Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ဘယ်မှာ ရှိနေလဲ ဆိုသည်ကို စုံစမ်းရတော့မည်ဖြစ်၏။ သူမက သွေးနက်ဂိုဏ်း၏ အကျဉ်းထောင်ထဲ ရောက်နေလောက်သည်လား။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က လန်ပိနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေးလန်... အခု ကျုပ်က ကျင်ယီဝေ တတိယ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်သွားပြီနော်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ။ ကျုပ်က သခင်မလေးလူပါ။ ဟိုဘက်က ဘာလုပ်လုပ် သခင်မလေးကို သတင်းပေးနေမှာပါ။ သခင်မလေးလန်... ကျုပ်တို့ ပေါင်းပြီး ချူကျောင်းရန်ကို ဖြုတ်ချကြမယ်။ ဒါမှ သခင်မလေးက ပြန်ပြီး နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမှာ။”</p> <p>လန်ပိက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်နေသည်။</p> <p>“သခင်မလေးလန်... စောင့်ပါအုံး။”</p> <p>“မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။” လန်ပိက မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဖားမလို့လေ။ သခင်မလေးလန်... သခင်မလေး အလုပ်သွားလုပ်မလို့လား။ ကျုပ် လိုက်ခဲ့မယ်လေ။ ပညာသင်ချင်လို့ပါ။”</p> <p>လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “ငါ အခု သွေးနက်ဂိုဏ်းရဲ့ မြေအောက် အကျဉ်းထောင်ကို သွားမလို့...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ “ရာဇဝတ်သားတွေကို စစ်ဆေးမလို့လား။ ကျုပ် ကူညီပေးမယ်လေ။ ကျုပ်က ညှဉ်းဆဲတဲ့ နေရာမှာ အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်။”</p> <p>လန်ပိက ငြင်းလိုက်၏။ “မလိုဘူး။ မင်းက ကျင်ယီဝေ လူ... ငါက သွေးနက်ဂိုဏ်း လူ... မြို့စားမင်း အမိန့်မရှိဘဲ ငါတို့ နီးစပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သွေးနက်ဂိုဏ်း အကျဉ်းထောင်ဘက်မှ လှည်းတစ်စီး ထွက်လာသည်။ လှည်းထဲတွင် ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ပါလာ၏။ လက်ထိပ်ခတ်ထားပြီး ဒဏ်ရာအချို့ ရထားသည်။</p> <p>မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာနှင့်အတူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ‘ဒါ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဘယ်ကို ခေါ်သွားကြမလို့လဲ။’</p> <p>လှည်း၏ ရှေ့ဆုံးတွင် နတ်ဆရာလန်၏ တပည့်ဖြစ်သူ လန်ယွီက ကျင်ယီဝေ တပ်ဖွဲ့ဝင် ဝတ်စုံကို ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်၍ ပါလာလေသည်။ ၎င်း၏ ရာထူးမှာ တပ်မှူးအဆင့်သာ ရှိသောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့လောက် ရာထူးမမြင့်သော်ငြားလည်း အာဏာရှိသည့် နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မိမိ၏ ရန်သူဖြစ်သူ လန်ယွီသည် မည်သည့်အချိန်က ကျင်ယီဝေ တပ်မှူး ဖြစ်သွားသနည်း၊ သို့မဟုတ် ချူကျောင်းရန်၏ ဘက်တော်သား ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်လားဟု ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွေးတောရင်း အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p>လန်ယွီသည် ရွှီအန်းထင်ကို မည်သည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ကြံစည်နေသနည်း။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သဘောဆန္ဒလား သို့မဟုတ် ချူကျောင်းရန်၏ အမိန့်လား ဆိုသည်မှာလည်း ဝေခွဲမရနိုင်ပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လန်ယွီ၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ လေးစားသမှုမရှိဘဲ လူပြက်တစ်ကောင်သဖွယ်သာ သဘောထားနေပုံရသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။ ရွှီအန်းထင်ကို သူတို့လက်ထဲသို့ အပါမခံနိုင်ပေ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အချိန်မီ တားဆီးရပေမည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြာပွတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လန်ယွီကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘာကြည့်တာလဲ။”</p> <p>လန်ယွီက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကြည့်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။”</p> <p>“ဖြောင်း... ဖြောင်း...