Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၄ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ချိုမြိန်သော နောက်ဆက်တွဲရလဒ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​မိသားစု အိမ်ရာဝင်း။</p> <p>​ရေချိုးပြီးတဲ့နောက် ဆစ်ချန် ထမင်းစားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်တယ်။ ထုန်ယောင်က သူ့ကို အရိုးပြုတ်ရည် တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ "အန်တီလေးနဲ့ ဦးလေးလေးတို့ ကွာရှင်းတော့မယ်လို့ ရှောင်ဟွေး ပြောသွားတယ်။ ပြီးတော့ အမေလည်း အိမ်ပြန်သွားပြီတဲ့။ ဒါကို ရှင် သိပြီးပြီလား"</p> <p>​"ကိုယ် သိတယ်" ဆစ်ချန်က ခေါင်းဖွဖွညိတ်ပြပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "ဒီနေ့ ဆေးရုံမှာ သူ ကိုယ့်ကို လာရှာတယ်။ ကိုယ့်ဆီမှာ ပါတဲ့ ယွမ်နှစ်ဆယ်လုံး သူ့ကို ပေးလိုက်တယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင် ဟင်းရည်ခပ်ပေးလို့ ပြီးသွားတော့ ထမင်းစားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "အန်တီလေးက ရုတ်တရက်ကြီး ကွာရှင်းမယ်လို့ ပြောတာရယ်၊ အမေကလည်း လီစီးတီးကို အလောတကြီး ပြန်သွားတာရယ်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေတယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားတယ်။ "သူတို့ဘာသာ ရှင်းကြပါစေ။ နောက်တစ်ခါ ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့ လာရင် မင်း အိမ်ထဲ ပေးဝင်စရာ မလိုဘူး"</p> <p>​"ရှောင်ဟွေးက ကျိုတိုမှာပဲ ဆက်နေချင်နေတဲ့ပုံပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်သာ အလုပ်မရရင် သူတို့ပိုက်ဆံက အကြာကြီး ခံမှာ မဟုတ်ဘူး" ထုန်ယောင်က ရှောင်ဟွေးကို ကူညီပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေမယ့်၊ ဆစ်ချန်က ရက်စက်တဲ့သူ မဟုတ်မှန်း သူ သိထားတယ်။ ရှောင်ဟွေး လမ်းဘေးရောက်သွားမှာကိုတော့ ဆစ်ချန်က ဒီတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​သူက ဆစ်ချန်ရဲ့ အတွေးတွေကို သိချင်နေတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "သူတို့ အလုပ်မရလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပိုက်ဆံပြတ်သွားလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးလေးဆီ သွားရှာကြမှာပဲ။ ဦးလေးက ရှောင်ဟွေးကို မကူညီချင်ရင်တောင်၊ လီစီးတီး ပြန်ဖို့အတွက် ကားခတော့ အနည်းဆုံး ပေးမှာပဲလေ"</p> <p>​သူတို့ရဲ့ အဖေအရင်းကြီး ရှိနေသေးတာမို့ သူက ဝင်ပူပန်ပေးနေစရာ မလိုဘူးလေ။ လောလောဆယ်မှာတော့ ဆစ်ချန်က ရှောင်ဟွေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ ဝင်ပါဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး။</p> <p>​"..."</p> <p>​ထုန်ယောင် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ ဒီလူက ရှောင်ဟွေးကို ကူညီဖို့ တကယ်ကို စိတ်ကူးမရှိတာပဲ၊ ပြဿနာတွေ အကုန်လုံးကို ဆစ်ဝေမင်းဆီ လွှဲချလိုက်တာကိုး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့လည်း ဒါက အဆင်ပြေပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ရှောင်ဟွေးကိစ္စတွေကို ဝင်မပါချင်ဘူးလေ။ သူတော်စင် လုပ်ချင်တဲ့သူက လုပ်ပါစေတော့။ သူကတော့ အဲဒီနေရာကို လုယူဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။</p> <p>​ရှောင်ဟွေးအကြောင်း ပြောလိုက်ရင် ဆစ်ချန် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်သွားတတ်တာကို သိနေလို့ ထုန်ယောင်က အဲဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့ဘူး။ အဲဒီအစား ဆစ်ချန်ကို အိမ်ဝယ်မယ့် အကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။ သူက ဘာမှ မကန့်ကွက်တဲ့အပြင် အပြည့်အဝတောင် ထောက်ခံအားပေးသေးတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အိမ်ရနိုင်ခြေ အခွင့်အလမ်းတွေကို သူ ထည့်တွက်ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောတယ်။ "ဒီအဆင့်မှာ ရောင်းမယ့် အိမ်တွေက အရမ်း နာမည်ကြီးနေတာ၊ တို့တွေ ဝယ်ခွင့်ရချင်မှ ရမှာ"</p> <p>​ဒီခေတ်မှာ အိမ်ရာတွေက ရှားပါးတော့၊ အခွင့်ထူးခံ လူတန်းစားတွေက အထဲကနေ ကြိုပြီး အဆက်အသွယ်နဲ့ ယူထားတတ်ကြတယ်။ အများပြည်သူအတွက် ဖွင့်ပေးမယ့် နေရာတွေက သိပ်မများတော့၊ ရနိုင်ခြေက တော်တော်လေး နည်းတာပေါ့။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောတယ်။ "ဖောက်သည် တစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်မ ဒါကို သိခဲ့ရတာ။ သူက အဆက်အသွယ် ကောင်းကောင်း ရှိတဲ့ပုံပဲ။ ကျွန်မ သူ့အကြိုက်ကို လိုက်လုပ်ပေးပြီး သူ ကူညီနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ရမယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်ကို သူ့ရဲ့ ပုံမှန် ဒေါသကြီးပြီး တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တတ်တဲ့ စရိုက်နဲ့တင် မဆုံးဖြတ်လိုက်နဲ့ဦး။ သူက အဆက်အသွယ် ရှာချင်ပြီဆိုရင် တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့သူလေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က တက်ကြွတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး၊ နောင်ကျရင် စီးပွားရေးလောကထဲ ပိုဝင်လာမယ့်သူမို့ လူပိုသိတာက မဆိုးဘူးဆိုတာကို ဆစ်ချန် နားလည်တယ်။ သူ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး အကြံပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"တို့တွေ နေရာမရရင်တောင်မှ၊ သူများပြောတဲ့ စကားတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မယုံလိုက်နဲ့။ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု မချခင် အရာအားလုံးကို သေချာ စဉ်းစားပါ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က စီးပွားရေးအကြောင်း နားမလည်ပေမယ့်၊ ဈေးကွက်ဆိုတာ စစ်မြေပြင်လိုပဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ သဘောပေါက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အလှအပကြောင့် စိတ်ထားမကောင်းတဲ့ လူတချို့က ထုန်ယောင်ရဲ့ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်။ သူက ဉာဏ်ကောင်းပြီး နားလည်လွယ်ပေမယ့်၊ အသက်ကလည်း ငယ်သေးပြီး ဘဝအတွေ့အကြုံလည်း နည်းသေးတယ်လေ။ သူ အလိမ်ခံရမှာကို ဆစ်ချန် စိုးရိမ်နေတာ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ အလိမ်ခံရမှာ စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုတာ သိတော့ ထုန်ယောင်က လိမ္မာရေးခြားရှိစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ သေချာ မသိတဲ့ ကိစ္စရှိရင် ရှင့်ကို အရင် တိုင်ပင်ပါ့မယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ကြက်သားတစ်တုံးကို ထုန်ယောင်ရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးရင်း၊ သူ့ရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ ပြောတယ်။ "များများစား၊ ဒီရက်ပိုင်း မင်း ပိန်သွားသလိုပဲ၊ နေ့ဘက်တွေမှာ ထမင်း ကောင်းကောင်း မစားဘူးလား"</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့မျက်နှာကို စမ်းကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်း အများကြီး စားနေတာကို"</p> <p>​ထုန်ယောင် အစားအသောက် ကြိုက်တာက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုမှ မဟုတ်တာ။ ကျောင်းဝင်းနားက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အကုန်လုံးကို သူ စားဖူးပြီးပြီ။ သစ်သီးတွေလည်း အမြဲတမ်း အပြတ်မခံ စားတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သုံးဖို့ လုံးဝ နှမြောမနေဘူး။</p> <p>​သူ့ခေါင်းထဲမှာ အမြဲတမ်း စွဲထင်နေတဲ့ အတွေးကတော့ - ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမပေးနဲ့ ဆိုတာပါပဲ။ ဘဝဆိုတာ တိုတိုလေးရယ်၊ စားချင်တဲ့ အစားအသောက်ကို စားပြီး ပျော်ပျော်နေရမှာပေါ့။ သူက ဘဝအဆင့်အတန်း မြင့်လာအောင်လို့ ပိုက်ဆံကို ကြိုးကြိုးစားစား ရှာနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​ဘဝအဆင့်အတန်း မြင့်မားဖို့အတွက် အစားအသောက်က အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ သူက ကောင်းကောင်းစားပြီး ကောင်းကောင်း ဝတ်ဖို့ လိုတယ်လေ။</p> <p>​သူ့ရဲ့ ဘာမှမသိနားမလည်တဲ့ ချစ်စရာ ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး ဆစ်ချန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး ကွေးတက်သွားတယ်။ "ကိုယ် အမြင်မှားတာ နေမှာပါ"</p> <p>​ဆစ်ချန် သူ့ကို စနေမှန်း သဘောပေါက်သွားတော့ ထုန်ယောင် နှုတ်ခမ်းဆူပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ "ရှင်က ဆေးရုံမှာ လင်းမန်ကို မြင်ရတာ အသားကျနေတော့၊ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို ယှဉ်ကြည့်ပြီး ကျွန်မက ပိန်တယ်လို့ ထင်လို့ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာ မဟုတ်လား"</p> <p>​ဆစ်ချန်နဲ့ လင်းမန်က ဆေးရုံတစ်ခုတည်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့၊ နေ့ဘက်တွေမှာ ဆစ်ချန်က သူ့ထက် လင်းမန်ကို ပိုပြီး မကြာခဏ မြင်နေရမှာပဲ။ ထုန်ယောင် ရုတ်တရက် ခါးသက်သက် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူက ဆစ်ချန်အနားမှာ တစ်နေ့ကို ၂၄ နာရီလုံး ကပ်နေမှာ မဟုတ်ပေမယ့်၊ ဆစ်ချန်အနားမှာက ဇွဲကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လေ။ သူ့နေရာမှာ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် နည်းနည်းတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိမှာပဲ။</p> <p>​အိမ်ကိစ္စ ရှင်းပြီးတာနဲ့ သူက လင်းမန်ကို အာရုံစိုက်ရမယ်။ ကိုယ့်ညီမဝမ်းကွဲရဲ့ ယောက်ျားကိုတောင် မျက်စိကျနေတဲ့ သူ့မျက်နှာက ဘယ်လောက်တောင် အထူကြီးလဲဆိုတာကို သူ ကြည့်ချင်သေးတယ်။</p> <p>​လင်းမန် အကြောင်းပြောလိုက်တော့ ဆစ်ချန် မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြောတယ်။ "ဒီနေ့ အမေ့ကို လူနာခန်းဆီ ခေါ်လာတာ သူပဲ"</p> <p>​ထုန်ယောင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောတယ်။ "လင်းမန်က ရှင့်ကို စိတ်မလျှော့သေးဘူး။ သူသာ အမေနဲ့ ပိုရင်းနှီးသွားရင်၊ ကျွန်မအကြောင်း မကောင်းတာတွေ သွားပြောလောက်တယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ကလေးမရှိသေးတာနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင်၊ အမေက တကယ်ကြီး ချွေးမ အသစ် လဲချင်သွားနိုင်တယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင် အများကြီး တွေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေက အများကြီး ရှိတာပဲလေ။ လင်းဖန်ရင်းက လက်ရှိမှာ သူ့အပေါ် စိတ်ဆိုးနေတာဆိုတော့၊ တခြားလူ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ မီးလောင်ရာ လေပင့် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူနဲ့ ဆစ်ချန် ကွာရှင်းဖို့တောင် မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ စကားတွေကို စဉ်းစားနေပုံရတဲ့ ဆစ်ချန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့၊ ကိုယ် ပိုကြိုးစားမှ ရတော့မယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားတယ်။ "အဲဒါက ရှင် ပိုကြိုးစားတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ရှင်းပြတယ်။ "အမေ့ရှေ့မှာ သူ မြှောက်ပင့်ပေးနိုင်တဲ့ အဓိက ပြဿနာက ကလေးကိစ္စလေ။ တို့တွေ ပိုကြိုးစားပြီး ကလေးတစ်ယောက် ရလာရင်၊ ဘယ်လို အသေးအဖွဲ အငြိုးအာဃာတမျိုးမှ ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​သူ ထောင်ချောက်မိသွားပြီမှန်း သဘောပေါက်သွားတော့ ထုန်ယောင် ပါးပြင်လေးတွေ နီသွေးဆင်းသွားပြီး သူတို့ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို ပြန်တွေးမိသွားတယ်။ သူ ကြက်သားတစ်တုံးကို ယူပြီး ဆစ်ချန်ရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးရင်း ဟန်လုပ် တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ရှင် များများစားဖို့ လိုပြီ"</p> <p>​သူတို့ လင်မယား လက်ထပ်ထားတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီ ဆိုပေမယ့်၊ ကိစ္စတော်တော်များများမှာ သူတို့က ကြင်စဦး ဇနီးမောင်နှံတွေလိုပဲ နေကြတုန်းပဲ။ ဘဝနှစ်ခုစလုံးမှာ ထုန်ယောင်က ယောက်ျားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဆစ်ချန်နဲ့ပဲ ပတ်သက်ဖူးတာလေ။ ကြင်စဦး လင်မယားတိုင်း ဒီလောက် ချိုမြိန်ကြလား ဆိုတာကိုတော့ သူ သေချာ မသိပေမယ့်၊ သူတို့အတွက်ကတော့ ဒါက အမှန်တရားပါပဲ။</p> <p>​ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ချိုမြိန်မှုတွေရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်ကတော့ ညတိုင်း အရမ်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ ကုတင်ပေါ်ကနေတောင် မထနိုင်ကြတာပါပဲ...</p> <p>​အိပ်မပျော်ခင်မှာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတဲ့ ထုန်ယောင်က ကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာရင် သူတို့ရဲ့ ရင်းနှီးမှုတွေ လျော့ကျသွားမလားလို့ စဉ်းစားနေမိတယ်။</p> <p>​နောက်ရက်တွေမှာတော့ ထုန်ယောင်ရဲ့ ဘဝက နေ့ရော ညပါ ပြည့်နှက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေတော့တယ်။ ဂျင်တစ်ရုပ်လိုပဲ သူ လည်ပတ် အလုပ်ရှုပ်နေတာ။</p> <p>​ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့က ကမ္ဘာမြေပြင်ကနေ အငွေ့ပျံသွားသလိုမျိုး နောက်ထပ် ပေါ်မလာကြတော့ဘူး။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း တစ်ယောက်ပဲ တစ်ခေါက် လာလည်ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ထုန်ယောင် ဆိုင်မှာ မရှိနေလို့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ပြန်သွားတယ်။ နောက်တော့ ထုန်ယောင်က သူ့အိမ်ကို တစ်ခေါက် ဖုန်းဆက်ကြည့်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မကိုင်ဘူး။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ကွာရှင်းချင်ပေမယ့် ဆစ်ဝေမင်းက မကွာရှင်းချင်လို့ သူတို့ ခွဲနေကြတယ် ဆိုတာကို ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ အမေဆီကနေ ထုန်ယောင် သိလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်လာတော့ ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးလာတယ်။ လဝက်လောက် အုံ့မှိုင်းပြီး မိုးတွေ ရွာနေခဲ့တယ်။ မိုးရွာရင် လူတွေက အပြင်မထွက်ချင်ကြဘူးလေ။ မိုးတိတ်သွားတဲ့အထိ သူဌေးမလည်း လက်ဖက်ရည်လာသောက်တာ ရှားတယ်။ မိုးတိတ်သွားတော့ သူက အဖြူရောင် တက်ဒီခွေးလေး တစ်ကောင်ကို ခေါ်လာတယ်။</p> <p>​သူ့ကို အရမ်း လိုချင်ဇောကြီးနေတဲ့ပုံ မပေါက်ဘဲ စကားပြောနိုင်အောင်လို့၊ ထုန်ယောင်က ရပ်ကွန်းကြောင်လေးကို လာဘ်ခေါ်ကောင်လေးအနေနဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို အထူးတလည် ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ဖောက်သည်တွေကို မြင်ရင် သူက ခေါင်းလေး ငုံ့ပြတတ်တော့၊ မကြာခင်မှာပဲ သူဌေးမက ရပ်ကွန်းကြောင်လေးကို သဘောကျသွားတော့တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၄ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save