Book List

<h2 style="text-align: center;">ဟေးလုံထိုင်မှ အရိပ်လူ</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၅)</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဝမ်တောက်ဖူသည် ပါးစပ်က အားရပါးရ ချီးကျူးနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ မှုန်မှိုင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>“မင်းကြီး.... မြို့စားမင်း ရောက်ပါပြီ။” အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ဝမ်တောက်ဖူသည် ဝမ်ရှန်း (ဝမ်ပိရန်) ၏ အလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>“ကျုပ် မြို့စားမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” ဝမ်တောက်ဖူ ဒူးထောက်လိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ... ထပါ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရလဒ်က ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်၏။ “ငါးက ငါးစာကို ဟပ်သွားပါပြီ။ ငါးကတော့ ဝမ်ရှန်းပါပဲ။ သူက ကျုပ်နားမှာ ၁၀ နှစ်ကြာအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ။ အခုမှ သူ့ရဲ့ မျက်နှာဖုံး ကွာကျသွားတယ်။ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက အရှင် ဖမ်းမမိလိုက်ပါဘူး။ သူ သတ်သေသွားပါတယ်။”</p> <p>“ဖမ်းမိလည်း အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒီလိုလူတွေက ပါးစပ်ပိတ်ထားမှာ သေချာတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ သူလျှိုအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးက ကျွန်မတို့ လက်ထဲ ရောက်နေပြီပဲ။ သူ အသက်ရှင်၊ မရှင်က အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာ... ရန်သူ့ သူလျှိုအဖွဲ့အစည်းက ၁၀ နှစ်လောက် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ။ အခု တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တာက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကောင်းကျိုးကြောင့်ပါ။ သူက သုံးနှစ်လောက် အသံတိတ်နေပြီးမှ ပြန်လာလာချင်း အခုလို စွမ်းဆောင်ပြနိုင်တာ တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပါပဲ။”</p> <p>သူမ ပြောနေသည့် အစ်ကိုကြီး ဆိုသည်မှာ မည်သူဖြစ်သနည်း။</p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ဆက်ပြော၏။ “မြို့စားမင်း... ဒီနေ့ အံ့ဩစရာက ချူကျောင်းရန် ပြန်ရောက်လာတာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ယွင်အောက်ထျန်းလည်း ပါပါတယ်။”</p> <p>ထို့နောက် ဝမ်တောက်ဖူက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်လာသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြင်ချိန်မှာတော့ အံ့ဩသွား၏။ ‘ဒီလူ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို နှိပ်ကွပ်ဖို့အတွက် ဆရာကို ခိုင်းထားတာလေ။ သူတောင်းစား၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို ဆရာက ဘာလို့ မနှင်ထုတ်ရသေးတာလဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် နာရီဝက်တောင် မကြာဘဲ အရိုက်ခံရ၊ အမောင်းထုတ်ခံရ ဖြစ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အခုထိ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ။’</p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ဆက်ပြောသည်။ “မြို့စားမင်း... ဒီယွင်အောက်ထျန်းက ဒီနေ့ ကျုပ် ရလိုက်တဲ့ ဒုတိယမြောက် အံ့အားသင့်စရာပါပဲ။ သူက အမှုစစ်ပညာ မသင်ဖူးပေမဲ့ ပါရမီ အလွန် ထူးချွန်ပါတယ်။”</p> <p>ထို့နောက် ဝမ်တောက်ဖူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကျင်းကျုံးယွဲ့အား အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ မချီးကျူးသလို၊ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းလည်း မရှိပေ။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ‘တရားသူကြီး ချုပ်ဟောင်း သတ်သေတာကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရုံမက၊ တရားခံအစစ်က ဝမ်ရှန်း ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ တာလား။ အဲတာက ပိုပြီး ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စလေ။</p> <p>အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းကို လှည့်စားပြီး သူ့အပြစ်ကို