Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>အစ်ကိုဖြစ်သူ ရွှီအန်းထင်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ လက်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေ၏။</p> <p>ဤကိစ္စမှာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင် အပိတ်ခံရသော ကိစ္စနှင့် ဆိုင်မှာ သေချာ၏။ ထိုအချိန်တုန်းက သူတို့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကတိုးမွှေးသခင်မနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေ၏။ သို့သော်ငြား ထိုအချိန်မှာပဲ နန်းဆောင် အပိတ်ခံလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p>သတင်းကြားရသည်မှာ ထိုနေရာ၌ လူသတ်မှု ဖြစ်ပြီး အထက်တန်းလွှာ လူ ၅ ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရ သောကြောင့် မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဒေါသထွက်ကာ တရားသူကြီးချုပ်ကို တစ်လအတွင်း အမှုဖော်ဖို့ အမိန့်ပေးထားသည် ဟူ၍ဖြစ်၏။</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာချိန်မှာတော့ နန်းဆောင် ပြန်ဖွင့်၏။ အန္တရာယ် မရှိလောက်ဘူး ထင်သောကြောင့် သူတို့ မပြေးခဲ့ကြချေ။</p> <p>ထို့အပြင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်၏။ အရေးကြီးသည့် အချိန် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတို့ ထွက်ပြေးလို့ မဖြစ်ပေ။ သူတို့ ထွက်ပြေးလိုက်လျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဆရာ... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” ဟေးလုံထိုင် စစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ “သွေးနက်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားရင် အပြစ်မရှိလည်း သေမှာ။ ဝင်ပြီးရင် ပြန်ထွက်လမ်း မရှိဘူး။”</p> <p>နောက်တစ်ဦးက အကြံပြု၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အကူအညီ တောင်းမလား။ သူက မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ရောက်နေပြီလေ။ ကျင်းဝူပြန်းရဲ့ လူယုံ ဖြစ်နေပြီ။ သူဆိုရင် ကယ်နိုင်လောက်တယ်။”</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထား။” အစ်ကိုဖြစ်သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီအချိန်မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လုံးဝ သွားမရှာရဘူး။ နာမည်တောင် မဟရဘူး။ အခုလို အကဲဆတ်တဲ့ အချိန်မှာ သူ့ကို သွားရှာရင် သူပါ ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်။”</p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့... မရှာရင် ဆရာမလေး သေလိမ့်မယ်။”</p> <p>ရွှီအန်းထင်က ပြောလိုက်သည်။ “ရိုးရိုး နည်းလမ်းနဲ့ပဲ ကယ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်။ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ်။”</p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်၏။ “ကယ်လို့ မရရင်ရော။”</p> <p>အစ်ကိုဖြစ်သူ ရွှီအန်းထင် မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ “ကယ်မရရင် ကံတရားအတိုင်းပဲပေါ့။ အင်ပါယာအတွက် တခြား ရဲဘော်တွေတောင် အသက်ပေးနေကြတာ။ ကျုပ်ညီမလေးက ဘာလို့ အသက်မပေးနိုင်ရမှာလဲ။ ကျုပ်ညီမ မပြောနဲ့။ ကျုပ် အဖမ်းခံရရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်ကို လာမကယ်ရဘူး။</p> <p>မှတ်ထားကြ။ အင်ပါယာရဲ့ အကျိုးစီးပွားက ပထမ... ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားက ပထမ... ကျုပ်တို့ လုပ်နေတာတွေ အားလုံးက လေခွင်းမြို့ စီမံကိန်းကြီး အတွက်ပဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒီစီမံကိန်းရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။ သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဘယ်သူမဆို စွန့်လွှတ်ရမယ်။”</p> <p>...................