Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မြင်းလှည်း ရပ်တန့်သွား၏။ စစ်သည်များက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ နေရာယူလိုက်ကြသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တောင်ကုန်းတောင်တန်းများ၊ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တကယ့်ကို တောခေါင်ခေါင် နေရာပင်။</p> <p>“ဒါ တောဝက်နယ်မြေလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ မေးလိုက်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>အမှောင်ထဲမှ စစ်သည်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကာကွယ်ရေး စည်းဝိုင်းများ ချထားလိုက်ကြ၏။ မကြာမီ နေထွက်လာတော့မည်။</p> <p>တောင်အောက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် ရဲတိုက်ငယ်လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ လမ်းကျဉ်းလေး တစ်ခုကို ပိတ်ဆို့ထားသော ရဲတိုက်ဖြစ်၏။</p> <p>ရဲတိုက်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ လူခေါင်းခွံများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော “ကျင်းကွမ်” အောင်ပွဲခံတောင်ကုန်းပင်။ ချိုရွှေမြို့နှင့် တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးခဲ့သော စစ်သည် ၃၀၀၀ ၏ ခေါင်းခွံများနှင့် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရန်သူများကို ခြိမ်းခြောက်ရန် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဤအရာကပင် သူမကို ဒုက္ခပေးနေပြန်၏။</p> <p>မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဤအရာကို ထောက်ပြပြီး လေခွင်းမြို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ဟု စွပ်စွဲနေကြသည်။</p> <p>စစ်သည်များက ရွှေချည်ထိုး ပိုးသားကူရှင်တပ် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။</p> <p>‘ဒီတောကြီးထဲမှာတောင် ဒီလောက် ဇိမ်ခံနေရသေးတာလား။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က တကယ် ချမ်းသာတာပဲ။’</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း... အခု ပြောပြလို့ ရပြီလား။ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဟို ရဲတိုက်ကို မြင်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မြင်တယ်လေ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါ ချိုရွှေမြို့နဲ့ လေခွင်းမြို့ရဲ့ နယ်စပ်ပဲ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က အဲဒီထဲမှာ တည်းခိုနေတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “စစ်ပွဲ အကြောင်း စစ်ဆေးနေတာလား။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့ ကျူးကျော်ပါတယ်လို့ ထွက်လာရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ပိတ်ဆို့မှု လုပ်လိမ့်မယ်။ ရှီးယွီမြို့ကလည်း သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်မပေးတော့ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အတည်ပြုလိုသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အခြေအနေ သိပ်ဆိုးနေလား။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>တကယ်တော့ ပြောစရာပင် မလိုအပ်ချေ။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ချိုရွှေမြို့ပိုင်သည့် ရဲတိုက်ထဲမှာ တည်းနေတည်းက ဘက်လိုက်နေပြီ ဆိုခြင်းမှာ သိသာနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>စစ်သည်များက အလျင်အမြန်ဖြင့် တဲတစ်လုံး ထိုးလိုက်ကြ၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထိုတဲထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။</p> <p>တဲငယ်လေးအတွင်းတွင် မိန်းမလှလေးနှစ်ဦးမှာ လက်ဖက်ရည်ကျိုရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ဆောင်းဦး ရာသီသို့ ကူးပြောင်းစပြုပြီဆိုသော်ငြားလည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နှင်းမှုန်များပင် မတွေ့ရသေးချေ။</p> <p>သို့သော်ငြား ထိုမိန်းမပျိုလေးများ ကျိုချက်နေသည်မှာမူ သာမန်ရေမဟုတ်ဘဲ အဖိုးတန် နှင်းရည်များ ဖြစ်နေကြသည်။ ယမန်နှစ်တည်းက စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းထားသည့် နှင်းရည်များလား သို့မဟုတ် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးကွာလှသည့် ဆီးနှင်းတောင်တန်းများထံမှ အထူးတလည် သယ်ဆောင်လာခြင်းလား ဟုပင် တွေးတောစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့က တွေးလိုက်မိ၏။ ‘ကျင်းကျုံးယွဲ့... မင်းကတော့ တကယ့်ကို ဇိမ်ခံနိုင်လွန်းတဲ့သူပဲ။’</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်က နင်ချင်းတဲ့။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေမှာ အာဏာအရှိဆုံး မုဆိုးမ ဖြစ်သလို ဒုတိယ အကြီးဆုံးမြို့စား နင်ချန်ကျူရဲ့ ညီမပဲ။ သူက ရဲတိုက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ရှင့်တာဝန်က ၅ ရက်အတွင်း သူ့ကို စည်းရုံးဖို့ပဲ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က စာအုပ်တစ်အုပ် ကမ်းပေးလိုက်၏။ “ဒါ သူ့ရဲ့ အချက်အလက်တွေပဲ။ ဖတ်ကြည့်လိုက်။”</p> <p>စာလုံးရေ တစ်သောင်းလောက် ရှိတဲ့ စာအုပ်အထူကြီးဖြစ်သည်။</p> <p>“ရှင် စာဖတ်တတ်လား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ဆိုးချင်သွားသည်။ ‘ဒါ ငါ့ကို သိပ်အထင်သေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက မူကြိုကျောင်းထွက်လို့ ပြောထားတာကိုး။ မေးစရာပဲလေ။’</p> <p>တစ်နာရီလောက် ကြာချိန်မှာတော့ စာအုပ် ဖတ်ပြီးသွား၏။</p> <p>နင်ချင်းဟူသော အမျိုးသမီးသည် တကယ့်ကို အံ့ဩဖွယ်ရာ ဒဏ္ဍာရီဆန်လှသူ ဖြစ်သည်။ ကဗျာ၊ စာပေနှင့် ပန်းချီအနုပညာရပ်များတွင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ရုံသာမက သူမ၏ ငယ်စဉ်ဘဝကပင် ထူးခြားသည့် သမိုင်းကြောင်းရှိခဲ့သည်။</p> <p>အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်တွင် အမျိုးသားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်၍ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၏ စာမေးပွဲများကို သွားရောက်ဖြေဆိုခဲ့ရာ ခရိုင်၊ မြို့နယ်နှင့် ပြည်နယ်အဆင့်တိုင်းတွင် ပထမဆုများကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>ထိုသို့ စာမေးပွဲသုံးထပ်ကွမ်းပထမ ဘွဲ့ထူးကို ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့ပေမည့် နောက်ပိုင်းတွင် လူစားထိုးဖြေဆိုမှုအဖြစ် ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ရာ အရာရှိ ၁၉ ဦးခန့် ရာထူးမှ အထုတ်ခံခဲ့ရပြီး နင်ချင်း၏အမည်မှာလည်း ပိုမိုထင်ရှားသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးကံကြမ္မာမှာမူ စိတ်မကောင်းစရာ အလှည့်အပြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ပထမအိမ်ထောင်ဘက်ဖြစ်သူ ယွင်မျိုးနွယ်စုမှ ယွင်ဝမ်လီနှင့် လက်ထပ်ပြီး နှစ်လအကြာတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့၏။</p> <p>သုံးနှစ်အကြာတွင် လော်မျိုးနွယ်စုမှ လော်ချင်နှင့် ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်ခဲ့ပြန်သော်လည်း နှစ်လမပြည့်မီမှာပင် ခင်ပွန်းသည် ထပ်မံကွယ်လွန်သွားပြန်သည်။</p> <p>ဤသို့ ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ရပ်များကြောင့် လူအများက သူမအား ယောကျ်ားကံနိမ့်စေသူ သို့မဟုတ် သေဆုံးစေသူ ဂြိုလ်ဆိုးအဖြစ် သတ်မှတ်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ နင်ချင်းသည် နောက်ထပ် အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘဲ စာပေအနုပညာလောကတွင်သာ စိတ်နှစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>မိသားစုအပေါ် ထပ်မံ၍ ဘေးမသင့်စေရန် အိမ်တွင်မနေတော့ဘဲ မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း၌သာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တိုင် ဒုက္ခသည်များကို ကူညီခြင်းနှင့် စာသင်ကျောင်းပေါင်း ၁၀၀ ကျော် တည်ထောင်ပေးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။</p> <p>သူမအား ဂြိုဟ်ဆိုးအဖြစ်ဟု ကင်ပွန်းတပ်ကြသော်လည်း ပြည်သူလူထုအကြားတွင်မူ ကယ်တင်ရှင် နတ်သမီး ကဲ့သို့ ကြည်ညိုလေးစားခြင်း ခံရသည်။</p> <p>သူမ၏ ဖြူစင်မှုနှင့် တရားမျှတမှုရှိသော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ယခုအခါ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူမ တင်သွင်းမည့် အစီရင်ခံစာသည် လေခွင်းမြို့၏ ကံကြမ္မာအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အရေးအကြီးဆုံးသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင်က ချောပေမဲ့ အောက်တန်းစား ဆန်လွန်းတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို မလွှတ်ချင်ဘူး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြော၏။ “ကျွန်မ လူ ၅ ယောက် လွှတ်ပြီးပြီ။ စာပေပညာရှင်၊ ဂီတပညာရှင်၊ အနုပညာရှင်... အကုန်လုံး မအောင်မြင်ဘူး။ နောက်ဆုံး လွှတ်လိုက်တဲ့ လူဆိုရင် ခြေထောက်ရိုက်ချိုးခံရပြီး သင်းကွပ်ခံလိုက်ရတယ်။ နင်ချင်းက နာမည်ကြီးပေမဲ့ သဘောကောင်းတဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ဆိုးရင် ရက်စက်တတ်တယ်။”</p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင် မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လက်ဝယ်၌ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အသုံးပြုနိုင်မည့်သူဟူ၍ မရှိသလောက် ရှားပါးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် နောက်ဆုံးလက်နက်အနေဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စမ်းသပ်အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အပြောအဆို အပြုအမူပိုင်းတွင် အောက်တန်းစားဆန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဟန်ရွှေမြို့၌ ရှိစဉ်က ပြသခဲ့သော သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များမှာမူ လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အဖွဲ့အစည်းအတွင်း၌ အရေးပါ အရာရောက်လှသူ မဟုတ်သောကြောင့် အကယ်၍ အစီအစဉ်တစ်ခုခု လွဲချော်ပြီး ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် မြို့စားမင်းအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် အသုံးချရန်လွယ်ကူပြီး