ဝန်ခံအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ဒီယွင်အောက်ထျန်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက် အရည်အချင်း ရှိတာလား။ ဆရာ ဝမ်တောက်ဖူတောင် သူ့ကို ချီးကျူးနေပါလား။ ဒါက ငါ့့ကို ပါးရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်နေပြီ။’</p> <p>“ဝမ်ရှန်းက သူလျှိုဖြစ်မှန်း စောစောစီးစီး သိသွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဖော်ထုတ်နိုင်တာ ယွင်အောက်ထျန်းနဲ့ မဆိုင်ပေမဲ့ သူပြသခဲ့တဲ့ ပါရမီကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို လေခွင်းရုံးတော်မှာ ဆက်ထားချင်ပါတယ်။” ဝမ်တောက်ဖူက ပြောလိုက်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ အခက်တွေ့သွားသည်။ တရားသူကြီးချုပ် ရာထူးက အရေးကြီး၏။ အနည်းဆုံး စာမေးပွဲအောင် ကျူရန်အဆင့်လောက် ရှိမှ ပေးလို့ရသည့်နေရာဖြစ်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မည်ကဲ့သို့ ပေးရမည်နည်း။</p> <p>သူမက အရည်အချင်းကို ကြည့်ပြီး နေရာပေးတတ်၏။ သို့သော်ငြား တရားသူကြီးချုပ် နေရာမှာ လူရှိနေပြီဖြစ်၏။</p> <p>သူက သုံးနှစ်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေပြီးမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ကြီးမားသော သူလျှို အဖွဲ့အစည်းကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သူ အစ်ကိုကြီး ချူကျောင်းရန် ဖြစ်သည်။ သူက တရားသူကြီးချုပ် ရာထူးအပြင် ရုံးအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရာထူးကိုပါ ယူရမည်သူပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဝင်ပြောသည်။ “တကယ်တော့ ဒီတရားသူကြီးချုပ် ရာထူးမှာ လူရှိပြီးသား မဟုတ်လား။ ကျုပ်ကို ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ခင်ဗျား ကတိပေးထားပြီးသား။ ကတိတည်ရမယ်။ ဒီတရားသူကြီးချုပ် ရာထူးကို ကျုပ် မလိုချင်ဘူး။ နာမည်ကလည်း ရုပ်ဆိုးတယ်။ တခြား ရာထူး ပြောင်းပေး။ ဒါပေမဲ့ ရာထူး အဆင့်အတန်းက တရားသူကြီးချုပ်ထက် မနိမ့်စေရဘူး။ အဓိက က နာမည်ကြီးပြီး အရှိန်အဝါ ရှိရမယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ရှင် ဘာရာထူး လိုချင်လဲ။ ပြောပြစမ်း။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “ကျင်ယီဝေ တပ်မှူးချုပ်... ဒီနာမည်က သိပ်ကို ဂုဏ်ရှိန်ဂုဏ်ဝါ ရှိတယ်။ ကျုပ် ကြိုက်တယ်။”</p> <p>အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲက ကြောင်အသွားမိသည်။ ‘ကျင်ယီဝေ ဆိုတာ တခြား လောကမှအဖွဲ့အစည်းလေ။ ဒီမှာမှ မရှိတာ။ သူတို့က ဘာသိလို့ ရယ်နေတာလဲ’</p> <p>(ကျင်ယီဝေ - တရုတ်မင်းဆက်သမိုင်းမှာ အလွန်ကျော်ကြားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းခဲ့သည့် ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်တပ်ဖွဲ့)</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ရှင့်ရာထူးကို မနက်ဖြန် မြို့စားအိမ်တော် ညီလာခံမှာ တရားဝင် ကြေညာပေးမယ်။ ရှင် စိတ်ပျက်စေရမယ့် ရာထူး မဟုတ်စေရဘူး။ အခု ပြန်လို့ ရပြီ။”</p> <p>ဤအရာကမှ တကယ့် ကတိစကားပင်။ လူသိရှင်ကြား ကြေညာမည် ဆိုမှတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရာထူးက သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ လှည့်စားခြင်း မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် စစ်သည်အချို့ တားဆီးလိုက်သည်။ “သခင်လေး ယွင်... ခဏလောက် နေပါအုံး။ အခန်းထဲမှာ အနားယူပေးပါ။”</p> <p>ယဉ်ကျေးသော်လည်း ပြတ်သားသော လေသံဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အခန်းငယ်လေး တစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ အတွင်းတွင် လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ ပြင်ဆင်ထားသည်။ စားချင်စား၊ အိပ်ချင်အိပ် ရသည်။ သို့သော်ငြား အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိချေ။</p> <p>ဤအရာက အကျယ်ချုပ် မဟုတ်ပေ။ ကြီးမားသည့် စစ်ဆင်ရေးကြီး စတင်တောမည်ဖြစ်သောကြောင့် လျှို့ဝှက်ချက် မပေါက်ကြားအောင် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းမျိုးပင်။</p> <p>............