Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် တစ်ဖက်ခန်းမှ ဝက်သတ်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အစ်မတို့... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။”</p> <p>“နာတယ်။ နာတယ်။ အရေခွံကွာကုန်ပြီ။”</p> <p>“ပူတယ်။ ပူတယ်။ ကျက်ကုန်ပြီ။ ကျက်ကုန်ပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အော်ဟစ်သံများကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “လန်ပိ... ဝင်ခဲ့...”</p> <p>လန်ပိ ဝင်လာပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မြေပုံတစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ မြေပုံပေါ်တွင် အနီရောင်ခြယ်ထားသော နေရာတစ်ခု ရှိသည်။ ဧရိယာ အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းပြီး မိုင် ၁၀၀ ခန့် ရှည်လျားသည်။ ၎င်းသည် ကျင်းမျိုးနွယ်စု၏ နာကျင်စရာ သမိုင်းကြောင်း ဖြစ်၏။</p> <p>တစ်ချိန်က ကျင်းမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များသည် အရည်အချင်း မရှိသောကြောင့် နယ်မြေအများစုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ဘိုးဘွားပိုင် နယ်မြေများကိုပါ လက်လွှတ်ခဲ့ရပြီး အိမ်စေအန်းမျိုးနွယ်စုက လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို သိမ်းပိုက်အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ကျင်းအဲ့ ပေါ်ထွန်းလာပြီး မြို့စားရာထူးကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ နယ်မြေများကိုလည်း ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး ဧရိယာ ၁၃,၀၀၀ စတုရန်းကီလိုမီတာအထိ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ဤနေရာတစ်ခုကိုတော့ ပြန်မရခဲ့ပေ။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ဖြစ်၏။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျင်းမျိုးနွယ်စု ကျရှုံးပြီး အန်းမျိုးနွယ်စု ပုန်ကန်ချိန်တွင် ထိုစဉ်က မြို့စား ကျင်းယန်သည် ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် စစ်သည်အင်အား မရှိသောကြောင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သော မော့မျိုးနွယ်စုထံမှ စစ်ကူတောင်းခဲ့သည်။</p> <p>မြည်းကန်ခံရသောကြောင့် ဦးနှောက်ပျက်သွားခြင်းလား သို့မဟုတ် တခြားသူ၏ လိမ်ညာခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းလား မသိပေမဲ့ သူက စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုခဲ့၏။</p> <p>သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ကို မော့မျိုးနွယ်စုထံ နှစ် ၅၀ ငှားရမ်းမည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် မော့မျိုးနွယ်စုက စစ်သည် ၅,၀၀၀ ငှားရမ်းပေးမည်။</p> <p>စစ်သည် ၅,၀၀၀ ရပြီးနောက် ကျင်းယန်သည် အန်းမျိုးနွယ်စုကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားသည်။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး ကျင်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးနီးပါး သတ်ဖြတ်ခံလိုက် ရသည်။ အန်းမျိုးနွယ်စုက သခင်သစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းအဲ့ ပြန်လည်အာဏာရလာပြီးနောက် နယ်မြေချဲ့ထွင်ခဲ့သော်လည်း သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ကိုတော့ ပြန်မရခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးခဲ့သည်။ စစ်ပွဲ ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ရှီးယွီမြို့မှ မော့မျိုးနွယ်စုက အလွန် အင်အားကြီးမားသည်။ ၃ ကြိမ်စလုံး သရေကျခဲ့သည်။ စစ်သည်များသာ ဆုံးရှုံးသွားသည်၊ နယ်မြေ ပြန်မရခဲ့ချေ။</p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေရှိ မြို့စားများအနက် နယ်မြေအကျယ်အဝန်း၊ စားနပ်ရိက္ခာ၊ လက်နက်အင်အားတို့တွင် ရှီးယွီမြို့က လေခွင်းမြို့ထက် သာလွန်သည်။ ငွေကြေးချမ်းသာမှုတွင် လေခွင်းမြို့က သာလွန်သည်။ ဆားလုပ်ငန်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ငွေရှိရုံဖြင့် ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ အရေးကြီးဆုံးအရာ ၂ ခု ဖြစ်သည့် သံသတ္တုနှင့် စားနပ်ရိက္ခာ မရှိပေ။ ဝယ်ယူရ၏။</p> <p>ရှီးယွီမြို့ကမူ ငွေမရှိသော်လည်း စားနပ်ရိက္ခာ ပေါကြွယ်ဝသည်။</p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေရှိ မြို့စား ၃၀ ကျော်တွင် ရှီးယွီမြို့ မော့မျိုးနွယ်စု၏ အဆင့်အတန်းသည် ကျင်းမျိုးနွယ်စုထက် မြင့်မား၏။ အရယ်ရဆုံးအချက်မှာ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ သည် စပါးကျီကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းသည် စစ်ရေးအရ အရေးပါသော်လည်း မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ကြမ်းတမ်းပြီး စိုက်ပျိုးမြေ ရှားပါးသည်။ တစ်နှစ်စာ ထွက်ရှိသော စားနပ်ရိက္ခာသည် ၆ လစာပင် မလောက်ငပေ။ ကျန်တာကို ဝယ်စားရသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ တစ်ခုတည်းတွင် လယ်မြေဧက ၈ သိန်းကျော် ရှိပြီး ဆက်လက် တိုးချဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်လျှင် လူ ၁ သန်းစာ စားနပ်ရိက္ခာ ထွက်ရှိ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျင်းအဲ့အတွက် အကြီးမားဆုံး နာကျင်မှုမှာ ဤစပါးကျီကြီးကို ပြန်မရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ နာကျင်မှုလည်း ဖြစ်လာသည်။</p> <p>ယခုအခါ နှစ် ၅၀ စာချုပ် သက်တမ်း ကုန်ဆုံးတော့မည်။ သို့သော်ငြား မော့မျိုးနွယ်စုက ပြန်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။</p> <p>ဆွေးနွေးပွဲ ၁၀ ကြိမ်ကျော် ပြုလုပ်သော်လည်း အဖြေမထွက်ချေ။ သေချာသည်မှာ သက်တမ်းကုန်၍မှ ပြန်မရလျှင် လေခွင်းမြို့အတွက် သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်လာမည်။</p> <p>‘စာချုပ်သက်တမ်း ကုန်တာတောင် ပြန်မယူနိုင်ရင် အသုံးမကျတာပေါ့။ မြို့စား လုပ်နေဖို့ လိုသေးလို့လား။’</p> <p>တခြား မြို့စားများကလည်း လေခွင်းမြို့၏ အားနည်းချက်ကို မြင်ပြီး ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>မကြာသေးမီက ကျင်းပသော ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ အစည်းအဝေးတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော လက္ခဏာ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>မော့မျိုးနွယ်စုက တခြား မြို့စားများကို စည်းရုံးပြီး လေခွင်းမြို့ကို စီးပွားရေး ပိတ်ဆို့မှု လုပ်ရန် ကြံစည်နေသည်။ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် သံသတ္တု မရောင်းချရန် တားမြစ်မည်။</p> <p>အကြောင်းပြချက်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်က လေခွင်းမြို့သည် တောင်ဘက်ရှိ ချိုရွှေမြို့ကို တရားမဝင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ထိုစစ်ပွဲကို မဖြစ်မနေ တိုက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းအဲ့ လဲကျသွားချိန်တွင် ချိုရွှေမြို့က အခွင့်ကောင်းယူပြီး လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တောင်ဘက်ဆုံးရှိ တောဝက်နယ်မြေတွင် ပုန်ကန်မှု ဖြစ်အောင် သွေးထိုးခဲ့၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ချက်ချင်း နှိမ်နင်းပြီး ချိုရွှေမြို့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။ မဟုတ်လျှင် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွားနိုင်သည်။</p> <p>တစ်လမပြည့်ခင် စစ်ပွဲပြီးသွားသည်။</p> <p>ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းနိုင်ရုံမက ချိုရွှေမြို့၏ စစ်သည် ၅,၀၀၀ ကို သုတ်သင်ပြီး နယ်မြေတစ်ခု (၁,၀၀၀ စတုရန်းကီလိုမီတာ) ကို သိမ်းပိုက်ကာ တောဝက်နယ်မြေထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။</p> <p>ယခုအခါ တောဝက်နယ်မြေသည် အဆင်းရဲဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ဧရိယာ အကြီးဆုံး (၂,၀၀၀ စတုရန်း ကီလိုမီတာ) ဖြစ်လာသည်။  ထိုစစ်ပွဲကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့ နာမည်ကြီးသွားသည်။</p> <p>ယခုထက်ထိ လူခေါင်းခွံ ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော “ကျင်းကွမ်” အောင်ပွဲခံ တောင်ကုန်းသည် တောဝက်နယ်မြေ တောင်ဘက်ဆုံးတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရန်သူများကိုရော အပြင်ရန်သူများကိုပါ ခြိမ်းခြောက်ထား၏။</p> <p>.................