Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၂ )</h2> <h2 style="text-align: center;">နင်တို့နှစ်ယောက် သရဲပူးနေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"မရီး... ရှောင်ဟွေးနဲ့ ကျွန်တော် မရီးကို တောင်းပန်ဖို့ လာတာပါ"</p> <p>​သစ်သီးတချို့ဆွဲပြီး အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်းပဲ ဆောင်ယုက အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်စကားဆိုရင်း ရိုရိုသေသေ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကိုလည်း ထုန်ယောင်ကို တောင်းပန်ဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထုန်ယောင်ကိုတောင် မကြည့်ရဲဘဲ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ စကားစပြောတယ်။</p> <p>​"မရီး... အဲဒီနေ့က သမီး မှားသွားတယ်။ မရီးကို အော်မပြောသင့်ဘူး။ မရီး သမီးကို ရိုက်တာ မှန်ပါတယ်။ ဆက်ပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ အဲဒီနေ့က ရိုက်လိုက်ရတာ အားမရသေးဘူးဆိုရင် ထပ်ရိုက်ပါ၊ သမီး လုံးဝ ပြန်မလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ မရီးက သမီးအပေါ် ဒီလောက်ကောင်းတာကို သမီးက ကျေးဇူးမသိတတ်ခဲ့တာပါ။ သမီးက ကျေးဇူးကန်းခဲ့တယ် ဆိုတာကို အခု သမီး သိပါပြီ"</p> <p>​အဲဒီနောက် ဆောင်ယုကလည်း သူ့ဘက်ကနေ အမြန် ဝင်တောင်းပန်တယ်။ "မရီး... သူ့အစား ကျွန်တော့်ကိုသာ ရိုက်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က အသားမာတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်။ မရီး စိတ်ပြေသွားမယ်ဆိုရင် ရိုက်ချင်တဲ့ အချိန်တိုင်းသာ ရိုက်လိုက်ပါ"</p> <p>​သူတို့ရဲ့ နှိမ့်ချနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ထုန်ယောင်က သူတို့လုပ်ရပ်တွေကို တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ "နင်တို့နှစ်ယောက် သရဲများ ပူးနေတာလား"</p> <p>​မနေ့ကမှ ဒေါသတကြီးနဲ့ မာနထောင်လွှားနေပြီး သူများအကူအညီနဲ့ လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာလေ။ အခုကျမှ ရုတ်တရက် အသိတရားတွေ ဝင်လာပြီး လာတောင်းပန်နေတာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ဘယ်သူမဆို ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်မှာပဲ။</p> <p>​နေမင်းကြီး အနောက်ဘက်ကနေ ထွက်လာသလိုမျိုးပဲ။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းကများ သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်တာလားမသိဘူး။</p> <p>​အဲဒီလို အမေးခံရတော့ ဆောင်ယုက နေရခက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ အတင်းပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။ "မရီးကလည်း နောက်နေပြန်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ သရဲပူးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မနေ့က ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရပ်က လွန်သွားတယ်လို့ ခံစားရလို့ လာတောင်းပန်တာပါ။ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆင်ခြင်မိပြီး ကျွန်တော်တို့ အမှားတွေကို တကယ် သဘောပေါက်သွားလို့ပါ"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးကလည်း ဖြည့်ပြောတယ်။ "မရီး... သမီး တကယ် မှားသွားမှန်း သိပါပြီ။ အရင်က အရာအားလုံးက သမီးအမှားတွေချည်းပါပဲ။ လူကြီးတစ်ယောက်လို သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး အရေးမယူဘဲ နေပေးလို့ မရဘူးလားဟင်။ တို့အမေလည်း လီစီးတီးကို ပြန်သွားပြီ။ မရီးနဲ့ အစ်ကိုကြီးကပါ သမီးကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲဆိုရင် သမီးမှာ တကယ်ကို အားကိုးစရာ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>​သူ့စကားထဲက အဓိက ဆိုလိုရင်းကို ကြားလိုက်ရတော့ ထုန်ယောင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အမေ ဘယ်တုန်းက လီစီးတီး ပြန်သွားတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒီမနက်တင်" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြန်ဖြေတယ်။ "မနေ့ညက အမေ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီးတော့ ငိုယိုပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ လက်မှတ် ဖြတ်လိုက်တာပဲ"</p> <p>​အစကတော့ ထုန်ယောင်က သူ့အမေကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ကွာရှင်းချင်နေတယ် ဆိုတာကို ဦးလေးလေးဆီကနေ သူ သိလိုက်ရတယ်။ ဦးလေးလေးက မိန်းမဖြစ်သူကို အရင်ချော့ချင်နေတော့ သူနဲ့ ဆောင်ယုကို အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်တာ။</p> <p>​ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ကိစ္စက အသာထားဦး၊ ကျိုတိုမှာ ဆက်နေခွင့် ရတာကိုက ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ ဒီနေ့ပဲ ဦးလေးလေးက ဆေးရုံနဲ့နီးတဲ့ အိမ်တစ်လုံး သူ့အတွက် ရှာပေးခဲ့တယ်။ လောလောဆယ် သူနဲ့ ဆောင်ယုကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရတော့လို့၊ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိရင် အစ်ကိုကြီးဆီ အကူအညီ တောင်းဖို့ကိုလည်း သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောသွားသေးတယ်။</p> <p>​ဦးလေးလေးက သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတာ ဆစ်ရှောင်ဟွေး သိတယ်။ ခဏတာပါလို့ သူပြောခဲ့ပေမယ့် ဘယ်တော့မှ သူ့ကို ပြန်ဂရုစိုက်လာမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်သက်လုံး ပြန်ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား ဆိုတာကို သူ သေချာ မသိဘူးလေ။</p> <p>​ဦးလေးလေး ရှာပေးတဲ့ ဆောင်ယုအတွက် အလုပ်ကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး။ သံမဏိစက်ရုံက အလုပ်တစ်ခုပဲ။ မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်အထိ မနားတမ်း လုပ်ရပေမယ့် ပိုက်ဆံလည်း သိပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆောင်ယုက အဲဒီလို အလုပ်မျိုး မလုပ်ချင်သလို၊ သူကလည်း ပေးမလုပ်ချင်ဘူး။ အဲဒီအလုပ်က အနာဂတ် မရှိဘူးလို့ ခံစားရပြီး၊ သူများတွေကို ပြောပြဖို့လည်း ရှက်စရာကောင်းတယ်လေ။</p> <p>​သေချာ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်၊ မာနကို မြိုသိပ်ပြီး ထုန်ယောင်ရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အလုပ်တစ်ခု တောင်းဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။</p> <p>​"သူ ပြန်သွားပြီလား" ထုန်ယောင်က ဒါကို ထူးဆန်းနေတယ်။ မနေ့ညက ဆစ်ချန်က လင်းဖန်ရင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတုန်းက သူက ငြင်းခဲ့တာလေ။ ဘာလို့ တစ်ညတည်းနဲ့ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ။</p> <p>​"အန်တီလေးက ဦးလေးလေးကို ကွာရှင်းချင်နေတာ။ အန်တီလေးကို ချော့ဖို့အတွက် ဦးလေးလေးက အမေ့ကို အိမ်ပြန်ဖို့ လက်မှတ် ဝယ်ပေးလိုက်တာ။ ပြီးတော့ သမီးတို့ကိုလည်း ပြောင်းခိုင်းပြီး ဆောင်ယုအတွက် အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးခဲ့တယ်" ထုန်ယောင်ကို အလိုလိုက်ဖို့အတွက် ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဘာမှ မဖုံးကွယ်ထားဘဲ အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်တယ်။</p> <p>​"..."</p> <p>​ထုန်ယောင် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူနဲ့ ပြန်အဆင်ပြေချင်နေကြတာ မဆန်းပါဘူး။ သူတို့ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတာကိုး။</p> <p>​"မရီး... သမီး တကယ် မှားသွားမှန်း သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက အရှက်မရှိဘဲ ထုန်ယောင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်နေပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာက ထုန်ယောင်က ဆစ်ဝေမင်း မဟုတ်ဘူးလေ။ သူက အဲဒီအကွက်ထဲ မဝင်ဘဲ လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ဆစ်ချန်ဆီ လွှဲချလိုက်တယ်။</p> <p>​"ငါ့ဆီလာပြီး ဒီလိုတွေ လာမလုပ်နဲ့။ ငါက အငြိုးကြီးတယ်။ နင့်အစ်ကိုကိုပဲ သွားချော့တာ ပိုကောင်းမယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက်က မောင်နှမတွေဆိုတော့ သူနဲ့ ပြန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်ရတာ ပိုလွယ်လောက်ပါတယ်"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်တယ်။ "မရီး... အစ်ကိုကြီးက မရီးစကား နားထောင်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိတာပဲဟာ။ မရီးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျကတည်းက အိမ်မှာ မရီးကပဲ အမြဲတမ်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချနေတာလေ"</p> <p>​ထုန်ယောင် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။ "အဲဒါကို နင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာပဲ"</p> <p>​"မရီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်။ သမီး တကယ် မှားသွားမှန်း သိပါပြီ။ ဒါမှမဟုတ် အခု သမီးကို ထပ်ရိုက်လိုက်ပါ" ထုန်ယောင် နည်းနည်း ပျော့သွားတာကို မြင်တော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ထုန်ယောင်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် မျက်နှာကို ပြန်ရိုက်နေတယ်။ ဒီနေ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထုန်ယောင်နဲ့ ပြန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်မယ်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် စိတ်ရှုပ်လာပြီမို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သတိပေးလိုက်တယ်။ "ပြဿနာ လာမရှာနဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် ထွက်သွား"</p> <p>​ဒါကို မြင်တော့ ဆောင်ယုက ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ဘေးကို အမြန်ဆွဲဖယ်လိုက်တယ်။ "မရီး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဗျာ။ ရှောင်ဟွေးက မရီး သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ တကယ် လိုချင်နေလို့ပါ"</p> <p>​ထုန်ယောင် သူတို့ကို နှင်ထုတ်မှာ စိုးရိမ်လို့ သူက စကားလမ်းကြောင်း အမြန်လွှဲလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး အလုပ်ဆင်းတော့မယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေလိုက်မယ်လေ"</p> <p>​စားပွဲပေါ်မှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ညစာကို မြင်တော့ ဆောင်ယု ဗိုက်ဆာလာတယ်။ သူနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးတို့ ညစာ မစားရသေးဘူးလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဂရုမစိုက်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "နင်တို့ သဘောပဲလေ"</p> <p>​သူက အရူးမှ မဟုတ်တာ။ ဆစ်ရှောင်ဟွေး သူ့ကို လာတောင်းပန်နေတာက တစ်ခုခု အကူအညီ တောင်းစရာ ရှိနေလို့ဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို မြင်ရတာ ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းပြီး၊ သူ့ကိစ္စတွေကို နည်းနည်းလေးမှ သူ ဝင်မပါချင်ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ကပ်ခွာပလာစတာ တစ်ခုလိုပဲ။ တစ်ခါ ကပ်သွားပြီဆိုရင် ပြန်ခွာထုတ်ဖို့ တော်တော် ခက်တာ။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့က ဧည့်ခန်းထဲမှာ မိနစ်နှစ်ဆယ်နီးပါးလောက် တိတ်တိတ်လေး ထိုင်နေရင်း ထုန်ယောင် အိမ်ထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ကြည့်နေကြတယ်။ တစ်ခါတလေ ပစ္စည်းတွေ ရှင်းလင်းနေပြီး၊ တစ်ခါတလေ အဝတ်တွေ ခေါက်နေကာ သူ လုံးဝကို အနားမနေဘူး။</p> <p>​ပျင်းလာတာနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့က သူတို့ ယူလာတဲ့ စပျစ်သီးတွေကိုပဲ အကုန် စားပစ်လိုက်ကြတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် အခန်းထဲ ရောက်နေတုန်း စားပွဲပေါ်က အစားအသောက် တချို့ကို ခိုးစားမလားလို့ သူ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ဆစ်ချန် ပြန်ရောက်လာတယ်။</p> <p>​အချိန်အခါ မဟုတ် ပြန်လာတဲ့ ဆစ်ချန်ကို စိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ဆဲနေပေမယ့်၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ချစ်ချစ်ခင်ခင်နဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယု ရောက်နေတာကို မြင်တော့ ဆစ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အေးစက်စက် မေးလိုက်တယ်။ "နင်တို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲ"</p> <p>​"အစ်ကိုကြီး..." ဆောင်ယုက နေရခက်စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ဖို့ လာတာပါ"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နစ်နာသူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "အစ်ကိုကြီး... သမီး မှားမှန်း သိပါပြီ။ အဲဒီတုန်းက မရီးကို အော်မပြောခဲ့သင့်ဘူး။ သမီး မရီးကို တောင်းပန်ပြီးသွားပါပြီ။ အစ်ကိုကြီး စိတ်မပြေသေးဘူးဆိုရင် သမီးကို ရိုက်လို့ ရပါတယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြန်ပြောတယ်။ "တောင်းပန်ပြီးပြီဆိုရင် ဘာလို့ မထွက်သွားသေးတာလဲ"</p> <p>​ဆောင်ယု - "..." သူတို့ ယောက်ဖက တကယ်ကို သွေးအေးလွန်းတယ်။ အရင်တုန်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေး ပြောပြခဲ့တဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝကို မတူဘူး။</p> <p>​ကျိုတိုကို မလာခင်တုန်းက ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဆစ်ချန်က စကားနည်းပေမယ့် သူ့ကို အရမ်း အလိုလိုက်တယ်တဲ့လေ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုတိုကို ရောက်လာကတည်းက ဆစ်ချန်ဆီကနေ ဆစ်ရှောင်ဟွေးအပေါ် မောင်နှမ သံယောဇဉ် ပြသတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုတောင် သူ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။</p> <p>​သူက ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ လုံးဝကို ပတ်သက်ချင်ပုံ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကာလအတွင်းမှာ ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ ဆစ်ချန် အခုလို ပြုမူနေတာက နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်လေလို့ ဆောင်ယု ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်က စကားအနည်းငယ်နဲ့ သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိမ့်မယ်လို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ဝန်ခံလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး... အန်တီလေးကို ချော့ဖို့အတွက် ဦးလေးလေးက လောလောဆယ် သမီးတို့ကို ဆက်မကြည့်ပေးနိုင်တော့ဘူးတဲ့။ အခု သမီးတို့က အိမ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားပြီ။ အဲဒါကြောင့် မရီးရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ သမီးတို့ကို အလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးဖို့ မရီးကို ကူပြောပေးပါလို့ လာတောင်းဆိုတာပါ"</p> <p>​ဆောင်ယုကလည်း သူ့ဘက်ကနေ အမြန် ဖြည့်စွက် တောင်းဆိုတယ်။ "အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ချလို့ ရပါတယ်။ ရှောင်ဟွေးနဲ့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပါ့မယ်၊ လုံးဝ မပျင်းပါဘူး"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၂ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save