Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">အာခိုင်ကို ကူညီခိုင်းလို့ရတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆစ်မိသားစုမှာ ရုတ်တရက် မင်္ဂလာသတင်း နှစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက သဘောတွေကျပြီး သကြားလုံး ပေါင်အတော်များများ ဝယ်ကာ အိမ်ပေါက်စေ့ လိုက်ဝေတော့တာပဲ။ ဒါက ရွာကလူတိုင်းကို မနာလိုဖြစ်ပြီး အားကျသွားစေတယ်။</p> <p>​ဆစ်မိသားစုရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း အတက်အကျတွေက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပြီး ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီး တစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ အေးချမ်းတဲ့ အစပိုင်း နေ့ရက်တွေကနေ ဆင်းရဲမွဲတေပြီး ငတ်မွတ်တဲ့ဘဝ၊ အခုတော့ ပြန်လည် စည်ပင်ဝပြောလာတဲ့ အခြေအနေအထိပေါ့။ ဒါက 'အလှည့်ကျ မနူးနဲ့' ဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ ကံကြမ္မာရဟတ်ကြီးက ဆစ်မိသားစုဘက်ကို ပြန်လည် မျက်နှာသာပေးလာတာ အသေအချာပါပဲ။</p> <p>​အရင်က ဆစ်မိသားစုကို အထင်သေးခဲ့ကြတဲ့ သူတွေဆိုရင် အခုချိန်မှာ သူတို့သမီးတွေကိုတောင် ထည့်ပေးချင်နေကြပြီ။ အထူးသဖြင့် အရင်က ဆစ်ဘိုရီဆီကနေ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခံရဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတွေဆိုရင်၊ အခုချိန်မှာ နောင်တရလွန်းလို့ ရင်ကျိုးမတတ် ဖြစ်နေကြပြီလို့ ပြောရင် ချဲ့ကားရာ ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း သကြားလုံး လိုက်ဝေရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ဆစ်ဘိုရီကို အထင်သေးခဲ့တဲ့ သူတွေကို သူတို့ရဲ့ အရင်က အကဲဖြတ်မှုတွေအတွက် နောင်တရသွားစေချင်လို့ပါ။ သူ့နည်းဗျူဟာက တော်တော်လေး အလုပ်ဖြစ်ပြီး လူတွေကို တကယ် နောင်တရသွားစေခဲ့ပေမယ့်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက သူနဲ့ ဆစ်ဝေမင်းတို့ရဲ့ အရှက်ရစရာ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကိုလည်း လူအများကြီးကို ပြန်သတိရသွားစေတယ်။ အဲဒီအကြောင်းက အတင်းပြောကြတဲ့ အထဲမှာ ခဏခဏ ပါလာတော့တာပဲ။</p> <p>​ချန်ကျင်းလန်တောင် အဲဒီအတင်းအဖျင်းဝိုင်းတွေမှာ ပါဝင်နေသေးတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက လူတွေ သူ့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်နေကြတာကို သတိထားမိတယ်။ သူက ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းတို့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာ ဖုန်းဆက်မေးချင်ပေမယ့်၊ ချိုင်ကျိန်း ဖုန်းကိုင်လိုက်မှာကို ကြောက်နေတယ်။ ထုန်ယောင်ဆီကနေ သတင်းရမလားလို့ ကြိုးစားကြည့်ပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်က နှုတ်လုံလွန်းတော့ စကားတစ်ခွန်းမှတောင် ဆွဲထုတ်လို့ မရခဲ့ဘူး။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ လင်းဖန်ရင်းက တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တယ်။ လင်းမန်က ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်လာပြီး၊ တစ်ခါဆက်ရင် ဆယ်မိနစ်ကျော်လောက် စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက လင်းမန်ကို တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး သဘောကျလာတယ်။ လင်းမန်ဆီကနေ ဆစ်ချန်အပေါ် သဘောကျနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို သူ ခံစားမိပြီး၊ တစ်ခါတလေ ဆစ်ချန်ရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်းတွေကို လင်းမန်က မေးတတ်သေးတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်သာ ထုန်ယောင်နဲ့ လက်မထပ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲလို့ တစ်ခါတလေ သူ တွေးမိတယ်။ ဆစ်ချန်နဲ့ လင်းမန်သာ ညားသွားခဲ့ရင် အိမ်မှာ ပြဿနာ တော်တော်များများကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာပဲလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ သားအကြီးဆုံးက အိမ်ထောင်ကျပြီးနေပြီဆိုတော့ အခုမှ တွေးနေလည်း နောက်ကျနေပါပြီ။</p> <p>​သြော်... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးအတွက် နှမြောစရာပါပဲ။ သူသာ ကိုယ့်ချွေးမ ဖြစ်လာရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ။</p> <p>​အောက်တိုဘာလလယ်လောက် ရောက်တော့ ရာသီဥတုက စပြီး အေးလာတယ်။ အအေးမိလွယ်တဲ့ သူတွေက အနွေးထည်တွေတောင် ထုတ်ဝတ်နေကြပြီ။ ထုန်ယောင်ကလည်း အခု ခေတ်စားနေတဲ့ သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​တစ်နေ့တော့ ထုန်ယောင်နဲ့ ဝမ်ချွန်းတို့ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ချိန်းလိုက်ကြတယ်။ ရာသီဥတု အေးနေတာကို သိတဲ့ ဝမ်ချွန်းက သူ့ကားဆရာကို ထုန်ယောင်နေတဲ့ အိမ်ရာဝင်းဆီ တိုက်ရိုက် လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ ထုန်ယောင် ဒီမှာ နေမှန်း သူသိပေမယ့် ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်ဖူးတာပါ။</p> <p>​လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အနည်းငယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ထုန်ယောင်က သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့ပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်က ဒီလောက် ကျဉ်းကျပ်သေးငယ်တဲ့ နေရာလေးမှာ နေနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ အံ့သြသွားတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက စံအိမ်ကြီးတွေမှာပဲ နေလာခဲ့ရတဲ့ ဝမ်ချွန်းက ဒီလို ကျဉ်းကျပ်တဲ့ နေရာမျိုးကို ပထမဆုံး ရောက်ဖူးတာလေ။ နေရာလေးက အရမ်း သေးငယ်လွန်းလို့ သူ့ကိုတောင် အသက်ရှူကြပ်စေတယ်။</p> <p>​နေရာကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် မယုံနိုင်စွာနဲ့ သူက မေးလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... မင်း ဒီမှာ နေတာလား"</p> <p>​"ဒါက အာချန့် အလုပ်က ချထားပေးတဲ့ အိမ်လေ" လို့ ထုန်ယောင်က နေရခက်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "သေးပေမယ့် လိုအပ်တာတွေ အားလုံးတော့ ရှိပါတယ်"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံနဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်လာပြီး မေးလိုက်တယ်။ "မင်း အိမ်ဝယ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား"</p> <p>​ထုန်ယောင်နဲ့ သိလာတာ အတန်ကြာပြီဖြစ်လို့ ထုန်ယောင်မှာ အိမ်ဝယ်နိုင်တဲ့ ငွေကြေးအင်အား ရှိတယ်ဆိုတာကို ဝမ်ချွန်း သိထားတဲ့အတွက် အခုလို မေးလိုက်တာပါ။</p> <p>​ထုန်ယောင် ခေါင်းထဲ အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "ရှိတယ်။ တပို့တွဲလထဲမှာ ရောင်းတမ်းဝင် အိမ်ရာတချို့ ရောင်းမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဝယ်ခွင့်ရမယ်လို့တော့ သေချာ မပြောနိုင်သေးဘူးလေ"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက အမြန် ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ အာခိုင်ကို ကူညီခိုင်းလိုက်လို့ ရတယ်"</p> <p>​"..." ဝမ်ချွန်းဆီက အကူအညီ ပေးလာတာက ထုန်ယောင်ကို အံ့သြသွားစေတယ်။</p> <p>​"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ထုန်ယောင်မှာ ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲ ရှိနိုင်တယ်လို့ ထင်သွားတဲ့ ဝမ်ချွန်းက ဆက်ပြောတယ်။ "ယောင်ယောင်... စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီအိမ်ရာအတွက် ဘဏ်ချေးငွေ လျှောက်လို့ ရပါတယ်။ အကုန်လုံး တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းစရာ မလိုဘူးလေ။ လစဉ် ဘဏ်ကို ပြန်ဆပ်သွားရုံပဲ။ မင်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လေးဆိုင်တောင် ဖွင့်ထားတာပဲ၊ အိမ်တစ်လုံးလောက်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး တတ်နိုင်ပါတယ်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင် အိမ်ဈေးတွေ အကြီးအကျယ် တက်လာလိမ့်မယ်လို့ အာခိုင် ပြောတယ်။ အခုမှ အိမ်မဝယ်ထားရင် နောက်ကျ နောင်တရလိမ့်မယ်တဲ့"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက ထုန်ယောင်ကို ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားတာကြောင့် အခုလို အကြံပေးရတာပါ။ သူတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်က သိပ်မကြာသေးဘူး ဆိုပေမယ့် သူက ထုန်ယောင်နဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်ကို ကူညီပေးရတာက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က အိမ်ကို အရမ်း လိုချင်နေပေမယ့် ဝမ်ချွန်းရဲ့ အကူအညီကို တိုက်ရိုက် မတောင်းခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူက အရင်မေးလိုက်တယ်။ "နင့်ယောက်ျားကိုများ ထိခိုက်မှု ရှိသွားမလား"</p> <p>​သူတို့ ဆက်ဆံရေးသာ ဒီလောက် မကောင်းခဲ့ရင်၊ ဝမ်ချွန်းရဲ့ ယောက်ျားအပေါ် ထိခိုက်လာနိုင်မယ့် အကျိုးဆက်တွေကို ထုန်ယောင် စိုးရိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​အခုတော့ အခြေအနေတွေ မတူတော့ဘူးလေ။ ဝမ်ချွန်းက သူ့အပေါ် ကောင်းတဲ့အတွက် အိမ်ကိစ္စကြောင့် ဝမ်ချွန်းယောက်ျားကို ထိခိုက်မှု ဖြစ်သွားတာမျိုး သူ မလိုလားဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဒီလို စိုးရိမ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ဝမ်ချွန်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူ သူငယ်ချင်း ပေါင်းရတာ မှန်သွားပြီဆိုတာ ပိုပြီး ယုံကြည်သွားကာ ပြုံးယောင်ယောင်လေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အာခိုင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးပဲ။ အိမ်တစ်လုံးလောက်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူ နှုတ်တစ်ခွန်း ဟလိုက်တာနဲ့ အကုန်ပြီးသွားတာပဲ"</p> <p>​"ဒါဆိုရင်တော့ နင်တို့ လင်မယားကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ သွား... ဈေးဝယ်ထွက်ရအောင်၊ ငါ နေ့လယ်စာ ကျွေးမယ်။ ဒီကိစ္စလေး ပြီးသွားရင် ငါ့ဆိုင်က လက်ဖက်ရည်ကို နင်ကြိုက်သလောက် သောက်လို့ ရပြီ။ တစ်သက်လုံး အလကားပဲ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့ကို အပြင်လူလို သဘောမထားဘူးဆိုတာကို ခံစားရလို့ ထုန်ယောင်ရဲ့ ပွင့်လင်းပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဝမ်ချွန်းကို ပျော်ရွှင်သွားစေတယ်။</p> <p>​"ဒါဆို တစ်သက်လုံး လက်ဖက်ရည် သောက်ရအောင် နင်နဲ့ တစ်သက်လုံး သူငယ်ချင်း လုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဖြည့်ပြောလိုက်တယ်။ "နင် တစ်သက်လုံး လက်ဖက်ရည် သောက်လို့ရအောင် ငါ့ဆိုင်တွေကို အခုကစပြီး ပိုကြိုးစား လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်"</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မော နောက်ပြောင်ရင်း အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ အဆောက်အအုံထဲကနေ အထွက်မှာပဲ လျိုချင်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူက စကားပြောကောင်းနေတာနဲ့ အနောက်ကနေ လူတွေ လာနေတာကို သတိမထားမိဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့အရှေ့နား ရောက်နေတာတောင် လျိုချင်းက မနားတမ်း ပြောနေတုန်းပဲ။</p> <p>​"ဒီတစ်ခေါက် အိမ်သစ် ဆယ်လုံး ထပ်ချပေးမယ်လို့ ကြားတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ငါတို့မိသားစု မပါလိုက်ဘူးလေ။ ငါ့ယောက်ျားက ဆေးရုံမှာ အသစ်ဖြစ်နေလို့၊ လုပ်သက်ရင့်တဲ့သူတွေ၊ မိသားစုရှိတဲ့ သူတွေနဲ့ အသက်ကြီးတဲ့ သူတွေကို ဦးစားပေးရမယ်လို့ သူတို့က ပြောကြတယ်။ ငါ့ယောက်ျားကတော့ အဲဒီအပေါ် ဘာမှ မငြီးတွားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီမှာ လုပ်နေတာ အချိန်အတန်ကြာနေပြီ မဟုတ်လား"</p> <p>​"ဒေါက်တာဆစ်ကျတော့ ဆေးရုံမှာ အလုပ်စဝင်ဝင်ချင်းပဲ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါတဲ့ အိမ်ကို ရလိုက်တာလေ။ ငါတို့ ဘာမှ မငြီးတွားခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်သာ အိမ်မရရင် ငါ ဆက်ပြီး ငြိမ်မနေတော့ဘူး။ သူက ကျောထောက်နောက်ခံ အားကောင်းတာနဲ့ပဲ နေရာတကာ အခွင့်အရေး အကုန်ယူနေလို့ မရဘူးလေ။ တို့အလှည့် ရောက်ရင်လည်း တို့အိမ်ပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့။ လောကကြီးမှာ ကောင်းတာတွေ အကုန်လုံး လူတစ်ယောက်တည်းဆီချည်း သွားနေလို့မှ မရတာ။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အရည်အချင်းရှိရှိ ဆေးရုံကြီး တစ်ခုလုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်း လည်ပတ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ"</p> <p>​ဆေးရုံမှာ အိမ်အသစ်တွေ ချပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတာ ကြာပြီ။ ဒါက ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်ကြရမယ့် အခြေအနေမျိုးပဲ။ အိမ်ရှိပြီးသား သူတွေကတော့ ပွဲကြည့်နေကြပြီး အိမ်မရှိသေးတဲ့ သူတွေကတော့ အပူတပြင်း ဖြစ်နေကြတာ။</p> <p>​ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က မပါလိုက်ရလို့ လျိုချင်းကလည်း အပူတပြင်း ဖြစ်နေတဲ့ သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။ နောက်တစ်ခေါက် ဘယ်တော့ ထပ်ရမလဲ မသိတာမို့ ဒီအခွင့်အရေးကို သူ အရယူချင်နေတယ်။</p> <p>​ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက် လျော့သွားတာက သူ့မိသားစုအတွက် မျှော်လင့်ချက် ပိုများသွားတာပဲလေ။</p> <p>​ရာထူးပိုမြင့်ပြီး လုပ်သက်ပိုရင့်တဲ့ ဆရာဝန်တွေကိုတော့ သူ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူ့ယောက်ျားက ဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာနေပြီလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန် ရောက်လာလာချင်း အိပ်ခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်းပါတဲ့ အိမ်တစ်လုံး ပေးခံလိုက်ရတာက လူတော်တော်များများကို မနာလို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပါမောက္ခချွီ မျက်နှာကြောင့် ဘယ်သူမှ ပေါ်တင်ကြီး မပြောရဲခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကွယ်ရာမှာတော့ တော်တော်များများက မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြတယ်။</p> <p>​အိပ်ခန်းတစ်ခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း။ ဒါက ညွှန်ကြားရေးမှူး အဆင့်ရှိတဲ့ ဆရာဝန်တွေကိုပဲ ပေးတဲ့ ခံစားခွင့်လေ။</p> <p>​သူတို့အားလုံးက ရေချိုးခန်းနဲ့ မီးဖိုချောင်ကို ဘုံသုံးရတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးတွေမှာ နေကြရတာကို။ ဆစ်ချန်ကျတော့ ဆေးရုံကို ရောက်ရောက်ချင်း ဘာလို့ သူတို့ထက် ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေး ရရတာလဲ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save