Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အတွင်းဘက်ရှိ ဆွေးနွေးပွဲက အလွန် ပြင်းထန်နေလေသည်။</p> <p>စာပေနှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အရာရှိ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အမြင်များက သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ကြပေ။</p> <p>စာပေ အရာရှိများက နိုင်ငံရေးနှင့် သံတမန်ရေးရာ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုသင့်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ သို့မဟုတ် ပို၍ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ငွေကြေး အသုံးပြုခြင်းနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ လက်ထပ်ခြင်း နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများ၏ အမြင်ကမူ အလွန် တိုက်ရိုက်ကျပြီး ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ မော့မိသားစုက သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်မပေးချင်ပါက တပ်ဖွဲ့ကြီး စေလွှတ်၍ ရှီးယွီမြို့ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ကာ အင်အားသုံး၍ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ရန် ဖြစ်၏။</p> <p>အတွင်းဘက်ရှိ လေထုက ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် စာပေနှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အရာရှိ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက် လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုကြလေတော့သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အပြင်ဘက်တွင် တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။ နည်းနည်းမှ လှုပ်ရှား၍ မရဘဲ ဆီးသွားချင်လျှင်ပင် အောင့်ထားရ၏။</p> <p>အလွန် သနားစရာ မကောင်းပေဘူးလား။ ဝင်ရောက် ဆွေးနွေးခွင့်ပင် မရှိပေဘူးလား။</p> <p>အဓိပ္ပာယ်မရှိလှချေ။ အတွင်းဘက်တွင် အားလုံးက လူကြီးပိုင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ အတွင်းတွင် လင်းပိ ရှိနေသော်လည်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရုံသာ ရပ်နေရကာ စကားပြောဆိုခွင့် မရှိချေ။ ကျင်းဝူပြန်းသည် မြို့စားအိမ်တော်၏ သခင်လေး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ခွင့်ပင် မရှိပေ။</p> <p>လေးနာရီ တိတိ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် အတွင်းဘက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ရန်ဖြစ်ပြီးသွားကာ နေ့လယ် ဘက်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>စာပေပညာရှင် တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်နောက် လိုက်ခဲ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချူကျောင်းရန်လည်း ဤနေရာတွင် ရပ်နေပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ချူကျောင်းရန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ၏ ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်၏။</p> <p>လူနှစ်ယောက်တွင် ချူကျောင်းရန်က နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန် ခန့်ညားချောမောလေသည်။</p> <p>အခြားတစ်ယောက်ဖြစ်သော ယွင်အောက်ထျန်းကမူ ဆံပင်များက ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပိုက်ဆံလျှော်ကြမ်း အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်လုံးများက အသက်ကင်းမဲ့နေပြီး မျက်နှာအမူအရာက အောက်တန်းကျကာ အသက်ဝင်နေသော သူတောင်းစား ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p>တကယ်ကို အမွေးကျွတ်နေသော တောကြက်တစ်ကောင်နှင့် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင် အတူတူ ရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ပိုင်း မဟာဗျူဟာတွေကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ဖို့အတွက် ကျင်းယီဝေ တပ်ဖွဲ့ကို တည်ထောင်ဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီတပ်ဖွဲ့က သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ဖို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေနဲ့ သံတမန်ရေးရာ ကိစ္စရပ်တွေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမယ်။”</p> <p>‘တကယ်ကြီး ကျင်းယီဝေ တပ်ဖွဲ့လို့ နာမည်ပေးလိုက်တာလား။ ဒီနာမည်က အရမ်း လှနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား ကျင်းကျုံးယွဲ့က အရမ်း ပျင်းနေလို့လား။ ကျုပ် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ညအိပ်ခ တောင်းလို့ ရမလား။ မဟုတ်သေးဘူး။ နာမည်ပေးခ တောင်းရမှာ။’</p> <p>သို့သော်ငြား စောစောက ဆွေးနွေးမှုများအရ သိနိုင်၏။  နောက်ပိုင်းတွင် ဤကျင်းယီဝေ၏ အရေးပါမှုသည် သွေးနက်ဂိုဏ်းထက် ကျော်လွန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ အင်အားအကြီးဆုံး သတင်း အချက်အလက် တပ်ဖွဲ့ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာ၏ မဟာဗျူဟာ ဦးစားပေး အဆင့်က အလွန် မြင့်မားပြီး နောက်ပိုင်း လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်များကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။ “ချူကျောင်းရန်။”</p> <p>ချူကျောင်းရန်က ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “လက်အောက်ငယ်သား ရှိပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီဝေရဲ့ အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ကျင်းယီဝေ တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ အုပ်ချုပ်ရမယ်။”</p> <p>ချူကျောင်းရန်က ဒူးထောက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ခေါ်လိုက်သည်။ “လီရော့ကျွင်း...”</p> <p>အခြား လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “လက်အောက်ငယ်သား ရှိပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီဝေရဲ့ လက်ဝဲဘက် လူတစ်ထောင် တပ်မှူး အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”</p> <p>ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဒူးထောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။ “လီပါ...”</p> <p>တပ်မှူး တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ခါးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “လက်အောက်ငယ်သား ရှိပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီ ဌာနရဲ့ လက်ယာဘက် လူတစ်ထောင် တပ်မှူး အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”</p> <p>ရဲရင့်ခန့်ညားသော လီပါက ဒူးထောက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။ “ဝူကျန်း...”</p> <p>အခြား လူငယ် စာပေပညာရှင် တစ်ဦးက အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီ ဌာနရဲ့ ပထမ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”</p> <p>လူငယ် စာပေပညာရှင် ဝူကျန်းက ဒူးထောက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။ “ကျူးယီမင်...”</p> <p>အခြား စာပေပညာရှင် တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီ ဌာနရဲ့ ဒုတိယ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”</p> <p>စာပေပညာရှင် ကျူးယီမင်က ဒူးထောက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း....”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်လာပြီး အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”</p> <p>ချက်ချင်းပဲ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ‘မင်းက ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မင်းအဝတ်အစားတွေက ဘယ်က ကောက်လာတာလဲ။ ဒီနေရာကို ဘယ်နေရာ ထင်နေလို့လဲ။ မင်းက သူတောင်းစားသာသာပဲ။’</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီဝေရဲ့ တတိယ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”</p> <p>................</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ အတုအယောင် မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို အတည်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ရက်ရောလွန်းလှပြီး ကျင်ယီဝေ တပ်ဖွဲ့၏ တတိယမြောက် တပ်မှူး ရာထူးကိုပင် ချီးမြှင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>အဆိုပါ ကျင်ယီဝေတပ်ဖွဲ့သည် သွေးနက်ဂိုဏ်းထက်ပင် ပိုမိုဩဇာအာဏာ ကြီးမားလာမည့် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သလို၊ တပ်မှူးချုပ်ရာထူးမှာလည်း လေခွင်းရုံးတော်၏ တရားသူကြီးချုပ်ထက်ပင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှ၏။</p> <p>အစောပိုင်းက လူငါးဦးကို ရာထူးခန့်အပ်စဉ်က မည်သူမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည့်အပြင် ယခုအခါတွင်လည်း ကောင်းကျိုးကြီးစွာ ဆောင်ရွက်ထားသည့် ချူကျောင်းရန် အတွက်မူ တပ်မှူးချုပ်ရာထူးမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။ ကျန်ရှိသည့် လေးဦးမှာလည်း ထိုက်တန်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသည့်အမည်ကို ကြေညာလိုက်သည့် အချိန်၌မူ ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြင့် ဆူညံသွားကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိ သွားကြတော့၏။</p> <p>‘လွန်လွန်းတယ်။ တကယ် လွန်လွန်းတယ်။ ဒီကောင်က ဘယ်ကလဲ။ ဘာကောင်လဲ။ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။ သူတောင်းစား တစ်ယောက်က တစ်ဆင့်တည်းနဲ့ တတိယ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်သွားရတာလား။ ငါတို့လို လူတွေက ဆယ်နှစ်ကျော် ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ ဒီကောင်က ဘာလုပ်ပြလိုက်လို့လဲ။ ကျင်းဝူပြန်းကို ကုပေးလို့လား။ ကျင်းဝူပြန်း ဆိုတာ အသုံးမကျတဲ့ အရူးလေ။ သူ့ကို ကုပေးရုံနဲ့ ဒီလောက် ရာထူးကြီး ပေးစရာ လိုလို့လား။’</p> <p>“မြို့စားမင်း... ကျန်တဲ့ ၅ ယောက်ကိုတော့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ လူကိုတော့ ပြန်စဉ်းစားပေးပါ။” အမတ်ဟောင်း တစ်ဦးက ထွက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ် ထောက်ခံပါတယ်။”</p> <p>“ကျုပ် ထောက်ခံပါတယ်။”</p> <p>အမတ်ဟောင်း ၁၀ ယောက်လောက် ထွက်လာပြီး ကန့်ကွက်ကြ၏။</p> <p>ဝမ်တောက်ဖူ တစ်ယောက်တည်းသာ ငြိမ်နေသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် ဆိုခြင်းကို သူမ သိပြီးသားဖြစ်သည်။ သူတောင်းစား တစ်ယောက်ကို ရာထူးကြီး ပေးလိုက်ခြင်းက စနစ်တစ်ခုလုံးကို စော်ကားလိုက်သလို ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“မြို့စားမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးပါ။”</p> <p>“မြို့စားမင်း... ဒီလို လူမျိုးကို ရာထူးပေးလိုက်ရင် တခြား အရာရှိတွေ စိတ်ဓာတ်ကျကုန်ပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>အမတ်ဟောင်းတွေက ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်နေကြသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။ အားလုံး အော်၍ မောသွားသည်အထိ စောင့်နေလိုက်သည်။ ပြီးမှ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ အစည်းအဝေး ပြီးပြီ။”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>အခြေအနေကို ကြည့်ရှုနေကြသည့် အမတ်ဟောင်းများမှာလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ညည်းညူနေကြ တော့၏။</p> <p>မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ စရိုက်မှာ ခေါင်းမာလွန်းလှသည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။ သူမသည် အမိန့်တစ်ခုကို မထုတ်ပြန်မီ အချိန်အထိသာ အကြံပေးစကားများကို နားထောင်တတ်သော်လည်း၊ အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီးသွားပါက မည်သူကပင် တားဆီးပါစေ စိတ်ပြောင်းလဲတော့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် အရာရှိများက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မီးဝင်းဝင်းတောက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းလို အောက်တန်းစားက ဒီနေရာမှာ ရပ်နေရဲတယ်ပေါ့။”</p> <p>“သူတောင်းစားက သူတောင်းစားလိုပဲ နေပါလား။ ဒီနေရာမှာ လာရပ်မနေနဲ့။”</p> <p>လူတိုင်းက သူ့ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်စွာဖြင့် ရှောင်ဖယ်သွားကြ၏။</p> <p>ချူကျောင်းရန် တစ်ယောက်တည်းသာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနားသို့ ရောက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဂုဏ်ယူပါတယ် ညီလေးယွင်... နောက်ဆိုရင် တစ်အိုးတည်း စား၊ တစ်အိမ်တည်း နေရတော့မယ်။ ကူညီပါအုံးနော်။” ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွား၏။ </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>လန်ပိက ဘေးနားသို့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ “တစ်ဆင့်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်ရောက်သွားတာက အန္တရာယ် များတယ်။ အခု ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ မြို့စားမင်း တစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်။ မကြာခင်မှာ အစွမ်းအစ မပြနိုင်ရင် ရှင် သေလိမ့်မယ်။ ကျင်းဝူပြန်းလည်း ရှင့်ကို မကယ်နိုင်ဘူး။”</p> <p>ဤအခြေအနေအားလုံးကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်နေပေသည်။ အမှန်စင်စစ် မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း သဘောကျနှစ်ခြိုက်နေ၍ ဤသို့ ရာထူးပေးအပ်ခဲ့ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှေးယခင်က ပေးခဲ့ဖူးသည့် ကတိစကားတစ်ခုကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပုန်းကွယ်နေသော ပါရမီနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို လက်တွေ့စမ်းသပ်လို၍သော်လည်းကောင်း ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... ကောင်းကျိုး ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား။” လန်ပိက မေးသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “သိပါတယ်။”</p> <p>“ပြောပြစမ်း။”</p> <p>“မြို့စားမင်းနဲ့ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအတွက် တကယ် အကျိုးရှိမယ့် အလုပ်မျိုး။”</p> <p>လန်ပိက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ မင်း လေခွင်းရုံးတော်မှာ အမှုစစ်ပြတာက ပါးနပ်တာပဲ ရှိသေးတယ်။ တကယ့် ကောင်းကျိုး မဟုတ်ဘူး။ တကယ့် ကောင်းကျိုး ရချင်ရင် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအတွက် မရှိမဖြစ် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က စပ်ဖြီးဖြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “သခင်မလေးလန်... ကျုပ်ကို ဒီလောက် သွန်သင်ပေးနေတာ ကျုပ်ကို ကြိုက်သွားလို့လား။ မနေ့ညက ကျုပ်ရဲ့ ရုပ်ရည်စစ်ကို မြင်ပြီး ရင်ခုန်သွားတာလား။”</p> <p>လန်ပိ ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။ သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...