Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၃ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ချစ်လှသော်လည်း ကယ်မရ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​နောက်ဘက်အခန်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ထုန်ယောင်က သူတို့လင်မယားပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ကြားသွားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ "နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လူပြည့်နေပြီ၊ အကူအညီ မလိုတော့ဘူး"</p> <p>​"မရီးဆိုင်မှာ လူလေးယောက်တောင် ရှိတာကို၊ နှစ်ယောက်လောက် ဖြုတ်ပစ်လိုက်လို့ ရတာပဲလေ" ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ပြောတယ်။ "ကူဟုန်ဝေကိုတော့ မဖြုတ်နဲ့၊ သူက တို့ရွာကပဲ။ ကျန်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုဖြစ်ဖြစ် ဖြုတ်ချင် ဖြုတ်ပစ်လိုက်လေ။ သမီးနဲ့ ဆောင်ယုက သူစိမ်းတွေထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ၊ တို့တွေက မိသားစုတွေလေ။ ကိုယ့်လူတွေအတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးတာကမှ အမှန်ပဲပေါ့။ ဒါကို 'ဆွေမျိုးကောင်းစားရေး' လို့ ခေါ်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p>​ဘယ်သူတွေကို ဖြုတ်ပစ်ဖြုတ်ပစ် သူက အဲဒီလူတွေကို သိတာမှ မဟုတ်တာ၊ သူ့အတွက်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး။</p> <p>​ဆောင်ယု မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ သူ နည်းနည်း စိတ်ဆိုးသွားပုံရပေမယ့် အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးရှေ့မှာတော့ ဘာမှ ဝင်မပြောရဲဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး "နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ငါ မငှားနိုင်ပါဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူတို့ကို ဆိုင်မှာ အလုပ်ပေးလုပ်တာက ပြဿနာရှာဖို့ သက်သက်ပဲလေ။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ချက်ချင်း ပြာယာခတ်သွားတယ်။ "ဘယ်လိုလုပ် မငှားနိုင်ရမှာလဲ" သူက ဆက်ပြောတယ်။ "တခြားလူတွေကို ပေးသလောက်ပဲ သမီးတို့ကို ပေးလေ။ အဲဒါမှ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း စားစရိတ် နေစရိတ် ငြိမ်းနဲ့ လစာကို နည်းနည်းလျှော့ပေးလို့ ရတာပဲကို"</p> <p>​နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ သိပ်လွယ်တာပဲ။ သူက ဆိုင်ရှင်ပါလို့တောင် ကြွားလို့ရသေးတယ်။ စက်ရုံမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ရတာက ဘာအနာဂတ် ရှိလို့လဲ။ တစ်နေကုန် ပေကျံနေပြီး ဆယ်နှစ်လောက် လုပ်ရင်တောင် သာမန် အလုပ်သမား ဘဝကနေ တက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က အလျှော့မပေးဘူး။ "စားစရိတ် နေစရိတ်ငြိမ်းလည်း မရှိဘူး၊ အလုပ်လည်း မရှိဘူး။ ဒီအတွေးကို စောစောစီးစီး လက်လျှော့လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က လုံးဝ စိတ်မပြောင်းတာကို မြင်တော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ဆစ်ချန်ဘက် လှည့်ပြီး တောင်းပန်တသနဲ့ ပြောတယ်။ "အစ်ကိုကြီး... သမီးနဲ့ ဆောင်ယု လမ်းဘေးရောက်သွားမှာကို ဒီတိုင်း ရပ်ကြည့်နေတော့မှာလား။ သမီးက ကလေးပျက်ကျထားတဲ့ အနားယူချိန်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ။ သမီးနဲ့ ဆောင်ယုက တခြား ဘာအကူအညီမှ မတောင်းပါဘူး။ မရီးဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ခွင့်လေးတောင် မရနိုင်ဘူးလား။ သမီးက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ညီမအရင်းရော ဟုတ်ရဲ့လား"</p> <p>​"နင်က ငါ့ညီမ ဟုတ်မဟုတ် သိချင်ရင် အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်မေးကြည့်လိုက်လေ" ဆစ်ချန်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "နင် ကျိုတိုမှာ ဆက်နေချင်ရင်တော့ ကိုယ့်ဝမ်းစာ ကိုယ်ရှာပြီး အလုပ်ကိုယ့်ဘာသာရှာ။ ကျိုတိုကနေ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မနက်ဖြန်အတွက် ရထားလက်မှတ် ငါဝယ်ပေးနိုင်တယ်"</p> <p>​သူ့အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းနေပါတယ်။ လင်းဖန်ရင်းအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကူညီပေးနိုင်တာက အိမ်ပြန်ဖို့ လက်မှတ်ဝယ်ပေးတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။</p> <p>​တခြားကိစ္စတွေ အတွက်ကတော့ သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ထုန်ယောင် မျက်လုံးလေးတွေ မှေးကျဉ်းသွားတယ်။ တကယ့်ကိုပဲ လင်နဲ့မယား စိတ်တူကိုယ်တူ ရှိနေရင် ဘယ်လို သံမဏိထက်မဆို ပိုပြီး ခိုင်မာတာပဲ။ ဆစ်ချန်သာ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်အရာကိုမှရော ဘယ်သူ့ကိုမှပါ သူ မကြောက်ဘူး။</p> <p>​"အစ်ကိုကြီး..." ဆစ်ရှောင်ဟွေး ဒေါသတကြီးနဲ့ ခြေဆောင့်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဆောင်ယုကတော့ ဘေးမှာ တစ်ခွန်းမှ မဟရဲဘဲ ရပ်နေတယ်။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့က လုံးဝ မကူညီဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ ရှင်းနေတယ်။ ဒီအစီအစဉ်က အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတော့ ဆက်ပြီး တောင်းပန်နေလည်း အကျိုးထူးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်ရဲ့ ဦးလေးလေးဆီကနေ အကူအညီ ထပ်တောင်းတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ရှောင်ဟွေးက သူ့ရှေ့မှာ နည်းနည်းပါးပါး ငိုပြလိုက်ရင် သူ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတချို့ ရနိုင်သေးတယ်လေ။</p> <p>​တကယ်တော့ ဆောင်ယုက လီစီးတီးကို အရမ်း ပြန်ချင်နေတာ။ သူနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးသာ တီဗွီကြီး သယ်ပြီး ပြန်သွားရင် ရွာမှာ တော်တော်လေး မျက်နှာပန်းလှမှာ။ ပြီးတော့ အချိန်အတန်ကြာရင် ဦးလေးလေးက ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ကူညီပေးဦးမယ်ဆိုတော့ သူတို့ဘဝက သေချာပေါက် တိုးတက်လာမှာပဲလေ။ ကံမကောင်းတာက ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ကျိုတိုရဲ့ စည်ကားတိုးတက်မှုတွေအောက်မှာ မျောပါသွားပြီး ပြန်ဖို့ကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းဆန်နေတာပဲ။</p> <p>​"ဒါက မိသားစု အိမ်ရာဝင်းလေ။ ညဘက်ကြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်ပြီး အိမ်နီးချင်းတွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးကြနဲ့တော့။ တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်လည်း အိမ်ကို စောစောပြန်ကြတော့" ဆစ်ချန်က အဲဒီစကားကို ပြောချလိုက်ပြီး ရေချိုးဖို့ အဝတ်အစား သွားယူဖို့ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​ဒါကို မြင်တော့ ဆောင်ယုလည်း ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို အိမ်ရာဝင်းထဲကနေ ဆွဲခေါ်သွားရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ မထွက်သွားခင်မှာ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူတို့ ယူလာတဲ့ သစ်သီးတွေကို ပြန်ယူသွားဖို့ မမေ့ခဲ့ဘူး။</p> <p>​မာနကို မြိုသိပ်ပြီး ဆစ်ချန်နဲ့ ထုန်ယောင်ကို တောင်းပန်လိုက်ရင် အလုပ်သစ်တစ်ခု သေချာပေါက် ရမယ်လို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်နဲ့ သူတို့ ဒီကို လာခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့ရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်တုံးလို မာကျောနေလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးလေ။</p> <p>​အငှားအခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ ဆောင်ယုက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီး လီစီးတီးကို ပြန်တာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေး ခြေထောက်ဆေးဖို့ ရေတစ်ဇလုံ ယူလာပေးရင်း သူက သေချာ ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားတယ်။</p> <p>​"ရှောင်ဟွေး... တို့တွေ လီစီးတီးကိုပဲ ပြန်သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား။ အခု တို့ဆီမှာ ယွမ် ၂၀၀ ကျော်ရယ်၊ တီဗွီတစ်လုံးရယ် ရှိနေပြီလေ။ အခု ပြန်သွားပြီး ခဏလောက် အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်၊ နင့်ဦးလေးလေး ဒီကိစ္စတွေကို ရှင်းပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ တို့တွေ ဆိုင်ဖွင့်ကြမယ်လေ။ အဲဒီအခါကျရင် နင်က သူဌေးကတော်၊ ငါက သူဌေး ဖြစ်လာမှာပေါ့။ တို့တွေ သက်သက်သာသာလေး နေရမှာပါ။ ရွာကလူတွေ အားကျလွန်းလို့ သေတောင်သွားကြဦးမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်"</p> <p>​ပြန်ဖို့အကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး မျက်နှာ ပျက်ကျသွားတယ်။ "နင် ပြန်ချင်ရင် နင့်ဘာသာ ပြန်။ ငါကတော့ သေချာပေါက် မပြန်ဘူး။ မြို့ကြီးပြကြီးကို ရောက်လာဖို့ဆိုတာ ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးပဲ။ အရူးမှ ပြန်ချင်မှာပေါ့။ နင့်မှာ ရည်မှန်းချက်ဆိုတာ နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးလား"</p> <p>​ဆောင်ယုက ညည်းတွားလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကလည်း တို့ကို မကူညီချင်ကြဘူးလေ။ သံမဏိစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရုံနဲ့ ငါ ဘယ်မှ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက ကောလိပ်ကျောင်းဆင်း တစ်ယောက်လေ၊ သံမဏိစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်ဆိုရင် ရွာကို သတင်းရောက်သွားတဲ့အခါ အလှောင်ခံရမှာပေါ့" လီစီးတီးမှာ ဆိုင်မဖွင့်ဖြစ်ရင်တောင် သူက ကျောင်းဆရာ အလုပ် ဝင်လုပ်လို့ ရသေးတယ်လေ။</p> <p>​သံမဏိစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာက အနာဂတ် မှေးမှိန်တယ် ဆိုတာကို ဆစ်ရှောင်ဟွေးလည်း သိတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးဆီ သွားပြီး မျက်နှာအောက်ကျခံ တောင်းဆိုနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ စဉ်းစားနေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာလေး လင်းလက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"တို့တွေ လင်းမန်ကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့နေရတာလဲ။ သူက ကျိုတိုကပဲလေ၊ ဒီမှာ ဆွေမျိုးတွေ သူငယ်ချင်းတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။ နင့်အတွက် အလုပ်ကောင်းတစ်ခု ရှာပေးဖို့ သူ သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်မှာပဲ"</p> <p>​ဆောင်ယု ယုံတဝက် မယုံတဝက် ဖြစ်သွားတယ်။ "သူ တို့ကို တကယ် ကူညီနိုင်ပါ့မလား"</p> <p>​လင်းမန်က ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားကတည်းက ဆောင်ယုက လင်းမန်ကို သိပ်မကြည့်ရတော့ဘူး။ သူက မကောင်းတဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုတွေ ပေးနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ပိုမက်လာအောင် လုပ်ပြီး၊ သူ့ကိုလည်း အသုံးမကျဘူး၊ ရည်မှန်းချက် မရှိဘူးလို့ ခဏခဏ ဝေဖန်တတ်လာအောင် လုပ်တာမို့ ဆောင်ယုအတွက် ပိုပြီး ဖိအားတွေ များလာစေတယ်။</p> <p>​လင်းမန်နဲ့ မတွေ့ခင်တုန်းကတော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူ ပညာတတ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ အမြဲ အထင်ကြီး လေးစားခဲ့တာလေ။</p> <p>​"မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့တော့ ဘယ်သိနိုင်မလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ကတောင် သူက အစ်ကိုကြီး ဆေးရုံမှာ အလုပ်စဝင်နေပြီလို့ ပြောသွားသေးတယ်။ ဒီလောက်လွယ်လွယ် အလုပ်ရသွားတာ သူ့ဆွေမျိုးတွေရဲ့ အကူအညီကြောင့် ဖြစ်မှာပေါ့" အဆက်အသွယ် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အသိက ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို အများကြီး ကောင်းသွားစေတယ်။ သူ့ကို ပိုပြီး အကောင်းမြင်လာတဲ့ ဆောင်ယုကို ကြည့်ပြီး တက်ကြွစွာနဲ့ အကြံပေးလိုက်တယ်။ "နင်က ကောလိပ်ကျောင်းဆင်းပဲ၊ အလုပ်လွယ်လွယ်လေး ရမှာ သေချာတယ်။ နင့်အတွက် သင့်တော်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု သူ့ကို ရှာခိုင်းလိုက်လေ။ ငါ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာရင် ငါ့အတွက်ပါ အလုပ်ရှာပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းလို့ ရတာပဲ"</p> <p>​ဆိုင်မဖွင့်ဖြစ်ရင်တောင်၊ ကျိုတိုမှာ အခြေတကျ ဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ဆက်စဉ်းစားကြတာပေါ့။</p> <p>​အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး ဆောင်ယုက ပြောလိုက်တယ်။ "စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူသာ တို့ကို မကူညီနိုင်ရင်တော့ လီစီးတီး ပြန်ကြမယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p>​"ဘုရားရေ... ကောင်းလောင်ကျွမ်းကိုချည်း ပြန်ချင်နေတဲ့ ဝက်ပုတီးလိုမျိုး လာမလုပ်စမ်းပါနဲ့။ နားငြီးတယ် သိလား" ဆစ်ရှောင်ဟွေး စိတ်တိုသွားပြီး ရေဇလုံထဲက ခြေထောက်ကို ထုတ်ကာ ဆောင်ယုရဲ့ ဘောင်းဘီပေါ်ကို နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ပွတ်သုတ်လိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းမှာ အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။</p> <p>​အရင်တုန်းက ဆောင်ယုကို အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ စကားချိုချိုတွေကို ယုံပြီး အလောတကြီး လက်ထပ်ခဲ့မိတာကို သူ နောင်တရနေတယ်။ အခုတော့ နောင်တပေါင်း တစ်ထောင် တစ်သောင်း မက ဖြစ်နေပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီတုန်းက အဲဒီလောက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးမှာ ရိုးရာအစဉ်အလာ အတွေးအခေါ်တွေ ရှိနေပြီး၊ တစ်ခါ အိမ်ထောင်ကျပြီးရင် လွယ်လွယ်နဲ့ မကွာရှင်းသင့်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် လူတွေရဲ့ အထင်သေးတာကို ခံရမယ်လို့ ယုံကြည်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် နောင်တရနေပေမယ့် ကွာရှင်းဖို့ အကြောင်းကိုတော့ သူ တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ဘူး။</p> <p>​ဆောင်ယုလည်း နည်းနည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်။ အရင်ကလို ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို မချော့တော့ဘဲ သူ့ဘာသာ အိပ်လိုက်တယ်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ လီစီးတီးကို ပြန်ဖို့ အတွေးတွေချည်းပဲ ပြည့်နှက်နေတယ်။ အဲဒီမှာဆိုရင် သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံလည်းရှိ တီဗွီလည်းရှိတော့ ရွာမှာ အသေအချာ ကြွားလို့ရပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူနဲ့ အမြင်မတူသလို၊ ပိုက်ဆံကလည်း သူ့လက်ထဲမှာ မဟုတ်တော့ သူ ဝင်ပြောခွင့်က နည်းနေတယ်။</p> <p>​ကောလိပ်ကျောင်းဆင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ တောရွာမှာဆိုရင် ရွာအတွက် ကဗျာတွေ၊ စာတွေ ရေးပေးဖို့ လူတွေက ဖိတ်ခေါ်ကြပြီး သူ့အပေါ် လူတိုင်းက ရင်းနှီးဖော်ရွေကြတာကို တွေးမိတော့ သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတယ်။ ဒီမှာကျတော့ တခြားလူတွေရဲ့ သနားကြင်နာမှုအောက်မှာ အသက်ရှင်နေရတဲ့ ဘဝကို ရောက်နေပြီလေ။ သက်သောင့်သက်သာ နေရတယ် ဆိုပေမယ့် ဒါက ရေရှည်အစီအစဉ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​သစ်ပင်က ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြင့် သူ့အမြစ်ကို မမေ့သင့်ဘူးလေ။ ဇာတိရွာကို ပြန်ပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။</p> <p>​ခေါင်းထဲကနေ မီးခိုးထွက်လာမတတ် တစ်ညလုံး စဉ်းစားခန်း ဖွင့်နေပေမယ့်၊ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို လီစီးတီးပြန်ဖို့ ဖျောင်းဖျနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ဆောင်ယု ရှာမတွေ့သေးပါဘူး။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၃ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save