Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၆ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ရည်မှန်းချက် ပျောက်ဆုံးသွားတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ရပ်ကွန်းကြောင်လေးက ကြားခံပေးလိုက်တာရယ်၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ စရိုက်လေးရယ်ကြောင့် သူက ဝမ်ချွန်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ မျက်နှာချိုသွေးတဲ့ပုံလည်း မပေါက်သလို အရမ်းကြီး ခပ်ခွာခွာနေတဲ့ပုံလည်း မပေါက်ဘူးလေ။ အဲဒီနောက် သူတို့နှစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာကြတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက သဘောကောင်းပြီး သတ္တဝါလေးတွေအပေါ် တကယ်ကို သံယောဇဉ်ကြီးတယ် ဆိုတာကို ထုန်ယောင် သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူက မာနလည်း မကြီးဘူး၊ သူ့ယောက်ျားနဲ့လည်း အဆင်ပြေပြေ ရှိသလို အိမ်ထောင်ရေးလည်း သာယာတယ်။ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် ဝမ်ချွန်းက သူ့အနားမှာ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးရှိနေတာကို သိပ်သဘောမကျဘူး။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက အပြင်ထွက်လာရင် တစ်ယောက်တည်းလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ်တော့ သက်တော်စောင့် တစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်ပြီး အမြဲ လိုက်စောင့်ကြည့်ပေးနေတာ။ ဥပမာအနေနဲ့ ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆိုင်ကို ရောက်နေချိန်မှာဆိုရင် သက်တော်စောင့်က လမ်းတစ်ဖက်ကနေ စောင့်ကြည့်နေတတ်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဝမ်ချွန်းအကြောင်း ပိုသိလာလေလေ၊ သူ့စရိုက်ကို ပိုသဘောကျလာလေလေပဲ။ ဝမ်ချွန်းက ပွင့်လင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်၊ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ပြောတတ်တယ်၊ ဟန်ဆောင်တာကို မကြိုက်သလို သူ့စည်းစိမ်ကိုလည်း ကြွားဝါလေ့ မရှိဘူး။ ဝမ်ချွန်းနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်တွေးမိတော့၊ သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူမိသလို ဖြစ်နေလို့ ထုန်ယောင် ရုတ်တရက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချွန်းရဲ့ အကူအညီသာ မပါရင် အိမ်ဝယ်ဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အမြဲတမ်း ပြတ်သားလေ့ရှိတဲ့ ထုန်ယောင်တောင်မှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ခက်နေပြီး ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်ဘဲ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်နေမိတယ်။</p> <p>​ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ စာဖတ်နေတဲ့ ဆစ်ချန်က စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။ "တစ်ခုခု စဉ်းစားနေလို့လား"</p> <p>​အစကတော့ ဒီကိစ္စကို ဆစ်ချန်နဲ့ တိုင်ပင်ဖို့ ထုန်ယောင် မစဉ်းစားထားဘူး။ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ပါးနပ်ကောက်ကျစ်တဲ့ အပိုင်းကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်က မေးလာပြီဆိုတော့ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကို မျှဝေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် မတ်တတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ညှိုးငယ်စွာနဲ့ ပြောတယ်။ "အာချန်... အရင်က ကျွန်မ အိမ်ဝယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောဖူးတာ မှတ်မိလား။ တကယ်တော့ အဲဒီနည်းလမ်းက ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုနဲ့ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က အိမ်ဝယ်ဖို့ဆိုပေမယ့် နောက်မှ ဝမ်ချွန်းက လူကောင်းတစ်ယောက်မှန်း သိလာရတယ်။ သူက ကျွန်မအပေါ် နည်းနည်းလေးတောင် သံသယမဝင်ဘူးလေ။ သူ့ကို ဒီလို အသုံးချရတာ ကျွန်မ ရုတ်တရက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရတယ်"</p> <p>​အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ဝမ်ချွန်းသာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့သူ ဆိုရင်တော့ ထုန်ယောင်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာက ထုန်ယောင်မှာ အချစ်နဲ့ အမုန်းအပေါ် ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ သဘောထား ရှိတယ်။ သူက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ သူတွေဆိုရင် ပြန်ပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လိုက်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချွန်းလို လူမျိုးရှေ့မှာတော့၊ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို သူ အသုံးမချချင်ဘူးလေ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းနဲ့ သိတာ သိပ်မကြာသေးဘူး ဆိုပေမယ့် ထုန်ယောင်က သူ့ကို သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ တကယ် သဘောကျနေပြီ။ ဘဝနှစ်ခုစလုံးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့အထဲ ဒါက ဒီလောက် ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းမျိုးနဲ့ ပထမဆုံး ဆုံဖူးတာပဲ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းရဲ့ စရိုက်အရသာဆိုရင် ထုန်ယောင်က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ သူ့ကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိသွားရင် သူ အရမ်းကို ဝမ်းနည်းသွားမှာ အသေအချာပဲ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ပြီး ထုန်ယောင်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။ ထုန်ယောင်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို မေးစေ့လေး ဖွဖွတင်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ "မင်း ဒါကို စိုးရိမ်နေတာလား"</p> <p>​"ဒါက စိုးရိမ်စရာ မကောင်းဘူးလား" ထုန်ယောင်က လက်ချိုးရေတွက်ရင်း သူ့အခြေအနေကို သုံးသပ်ပြတယ်။ "ဝမ်ချွန်းက သဘောကောင်းပြီး ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်တဲ့သူလေ။ ကျွန်မက အစကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သူ့ကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တာဆိုတာ သူ သိသွားရင် သူ စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး သူငယ်ချင်းအဖြစ်ကနေတောင် ဖြတ်ပစ်လောက်တယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်က အခြေအနေကို ကူညီသုံးသပ်ပေးတယ်။ "အိမ်ဆိုတာက နောက်ကျမှ ဝယ်လို့ ရပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းစစ်ဆိုတာ ရှာရခက်တယ်။ လူတချို့ဆို တစ်သက်လုံးမှာ သူငယ်ချင်းအစစ် တစ်ယောက်တောင် မရဖူးကြဘူး။ မင်း တစ်ယောက်လောက် ရခဲ့ရင်ပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်လိုက်ပါ"</p> <p>​သူက ထုန်ယောင်အတွက် တိုက်ရိုက်ကြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချမပေးပေမယ့် သူ့စကားတွေက လမ်းပြပေးလိုက်သလိုပဲ။ သူ့စကားတွေကို ကြားပြီးတဲ့နောက် ထုန်ယောင်က ရွေးချယ်ရခက်နေတဲ့ အကြပ်အတည်းကနေ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သွားတော့တယ်။</p> <p>​သူ မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး မေးတယ်။ "ဒါဆို ဝမ်ချွန်းကို အကူအညီ တောင်းမယ့်အစား ကိုယ့်ဘာသာ ကြိုးစားပြီးမှပဲ အိမ်ကို ဝယ်သင့်တယ်ပေါ့"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ပြုံးယောင်ယောင်လေး ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။ "မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်သွားတာ ကောင်းပါတယ်"</p> <p>​"ရည်မှန်းချက်ဆီကို သွားနေရင်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ပျောက်ဆုံးသွားတာများလား"</p> <p>​"မင်း တခြား တစ်ခုခုကို ရလိုက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​ထုန်ယောင် - အဲဒီလိုပါပဲလေ။</p> <p>​ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားတော့ ထုန်ယောင်က ဝမ်ချွန်းနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ အပြစ်ရှိသလို မခံစားရတော့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြ၊ ဈေးဝယ်ထွက်ကြ၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ကြနဲ့ သူတို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေက တော်တော်လေး ပြည့်စုံနေခဲ့တယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက ထုန်ယောင်နဲ့ ဆင်တူတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သာယာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ရှိကြပေမယ့် အိမ်ထောင်ကျတာ အတန်ကြာတဲ့အထိ ကလေးမရကြသေးဘူး။ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောရရင်တော့ ဝမ်ချွန်းရဲ့ အခြေအနေက နည်းနည်း ပိုဆိုးတယ်။ သူ အိမ်ထောင်ကျတာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ့ယောက်ျားရဲ့ မိသားစုက ချမ်းသာတဲ့ ဆွေကြီးမျိုးကြီးတွေလေ။ အဲဒါက ပြဿနာ ပိုများတတ်တယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။</p> <p>​ကံကောင်းတာက ဝမ်ချွန်းရဲ့ ယောက်ျားက သူ့ဘက်ကနေ အမြဲ ကာကွယ်ပေးသလို၊ သူ့မိသားစုကလည်း အခြေအနေ ကောင်းတော့ ယောက္ခမဘက်က ဘယ်သူမှ ပေါ်တင်ကြီး ပြဿနာ မရှာရဲကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူသာ ကလေးမရရင် ဒီအေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးက အကြာကြီး ခံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားကြတယ်။</p> <p>​နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ယောက္ခမက ဝမ်ချွန်းဆီ အရင်ကထက် ပိုပြီး မကြာခဏ လာလည်တတ်လာကာ၊ ကလေးယူမယ့် ကိစ္စကို တစ်ခါတလေ စကားစတတ်လာတယ်။ ဝမ်ချွန်း စိုးရိမ်နေပေမယ့် သူ တတ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူးလေ။</p> <p>​သူ ဆေးရုံမှာ သွားစစ်ကြည့်တော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်ထက် အေးတဲ့ သဘာဝ ရှိတာကလွဲရင် တခြား ပြဿနာ ဘာမှမရှိဘူး။ အစက သူ့ယောက်ျားကိုပါ ဆေးသွားစစ်ခိုင်းချင်ပေမယ့် သူ့ယောက္ခမကတော့ သူ့သားမှာ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ယောက်ျားကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တော့ အခုအချိန်အထိ ဆေးစစ်ဖို့ အချိန်ရွှေ့လာခဲ့တာ။</p> <p>​ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝမ်ချွန်းက ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေမယ့်၊ သူ့ယောက်ျား အလုပ်ပင်ပန်းတယ် ဆိုတာကို နားလည်ပေးပြီး ဖိအားမပေးခဲ့ဘူး။</p> <p>​ကလေးယူတဲ့ ကိစ္စကို ဝမ်ချွန်း ပြောတိုင်း သူ့ရဲ့ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ခံစားချက်ကို ထုန်ယောင် ခံစားမိတယ်။ ဝမ်ချွန်းက သူ့ယောက်ျားကို ချစ်ပေမယ့် သူ့အတွက် ကလေးမမွေးပေးနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒီလို ခွန်အားမဲ့နေတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို နှိပ်စက်လွန်းတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ကလည်း ဒါကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိုယ်ချင်းစာနိုင်ပြီး၊ ဆစ်မိသားစုက ချမ်းသာတဲ့ ဆွေကြီးမျိုးကြီး မဟုတ်တာကို တွေးမိကာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတယ်။ မဟုတ်ရင် သူ့အခြေအနေကလည်း ဝမ်ချွန်းထက် ပိုကောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီး အောက်တိုဘာလကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သာမန်လို ထင်ရတဲ့ ဒီနေ့ရက်တွေမှာပဲ ဆစ်ချန်က သတင်းကောင်း တစ်ခု ရလိုက်တယ်။ သူ ကြိုးစားနေခဲ့တဲ့ ဘွဲ့လွန် အစီအစဉ်အတွက် သူ လက်ခံခံလိုက်ရတယ်။ ဆေးရုံက လူတော်တော်များများက ကွယ်ရာမှာတော့ မနာလို ဖြစ်နေကြပေမယ့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ အားလုံးက ချီးကျူးပြီး ဂုဏ်ပြုစကား