက်ချင်းစီလိုက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တစ်ခဏမျှ ငေးမောနေမိခဲ့သည်။ ထို့နောက် လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကိုမှေးမှိတ်ကာ ခပ်တိုးတိုးဝန်ခံသည်။</p> <p>"ရှိပါတယ်"</p> <p>"ဒါဆို ဟယ့်ချင်းယွီနဲ့ တစ်ချိန်ကချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့တဲ့အမျိုးသမီးက သခင်မကြီးဟုတ်ပါသလား"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>"လင်ကျောက်ယွဲ့က သခင်မကြီးနဲ့ အဲ့ဒီလူရဲ့သမီး ဟုတ်ပါသလား"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p>ထိုမေးခွန်းကိုတော့ အမျိုးသမီးက စကားမပြန်ဘဲ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်သည်အထိ အားကုန်ဖိကိုက်ထားပြီးမှ စကားလုံးတစ်လုံးကို လည်ချောင်းထဲမှ မရမကညှစ်ထုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p>ဘုန်း</p> <p>အခန်းထဲရှိ ယောက်ျားတစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့က သူ့မျက်နှာထက် အပြည့်နေရာယူလျက်။</p> <p>ထိုယောက်ျားသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သူဌေးကြီးလင်သာ။</p> <p>လီနန်ခယ့်က လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"အရမ်းကောင်းတယ်။ အခု အမှန်တရားတစ်ခုလုံး ချပြပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ချောချောမွေ့မွေ့ စကားပြောလို့ရပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save