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြာပွတ်ဖြင့် လန်ယွီ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>.....................</p> <p>လန်ယွီသည် သိုင်းပညာ တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်ရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကြာပွတ်ရိုက်ချက်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်၏။</p> <p>“အသုံးမကျတဲ့ကောင်...” လန်ယွီ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကြာပွတ်ထိပ်ရှိ ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံးကို သတိထားမိလိုက်၏။ ‘ဘာကြီးလဲ။ ကြာပွတ်မှာ ဘာလို့ ပုလဲ တပ်ထားရတာလဲ။’</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ပုလဲလုံးလေး ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p>“ဖောင်း...”</p> <p>မီးရှူးမီးပန်း ပေါက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းမှ အမှုန့်များနှင့် သံမှုန့်များ လန်ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စင်လာ၏။</p> <p>‘ဒုက္ခပဲ။ အဆိပ်တွေ ဖြစ်မယ်။’ လန်ယွီ လျှပ်စီးလက်သလို နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာကို ကာကွယ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ပေါက်ကွဲမှု အရှိန်ပြင်းလွန်းသောကြောင့် လက်မောင်းပေါ်သို့ သံမှုန့်များ စိုက်ဝင်သွားသည်။ မကြာမီ လက်တစ်ဖက်လုံး ထုံကျင်လာ၏။</p> <p>“မင်း သေချင်နေတာလား။” လန်ယွီ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ဓားဆွဲကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီ ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လန်ပိ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ အမြန်ပြေးကပ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။ “သခင်မလေးလန်.. ကယ်ပါအုံး။ ကျင်ယီဝေ တပ်မှူးက အရာရှိကို လုပ်ကြံနေပါပြီ။ ကယ်ပါအုံး။”</p> <p>လန်ယွီသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း လန်ပိကို ထိခိုက်မိမည် စိုးရိမ်သောကြောင့် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လန်ပိ၏ နောက်တွင် ကပ်နေရုံသာမက ခြေထောက်ကိုပါ ဖက်ထားမတတ် ကပ်တွယ်နေလေ၏။</p> <p>လန်ယွီသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်သော်လည်း လန်ပိကိုတော့ ကြောက်ရွံ့ရသည်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် လန်ယွီ ခေါင်းမူးလာ၏။ မျက်လုံးများ ဝေဝါးလာသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မေ့ဆေးအစွမ်း ပြနေပြီဖြစ်၏။</p> <p>‘ကျားတစ်ကောင်လုံးကိုတောင် မှောက်စေနိုင်တဲ့ မေ့ဆေးလေ။ လူတစ်ယောက်လောက်က စာဖွဲ့စရာ လိုလို့လား။’</p> <p>“အရူးကောင်... လာလေ။ လာလေ။ လာရိုက်လေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က လန်ပိကို ပတ်ပြေးရင်း စိန်ခေါ်နေလေသည်။</p> <p>လန်ပိက ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေ၏။ ‘ဒီကောင်တွေ ဘယ်လောက်ထိ ရူးမလဲ သိချင်တယ်။ လုပ်ကြစမ်း။ ငါ ပြပွဲကောင်းကောင်း ကြည့်အုံးမယ်။’</p> <p>ခဏကြာချိန်မှာတော့ လန်ယွီ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ရွှပ်...”</p> <p>ဓားချက် လွဲသွားပြီး လန်ပိ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ထိခိုက်မိသွားသည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွား၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လာကြပါအုံး။ လာကြပါအုံး။ သခင်မလေး လန်ပိကို လုပ်ကြံနေပါပြီ။ ပုန်ကန်နေပါပြီ။”</p> <p>လန်ပိ အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဖမ်းလိုက်ကြ။”</p> <p>သွေးနက်ဂိုဏ်း စစ်သည်များ ပြေးဝင်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် လန်ယွီ နှစ်ယောက်လုံးကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “မြို့စားအိမ်တော်ကို ခေါ်သွား။ မြို့စားမင်း စီရင်လိမ့်မယ်။”</p> <p>“သခင်မလေး လန်ပိ... ဒီအကျဉ်းသားကိုရော။” စစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ခေါ်သွား။”</p> <p>ကျင်ယီဝေက စာရွက်စာတမ်းနှင့် အကျဉ်းသား လာထုတ်သည်ကို လန်ပိ မငြင်းရဲသော်ငြား စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေနပ်ချေ။ ‘ငါ့ကို ကူညီခိုင်းတာ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ချူကျောင်းရန် ကိုယ်တိုင် မလာဘဲ တပ်မှူးတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တာက ဘာသဘောလဲ။ ငါ့ကို အထင်သေးတာလား။’</p> <p>…………………..