</p> <p>“အား...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ပြုတ်သွားပြန်၏။ နာလွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေ၏။</p> <p>‘ပါးစပ်သရမ်းတဲ့ကောင်... ခံရတာတောင် နည်းသေးတယ်။’</p> <p>..............</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မိမိ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်မှာတော့ ကျင်းဝူပြန်းကို ထပ်မံတွေ့ရှိ လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းမှာ အိမ်ရှေ့တံခါးဝတွင် သခင်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသော ခွေးကလေး တစ်ကောင်နှယ် ကုပ်ကုပ်လေး ထိုင်စောင့်နေသည်မှာ မြင်မကောင်းလှပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လှောင်ရိပ်သန်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ “ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပဲ ကျုပ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက မသိဟန်ဆောင်ကာဖြင့် ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား။ မင်း တတိယ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်သွားပြီဆို... ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို ပြောပြရအုံးမယ်။ မနေ့ညက ငါ အိပ်မက်ယောင်ပြီး လျှောက်သွားတာ။ ငါ့အစ်မရဲ့ ခန်းမထဲမှာ မျက်နှာချောချောနဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ ငါ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အဲဒီကောင်ကို ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်ပစ်မလို့ လုပ်တာ။”</p> <p>“ပြီးတော့ရော...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်နားထောင်နေလိုက်၏။</p> <p>“အဲဒါကြောင့် အောက်ထျန်း... မင်းရဲ့ အခု ပုံစံက ကောင်းပါတယ်။ ရင်းနှီးတယ်။ ဟို မျက်နှာချောချောကောင်လို မနေနဲ့။ ငါ တွေ့ရင် ခုတ်သတ်မိလိမ့်မယ်။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... မင်း အဲဒီကောင်ကို သိလား။ သိရင် ပြောလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ ငါ့အိမ်ထဲမှာ မပေါ်လာနဲ့လို့... ပေါ်လာရင် ငါ သတ်မှာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွား၏။ ‘ငါ့အစ်ကိုကြီးက တကယ် ပါးနပ်တာပဲ။ သူက မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး နှစ်ယောက်လုံး အဆင်ပြေမယ့် လမ်းကြောင်းကို ရှာပေးလိုက်တာပဲ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကတိပေးလိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး.... ကျုပ် ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ အဲဒီကောင် နောက်တစ်ခါ မပေါ်လာစေရပါဘူး။”</p> <p>“အေး... ပြီးတာပဲ။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်းက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... ငါ ထပ်ပြောမယ်။ မင်းက ငါ့ညီပဲ။ လေခွင်းမြို့ထဲမှာ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပြဿနာရှာရှာ ငါ့အသက်နဲ့ လဲပြီး ကာကွယ်ပေးမယ်။”</p> <p>“ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုကြီး.... ကျုပ် မှတ်ထားပါ့မယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ကတိုးမွှေးသခင်မ ပြန်ရောက်ပြီလား။”</p> <p>ကျင်းဝူပြန်း ဒေါသထွက်သွား၏။ “အောက်ထျန်း... မင်း လွန်လာပြီနော်။ အစ်မလန်ပိကို ခိုးခိုင်းတုန်းက ငါ လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အခု ငါ့အဒေါ်ကိုပါ ထပ်ကြံချင်နေတာလား။ မင်းက ငါ့အိမ်က မိန်းမတွေ အကုန်လုံးကို သိမ်းပိုက်ချင်နေတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ပြန်ရောက်ပြီလား ဆိုတာပဲ ပြောပြပါ။”</p> <p>“ရောက်ပြီ။ ရောက်ပြီ။ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းနဲ့ သောက်မလို့ လုပ်ထားတာ။ စိတ်မပါတော့ဘူး။ သွားပြီ။”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ကျင်းဝူပြန်းက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ထွက်သွား၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ့ကို ချော့မနေတော့ချေ။ ‘ခဏနေရင် သူ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ကတိုးမွှေးသခင်မ ပြန်ရောက်ပြီ ဆိုတော့ သတင်းကောင်းပဲ။’</p> <p>................</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save