Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၃၃၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;">နင့်ယောက်ျားအိမ်က ရွှံ့အိမ်လေး ဖြစ်နေတုန်းပဲလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆစ်ချန်က ရုပ်ချောပြီး ပါမောက္ခချွီနဲ့ သိနေတာလေးနဲ့ပဲ သူများထက် သာတယ်လို့ ထင်နေတာလား။</p> <p>​သူတော့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး၊ ဒီတစ်ခေါက် အိမ်ရမယ့် အခွင့်အရေးကို သူ့မိသားစု သေချာပေါက် ရမှဖြစ်မယ်လေ။</p> <p>​ဒါက နောက်ဆုံး အိမ်ရာချထားပေးမှု ဖြစ်မယ်လို့ သူ သတင်းရထားတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်မှ မရရင် ဒီအစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းတော့မှာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ အိမ်ဝယ်ကြရတော့မှာလေ။</p> <p>​သူ့ယောက်ျားရဲ့ လစာလေးနဲ့ဆို ဘယ်တော့များမှ အိမ်ဝယ်နိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p>​ရောင်းတမ်းဝင် အိမ်တစ်လုံးက တစ်စတုရန်းမီတာကို ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် ပေးရတာဆိုတော့ သူ့ယောက်ျားရဲ့ တစ်နှစ်စာ လစာနဲ့ ညီမျှနေတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ယောက်ျားက အနှစ်ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်လောက် မစားမသောက်ဘဲ စုရင်တောင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​လျိုချင်းနဲ့ စကားပြောနေတဲ့ မိန်းမကလည်း အိမ်လိုချင်နေတဲ့ သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။ ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်လျော့သွားရင် သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ပိုများလာမှာဆိုတော့၊ ဆစ်ချန်ကို အိမ်မရစေချင်တာက သဘာဝပဲလေ။ လျိုချင်းပြောတာကို သူ ထောက်ခံမလို့ လုပ်တုန်း ထုန်ယောင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လျိုချင်းကိုတော့ သူ သတိမပေးခဲ့ဘူး။</p> <p>​ဒီအချိန်မှာ လျိုချင်းနဲ့ ထုန်ယောင်တို့ ရန်ဖြစ်ကြပြီး နှစ်ယောက်လုံး အိမ်ဝယ်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားရင် သူ အကျိုးအမြတ် ရနိုင်မယ်လို့ တွေးနေတာလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမရဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိရှာတဲ့ လျိုချင်းကတော့ ဆက်တိုက် ညည်းတွားနေတယ်။ စကားပြောလို့ ကောင်းနေတုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အနောက်မှာ ထုန်ယောင်ရယ်၊ လှပပြီး ကျက်သရေရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရယ် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောနေတုန်း လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားတော့ လျိုချင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရန်တွေ့ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရှေ့ကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားတယ်။</p> <p>​လျိုချင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားတုန်းမှာပဲ ဘေးနားက မိန်းမက ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလာတယ်။ "ထုန်ယောင် တို့နဲ့ အဆက်အဆံ မလုပ်ချင်တာ မဆန်းပါဘူး။ တို့ကို သူ့အောက်က လူတွေလို့ အထင်သေးနေတာကိုး။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ လှရုံတင်မကဘူး ချမ်းသာတဲ့သူတွေမှန်း ချက်ချင်း သိသာတယ်။ သူတို့ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကတင် တို့ရဲ့ တစ်နှစ်စာ လစာလောက် တန်ဖိုးရှိတာ"</p> <p>​လျိုချင်း မျက်နှာမဲ့သွားပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။ "မသမာတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ပိုက်ဆံရှာထားတာလေးကို ဘာများ မာနထောင်လွှားစရာ ရှိလို့လဲ"</p> <p>​ဘေးက မိန်းမက ပြုံးစစ လုပ်လိုက်တယ်။ လျိုချင်းသာ စီးပွားရေးလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိမယ်ဆိုရင် သူလည်း တခြားလူတွေလိုပဲ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်မှာပဲလို့ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ယောင်ယောင်... စောစောက မိန်းမက ဘယ်သူလဲ။ နင့်ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောနေတာ၊ တော်တော် အောက်တန်းကျတာပဲ။ အဲဒီလို လူမျိုးကို ငါ အမုန်းဆုံးပဲ၊ သူ နင့်ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တတ်သလား" ခပ်ဝေးဝေး ရောက်လာတဲ့အထိ ဝမ်ချွန်းက လျိုချင်းရဲ့ အပြုအမူကို တွေးမိပြီး မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင်က လျိုချင်းရဲ့ စကားတွေကို စဉ်းစားနေတုန်း ဝမ်ချွန်းရဲ့ အသံကြောင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "သူက ငါ့ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောရဲရုံပဲ ရှိတာပါ။ သူ့ကို အဖက်လုပ်ပြီး ရှင်းမနေချင်ပါဘူး။ လွယ်လွယ်ပြောရရင် သူက ငါ့နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ပိုက်ဆံရနေတာကို မနာလိုဖြစ်တာရယ်၊ အာချန်ရဲ့ အရည်အချင်းကို မနာလိုဖြစ်တာရယ်၊ တို့တွေ ဆေးရုံက အိမ်ကို လုယူသွားမှာ ကြောက်နေတာရယ်ကြောင့်ပါ။ ပြီးတော့ အရင်ကလည်း သူနဲ့ အဆင်မပြေတာလေးတွေ နည်းနည်း ရှိခဲ့ဖူးတော့ ငါ့အကြောင်းကို သူ ဘယ်တော့မှ အကောင်းမပြောဘူးလေ"</p> <p>​လျိုချင်းစကားကိုသာ မကြားခဲ့ရင်၊ ဆေးရုံက အိမ်အသစ်တချို့ ချပေးဖို့ ရှိတယ်ဆိုတာကို သူ သိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက ဆေးရုံက အိမ်တွေ တစ်ခေါက် ချပေးဖူးပေမယ့်၊ အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေ အများကြီးကလေ။ သူသိထားသလောက်ကတော့ ဒါက ဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်တယ်။</p> <p>​တကယ်တော့ ဆစ်ချန်က အလုပ်ဝင်တာ သိပ်မကြာသေးတော့၊ ထုန်ယောင်က ဆေးရုံရဲ့ အိမ်ချပေးမယ့် အစီအစဉ်ကို မျှော်လင့်ထားဖို့ မစဉ်းစားထားဘူး။ ဆစ်ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီအတွေးမျိုး မရှိတာ သေချာလောက်တယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို မပြောပြတာ ဖြစ်မယ်။</p> <p>​တကယ်တမ်း ထုန်ယောင် မသိတာက၊ အိမ်ရာချပေးဖို့ ကိစ္စက အခုလေးတင် အတည်ပြုချက် ကျလာတာလေ။ ဆစ်ချန်တောင် အဲဒီသတင်းကို မရသေးဘူး။ လျိုချင်းရဲ့ ယောက်ျားက ဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး လူသိများတာကြောင့်မို့လို့သာ ကြိုသိနေတာ။</p> <p>​ဒီသတင်းက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ လူတော်တော်များများ သိနေကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်က အတင်းအဖျင်း ပြောရတာ မကြိုက်သလို၊ အလုပ်ပြင်ပမှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ စကားစမြည် ပြောလေ့ သိပ်မရှိတော့ ဒီသတင်းကို သိဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့တာ။</p> <p>​ထုန်ယောင် ပြောသလိုပါပဲ၊ သူတို့ သိခဲ့ရင်တောင် တကူးတက သွားလုနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခွင့်အရေး ရမှာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ အချိန်ကုန်ခံနေမှာလဲ။</p> <p>​ကံမကောင်းတာက လူတိုင်းက ဒီသဘောတရားကို နားမလည်ကြဘူးလေ။ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ အကျိုးအမြတ်တွေ ရှိနေပြီဆိုရင် ငြိမ်နေနိုင်တဲ့သူက ခပ်ရှားရှားပဲ။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီခေတ်ကြီးမှာ လူတော်တော်များများက ထမင်းဝအောင်တောင် မစားနိုင်ကြဘူးလေ။ တောရွာတွေမှာဆို မြေတစ်ကွက်အတွက်နဲ့တောင် အသေအလဲ လုကြတာ။ အိမ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ကွယ်ရာမှာ အကွက်ဆင်ပြီး မတိုက်ခိုက်ကြဘူး ဆိုမှပဲ အံ့သြစရာ ကောင်းနေမှာ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်တယ်။ "ယောင်ယောင်... နင်က ပုံမှန်ဆို ပွင့်လင်းပြတ်သားပြီး ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်တတ်တဲ့သူလေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောနေတာကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်ရတာလဲ။ ဒါ့အပြင် နင်က အိမ်ဝယ်ဖို့တောင် အစီအစဉ် ရှိနေတာပဲ၊ သူ့ဟာကို ဘာလို့ သွားလုနေမှာလဲ။ အလုပ်က ချပေးတဲ့ အိမ်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းနေလို့လဲ"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာပြီး အောက်ခြေလူတန်းစားတွေရဲ့ အခက်အခဲတွေကို မသိဘူးဆိုတာ နားလည်လို့ ထုန်ယောင်က ကြည်ကြည်လင်လင် ရယ်မောရင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "အာချွန်း... နင်က သာမန်လူတွေရဲ့ ဘဝကို သိပ်သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ တောရွာတွေမှာဆို လူတော်တော်များများက ရွှံ့အိမ်တွေမှာ နေကြတုန်းပဲ၊ ငါ့ယောက္ခမ အိမ်ဆိုရင်လည်း ရွှံ့အိမ်လေးပဲ။ မြို့ပေါ်က အိမ်တွေက ပိုကောင်းပေမယ့် အိမ်ရာတွေက မလုံလောက်ဘူးလေ။ စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်လောက်ရှိတဲ့ အိမ်လေးတွေမှာ မိသားစုဝင် ငါးယောက် ခြောက်ယောက်ကနေ ရှစ်ယောက် ကိုးယောက်လောက်အထိ စုပြုံနေကြရတာက