</p> <p>ညရောက်လာ၏။ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်လျှောက်လုံး ဆူပွက်နေခဲ့သော လေခွင်းမြို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လူဘယ်နှစ်ယောက် အဖမ်းခံရသလဲ၊ ဘယ်နှစ်ယောက် အသတ်ခံရသလဲ ဆိုတာကိုတော့ မည်သူမှ မသိကြပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား လမ်းမများပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သွေးစက်များက ဒီနေ့ တစ်နေ့တာအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်များကို သက်သေထူနေသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်မှ လမင်းကြီးပင်လျှင် သွေးရောင်လွှမ်းနေသယောင် ထင်ရသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခန်းထဲတွင် လက်ဖက်ရည် အိုးပေါင်းများစွာ သောက်ပြီး၊ မုန့်များစွာ စားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုအချိန်၌ တံခါးပွင့်လာပြီး စစ်သည်တစ်ဦး ဝင်လာသည်။ “သခင်လေး ယွင်... ပြန်လို့ရပါပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လေတက်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်၏။ “ရှုပ်လိုက်တာကွာ။ ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ထိုစစ်သည်က ဖြေလိုက်သည်။ “ကျန်းကျိုး... လေခွင်းရုံးတော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ ဒုတိယတပ်မှူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ခင်ဗျားကို မှတ်ထားတယ်။ ဒီနေ့ ကျုပ် အိမ်သာသွားချင်တာကို ၃ ခါတောင် တားတယ်နော်။ ကျုပ်တို့ ရန်ငြိုးကြီးသွားပြီ။ မနက်ဖြန် ကျုပ် ရာထူးရတာနဲ့ ခင်ဗျားကို လက်စားချေမယ်။ မှတ်ထားလိုက်။”</p> <p>ကျန်းကျိုးက မျက်နှာသေဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အထင်သေးသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>‘ဒီသူတောင်းစားက ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် မသိဘူး။ အရာရှိ ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတာ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိဘဲနဲ့ ငါ့လိုလူကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ရယ်စရာပဲ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လေခွင်းရုံးတော်မှ ထွက်လာပြီး မြို့စားအိမ်တော်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။ မည်သူမှ လိုက်ပို့ခြင်း မရှိသလို မြင်းလှည်းလည်း မရှိချေ။ ခြေကျင်သာ ပြန်ရ၏။</p> <p>သူ့လမ်းလျှောက်ပုံကတော့ အရင်အတိုင်း ဂဏန်းခြေလှမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား လမ်းလျှောက်နှုန်းက ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။ အင်္ကျီလက်ထဲမှ လက်များက တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>‘တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ အကြီးအကျယ် မှားနေပြီ။’</p> <p>လမ်းလျှောက်နေရင်း ရှေ့မှ အရိပ်မဲတစ်ခု လျှပ်စီးလက်သလို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မိန်းမတစ်ယောက်... သိုင်းပညာ အလွန်ကောင်းပြီး ကိုယ်ဖော့ပညာ ကျွမ်းကျင်သော မိန်းမတစ်ယောက်ပင်။</p> <p>သူမက လမ်းကြားများထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။ နောက်မှ စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လိုက်နေကြသည်။</p> <p>ထိုမိန်းမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မှတ်မိလိုက်သည်။ သူက ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်က အစ်မချောလေး၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အလုပ်သွားလျှောက်တုန်းက မျက်စပစ်ပြခဲ့တဲ့ တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>စက္ကန့်ဝက်လောက်သာ အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမသည် လမ်းကြားလေး တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်... “ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...” အမှောင်ထဲမှ လျှို့ဝှက်လက်နက်များ ပျံဝဲလာသည်။</p> <p>လှပသော ငှက်ကလေး မြားမှန်ပြီး ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ သူမ လဲကျသွား၏။ သွေးနက်ဂိုဏ်း စစ်သည်များ ဝိုင်းအုံလာပြီး သူမကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကြ၏။</p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနားမှ ဖြတ်သွားရင်း ခါးညွှတ် အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။</p> <p>နောက်ထပ် လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် စစ်သည်များက လူ ၅ ယောက်ကို နံရံတွင် ကပ်၍ ဒူးထောက်ခိုင်းထားကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...”