Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အဓိကအချက်မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ချောမောရုံသာမက မိစ္ဆာဆန်နေခြင်းပဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>လောကတွင် အမျိုးသား တစ်မျိုး ရှိလေသည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူကောင်း မဟုတ်မှန်း သိနိုင်သော ထူးခြားသူမျိုးပင်။</p> <p>ဒုတိယအချက် ကြည့်လိုက်ပါက ဤသူသည် လုံးဝ လူယုတ်မာ၊ ပြဿနာကောင်၊ မိန်းမရှုပ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်က အနည်းငယ်မှ ရိုးသားဖြူစင်ခြင်း မရှိကြောင်း သိနိုင်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုး ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ရှင်က ဒီလောက် ချောနေတာကို ဘာလို့ ဒီတစ်လကျော်လုံးလုံး သူတောင်းစားအို ကြီးလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေသည်။ “ကျုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူတောင်းစားအိုကြီး ပုံစံနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ရင်းနှီးသွားအောင် လုပ်လိုက်တာ။ တစ်နေ့နေ့ ကျုပ်ရဲ့ မျက်နှာစစ်ကို ထုတ်ပြလိုက်တဲ့ အချိန်ကျရင် ကျုပ်ရဲ့ ရုပ်ရည်က ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်လက်လို ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလိမ့်မယ်။</p> <p>အဲဒီလိုဆိုမှ အံ့ဩမှင်တက်သွားစေမယ့် အာနိသင်က လုံလောက်မှာလေ။ ဥပမာ အခု ခင်ဗျားတို့ အံအားသင့် မှင်တက်သွားကြပြီ မလား။ တကယ်တော့ ကျုပ် နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်အောင့်ထားသင့်တာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”</p> <p>ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် လင်းပိတို့သည် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြ၏။ စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်လိုက်ကြခြင်းပင်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ဤတစ်ချက် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်မှုတွင် မိန်းကလေးများ၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇများဖြစ်သည့် အတင်းပြောလိုသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံက တကယ်ကို မျက်စိမပါပေ။ ဤမျှ ချောမောသော မျက်နှာက ဤမျှ ပေါ့ပျက်ပြီး အောက်တန်းကျသော ဝိညာဉ်နှင့် တွဲဖက်နေရသည်မှာ တကယ်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလှပေ၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အပေါ်အောက် အတော်ကြာအောင် ကြည့်ရှုပြီးနောက် အမိန့်ပေး လိုက်သည်။ “လင်းပိ... သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးလိုက်။”</p> <p>လင်းပိ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားလေသည်။ ဤယွင်ကျုံးဟဲ့က ယောက်ျား တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ သူမကို စစ်ဆေးခိုင်းခြင်းက သင့်တော်ပါမည်လား။</p> <p>သို့ပေမည့် သူမသည် ခဏမျှသာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် နေရာတိုင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စစ်ဆေးလေ၏။</p> <p>လင်းပိက ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်းမာရေးတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ပိန်ပြီး အရမ်း အားနည်းတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလေ၏။ “ဒါက ကျုပ်ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူးလေ။ ကျုပ် အသက် ဆယ့်လေးနှစ် အရွယ်တည်းက အရမ်း ချောမောလွန်းနေတော့ လှပတဲ့ မိန်းမတချို့က ငွေပေးပြီး အိမ်ကို ခဏခဏ လှည့်စားခေါ်သွားကြတယ်။ အားနည်းတာကလည်း ပုံမှန်ပါပဲ။”</p> <p>ချက်ချင်းပဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအချို့သည် ထပ်မံ၍ ကြောင်အသွားကြလေသည်။</p> <p>ယောက်ျားများ ဆိုသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု အလွန် ကြီးမားကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့ကို လူဆိုးဟု ပြော၍ ရသော်လည်း စွမ်းဆောင်ရည် မကောင်းဟု ပြောပါက သူတို့က အသေခံ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့ပေမည့် ယခု မျက်မှောက်ရှိ ဤယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ အားနည်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက် ဝန်ခံနေသည်လား။</p> <p>လင်းပိက မေးလိုက်၏။ “သူ သန်မာလာအောင် လူလွှတ်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ရမလား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “မလိုဘူး။ သူ ဒီလို နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေတဲ့ ပုံစံက ပိုကောင်းတယ်။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နှလုံးသားမှာ မနေနိုင်ဘဲ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားလေ၏။ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ဤစကားက မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အချောအလှလေးသည် အခြားသူများ၏ သနားကြင်နာမှုနှင့် ကာကွယ် ပေးချင်စိတ်ကို ပိုမို နှိုးဆွပေးနိုင်ပြီး သေချာပေါက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ချင်စိတ်ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေနိုင် လေသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့… ရှင် အရင် ပြန်တော့။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အရင်ပုံစံအတိုင်းပဲ ဆက်နေပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလေသည်။ “ကျုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားကို ပြန်ဖုံးကွယ်ထားရမယ်ပေါ့။ ပွင့်လန်းဖို့ လိုအပ်တဲ့ အချိန်ရောက်မှ ပြန်ပွင့်လန်းရမယ်ပေါ့။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် စကားမပြောတော့ဘဲ စာအုပ်ကို ပြန်လည် ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။ ထိုအရာက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ထွက်သွားလို့ရပြီဟု ပြောနေခြင်းပဲ ဖြစ်လေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မှန်ကို ကိုင်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။ “နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် အချောအလှလေး။ မင်းရဲ့ ချောမောမှုက တကယ်ကို သေစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအား အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ လုံးဝ နျူကလီးယား လက်နက်လိုပဲ။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင် မြို့တစ်မြို့ ပျက်စီးသွားပြီး နောက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင် တိုင်းပြည် တစ်ပြည် ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အချိန်အများစုမှာ နေရောင်အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး လိုအပ်တဲ့ အချိန်ရောက်မှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရမယ်။”</p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မှန်ကို ကိုင်လျက် ကြည့်နေရင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျင်းဝူပြန်း ဝင်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တွေ့လိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းပဲ သူ၏ လူသတ်ချင် စိတ်များ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အစ်မ လင်းပိ.... ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ။ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်။ မြို့စားအိမ်တော်ထဲမှာ ကျုပ်ထက် ချောတဲ့ ယောက်ျားတွေ အားလုံး သေသင့်တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းဝူပြန်းတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရေစက်ဆုံနေကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ တကယ်ကို မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်ကြပြီး လူတိုင်း၏ အတွေးအခေါ်များက တူညီနေကြလေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလေ၏။ “အစ်ကိုကြီး... ကျုပ် အောက်ထျန်းလေ။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အတော်ကြာအောင် မှင်တက်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် ကြီးမားသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက သူ၏ အင်္ကျီလက်မောင်းကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖြဲလိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။ “ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့မှာ ဒီညီအစ်ကို မရှိတော့ဘူး။ ငါ မင်းနဲ့ အင်္ကျီလက်ဖြဲပြီး အဆက်အသွယ် ဖြတ်တယ်။”</p> <p>တကယ်ကို လွန်လွန်းလှပေသည်။ သူ ကျင်းဝူပြန်းက အချောအလှလေးများကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သိသိရက်နှင့် ဤမျှ ချောမောအောင် နေရဲသေးသည်လား။</p> <p>............</p> <p>သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထပ်မံ ရုပ်ဖျက်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိုစည်းကမ်းမဲ့လွတ်လပ်သော သူတောင်းစား ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ လှပသော ဆံပင်များကို ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ ရှုပ်ပွသွားအောင် ပြန်လုပ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် အပြုံးများ အားလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ စတင် စဉ်းစားလေတော့သည်။</p> <p>စောစောက သခင်ကြီး ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောခဲ့သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနေဖြင့် ရွှီအန်းထင် တစ်ယောက် သေချာပေါက် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သို့ပေမည့် အန်းထင် တည်းခိုခန်းကတော့ လောလောဆယ် ဘာမှမဖြစ်သေးကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်၏။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး)ကို မည်သို့ ကယ်တင်ရမည်နည်း။</p> <p>လုံးဝ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် ကယ်တင်၍ မရပေ။ ထိုသို့လုပ်ပါက မိမိကိုယ်တိုင်ပါ ဒုက္ခတွင်းထဲ ဆွဲချခံရမည် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်၏ လူသစ် တစ်ယောက်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စောင်းတီးသည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို သွားကယ်ခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့အပြင် ဤမိန်းကလေးက ဟေးလုံထိုင်မှ သူလျှိုများနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေသေးလေ၏။</p> <p>ယခု လင်းပိနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဆက်ဆံရေးက မဆိုးဟု ထင်ရသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တာယင် အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်မှ လူဟု သံသယဝင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးကာ အကျဉ်းချပေလိမ့်မည်။ မှားယွင်း သတ်ဖြတ်မိမည်ကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်သည်မှာလည်း ကျိန်းသေပင်။</p> <p>ထို့အပြင် ချူကျောင်းရန် တစ်ယောက်ကလည်း သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသေးသည်။ ချူကျောင်းရန်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ဟေးလုံထိုင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို သံသယဝင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p>ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ၏ လက်အောက်ခံ သိုင်းသမားများကို ဟေးလုံထိုင် သိုင်းသမားများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်ရန် ဇာတ်လမ်းဆင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက စမ်းသပ် ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက်ပဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် မြို့စားအိမ်တော်အတွင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နေရာက အလွန် သေးငယ်လွန်းလှ၏။ ဟေးလုံထိုင်၏ သူလျှိုဟု သံသယဝင်ခံရသည်နှင့် ကျင်းဝူပြန်းလည်း သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယနေ့တွင် သူသည် တရားဝင် ရာထူး ခန့်အပ်ခံရတော့မည် ဖြစ်ပြီး တရားဝင် အရာရှိ အဆင့်အတန်း ရရှိသွားပါက ကိစ္စများစွာ လုပ်ဆောင်ရန် အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မည်သည့် ရာထူး ပေးမည်နည်း ဆိုသည်ကိုတော့ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး မိုးလင်းမည့် အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>...............</p> <p>နှစ်နာရီ အကြာတွင် မိုးလင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>စစ်သည်နှစ်ဦးက တံခါးမခေါက်ဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြံဝင်းလေး အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွား၏။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့် ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် နေရာများကိုမှ မသွားတော့ဘဲ လေခွင်းမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လေခွင်း ချိုင့်ဝှမ်း၏ အာဏာဗဟိုချက်ဖြစ်သော မြို့စားအိမ်တော်၏ အစစ်အမှန် ဆွေးနွေးရေး ခန်းမကြီးပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ဤခန်းမကြီးသည် မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းတွင် ရှိသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးခဲ့ပေ။ အဓိက တံခါးပေါက်သို့ပင် မသွားဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>ထိုနေရာတွင် အချိန်တိုင်း စစ်သည် ဆယ်ဂဏန်းခန့် စောင့်ကြပ်နေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ‘အလုပ်မရှိသူများနှင့် ခွေးများ ဝင်ခွင့်မပြု’ ဟု ရေးသားထားသကဲ့သို့ ရှိနေကာ ယခင်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆိုသည်မှာ ထိုခွေး ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်လောက်သည်။</p> <p>ထိုစစ်သည်က ပြောလိုက်၏။ “အပြင်မှာ စောင့်နေ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်စောင့်နေသည်။</p> <p>အတွင်းဘက်တွင် ဆွေးနွေးပွဲ လုပ်နေပြီး နန်းတော်ညီလာခံ မဟုတ်သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ဆင်တူ၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မြင့်မားသော အုပ်ချုပ်သူ နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ ခန်းမအတွင်း၌ လူနှစ်တန်းခွဲ၍ ရပ်နေကြသည်။ တစ်တန်းက စာပေ အရာရှိများ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်တန်းက စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများ ဖြစ်သည်။</p> <p>အတွင်းဘက်ရှိ ဆွေးနွေးပွဲက အလွန် ပြင်းထန်နေ၏။ သို့ပေမည့် အားလုံးက ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ဗဟိုပြုနေကြလေသည်။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အပြင်ဘက်တွင် နားထောင်နေသည့် အချိန်အတွင်း အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားလေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်က ကျင်းမိသားစုသည် ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် သစ်ရွက်ကြွေ နယ်မြေ ဟူသော ဤဧရာမ စပါးကျီကြီးကို ဘေးနားရှိ အင်အားကြီးမားသော နယ်စားဖြစ်သည့် ရှီးယွီ မြို့မှ မော့မိသားစုထံသို့ ငှားရမ်းခဲ့၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ လေခွင်း ချိုင့်ဝှမ်းသည် စားနပ်ရိက္ခာ အမြဲတမ်း မလုံလောက်တော့ဘဲ မဟာဗျူဟာ အခင်းအကျင်းတွင် ကြီးမားသော ကွက်လပ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသောကြောင့် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းတွင် အနာဂတ် မရှိတော့ပေ။</p> <p>ဤအရာက နယ်မြေတစ်ခု ဆုံးရှုံးရုံ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ မရှိပါက စားနပ်ရိက္ခာ မရှိတော့သောကြောင့် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ အသက်သွေးကြောကို အခြားသူများက ဆွဲကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>နယ်စား မဟာမိတ်အဖွဲ့က ကုန်သွယ်ရေး ပိတ်ဆို့မှု ဟူသော လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် လေခွင်း ချိုင့်ဝှမ်းကို ကြိုက်သလို လုပ်နိုင်သွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p>အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကသာ တာယင် အင်ပါယာ သို့မဟုတ် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ ထံသို့ ခိုလှုံမည့် ဟန်ရေးပြလိုက်ပါက အားလုံး၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားပြီး ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရှိ နယ်စား ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်မှုကို သေချာပေါက် ခံရပေမည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မည်မျှပင် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုမျိုးကို ပြုလုပ်ရပါစေ၊ နောက်ထပ် စစ်ပွဲတစ်ပွဲ ထပ်မံ ဖြစ်ပွားမည်ဆိုလျှင်ပင် သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေဟူသော ဤဧရာမ စပါးကျီကြီးကို သေချာပေါက် ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ရမှာဖြစ်သည်။</p> <p>သို့ပေမည့် စစ်ပွဲ စတင်ရန် ဆိုသည်မှာလည်း ထိုမျှ မလွယ်ကူလှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တိုက်ခိုက်ရမည့် နေရာက မော့မိသားစု၏ ရှီးယွီမြို့ဖြစ်ပြီး မော့မိသားစုသည် ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတွင် အဆက်အသွယ်များ အလွန် ရှုပ်ထွေး နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေလေသည်။</p> <p>စစ်တိုက်ချင်ပါက သတင်းအချက်အလက်က ရှေ့က သွားရမည်ဖြစ်ပြီး သံတမန်ရေးရာကလည်း ရှေ့က သွားရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေသည် စတုရန်း ကီလိုမီတာ တစ်ထောင့်ငါးရာ ကျယ်ဝန်းပြီး မြေဩဇာကောင်းသော လယ်ယာမြေ ဧက ရှစ်သိန်း ရှိလေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနည်းငယ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်စဉ် စားနပ်ရိက္ခာ မည်မျှ ထွက်ရှိမည်ကို တွက်ချက်နိုင်လေ၏။</p> <p>ချက်ချင်းပဲ သူက ကောက်ချက်တစ်ခု ရရှိသွားလေသည်။ လူတစ်သောင်း စစ်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားမည် ဆိုလျှင်ပင် ဤသစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ပါက တန်သည်ဟု ကောက်ချက်ချ လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ယခင်နှစ်များက လေခွင်း ချိုင့်ဝှမ်းသည် သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက နယ်မြေ ချဲ့ထွင်မှုများပင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ရာ ကျင်းအဲ့သည် တကယ်ကို ခေတ်တစ်ခေတ်၏ သူရဲကောင်း၊ ခေတ်တစ်ခေတ်၏ ထူးချွန်သူကြီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ယခုအခါ အနှစ်ငါးဆယ် အချိန်ပြည့်သွားပြီဖြစ်ပြီး ငှားရမ်းသည့်အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ မဟာဗျူဟာ အရင်းအမြစ်များ အားလုံးကို ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်း အတွက်သာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းနိုင်သည်နှင့် နယ်စား မဟာမိတ်အဖွဲ့က လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအပေါ် ပြုလုပ်ထားသော ကုန်သွယ်ရေး ပိတ်ဆို့မှုသည်လည်း တိုက်ရိုက် ပြိုကွဲသွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p>.............</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save