</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်တွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မကောင်းလှပေ။ သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်လာ၏။  နင်ချင်းဆီ စေလွှတ်လိုက်သော သံတမန်က ခြေထောက်ရိုက်ချိုးခံရပြီး ပြန်ရောက်လာသောကြောင့်ပင်။</p> <p>နင်ချင်း ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူမသည် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတွင် အာဏာအရှိဆုံးနှင့် အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံး မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက၊ ဒုတိယအကြီးဆုံး မြို့စားမင်းဖြစ်သည့် နင်ချန်ကျူ၏ ညီမလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူမသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်၏။ သူမ၏ အဓိကတာဝန်မှာ လေခွင်းမြို့နှင့် ချိုရွှေမြို့တို့အကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲတွင် လေခွင်းမြို့ဘက်မှ တရားမဝင် ကျူးကျော်စစ် ဆင်နွှဲခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန်ဖြစ်၏။</p> <p>လေခွင်းမြို့ဘက်ကမူ ချိုရွှေမြို့က စတင်ကျူးကျော်သဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆိုထားသော်လည်း နင်ချင်း၏ အစီရင်ခံစာကသာ အဆုံးအဖြတ်ပေးပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကယ်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က လေခွင်းမြို့ကို ကျူးကျော်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါက အကျိုးဆက်များမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လည်မရရှိနိုင်တော့ပေ။</p> <p>လေခွင်းမြို့တွင် ဆားသာထွက်ရှိပြီး သံသတ္တုနှင့် စားနပ်ရိက္ခာ လုံးဝမရှိပေ။ သံမရှိပါက လက်နက်မထုတ်လုပ်နိုင်သလို၊ ရိက္ခာမရှိပါက လူဦးရေ လေးသိန်းကျော်မှာ အငတ်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ ရှီးယွီမြို့မှ မော့မျိုးနွယ်စုသည် နယ်မြေကို ပြန်မပေးရန် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် ရသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် နင်ချင်း၏ သဘောထားမှာ လေခွင်းမြို့အတွက် အသက်သွေးကြောသဖွယ် အရေးကြီးနေသည်။ သူမ၏ အစီရင်ခံစာသည် ဒုတိယအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် နင်မျိုးနွယ်စု၏ ရပ်တည်ချက်ကိုပါ ကိုယ်စားပြု နေသောကြောင့် မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူမ စိတ်ကျေနပ်စေရန် စာပေပညာရှင်တစ်ဦး စေလွှတ်ကာ အဖိုးတန် ရှေးဟောင်းပန်းချီကားများနှင့် လက်ရေးမူများကို လက်ဆောင်အဖြစ် ဆက်သခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အခြေအနေများမှာ ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ နင်ချင်းသည် ပေးပို့လိုက်သော လက်ဆောင်ပစ္စည်း များကို ပြန်လည်ပေးပို့လာသည့်အပြင် စေလွှတ်လိုက်သော သံတမန်ကိုပါ ခြေထောက်ရိုက်ချိုးကာ မိန်းမစိုးဘဝရောက်အောင် ပြုလုပ်၍ ပြန်လွှတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ဤသည်မှာ သိပ်မကောင်းသော လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ နင်မျိုးနွယ်စုသည် မော့မျိုးနွယ်စုနှင့် ပူးပေါင်းကာ လေခွင်းမြို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေပြီလားဟု သံသယဝင်စရာ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ လန်ပိ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “မြို့စားမင်း... အရေးကြီးကိစ္စ တင်ပြစရာ ရှိပါတယ်။”</p> <p>...................