</p> <p>ဓားချက်များ ကျဆင်းလာပြီး အမျိုးသား ၃ ဦးနှင့် အမျိုးသမီး ၂ ဦး ခေါင်းပြတ်ကျသွားသည်။ အသံတိတ် လောကကြီးထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သွေးများ လမ်းပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျလာ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြည့်နေသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ စစ်သည်တစ်ဦးက လေးကို ချိန်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ဦးက ဓားဆွဲပြီး လျှောက်လာသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်ဦးက တီးတိုး ပြောလိုက်၏။ ထိုအခါ လေးနှင့် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကြ၏။</p> <p>လူသတ်သမားများက အမှောင်ထဲမှနေ၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မြို့စားအိမ်တော်သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ခြေလက်များ အေးစက်လာသည်။ အသက်ရှူ ကျပ်လာသည်။ အော့အန်ချင်သလို ဖြစ်လာ၏။</p> <p>‘တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒါတွေ အားလုံးရဲ့ အစက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင် အပိတ်ခံရတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူက “ပြည့်တန်ဆာခန်း ဝင်ဖမ်းတာပဲ နေမှာပါ။” လို့ ဟာသလုပ်ခဲ့သေးတယ်။ နောက်တော့မှ သိရတာက အထက်တန်းလွှာ ၅ ယောက် အသတ်ခံရလို့တဲ့။</p> <p>နောက်ပိုင်း ဒီကိစ္စကို လူတွေ မေ့သွားကြတယ်။ မထင်မှတ်ထားဘူး။ ဒီကိစ္စက ဒီနေ့လို ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်လာမယ်လို့။ မိုင်တစ်ထောင် အကွာက မိုးတိမ်တိုက် တစ်ခုက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်း ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။’</p> <p>လန်ပိက ရက်စက်၏။ လူသတ်ရခြင်းကို ဝါသနာပါသည်ဆိုသော သတင်းစကားတွေကို အရင်တုန်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ သိပ်မယုံခဲ့ချေ။</p> <p>သူက လန်ပိကို ခဏခဏ စနောက်ဖူးနေသည်ကိုတောင် ဘာမှ မလုပ်သောကြောင့် သဘောကောင်းသည် ထင်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော်ငြား ယခု လန်ပိ၏ လူများက လေခွင်းမြို့ တစ်မြို့လုံးကို သွေးချောင်းစီးစေခဲ့၏။</p> <p>‘ဒီတစ်ခါ အဖမ်းခံရတာတွေက တာယင်အင်ပါယာ၊ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ သူလျှိုအဖွဲ့အစည်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သေချာတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစက ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်ကနေ စခဲ့တာလေ။ ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) လေးရော။ ဘေးကင်းပါ့မလား။</p> <p>သူမလည်း အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သွေးနက်ဂိုဏ်းက ဖမ်းပြီဆိုရင် အမှားမခံဘူး။ သံသယ ရှိတာနဲ့ ဖမ်းတာ။ ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) က နန်းဆောင်နဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ အဲဒီမှာ စောင်းသင်ပေးနေတာ ၁ နှစ် ၂ နှစ် ရှိပြီ။’</p> <p>နန်းဆောင်က ဟေးလုံထိုင်၏ စခန်း မဟုတ်သော်ငြား အားကိုးရသည့် နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ် ထား၏။ ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကတိုးမွှေးသခင်မနှင့် ချိတ်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ချိန်၌ ကတိုးမွှေးသခင်မ လေခွင်းမြို့ကနေ ထွက်သွားသည်မှာလည်း တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်လောက်ပေ။</p> <p>ဝမ်ရှန်း (ဝမ်ပိရန်) ဆိုသည့် လူကလည်း ဟေးလုံထိုင်၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များသည်။ သူ သေခါနီး အော်သွားတဲ့ စကားတွေကို ပြန်ကြားယောင်မိလျှင် သိနိုင်သည်။</p> <p>သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်လိုက်ရတယ် ဆိုခြင်းကို သိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချက်ချင်း သတ်သေသွားပြီး ရန်သူ့လက်ထဲ အရောက်မခံချေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး လမ်းဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်၏။ “ဟူး...” သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။</p> <p>ဝမ်ရှန်း ဆိုသည့်လူမှာ သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက် တစ်ယောက်ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုသူက သူ့ရှေ့မှာတင် သေသွားခဲ့ရ၏။</p> <p>တကယ်တမ်း ဝမ်ရှန်းက စောစောစီးစီး ပေါ်သွားပြီးသားဖြစ်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကြောင့် သေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ရန်သူက သူ့ကို သိနေပြီးသားဖြစ်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မရှိလည်း သူ သေမှာပင်။</p> <p>အရင်တုန်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဟေးလုံထိုင်အပေါ်ရော၊ တာယင်အင်ပါယာအပေါ်ရော သံယောဇဉ် မရှိခဲ့သလို  သစ္စာစောင့်သိမှုလည်း မရှိခဲ့ချေ။ သူ လုပ်နေသည့် အရာများ အားလုံးက စိန်ခေါ်မှု တစ်ခု အနေနှင့် ကစားပွဲ တစ်ခု အနေနှင့်သာ သဘောထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ယခု သူ၏ရင်ထဲ၌ တုန်လှုပ်နေ၏။ ဟေးလုံထိုင်၏ သူလျှိုများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သူ့ရှေ့မှာ သေဆုံးသွားကြ၏။ အစ်မ အချောလေး တစ်ယောက်လည်း အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ ချစ်စရာ ကောင်းသည့် ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) လေးလည်း အဖမ်းခံရဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေပြီဖြစ်၏။</p> <p>‘သူ့ကို ကယ်ရမယ်။ နည်းလမ်းရှာပြီး ကယ်ရမယ်။’ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မြို့စား အိမ်တော်ဘက်သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အလုပ်ပေးပြီး စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... မင်း သန်မာလာဖို့ လိုပြီ။ တိုက်ပွဲဆိုတာ မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်မှ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ရုတ်တရက် ရောက်လာတတ်တာ။ ငါ့ရဲ့ ရန်သူက ဘယ်သူလဲ။ ဒီသူလျှိုအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးကို ဖြိုခွင်းလိုက်တဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ပြောတဲ့ အစ်ကိုကြီး ဆိုတဲ့ လူပဲ။ သူ့နာမည်က ချူကျောင်းရန် ထင်တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လမ်းလျှောက်နှုန်း မြန်လာသည်။ ပိုပိုပြီး မြန်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့နောက်စေ့ကို တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ရိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး သတိမေ့သွားသည်။ ထို့နောက် ဂုန်နီအိတ် တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အမှောင်ထဲသို့ ပါသွားလေတော့၏။</p> <p>.......................</p> <p>အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိပြန်ရလာသည်။</p> <p>မြေအောက်ခန်း တစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေပြီး လျှို့ဝှက်စခန်း တစ်ခု ဖြစ်ပုံရ၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ကြိုးတုပ်ထား၏။</p> <p>သူ့ရှေ့တွင် စစ်သည် ၄ ဦး ရှိနေသည်။ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“မင်းနာမည် ယွင်အောက်ထျန်း မဟုတ်လား။ ဝမ်ရှန်းကို သတ်တာ မင်းပဲ မဟုတ်လား။” မျက်နှာတွင် အမာရွတ်နှင့် ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဝမ်ရှန်း မသေခင် ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား။ ငါတို့ မင်းဆီ လာခဲ့မယ် ဆိုတာလေ။”</p> <p>ထိုအချိန်က