Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ချက်ချင်း အိပ်မပျော်သေးပေ။ ရေနွေးတစ်ပုံး ပြင်ဆင်ပြီး ရေချိုးရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>ယခင်က ပြိုင်ဘက်မရှိသောကြောင့် သူတောင်းစားပုံစံဖြင့် နေခဲ့သော်လည်း ယခု ချူကျောင်းရန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အလှပြင်ရတော့မည်။</p> <p>ဥဒေါင်းငှက်သည် ပြိုင်ဘက်မရှိလျှင် အမြီးမဖြန့်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်ရှိလာသည်နှင့် ဖင်တစ်ခုလုံး လှန်ပြတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခု သူ့ခြံဝင်းထဲ ဝင်လာသည်။</p> <p>“အောက်ထျန်း... လာစမ်း။” ကျင်းဝူပြန်းက သူခိုးတစ်ယောက်လို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ခေါ်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုကြီး....”</p> <p>“လာဆို လာစမ်းပါ။ စကားမများနဲ့။” ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွား၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ “နေအုံး။ အစ်ကိုကြီး.... ကျုပ် အင်္ကျီမဝတ်ရသေးဘူး။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “အင်္ကျီက အရေးကြီးလို့လား။ မြန်မြန် လိုက်ခဲ့...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းဖြင့် အနောက်ဘက်အဆောင်၏ ထောင့်ကျသော နေရာတစ်ခုသို့ ပါသွားလေသည်။</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>“အထင်မလွဲကြပါနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှင်းပြသော်လည်း ပို၍ပင် အထင်လွဲစရာ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>လူသူကင်းဝေးသော ခြံဝင်းတစ်ခု၏ အပိုင်းငယ်လေးထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခံရ၏။</p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p>တံခါးပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>‘ဒီလောက် လူပြတ်တဲ့နေရာမှာ ကျင်းဝူပြန်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ။’</p> <p>“ဟိုမှာ ကြည့်...” ကျင်းဝူပြန်းက ကုတင်ပေါ်သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မျက်လုံးမှိတ် အိပ်ပျော်နေသည်။</p> <p>‘သွေးနက်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် လန်ပိ။ ဒီနေ့ လူရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အမျိုးသမီး လူသတ်သမား’</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... ငါက ပြောပြီးရင် လုပ်တတ်တဲ့ကောင်... ဒီနေ့ မင်း အနိုင်ရခဲ့တဲ့အတွက် ငါ့ကတိအတိုင်း လန်ပိကို မေ့ဆေးအုပ်ပြီး မင်းကို အနမ်းပေးခိုင်းတာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်အသွားသည်။ ‘ကျင်းဝူပြန်း... ခင်ဗျား တကယ် ရူးနေတာပဲ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုများ အသက်ရှင်နေတာလဲ။ ဒါ ခင်ဗျား ငယ်ငယ်တည်းက စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းမလေ။ အခု သူများ နမ်းဖို့ ပေးလိုက်ပြီပေါ့။ ခင်ဗျား သဘောထားကြီးလိုက်တာ။’</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ဆော်ဩလိုက်၏။ “မြန်မြန်လုပ်... အစ်မလန်ပိ မကြာခင် နိုးလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သေမှာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ဒုက္ခရောက်နေသည်။ ‘နမ်းရမလား။ မနမ်းရဘူးလား။’</p> <p>“အောက်ထျန်း... မင်းက လေကြီးမိုးကြီးပဲ ရှိတာလား။ တကယ်တမ်းကျတော့ သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်ပဲ။” ကျင်းဝူပြန်းက ဘေးမှ မီးလောင်ရာ လေပင့်နေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ ရှေ့တိုးသွားပြီး လန်ပိ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ကိုင်ကာ မျက်နှာချင်း အပ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား တစ်လက်မခန့် အလိုတွင် လန်ပိ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာ၏။ ထိုအကြည့်က ငယ်ငယ်တုန်းက ပုရွက်ဆိတ်အုံကို ရေနွေးပူနှင့် လောင်းတုန်းက အကြည့်မျိုးပင်။ အေးစက်၏။ ရက်စက်၏။ လှောင်ပြောင်သည့် ပုံစံပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ‘ငါ ရှေ့ဆက်တိုးရမလား။ နောက်ဆုတ်ရမလား။ အရေးကြီးနေပြီ။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ နောက်ဆုတ်လို့ မဖြစ်ဘူး။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့ဆက်တိုးပြီး အနမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား နှုတ်ခမ်းချင်း မထိခင်မှာပင် လန်ပိက သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖိချလိုက်သည်။ “အား... နာတယ်။ နာတယ်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ကြောင်အသွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် လန်ပိကို တစ်လှည့်ဆီ ကြည့်လိုက်မိ၏။ ‘အသက်လုပွဲ စပြီ။ ငါ ပြေးရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်နဲ့ ဝင်ကယ်ရမလား။’</p> <p>ရုတ်တရက် ကျင်းဝူပြန်းက မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားဟန်ဆောင်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။ “ဟေ... ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ။”</p> <p>ထို့နောက် အိပ်မက်ယောင်နေသူ တစ်ယောက်လို ထွက်သွားလေသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လန်ပိလက်ထဲ ထားရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>‘အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ ခင်ဗျားက ရူးချင်ယောင် ဆောင်သွားတယ်ပေါ့။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းပန်လိုက်၏။ “သခင်မလေး လန်ပိ... ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။ တကယ် မှားသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အစ်မလို အလှပဂေးမျိုးကို တွေ့ရင် ဘယ်ယောကျ်ားမဆို ရူးသွားမှာပဲ။ ကျုပ်လို ချောမောခန့်ညားတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ အရင်ဆုံး လွှတ်ပေးပါလား။”</p> <p>“ဂျွတ်...”</p> <p>အရိုးမြည်သံ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလန့်တကြားဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်... ကျုပ်လက် ကျိုးသွားပြီလား။”</p> <p>“မကျိုးပါဘူး။ ဖြုတ်လိုက်တာပါ။”</p> <p>လန်ပိက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “မြို့စားမင်း ရှင့်ကို တွေ့ချင်နေတယ်။”</p> <p>‘ထင်သားပဲ။ ကျင်းဝူပြန်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က လန်ပိကို မေ့ဆေးအုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ လန်ပိက တမင် ဟန်ဆောင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့... သခင်မလေးလန်... ခင်ဗျား ဟန်ဆောင်တယ် ဆိုတည်းက ခင်ဗျားစိတ်ထဲမှာလည်း တိတ်တခိုး ဆန္ဒလေးတွေ ရှိနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ အပြင်ပန်းကသာ အေးစက်နေတာ။ အတွင်းထဲမှာတော့...’</p> <p>လန်ပိ အပြင်ထွက်သွား၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပြုတ်နေသော လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို တွဲလောင်းချကာ ခက်ခဲစွာ ထလိုက်ပြီး လန်ပိနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေးလန်... မြို့စားမင်းက အစ်မကို ဒီလို ဆက်ဆံတာ ကျုပ် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး။ သခင်မလေးကမှ တကယ့် လူယုံတော်ပါ။ ဟို ချူကျောင်းရန် ဆိုတဲ့ကောင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ သခင်မလေးလန် စိတ်ချ... ကျုပ် သခင်မလေးဘက်က အမြဲ ရှိနေမှာပါ။ ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး အဲဒီ မျက်နှာချောကောင်ကို သတ်ပစ်ကြမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သွေးခွဲစကားများ ပြောနေသော်လည်း လန်ပိက ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>မီးရောင်အောက် ဖြတ်သွားချိန်မှာတော့ အစောင့်အစေခံများက အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ရှေ့က သွားနေသော လန်ပိကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်မောင်း ပြုတ်နေသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>‘ကောင်းကင်ဘုံ.... သူတို့ ကစားတာ တော်တော် ကြမ်းတာပဲ။ ယွင်အောက်ထျန်းက ကျင်းဝူပြန်းနဲ့တင် မကဘူး။ လန်ပိနဲ့ပါ ဇာတ်လမ်း ရှိနေတာလား။ အရှုပ်တော်ပုံပဲ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလောတကြီးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ အထင်မလွဲကြနဲ့နော်။ ခင်ဗျားတို့ ထင်သလို မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>“ကျုပ်တို့ နားလည်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောပါဘူး။” အစေခံများက ပြန်ဖြေကြသည်။</p> <p>လန်ပိက မျက်နှာသေဖြင့် ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အလယ်ဗဟိုဆောင်သို့ ရောက်သွား၏။</p> <p>“ဝင်သွား။ မြို့စားမင်း စောင့်နေတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အင်္ကျီလေး ဘာလေး ပေးပါအုံးလား။ ဒီလို အဝတ်မပါဘဲ ဝင်သွားရတာ မကောင်းပါဘူး။”</p> <p>လန်ပိက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းကို ကိုင်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်၏။</p> <p>“ဘုတ်...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဝတ်စုံ၌ အနက်ရောင် ပန်းပွင့်များဖြင့် ပန်းထိုးထားသည်။ သေချာကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ရွှေနက်ချည်မျှင်များဖြင့် ထိုးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး တော်တော် ဈေးကြီးမယ့်ပုံဖြစ်၏။</p> <p>‘ကျင်းကျုံးယွဲ့က အလှကြိုက်လိုက်တာ။ နေ့တိုင်း အဝတ်အစား လဲတယ်။ ဈေးကြီးတာတွေချည်းပဲ။’</p> <p>“ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ။ တာယင်အင်ပါယာက သခင်လေး ယွင်...” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းက ဓားသွားလို ထက်ရှနေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပြန်ဝပ်ချလိုက်၏။ “ကျုပ် ဝန်ခံပါမယ်။ အကုန် ဝန်ခံပါမယ်။ ကျုပ်နာမည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပါ။ ဟန်ရွှေမြို့ တံခါးဝနားမှာ နေပါတယ်။ အိမ်မရှိ ယာမရှိပါဘူး။ ကျုပ်က မိဘမဲ့ပါ။ သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှာ ကြီးပြင်းလာတာပါ။</p> <p>ငယ်ငယ်တည်းက လိမ်တာညာတာ ခိုးတာဝှက်တာ လုပ်လာတာပါ။ ကြီးလာတော့ ရုပ်ချောတာကို အသုံးချပြီး မိန်းမတွေကို လိမ်စားပါတယ်။ လမ်းများရင် ခလုတ်တိုက်တတ်တယ် ဆိုသလိုပါပဲ။ မိန်းမတွေ လိမ်စားရင်းနဲ့ မလိမ်သင့်တဲ့ မိန်းမကို သွားလိမ်မိပါတယ်။ သူ့ယောကျ်ားက အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့ ကျုပ်ကို သတ်မယ် ဆိုပြီး လိုက်ရှာနေလို့ ထွက်ပြေးလာရတာပါ။</p> <p>လေခွင်းမြို့စားမင်းက အလှပဂေးလေးဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်မရှိဘူးလို့ ကြားတာနဲ့ အခွင့်အရေးပဲ ဆိုပြီး ရောက်လာတာပါ။ ကျုပ် ပါရမီက မိန်းမလိမ်တာ ဆိုတော့ မြို့စားမင်းကို လက်ထပ်ပြီး ဘဝပြောင်းမယ် စိတ်ကူးခဲ့တာပါ။ ကျုပ် ပြောတာတွေ အကုန် အမှန်တွေပါ။ တစ်လုံးမှ မလိမ်ပါဘူး။ လိမ်ရင် မစင်ကန်ထဲ ခေါင်းစိုက်ပြီး သေပါစေ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ပြစ်မှားခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲက ဘယ်သူလဲ သိလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မသိဘူးဗျ။ အဲဒီမိန်းမ အိပ်ရာထဲက ထွက်လာပြီး စခန်းပြန်ရောက်တော့ လူတွေ အသတ်ခံထားရတာ တွေ့လို့ ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးလာတာ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ပြစ်မှားခဲ့တာက တာယင်အင်ပါယာ တောင်ပိုင်းနယ်စားမင်းကြီးရဲ့ ဇနီးသည်ပဲ။”</p> <p>‘တောင်ပိုင်းနယ်စားမင်းကြီး ဟုတ်လား။ အကြီးကြီးပါလား။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြက်သီးထသွား၏။ “သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ သူက မယားငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်ဆိုလို့ ကျုပ်က တွဲခဲ့တာ။ မယားကြီးမှန်း သိရင် ဘယ်တွဲမလဲ။ ကျုပ်တို့ စည်းကမ်း ရှိပါတယ်။ မဖြစ်မနေမှ မဟုတ်ရင် မယားကြီးတွေကို မထိပါဘူး။ သူက လိမ်ပြောတာပဲ။ လူတွေက ဘာလို့ မရိုးသားကြတာလဲ။”</p> <p>အမှောင်ထဲမှ အမျိုးသမီး စစ်သည်များ၏ အံကြိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ မယားကြီးတွေကို မထိတာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အကြောင်းပြချက် နှစ်ခု ရှိတယ်။ ပထမအချက်က မယားကြီးဆိုတာ အိမ်မှုကိစ္စ ကျွမ်းကျင်ဖို့လိုတော့ သိပ်မချောဘူး။ မယားငယ်တွေကမှ ချောတာ။ ဒုတိယအချက်က မယားငယ်ဆိုတာ အများကြီး ထားလို့ ရပေမဲ့ မယားကြီးက တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဆိုင်တယ်။ မယားကြီးကို ထိရင် သူ့ယောကျ်ားက သတ်မှာပေါ့။”</p> <p>‘ဟာ... ဒါ ဘာစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေလဲ။’</p> <p>“ဟန်ရွှေမြို့မှာ ရှင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတွေ အကုန် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒါ ရှင့်ကို သတ်ချင်နေတဲ့ လူစာရင်းပဲ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က စာရွက် ၅ ရွက် ထုတ်ပြလိုက်သည်။ နာမည်တွေ အများကြီးပါနေသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ရှင် အခုထိ အသက်ရှင်နေတာ ကံကောင်းလွန်းလို့ပဲ။ ဒါဆို သခင်ကြီးလီ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ သူက ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးရင်းနဲ့ ထောင်ကျသွားပြီ။ မြို့တော်ကို အဖမ်းခံရပြီး ပါသွားပြီ။”</p> <p>“ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရရင်... ကျုပ်လည်း မသိပါဘူး။ သူ့သမီးကို ကြောင်ခဲ့ဖူးတာတော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။” </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တကယ် မသိခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်ကြီးလီက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြီး ဖတ်ပြသည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရိုးသားဖြူစင်ဟန် ဆောင်တတ်သည်။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည်။ ပညာမတတ်သော်လည်း ဉာဏ်ကောင်းသည်။ ရူးသွပ်သည်။ အထူးသဖြင့် ရုပ်ရည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ လူတစ်သောင်းတွင် တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “ရှင့်ရုပ်ရည်က တကယ်ပဲ တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက် ရှိတာလား။”</p> <p>ယခု သူမ ရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ ရုပ်ဆိုးပြီး ညစ်ပတ်နေသော သူတောင်းစား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက် မကပါဘူး။ တစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>“ဟုတ်လား။ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး ရေချိုးပေးလိုက်။ အဝတ်အစား ကောင်းကောင်း ဝတ်ပေးလိုက်။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” အစေခံနှစ်ဦး ရောက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်မောင်းကို ပြန်ဆက်ပေးကာ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။</p> <p>အကယ်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သတင်းထဲကအတိုင်း တကယ်ပဲ ချောမောခန့်ညားသည် ဆိုပါက ကျင်းကျုံးယွဲ့ အနေဖြင့် သူ့ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချရပေတော့မည်။</p> <p>.................</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save