</p> <p>အခန်းထဲတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် ဝမ်တောက်ဖူ နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် လန်ပိ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဆရာ... စလို့ ရပြီလား။”</p> <p>ဝမ်တောက်ဖူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ရပြီ။ ဝမ်ရှန်းက သူလျှိုစာရင်းကို ဖျက်ဆီးချင်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားပြီ။ သူ့ကို ကျုပ်တို့ တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သူ အပြင်ကို သတင်းပို့ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး။ ရန်သူတွေ ဘာမှ မသိသေးခင် သူတို့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးကို ဖမ်းဆီးရမယ်။”</p> <p>“စာရင်းက သေချာရဲ့လား။” လန်ပိက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဒါက ချူကျောင်းရန် ၆ လလောက် အချိန်ယူပြီး စုံစမ်းထားတဲ့ စာရင်းပဲ။ တချို့လူတွေကိုလည်း တိတ်တဆိတ် စစ်ဆေးပြီးပြီ။ သေချာတယ်။ လေခွင်းမြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သူလျှိုအဖွဲ့အစည်း အကြီးစားပဲ။”</p> <p>လန်ပိ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း... သူလျှိုဖမ်းတာက သွေးနက်ဂိုဏ်းရဲ့ အလုပ်ပါ။ ဘာလို့ ချူကျောင်းရန်ကို တာဝန်ပေးရတာလဲ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင်က မိန်းမ ဖြစ်နေလို့လေ။ တချို့ကိစ္စတွေက ယောက်ျားတွေပဲ လုပ်လို့ရတာ။”</p> <p>‘ယောက်ျားတွေပဲ လုပ်လို့ရတာ ဟုတ်လား။ ပျားရည်ထောင်ချောက် ထောင်တာလား။’</p> <p>လန်ပိ ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “သွားတော့။ စာရင်းအတိုင်း ဖမ်းကြ။ စာရင်းထဲက လူ ၃၀ အပြင် ဆက်စပ်နေတဲ့ လူတွေကိုပါ အကုန်ဖမ်း။ တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေနဲ့။ မှားဖမ်းမိရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး။ လွတ်သွားတာမျိုး မရှိစေနဲ့။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ “တပ်မှူးလင်...”</p> <p>“ရှိပါတယ်။” အပြင်ဘက်မှ တပ်မှူးတစ်ဦးက အော်လိုက်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လေခွင်းမြို့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်။ စစ်သည် ၁၀၀၀ ယူပြီး အရှင်လန်ပိရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာနေ...၊ သွေးနက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဖမ်းဆီးရေး စစ်ဆင်ရေးကို ကူညီပေး။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>“ထွက်ခွာတော့။”</p> <p>လေခွင်းမြို့၏ တံခါးမကြီးများ အားလုံး ပိတ်လိုက်သည်။ စစ်သည် ၂၀၀၀ ခန့်သည် မြို့စားအိမ်တော်နှင့် လေခွင်းရုံးတော်တို့မှ ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”</p> <p>သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်များ၏ ခြေသံများသည် မြေကြီးကို တုန်ခါစေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခန်းထဲမှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သွေးနက်ဂိုဏ်း စစ်သည်များနှင့် မြင်းစီး တပ်ဖွဲ့များ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>စစ်ဆင်ရေးကြီး စပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့ လူဘယ်နှစ်ယောက် အဖမ်းခံရမလဲ။ ဘယ်နှစ်ယောက် သေမလဲ။</p> <p>ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့က သေချာလုနီးပါး ဖြစ်လို့သွားခဲ့သည်။</p> <p>‘သူလျှိုစာရင်း ဆိုတာ တကယ် ရှိတယ်။ လေခွင်းမြို့က အဲဒီစာရင်းကို ရထားပြီးသားပဲ။ တရားသူကြီးချုပ် ဟောင်းက အစာကျွေးခံရတဲ့ ငါးစာ သက်သက်ပဲ။ ဝမ်ရှန်းကို ဖော်ထုတ်ဖို့ သုံးလိုက်တဲ့ ငါးစာ။ ဝမ်ရှန်းက သူလျှိုခေါင်းဆောင် ဖြစ်မယ်။ သူသေသွားပြီ ဆိုတော့ ဖမ်းဆီးပွဲကြီး စတင်ပြီပေါ့။’</p> <p>လေခွင်းမြို့၏ ဓားရိပ်ဓားငွေ့တွေကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မကြာမီ အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများ၊ သတ်ဖြတ်သံများကို ကြားယောင်လာသည်။ မုန်တိုင်း လာတော့မည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မုန့်စားနေရင်း မျက်နှာကြွက်သားများ လှုပ်ရှားသွား၏။</p> <p>............................</p> <p>တာယင်အင်ပါယာ၊ ဟေးလုံထိုင် စခန်းခွဲ၊ အန်းထင် တည်းခိုခန်း</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”</p> <p>စစ်သည် အများအပြား ရောက်လာပြီး တည်းခိုခန်း တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ကျွီ... ကျွီ...”