Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၅၁</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်ပိုင်းလူသူဆိတ်သုဉ်းရာမြို့တော်မှ ထွက်ခွာခြင်းမှာ မငြိမ်းချမ်းနိုင်ပေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>လုရီဖျင်သည် လုံချင်းနှင့် လူရှစ်ယောက်လုံး၏  မဟာတာအိုအသီးအပွင့်များကို သန့်စင်ပြီးနောက် ချမ်းဒဲ့လူ နှင့် ချောင်းနင်တို့၏ အသီးများကို ဆက်လက်မသန့်စင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသော ချမ်းဒဲ့လူနှင့် ချောင်းနင်တို့၏ တာအိုအသီးများသည် သူ့အတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်သည် လုံချင်းနှင့် အခြားသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကို ထုတ်ယူ၍ စတင်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>ယခင်က ကျန့်မုသစ်ပင်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အချို့၏ စွမ်းအင်များကို ဝါးမြိုခဲ့သော်လည်း လုံချင်းကိုမူ သတ်ဖြတ်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>လုံချင်းနှင့် အခြားသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရှစ်ဦးမြောက်လူသည် ချင်းလုံပင်လယ် ဖြစ်ရပ်ကို မသိရှိကြောင်း လုရီဖျင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် လုံချင်းအပါအဝင် ရှစ်ဦးလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အစီအရင်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ စကြဝဠာ၏ အစွန်အဖျားဒေသသို့ ဆက်လက်ဦးတည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် လုရီဖျင်သည် ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်းမှာပင် မသေဆံုးနိုင်‌ေသာ ကောင်းကင်သစ်သားအတတ်ပညာကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညနေစောင်းချိန်များတွင် ခရီးတစ်ထောက်ရပ်နားကာ နေမင်းဟိဗစ်စကပ်ပင်ကို အသုံးပြု၍ အသားကင်ခြင်းနှင့် သေရည်သောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တတ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိဘဲ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မြို့တော်ကြီးတစ်ခုသည် လုရီဖျင်၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုမြို့သည် စကြဝဠာ၏ အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိသော တောင်ပိုင်းလူသူဆိတ်သုဉ်းရာမြို့တော် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စကြဝဠာ၏ နယ်ခြားဒေသတွင် အဓိကမြို့ကြီးလေးမြို့ရှိပြီး တောင်၊ မြောက်၊ အရှေ့၊ အနောက် ဟု ခွဲခြားထားသည်။ မြို့တစ်မြို့စီတွင် လူသားစစ်သည် ကုဋေပေါင်းများစွာက စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ ထိုမြို့ကြီးလေးမြို့ကြောင့်ပင် မိစ္ဆာများနှင့် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများသည် လူသားတို့နယ်မြေအတွင်းသို့ အလွယ်တကူ ကျူးကျော်မဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းလူသူဆိတ်သုဉ်းရာမြို့တော်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ မြို့တစ်မြို့တည်းကပင် နတ်ဘုံရှိ တိုက်ကြီးပေါင်းသောင်းချီလောက်ထိ ကျယ်ဝန်းသည်။ ၎င်းသည် စကြဝဠာ၏ နယ်စပ်နှင့် နီးကပ်နေသော်လည်း အမည်နာမနှင့်မလိုက်အောင်ပင် လူသူဆိတ်သုဉ်းခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ပင် စည်ကားလှသည်။ မြို့တွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အိမ်ဂေဟာများနှင့် ဆိုင်ခန်းများရှိနေပြီး ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ကျွမ်းကျင်သူများ အဆက်မပြတ် သွားလာဝင်ထွက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကုန်သည်အဖွဲ့များစွာလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>တောင်ပိုင်းလူသူဆိတ်သုဉ်းရာမြို့တော်ကို ကျော်လွန်သွားလျှင် စကြဝဠာ၏ နယ်ခြားဒေသသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထိုနယ်ခြားဒေသတွင် ရှားပါးလှသော ကမ္ဘာဦးအစ ချောင်းဆေးသစ်ဥသစ်ဖုများနှင့် ဟုန့်မုန် ဆေးသစ်ဥသစ်ဖုများ ရှိနေနိုင်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကမ္ဘာဦးကာလ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာတည်စကာလမှ သက်ရှိများစွာ ရှိနေသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များနှင့် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ကုန်သည်အဖွဲ့အမြောက်အမြားသည် ထိုမြို့တော်သို့ လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောကာ မြို့တော်ထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။</p> <p>လူသားနယ်မြေဘက်မှ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူများကို တပ်က စစ်ဆေးမှု သိပ်မရှိသော်လည်း စကြဝဠာနယ်ခြားဒေသဘက်မှ ပြန်လာသူများကိုမူ အလွန်ပင် တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်နှင့်မြေကမ္ဘာ ရွှမ်ဟွမ်းကျောက်မျက်တာဝါကတကယ်ပဲ ပေါ်လာတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် အတုမဟုတ်ဘူး၊တချို့လူတွေ သူတို့မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာ။ အဲဒီတာဝါသာမဟုတ်ရင် ဒီလောက်အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ ရွှမ်ဟွမ်း စွမ်းအင်တွေ ဘယ်လိုထွက်လာပါ့မလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါလည်း သေချာလှတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ကမ္ဘာဦးသစ်ပင်ကလည်း ရွှမ်ဟွမ်းစွမ်းအင်တွေကို ထုတ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်”</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင် မြို့‌ေတာ်ထဲသို့ ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုတာဝါနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွမ်းကျင်သူများ ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ကောင်းကင်နှင့်မြေကမ္ဘာရဲ့ ရွှမ်ဟွမ်းကျောက်မျက်တာဝါ ဟုတ်လား” လုရီဖျင် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတာဝါသည် စကြဝဠာ၏ ချောင်း ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ခိုင်ခံ့ပြီး ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားမှာ ချောင်းခေါင်းလောင်းနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ချောင်းခေါင်းလောင်းသည် စကြဝဠာတွင် နံပါတ်တစ် ကာကွယ်ရေးရတနာဟု ဆိုကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ထိုတာဝါကိုသာ နံပါတ်တစ်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကပင် တာဝါ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား မည်မျှကြီးမားကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ၎င်းတာဝါ၏ အတွင်းပိုင်း၌ အလွှာကိုးလွှာပါဝင်သော ဟင်းလင်းပြင်ရှိပြီး အားကောင်းသော ရန်သူများကိုပင် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင်သူအချို့၏ ပြောစကားများအရ ထိုတာဝါသည် ခေတ္တမျှသာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း လုရီဖျင် သိလိုက်ရသည်။မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ ကျွမ်းကျင်သူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်အတွင်း၌ ချောင်းဘုရင် လုံချိန် ၏ အကြီးဆုံးတပည့် ချန်လင်းချောင်း ဒုတိယတပည့် လုကျန်း နှင့် တတိယတပည့် တုလီ တို့သည်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကမ္ဘာ ရွှမ်ဟွမ်ကျောက်မျက်တာဝါ ပေါ်ထွန်းလာသည့် သတင်းကို ကြားသိရသဖြင့် တောင်ပိုင်းလူသူဆိတ်သုဉ်းရာမြို့တော်သို့ အလျင်အမြဲ ဦးတည်လာနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“စတုတ္ထမြောက် ညီလေးနဲ့ အခုထိ အဆက်အသွယ် မရသေးဘူးလား”</p> <p>ချန်လင်းချောင်းသည် ဒုတိယတပည့် လုကျန်းကို မေးလိုက်သည်။ သူဆိုလိုသည်မှာ လုံချင်း ကို ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုကျန်းက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်  “သူဘာမှ ပြန်မပြောသေးဘူး အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်တော့ စတုတ္ထညီလေးနဲ့အတူပါသွားတဲ့ သူတော်စင် ဧကရာဇ် ၅ ပါး၊ ပြီးတော့ ချမ်းဒဲ့လူ နဲ့ ချောင်းနင်တို့လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဂူသင်္ကန်းကျောင်းကနေ ထွက်သွားကြတာ၊ အဲ့နောက်ပိုင်းတည်းက ပျောက်ချက်သားကောင်းနေတာပဲ။ သူတို့ ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာလည်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး”</p> <p> </p> <p>ချန်လင်းချောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ညီဖြစ်သူအပါအဝင် ရှစ်ဦးလုံး ရက်ပေါင်းများစွာ တပြိုင်တည်း ပျောက်ကွယ်နေခြင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... စတုတ္ထညီလေး ပျောက်ဆုံးနေတာကို ဆရာ့ဆီ သတင်းပို့သင့်ပြီလို့ ထင်တယ်”</p> <p>ဒုလီက ဝင်ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏အမြင်အရ ပျောက်ဆုံးနေသော လုံချင်းအပါအဝင် ရှစ်ဦးလုံးမှာ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများနေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ယခုမျှနှစ်ကြာသည်အထိ သတင်းအစအန မရဘဲ‌ေပျာက်နေမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ချန်လင်းချောင်းသည် ဒုလီ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ညီလေးကို တိုက်ခိုက်ဝံ့မည့်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူမှ သတ္တိကောင်းပြီး ၎င်းတို့၏ စတုတ္ထမြောက်ညီလေးကို ရန်ပြုဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ် သို့မဟုတ် လူရိုင်းမျိုးနွယ်များမှလူများလားဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာက အခု ကံကောင်းခြင်းကျောက်စိမ်းပြားကို သန့်စင်ဖို့ တရားထိုင်နေတာ။ ချောင်းနယ်မြေရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ မပတ်သက်ရင် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ မှာထားတယ်” ချန်လင်းချောင်းက စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီး ပြောလိုက်သည်  “စတုတ္ထညီလေး ကိစ္စကိုတော့ ငါတို့သုံးယောက် အရင်စုံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ တကယ်လို့ ဘာမှ ရှာမတွေ့တော့မှပဲ ဆရာ့ကို သတင်းပို့ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>လုကျန်းနှင့် ဒုလီတို့ကလည်း သဘောတူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် ၎င်းတို့သုံးဦးသည် လက်အောက်မှ ကျွမ်းကျင်သူများကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ပိုင်းလူသူဆိတ်သုဉ်းရာမြို့တော်သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက်မှာ ကျောက်မျက်တာဝါနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် ၎င်းတို့သုံးဦးလုံးသည် အားကောင်းသော သူတော်စင်ဧကရာဇ်များကို ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ တစ်ဦးလျှင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ၅ ပါးစီဖြင့် စုစုပေါင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ် ၁၅ ပါး ပါဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စကြဝဠာ၏ တောရိုင်းဒေသ တစ်နေရာရှိ မိစ္ဆာနန်းတော် အတွင်း၌ လူတစ်ယောက်သည် မိစ္ဆာဘိုးဘေး လော့ဟူ ထံသို့ လုရီဖျင်ကို တောင်ပိုင်းမြို့တော်တွင် တွေ့ရှိကြောင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုရီဖျင်သည် လုဖေးလင်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝိညာဉ်ဆွဲထုတ်ခြင်းဆူးချွန် ကို လုယူသွားခဲ့သဖြင့် မိစ္ဆာဘိုးဘေး လော့ဟူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်များကတည်းက လုရီဖျင်၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး... သူက တောင်ပိုင်းမြို့တော်ကို ရောက်နေတာလား” မိစ္ဆာဘိုးဘေး လော့ဟူက အံ့ဩသွားကာ “ ကောင်းကင်နှင့်မြေကမ္ဘာ ရွှမ်ဟွမ်ကျောက်မျက်တာဝါ ကြောင့် ရောက်နေတာများလား” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ဟူ၏ လက်အောက်ခံ သူတော်စင်ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်သူ ရင်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်  “ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်တွေကို သတ်တဲ့သူက တောင်ပိုင်းမြို့တော်ကို လာရဲသေးတယ်ပေါ့။ ဒါက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာပဲမလား”</p> <p> </p> <p>လုဖေးလင်မှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အစေခံခွေးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသော ခွေးဖြစ်နေသည့်အတွက် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အနေဖြင့် ထိုကိစ္စကို မေ့ပျောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်ဆွဲထုတ်ခြင်းဆူးချွန်လက်နက်မှာလည်း လုရီဖျင်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>လော့ဟူသည် ရင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် “တောင်ပိုင်းလူသူဆိတ်သုဉ်းရာမြို့တော်ကိုသွားပြီး လုရီဖျင်ကို ငါ့ဆီခေါ်လာခဲ့။ ပြီးတာ့မှတ်ထား... သူ့ကို အရှင်ခေါ်လာခဲ့ကြ”</p> <p> </p> <p>ရင်ဖုန်းက ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်  “စိတ်ချပါ အရှင်မိစ္ဆာဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော်သေချာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါ့မယ်။ လုရီဖျင်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ သေချင်တယ်ဆိုရင်တောင် သေခွင့်မ‌ေပးဘဲ ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်” ရင်ဖုန်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ၁.၁ ဘီလီယံ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနှင့် ညီမျှသော ထိပ်တန်းအဆင့် သူတော်စင်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ရင်ဖုန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်ပိုင်းမြို့တော်သို့ အပြင်းခရီးနှင်သွားတော့သည်။</p> <p>တောင်ပိုင်းမြို့တော်အတွင်းရှိ လုရိီဖျင်သည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်အရ မြို့တော်ရှိ ဝမ်လုံအရက်ဆိုင်  သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လုံအရက်ဆိုင်သည် တောင်ပိုင်းမြို့တော်တွင် အလွန်အရေးပါသော ဆိုင်ခွဲတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ လုရီဖျင်သည် လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ဝမ်လုံမြတ်စွာအရက် သေရည်အိုးပေါင်း တစ်သောင်းကို မှာယူလိုက်ရာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝလင်အောင် သောက်စားပြီးနောက် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ တားဆီးသူမှာ ဝမ်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ ဝမ်ဟောင်ကျဲ့ နှင့် သူ၏ နောက်လိုက် ကျွမ်းကျင်သူများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက် ရွှမ်ဟွမ်းကျောက်မျက်တာဝါ ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် ဝမ်ဟောင်ကျဲ့သည်လည်း သူ၏မိသားစုမှ ကျွမ်းကျင်သူအမြောက်အမြားကို ဦးဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ လုရီဖျင်... ငါတို့ ထပ်တွေ့ကြတာ တိုက်ဆိုင်လှချည်လား” ဝမ်ဟောင်ကျဲ့က လုရီဖျင်ကို တားဆီးကာ ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည် “မိတ်ဆွေက တကယ်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝတာပဲ။ ဝမ်လုံမြတ်စွာအရက်သေရည် အိုးတစ်သောင်းကို တစ်ခါတည်း ဝယ်နိုင်တယ်ဆိုတော့... ကျွန်တော်တို့တောင် တစ်အိုးသောက်ဖို့ အသေအချာ စဉ်းစားနေရတာ”</p> <p>ဝမ်ဟောင်ကျဲ့က လုရီဖျင်အား ချမ်းသာသည်ဟု ပြော‌ေနခြင်းမှာ လုရီဖျင်၏ လက်ထဲတွင် ဟုန့်မုန်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား ရှိနေသည်ဟု သွယ်ဝိုက်၍ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စရှိလို့လား” လုရီဖျင်သည် တစ်ဖက်လူကို အေးစက်သော လေသံဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဝမ်ဟောင်ကျဲ့က ရယ်မောကာ ပြန်ပြောသည်  “တွေ့တုန်းခဏ နှုတ်ဆက်တာပါ” ထို့နောက် သူသည် ဝမ်မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် သူက ရပ်တန့်ကာ လှည့်ပြောလိုက်သည်  “မိတ်ဆွေ လုရီဖျင်က ရွှမ်ဟွမ်းကျောက်မျက်တာဝါ အတွက် လာတာလား၊ ဒါဆိုရင်တော့ သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဒီတောင်ပိုင်းလူသူဆိတ်သုဉ်းရာမြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာရတာ သိပ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းလှမယ် မထင်ဘူး”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save