</p> <p>ခဏအကြာ၌ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် လန်ယွီကို သတ်ချင်စိတ်ပေါက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် အဘက်ဘက်က စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေရသည့်ကြားမှပင် ဤလူများက ပြဿနာရှာရန် ဝန်မလေးကြချေ။</p> <p>လေခွင်းမြို့သည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အားကိုးအားထားပြုနိုင်ရန် ‘ကျင်ယီဝေ’ တပ်ဖွဲ့ကို အားသွန်ခွန်စိုက် ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဝိုင်းဝန်းကန့်ကွက်မှုနှင့် ဖိအားများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရာထူးတိုးမြှင့် ပေးခဲ့သလို လန်ယွီကိုလည်း မျက်နှာသာပေးကာ နေရာပေးထားခဲ့၏။</p> <p>သို့သော်ငြား သူမ၏ စေတနာကို နားမလည်ကြဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျင်ယီဝေတပ်ဖွဲ့ တရားဝင် မစတင်နိုင်သေးခင်မှာပင် လမ်းလယ်ခေါင်၌ ရန်ဖြစ်ပြနေကြတော့သည်။</p> <p>အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ အချင်းချင်း အားပြိုင်နေကြသည့် ဤမြင်ကွင်းမှာ လေခွင်းမြို့၏ အနာဂတ်အတွက် သိပ်မကောင်းလှသော နိမိတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“လျှောက်တင်ပါရစေ မြို့စားမင်း...” လန်ယွီက မျက်လုံးမှေးစင်းလျက် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်က အကျဉ်းသား လွှဲပြောင်းဖို့ သွားတာပါ။ ယွင်အောက်ထျန်းက ရောက်ရောက်ချင်း ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ပါတယ်။ သူက ရာဇဝတ်သားကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ တမင် လုပ်တာပါ။ သူ့ကို စစ်ဆေးပေးပါ။”</p> <p>ဤလူ၏ ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုမှာ အတိုင်းအထက်အလွန်ပင် ဖြစ်သည်။ သာမန်အားဖြင့် ကြည့်လျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မကျေနပ်မှုကြောင့် ရန်စခြင်းဟု ထင်မှတ်စရာရှိသော်လည်း၊ သူ၏ အကြံအစည်မှာ ထိုမျှမကဘဲ ပို၍ နက်ရှိုင်းလှသည်။</p> <p>သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အငြိုးအတေးဖြင့် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလိုသောကြောင့် ရာဇဝတ်သားနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသည် ဟူသော ကြီးလေးသည့် စွပ်စွဲချက်ကို လုပ်ကြံဖန်တီးကာ လှည့်ကွက်ဆင် လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>လန်ယွီ ဆက်ပြောသည်။ “ကျုပ်က တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ။ သူက အထက်အရာရှိ ဖြစ်ပြီးတော့ တာဝန်ကို နှောင့်ယှက်တယ်။ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ရန်ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုလူမျိုးက ကျင်ယီဝေ အရာရှိ လုပ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ အပြစ်ပေးသင့်ပါတယ်။”</p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ယွဲ့လေး...”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အဒေါ်... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။ “အဒေါ် ကြားတာတော့ ရွှီအန်းထင်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး အဖမ်းခံရတယ် ဆို...”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြောင်သွားသည်။ “ရွှီအန်းထင် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>လန်ပိက ဝင်ပြောလိုက်၏။ “စောစောက လန်ယွီ လာခေါ်သွားတဲ့ အကျဉ်းသားပါ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”</p> <p>လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “သူ့ရဲ့ စောင်းတီးပညာက အရမ်းကောင်းပါတယ်။ လေခွင်းမြို့က အပျော်မယ်တွေ အကုန်လုံး သူ့ဆီမှာ ပညာသင်ဖူးကြပါတယ်။ အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်က ဟေးလုံထိုင် သူလျှို ဖြစ်နေလို့ သူနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိတယ် ဆိုပြီး ဖမ်းလိုက်တာပါ။”</p> <p>အပြင်က အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ “ယွဲ့လေး... အဒေါ်က သူ့ရဲ့ စောင်းပညာကို လေးစားလို့ပါ။ အဒေါ်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အဒေါ်... အရင် ပြန်နှင့်ပါ။ ညကျမှ စကားပြောကြတာပေါ့။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” အမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်။</p> <p>‘ဒါ ကတိုးမွှေးသခင်မပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အသံက နားထောင်လို့ ကောင်းလိုက်တာ။’</p> <p>……………</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဒီလို တုံ့ပြန်တာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ ဆင်ခြေမပေးဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။ “မှားပါတယ်။ အကုန်လုံး ကျုပ်အမှားပါ။ မြို့စားမင်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ပါလိမ့်မယ်။ ကျုပ်ကို ရိုက်ပါ။ အပြစ်ပေးပါ။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ရှင် တောင်းဆိုမှတော့ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “လာကြစမ်း။ သူ့ကို နောက်ဖေးခေါ်သွားပြီး ကြာပွတ် အချက် ၅၀ ရိုက်... သေချင်သေပါစေ။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” အမျိုးသမီး စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “အား... အား... အား...”</p> <p>လန်ယွီ ကျေနပ်သွားသည်။ ‘ယွင်အောက်ထျန်း... မင်း ဒီနေ့တော့ တွေ့ပြီပေါ့။ ငါ့နဲ့ ယှဉ်ချင်အုံး။ မင်းက မြို့စားမင်းအတွက် ခွေးတစ်ကောင်လောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိပါဘူးကွာ။’</p> <p>………….</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p>စောစောက အော်သံတွေအရ ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ကြာပွတ်အချက် ၅၀ ဆိုသည်မှာ မနည်းလှချေ။ သူက အားနည်းသည့် လူဖြစ်နေသောကြောင့် သေလျှင်တောင် သေသွားနိုင်သည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ တစ်ချက်မှ မရှိချေ။</p> <p>“ဘာလို့ ရှင့်ကို တကယ် မရိုက်လဲ သိလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “သိပါတယ်။ ကျုပ် အရေပြားက တန်ဖိုးရှိလို့လေ။ ပျက်စီးသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ရှင်... ကျွန်မကို တော်တော် စိတ်ပျက်စေတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ငြိမ်နေသည်။</p> <p>“ရှင့်ကို ရာထူးပေးဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ဖိအားတွေ ခံခဲ့ရလဲ သိလား။ အမတ်ဟောင်းတွေ ကျွန်မကို ကဲ့ရဲ့နေကြတာ သိလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “လေခွင်းမြို့က ဘယ်လောက် အန္တရာယ်ကြီးနေလဲ သိလား။ နည်းနည်းလေး မှားတာနဲ့ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ ရှင်က ဒီလောက် အသုံးမကျမှတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လို ဆက်ထားရမလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မ ရှင့်ကို ယုံကြည်လို့ ရမလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြောလိုက်၏။ “ရပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ရှိတယ်။ လေခွင်းမြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆိုင်တယ်။ အရမ်းလည်း ခက်ခဲတယ်။ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း အန္တရာယ်များတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်ရင် ကောင်းကျိုးကြီးတယ်။ ရှင့်မှာ ၅ ရက်ပဲ အချိန်ရမယ်။ လုပ်ရဲလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “လုပ်ရဲပါတယ်။”</p> <p>“ကောင်းပြီ။ အခု လိုက်ခဲ့...”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့သည် မြင်းလှည်းတစ်စီးဖြင့် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ နှစ်ရက်ကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မသိသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p>..................</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save