ဝမ်ရှန်းသည် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံပဲ ပြောခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး အသံမထွက်ခဲ့ချေ။</p> <p>“အခု ငါတို့ ရောက်လာပြီ။ လက်စားချေဖို့ ရောက်လာပြီ။” အမာရွတ်နှင့် လူက ဆက်ပြောသည်။ “ငါတို့က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ငါတို့က တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ စစ်သည်တွေပဲ။”</p> <p>ထို့နောက် စစ်သည် ၅ ဦးသည် အရက်ခွက်များကို ကိုင်ကာ တစ်ဝက်သောက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို မြေကြီးပေါ် ပက်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဝမ်ရှန်း... ကျုပ်တို့ လက်စားချေပေးပါပြီ။”</p> <p>“ဒီည သေဆုံးသွားတဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ... လက်စားချေပေးပါပြီ။”</p> <p>“ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူကြပါတော့။ ဒီယွင်အောက်ထျန်းက ပထမဆုံးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ နောက်ထပ် ရန်သူတွေကို ဆက်ပြီး သတ်သွားပါအုံးမယ်။”</p> <p>စစ်သည် ၅ ဦး ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းနှင့် ကြမ်းပြင် ဆောင့်ကာ ငိုကြွေးနေကြသည်။</p> <p>၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာအောင် ငိုကြွေးပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူတို့၏ နဖူးများတွင် သွေးများ စို့နေ၏။</p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူက ဓားမြှောင်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ကို ဖော်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “သစ္စာဖောက်ကောင်... မင်းရဲ့ နှလုံးကို ထုတ်ပြီး ခေါင်းဆောင်ဝမ်ရှန်းနဲ့ ရဲဘော်တွေကို ပူဇော်မယ်။ သေခါနီး ဘာပြောချင်သေးလဲ။”</p> <p>ဓားသွားက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို ထိနေသည်။ နည်းနည်းလေး ဖိလိုက်ရုံနှင့် ရင်ဘတ်ကွဲပြီး နှလုံး ထွက်လာတော့မှာဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ ကိုယ့်လူအချင်းချင်း သတ်ကြတော့မည့် အဖြစ်ဆိုးကြီးပင်။</p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူက  ပြောလိုက်သည်။ “ပြောလေ။ ဒါ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ မပြောချေ။</p> <p>“မပြောချင်ဘူး ဆိုတော့လည်း ကူညီရာ မရောက်တော့ဘူးပေါ့။” အမာရွတ်နှင့် လူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သစ္စာဖောက်ကို သတ်တဲ့သူက တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်က ဝမ်လုပါ။”</p> <p>ထို့နောက် ဓားကို မြှောက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နှလုံးတည့်တည့်သို့ ထိုးချလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်ဘတ်အေးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်ငြား ဘာမှမဖြစ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓားက ပြန်ကန်ထွက်သွားသောကြောင့် မသေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်၏။ “ပြဇာတ် ကလို့ ပြီးပြီလား။ ခင်ဗျားတို့ နောက်က ကြိုးကိုင်တဲ့လူ ထွက်လာလို့ ရပြီ။”</p> <p>“ထွက်လာခဲ့ပါ။ အရှင်....” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဖြူဖွေးသန့်စင်သော ဝတ်စုံ၊ ချောမောခန့်ညားသော ရုပ်ရည်၊ ပညာတတ် ပုံစံပေါက်နေသော လူငယ်တစ်ဦးပင်။</p> <p>ထိုသူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ကျုပ်က ချူကျောင်းရန် ပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ညီလေးယွင်...”</p> <p>ဤလူက ကျင်းကျုံးယွဲ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ ၃ နှစ်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေပြီးမှ ပြန်ပေါ်လာကာ ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးကို ဖြိုခွင်းလိုက်တဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ချူးကျောင်းရန်ပင် ဖြစ်တော့၏။</p> <p>……..</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save