</p> <p>“လန်ပိ... နင် မကျေနပ်ဘူး မဟုတ်လား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ငါ ချူကျောင်းရန်ကို အရေးပေးလို့လေ။”</p> <p>လန်ပိ ဒူးထောက်လိုက်၏။ “မကျေမနပ် မဖြစ်ရဲပါဘူး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။“လူတွေ ပြောနေကြတယ်။ ငါက အာဏာကို တစ်နေရာတည်း မစုချင်လို့၊ နင့်ကို တစ်ယောက်တည်း အာဏာမပေးချင်လို့ ချူကျောင်းရန်ကို ခေါ်ပြီး ထိန်းညှိခိုင်းတယ် ဆိုပြီး။”</p> <p>လန်ပိ ပြောလိုက်၏။ “မကျေမနပ် မဖြစ်ရဲပါဘူး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “နင် လုပ်တာ ကောင်းပါတယ်။ လေခွင်းမြို့ရဲ့ တန်ပြန်သူလျှို လုပ်ငန်းမှာ နင် သိပ်တော်တယ်။ အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုလုံးက သူလျှိုတွေ နင့်ကို ကြောက်နေရတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေမှာ နင် သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေ ထောင်ချီနေပြီ။ ကောင်းကျိုးတွေ အများကြီးပါ။”</p> <p>လန်ပိ ဆက်လက် ဒူးထောက်နေ၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ နင်က အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတယ်။ တကယ်တမ်း ငါတို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အန္တရာယ်က ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေက တခြား မြို့စားတွေပဲ။ သူတို့က ငါတို့ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ချင်နေကြတာ။ ဒီတစ်ခါ အစည်းအဝေးရဲ့ ခေါင်းစဉ်က ဘာလဲ သိလား။”</p> <p>လန်ပိက ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မသိပါဘူး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ပထမအချက်က စည်းလုံးညီညွတ်ရေး။ အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုရဲ့ ဖိအားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေက မြို့စား ၃၇ ဦး ပေါင်းစည်းရမယ်။ မဟာမိတ် တပ်ပေါင်းစု ဖွဲ့မယ်။ အနာဂတ်မှာ ပြည်ထောင်စု ဘုရင်နိုင်ငံ တည်ထောင်မယ်။”</p> <p>လန်ပိက မေးလိုက်၏။ “ဒါ ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဆန္ဒ မဟုတ်လား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တိုက်ရိုက် မပြောဘူး။ ဖျောင်လင်းမြို့က လီမျိုးနွယ်စုကို ပြောခိုင်းတာ။”</p> <p>လီမျိုးနွယ်စု ဆိုသည်မှာ ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စု၏ လက်ပါးစေဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းမည်ဆိုခြင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော အိပ်မက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ နယ်မြေအကျယ် ၅ သိန်း စတုရန်းကီလိုမီတာ၊ လူဦးရေ ၁၀ သန်းကျော်။ ဘုရင့်နိုင်ငံ တည်ထောင်၍ ရနေပြီဖြစ်၏။</p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတွင် ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုက အကြီးဆုံး မြို့စားဖြစ်ပြီး မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင် ၃ ဆက်တိုက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဥပဒေအရ ၃ ဆက်ထက် ပိုလုပ်၍ မရချေ။ ယခု ၂၁ နှစ် သက်တမ်း ပြည့်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။ “နောက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ရန်သူ ချိုရွှေမြို့က အဆိုပြုထားတယ်။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို စီးပွားရေး ပိတ်ဆို့မယ်တဲ့။ စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ သတ္တု မရောင်းရဘူးတဲ့။ တခြား မြို့စားတွေကလည်း ထောက်ခံနေကြတယ်။ မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင် ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စုကလည်း မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတယ်။</p> <p>လေခွင်းမြို့က ကြည့်ရင် ချမ်းသာတယ် ထင်ရပေမဲ့ အန္တရာယ် ဝိုင်းနေတယ်။ ဒီတစ်ခါ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ကို ပြန်မရရင်၊ တခြား မြို့စားတွေရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံရရင်၊ ငါတို့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒီပြဿနာကို စစ်တိုက်ပြီး ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး။ သံတမန်နည်းနဲ့ ဖြေရှင်းရမယ်။ ထောက်လှမ်းရေး နည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းရမယ်။</p> <p>ဒါကြောင့် ငါက ချူကျောင်းရန်ကို အရေးပေးရတာ။ နင့်တာဝန်က အိမ်စောင့်ဖို့၊ အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုရဲ့ သူလျှိုတွေကို ရှင်းဖို့ပဲ။ သူ့တာဝန်က နယ်မြေချဲ့ထွင်ဖို့နဲ့ တခြား မြို့စားတွေနဲ့ ဆက်ဆံဖို့ဆိုပြီး ငါ ခွဲခြားထားတယ်။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ကို ပြန်ယူဖို့၊ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ဖို့က ငါတို့ရဲ့ ပထမ ဦးစားပေး ဗျူဟာပဲ။ နားလည်လား။”</p> <p>“နားလည်ပါပြီ။” လန်ပိ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျင်းဝူပြန်းက အသုံးမကျဘူး။ နင်က ငါ့ရဲ့ မွေးစားအစ်မ၊ ချူကျောင်းရန်က ငါ့ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး.... နင်တို့က ငါ့ရဲ့ လက်ရုံးတွေပဲ။ ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး လူတွေပဲ။ စည်းလုံးကြပါ။ သံသယ မဝင်ကြပါနဲ့။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အနာဂတ်က နင်တို့အပေါ် မူတည်နေတယ်။”</p> <p>“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။ အသက်ပေးပြီး ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်။”</p> <p>ထို့နောက် လန်ပိက မေးသည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကရော။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သူ တကယ်ပဲ ချောမောခန့်ညားတယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချရမယ်။”</p> <p>ထိုစဉ် အစေခံမလေး၏ အသံက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အရှင်... သခင်လေး ယွင်အောက်ထျန်း လာပါပြီ။”</p> <p>‘ဟမ်… ပုံမှန်ဆို သူက “ယွင်အောက်ထျန်း” လို့ပဲ ခေါ်တာ။ လေသံကလည်း မာကျောတယ်။ အခုကျတော့ “သခင်လေး” တဲ့။ အသံကလည်း နွဲ့နေပါလား။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အစေခံမလေးကို ပြောလိုက်၏။ “အဒေါ်ကြီး... ကျုပ်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို မြင်ပြီး မျက်နှာတွေ နီ၊ ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားတာကို နားလည်ပါတယ်။ ကျေးဇူးလည်း တင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက ကျုပ်တို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပါဘူး။ ကျုပ် နှလုံးသားက ကောင်းကင်ပေါ်က လမင်းကြီးဆီ ရောက်နေပြီမို့ပါ။”</p> <p>‘ဒါ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာလား။’</p> <p>လန်ပိက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးရမလားဟု အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဂရုမစိုက်ဘဲ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သတင်းထဲကအတိုင်း တကယ် ချောမော ခန့်ညားခြင်း ရှိမရှိ သိချင်နေ၏။</p> <p>လေတစ်ချက် ဝေ့လာသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဝတ်ရုံစလေး လွင့်ပျံသွားသည်။</p> <p>‘ဒီလေကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ။’ ထို့နောက် သူသည် လိုက်ကာနောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာ၏။</p> <p>ရုတ်တရက် ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် လန်ပိတို့ မျက်လုံး ပြူးသွားကြသည်။ ‘သတင်းထဲကအတိုင်းပဲ။ တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပဲ။ ရက်ရက်စက်စက် ချောမောလွန်းတယ်။ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေတယ်။ အထူးသဖြင့် အရင်က သူတောင်းစား ရုပ်ပေါက်နေတာနဲ့ ယှဉ်လိုက်တော့ ကွာခြားချက်က မိုးနဲ့မြေလို ဖြစ်သွားတယ်။’</p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ပြောလိုက်၏။ “မိန်းမတွေထက်တောင် ပိုလှနေသေးတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ရုပ်ရည်က တကယ့် လက်နက်ကောင်း တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို နေရာပေးရတော့မယ်။”</p> <p>………………</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save