ပုံမှန်လို ဖြစ်နေတာ။ အခု ဆေးရုံက အိမ်ချပေးမယ်ဆိုတော့ လူတော်တော်များများက အသေအလဲ လုကြပြီး အလွယ်တကူ လက်မလျှော့ချင်ကြတာ သေချာတာပေါ့"</p> <p>​"နင့်ယောက်ျားအိမ်က ရွှံ့အိမ်လေး ဖြစ်နေတုန်းပဲလား" ဝမ်ချွန်းရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အံ့သြမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ "ယောင်ယောင်... နင်က ဘာလို့ သူ့ကို သဘောကျသွားရတာလဲ။ နင့်ယောက်ျားက အရမ်းကို ထူးချွန်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်နော်"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက ဆစ်ချန်အပေါ် ရုတ်တရက် သိချင်စိတ်တွေ ပြင်းပြလာတယ်။ ထုန်ယောင်လို ကျိုတိုက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ မိသားစုက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လီစီးတီးလို တောရွာခေါင်ခေါင်ဆီ လိုလိုလားလား လက်ထပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ သူက ဘယ်လိုလူမျိုးများလဲပေါ့။</p> <p>​ထုန်ယောင်က လှပပြီး ဉာဏ်ကောင်းသလို စီးပွားရေး အမြင်လည်း ရှိတော့ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် တောက်ပနေမယ့် သူမျိုးလေ။ မျက်စိမှိတ်ပြီး ရွေးရင်တောင် ကျိုတိုမှာ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ရှာနိုင်တယ်။ အရမ်း ချမ်းသာတဲ့သူ မဟုတ်ရင်တောင်၊ ဆစ်ချန်ရဲ့ မိသားစု အခြေအနေထက် အဆတစ်ရာလောက် သာတဲ့သူမျိုး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူက ဆစ်ချန်လို တောက ဆရာဝန် တစ်ယောက်ကို လိုလိုလားလား လက်ထပ်ခဲ့တယ်လေ။ ဒီမှာ ရင်ခုန်စရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေရမယ်လို့ ဝမ်ချွန်း ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်တို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ရုတ်တရက် နားထောင်ချင်လာတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်နဲ့ ဘယ်လို တွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြောရတော့ ထုန်ယောင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေ ကွေးညွတ်သွားတယ်။ "ဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပဲ၊ ငါတို့ကြားမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အဓိကကတော့ ငါ့အဖေ စီစဉ်ပေးတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးပါပဲ။ လွယ်လွယ်ပြောရရင် ရိုးရာ လူကြီးစီစဉ်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးပေါ့။ ငါ့အဖေက ငါ့ကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းခဲ့တာ၊ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်မှာ သူ့ကို ငါ တစ်ခါမှတောင် မတွေ့ဖူးဘူး။ လက်ထပ်ပြီး လဝက်လောက် ကြာမှ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာ၊ အဲဒီတုန်းက လူတောင် မှားလိုက်သေးတယ်၊ တကယ့်ကို အလွဲကြီးပဲ"</p> <p>​ဝမ်ချွန်း ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသွားကာ မယုံနိုင်စွာနဲ့ မေးတယ်။ "ယောင်ယောင်... နင်က ပြတ်သားတဲ့ သူတစ်ယောက်လို့ ငါ အမြဲ ထင်ထားခဲ့တာ။ လူကြီး စီစဉ်ပေးတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံလိုက်ရတာလဲ။ သူ့အပေါ် ဘယ်လိုလုပ် သံယောဇဉ် ရှိသွားတာလဲ။ သူက အရမ်းချောပြီး မြင်မြင်ချင်း ချစ်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က လှပပြီး စရိုက်လည်း ကောင်းတော့ ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ကို သဘောကျတာက သဘာဝကျပြီး တကူးတက စီစဉ်စရာတောင် မလိုဘူးလို့ ဝမ်ချွန်းက ယုံကြည်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်လို ထူးချွန်တဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ဆစ်ချန်ကို သဘောကျသွားဖို့ဆိုတာကတော့ သူ့ဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ အချက်တစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်လေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ထုန်ယောင်က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "မြင်မြင်ချင်း အချစ်တော့ မဟုတ်ပေမယ့် အဲဒီလိုမျိုးတော့ ခပ်ဆင်ဆင်ပဲ။ သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ရုပ်ရည်ကြောင့် ငါ တော်တော်လေး အံ့သြသွားတာ။ သူက ချောမောပြီး ဟန်ပန်လည်း ကောင်းတယ်လေ၊ ငါ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားနေခဲ့တာ"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၃၉ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save