</p> <p>လေးသမား ၁၀၀ ခန့်က မြားများကို အသင့်ပြင်ကာ ချိန်ရွယ်ထားကြ၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင်တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ “ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကျုပ်တို့ ပေါ်သွားတာလား။”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p>“ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြန်တိုက်မလား။”</p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား အရင်ပြေး။ ကျုပ်တို့ ကာထားပေးမယ်။” ဟေးလုံထိုင် စစ်သည်များက အော်ပြောကြသည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး.... စာရွက်စာတမ်းတွေကို မီးရှို့လိုက်ရမလား။” ညီမဖြစ်သူ ရွှီအန်းထင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>“မလုပ်နဲ့။ ငြိမ်ငြိမ်နေ... ငြိမ်ငြိမ်နေ...” အစ်ကိုဖြစ်သူ ရွှီအန်းထင်က တားလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ်တို့ စခန်းက အပြင်လောကနဲ့ အဆက်အသွယ် မရှိဘူး။ တခြား အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့လည်း မချိတ်ဆက်ထားဘူး။ ကျုပ်တို့ ပေါ်သွားတယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ သစ္စာဖောက်လိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ညီမဖြစ်သူက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်၏။ “သူက အရူး၊ အနုပညာ ပါရမီရှင်... ဒီလိုလူမျိုးက သစ္စာမဖောက်တတ်ဘူး။”</p> <p>အစ်ကို ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ဘာမှ မလုပ်နဲ့။ စာရွက်စာတမ်းတွေ မီးမရှို့နဲ့။ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပဲ နေ...”</p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ တံခါးထုသံ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”</p> <p>အစ်ကိုဖြစ်သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တံခါးသွားဖွင့်လိုက်။”</p> <p>အစေခံတစ်ဦး သွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သွေးနက်ဂိုဏ်း စစ်သည်များ ဝင်လာကြ၏။</p> <p>တပ်မှူးတစ်ဦးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ရွှီအန်းထင် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ မိန်းမ တစ်ယောက်...”</p> <p>“ကျွန်မပါ။” ညီမဖြစ်သူ ထွက်လာ၏။</p> <p>တပ်မှူးက ပုံတူပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးစရာ မလိုလောက်အောင် တူညီနေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်ရှိ ဓားရာနှစ်ချက်က ထင်ရှားလွန်းသည်။</p> <p>တပ်မှူးက မေးလိုက်၏။ “မင်းက ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်မှာ စောင်းသင်ပေးဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီကို မကြာခဏ သွားတယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p>တပ်မှူးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဖမ်းလိုက်။”</p> <p>စစ်သည်များက သူမကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အစ်ကိုဖြစ်သူ ရှေ့တိုးလာကာ ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... အရှင်... ဒါ နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ညှိနှိုင်းလို့ မရဘူးလား။”</p> <p>သူက ငွေစက္ကူ တစ်ထပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>တပ်မှူးက ငွေစက္ကူကို ကြည့်လိုက်၏။ ငွေ ၁၀၀ တန်တွေ တော်တော် များ၏။</p> <p>“သူဌေးရွှီက သဘောကောင်းသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမှုက ကြီးလွန်းတယ်။ ညှိလို့ မရဘူး။” တပ်မှူးက ပြောသည်။ “အမှုမပြီးမချင်း ဒီတည်းခိုခန်းက ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်ရဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် လျော့သွားရင် အကုန်လုံးကို ဖမ်းမယ်။”</p> <p>တပ်မှူးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ခေါ်သွား။”</p> <p>ညီမဖြစ်သူ ရွှီအန်းထင်ကို ဖမ်းခေါ်ကာ မြင်းလှည်းပေါ် တင်သွားသည်။</p> <p>တပ်မှူးက ပြောလိုက်၏။ “နောက်တစ်နေရာ သွားမယ်။”</p> <p>သွေးနက်ဂိုဏ်း စစ်သည်များ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>......................</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save