ပြောကြတယ်။</p> <p>​ပါမောက္ခချွီက ဒဏ်ရာကြောင့် အနားယူသွားကတည်းက ဆစ်ချန်က ဆေးရုံမှာ ခွဲစိတ်မှုကြီး တော်တော်များများကို ဦးဆောင်ခဲ့တယ်။ အကျိတ်ရောဂါ ကုသရေး နယ်ပယ်မှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က လူတိုင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပဲ။ တချို့လူတွေဆိုရင် သူ့နာမည်ကို ကြားပြီး ကုသမှု လာခံယူကြတဲ့အထိပဲ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်ကတောင် ဆစ်ချန်ကို အထင်ကြီးလေးစားတယ်။ ဘယ်သူကမှ ပေါ်တင်ကြီး မပြောကြပေမယ့် ဆစ်ချန်ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်ကို ကြည့်ရင် သူက ပါမောက္ခချွီလိုမျိုး လေးစားခံရတဲ့ သူတစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ပါမောက္ခချွီကိုတောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ် ဆိုတာကို အားလုံး နားလည်ထားကြတယ်။</p> <p>​ပါမောက္ခချွီက လီစီးတီးကနေ ဆစ်ချန်ကို ဘာလို့ ခေါ်လာတာလဲဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ကြတဲ့ သူတွေတောင် ပါမောက္ခရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်လာကြတယ်။ ကွယ်ရာမှာတော့ ပါမောက္ခက လူကဲခတ် တော်တယ်ဆိုပြီး သူတို့တွေ ချီးကျူးနေကြတော့တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် ဘွဲ့လွန်အတွက် လက်ခံခံရတာက တကယ့် သတင်းကောင်းပါပဲ။ ဒီပျော်ရွှင်မှုကို ဝေမျှဖို့ ထုန်ယောင်က ဆစ်ဘိုရီဆီ ဖုန်းဆက်ချင်ခဲ့ပေမယ့်၊ သူ စကားမစရသေးခင်မှာပဲ ဆစ်ဘိုရီက သူ့ကိုယ်ပိုင် သတင်းကောင်းတစ်ခုနဲ့ ထုန်ယောင်ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ကလေး လမစေ့ဘဲ မွေးလာခဲ့ပေမယ့် ကံကောင်းစွာနဲ့ သားအမိ နှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းကြတယ်။ လမစေ့ဘဲ မွေးလာတာတောင် ကလေးက ခြောက်ပေါင်ကျော်လေးတယ်။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်း ကလေးမွေးတဲ့ အချိန်က မြင်ကွင်းကို ပြောပြရင်းနဲ့ ယောကျ်ားရင့်မကြီး ဆစ်ဘိုရီတောင် ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ သူက အသံသြသြနဲ့ ပြောပြတယ်။</p> <p>​"ဒီရက်ပိုင်း လီစီးတီးမှာ မိုးရွာနေတော့ လီကျွမ်းက ချော်လဲသွားပြီး ဗိုက်စနာလာတာ။ ရှောင်ရွှမ်းနဲ့ ငါ သူ့ကို ဆေးရုံ အမြန်ပို့လိုက်ရတယ်။ ဆရာဝန်က သူ မွေးတော့မယ်၊ အခြေအနေက အန္တရာယ်များတယ်တဲ့။ ကလေး ဒါမှမဟုတ် အမေ တစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ ကယ်လို့ရမယ်၊ နှစ်ယောက်လုံးတော့ မရဘူးတဲ့လေ။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ လီကျွမ်း ဒါမှမဟုတ် ကလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါလည်း ဆက်မနေချင်တော့ဘူးလို့ တွေးမိတာ။ နောက်ဆုံးတော့ လီကျွမ်းကိုပဲ ကယ်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှင်သွားပါတယ်။ ဆရာဝန်ပြောတာတော့ လီကျွမ်းက ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး ကလေးကလည်း ဗိုက်ထဲမှာ ဖွံ့ဖြိုးမှု အားကောင်းလို့တဲ့။ မဟုတ်ရင် ကလေးကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်"</p> <p>​ပုံမှန်ဆို စကားနည်းတဲ့ ဆစ်ဘိုရီက ရုတ်တရက်ကြီး စကားတွေများလာပြီး ကျန်လီကျွမ်း ကလေးမွေးတဲ့အကြောင်းကို ခံစားချက်တွေနဲ့ ပြောပြနေတာကို ကြားတော့ အခြေအနေက ဘယ်လောက် အသည်းအသန် ဖြစ်ခဲ့မလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမဆို ခန့်မှန်းမိမှာပါ။</p> <p>​"လီကျွမ်း ဘာမှမဖြစ်လို့ တော်ပါသေးတယ်။ သားအမိ နှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းတယ် ဆိုပေမယ့် ကလေးမွေးတာက သူ့ကို အများကြီး ပင်ပန်းသွားစေမှာပဲ။ နင် သူ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးရမယ်နော်။ ဆိုင်အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေရင်လည်း လူထပ်ငှားလိုက်ပါ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၆ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save