စွန့်ပစ်ရန်လည်း ဝန်မလေးသည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား အန္တရာယ်များလှသော ကစားပွဲထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် သူမ ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။”</p> <p>“ဖြစ်ပါပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။</p> <p>နင်ချင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ရာတွင် အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အချက်အလက်အချို့ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p>စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့အတွင်း၌ မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ စေလွှတ်ထားသည့် သူလျှိုတစ်ဦး ရှိနေဟန်တူပြီး ၎င်းသည် အဆင့်နိမ့်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း နင်ချင်း၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် အပြုအမူ အသေးစိတ်ကို သေသေချာချာ မှတ်တမ်းတင်ပေးထားခဲ့သည်။</p> <p>သာမန်လူများအဖို့မူ ထိုမှတ်တမ်းများမှာ အရေးမပါသော သာမညအချက်အလက်များသာ ဖြစ်နိုင် သော်လည်း၊ ပါးနပ်လှသည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့အတွက်မူ ထိုအချက်များသည် ရွှေထက်ပင် အဖိုးတန်လှ၏။</p> <p>ထိုသေးငယ်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို အသုံးချ၍ နင်ချင်း၏ စိတ်နှလုံးကို မည်သို့ ဖမ်းစားရမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း တွက်ချက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p>ဤမှတ်တမ်းများသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား ဒုက္ခတွင်းမှ ကယ်တင်ပေးရုံသာမက ရွှေဘုံစံ စေမည့် အဓိကသော့ချက်များပင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ကျူးကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အဆင်သင့် ဖြစ်ရင် အဝတ်အစားလဲ၊ မျက်နှာဖုံး ချွတ်ပြီးသွားတော့။”</p> <p>“မြို့စားမင်း... မဖြစ်ပါဘူး။”</p> <p>လူနှစ်ယောက် ဝင်လာကြသည်။ နတ်ဆရာလန်နှင့် ချူကျောင်းရန် တို့ပင်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ။”</p> <p>ချူကျောင်းရန်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း... နင်ချင်းကိစ္စမှာ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပါပြီ။”</p> <p>နတ်ဆရာလန်က ဆက်ပြော၏။ “ယွင်အောက်ထျန်းက ဆွဲဆောင်မှု ရှိပေမဲ့ ရူးသွပ်လွန်းပါတယ်။ နင်ချင်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိရင် အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာအလှည့်အပြောင်းလဲ။”</p> <p>နတ်ဆရာလန်က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် လက်ထဲမှာ ရှားပါးတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရောက်နေပါတယ်။ သခင်ကြီး ထိုက်အာရဲ့ လက်ရာစစ်စစ်ပါ။ ဒီကဗျာကို ဆက်သလိုက်ရင် နင်ချင်းရဲ့ တံခါး ပွင့်သွားပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>စာပေလောက၏ ဝင်ရိုးစွန်းသဖွယ် တောက်ပလှသည့် သခင်ကြီးထိုက်အာသည် မြောက်ပိုင်း တာရှမင်းဆက်၏ အိမ်ရှေ့စံဆရာအဖြစ်ပင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသည့် နိုင်ငံကျော် စာဆိုတော်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က အိမ်ရှေ့စံ၏ ပုန်ကန်မှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ထူးကဲလှသော ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ဘုရင်ကိုယ်တိုင်က အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာခွင့်ပေးကာ ပြည်နှင်ဒဏ်သာ ပေးခဲ့၏။</p> <p>ထိုနောက်ပိုင်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း သူရေးသားခဲ့သည့် ကဗျာများမှာ တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။</p> <p>စာပေအနုပညာကို အလွန်မြတ်နိုးသည့် နင်ချင်းသည် သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ ကဗျာများကို အထူးပင် စွဲလန်းနှစ်သက်ပြီး အဖိုးအခ အမြောက်အမြားပေးကာ ရှာဖွေဝယ်ယူလေ့ရှိ၏။</p> <p>ဤသည်မှာ စာပေပါရမီရှင် အချင်းချင်း စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်းသိထားသည့် နတ်ဆရာလန်သည် တကယ့်လက်နက်ကောင်းတစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>နတ်ဆရာလန်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို နေရာမပေးလိုသောကြောင့် သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးချကာ တမင်သက်သက် လမ်းဖြတ်ခုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အခွင့်အရေးနှင့် တိုးတက်ရာလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ပင်ရန်အတွက် နတ်ဆရာလန်က ပါးနပ်စွာ အကွက်ချစီမံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ချူကျောင်းရန်ကို မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘယ်လို ထင်လဲ။”</p> <p>ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်၏။ “မြို့စားမင်း... ယွင်အောက်ထျန်းက ကျုပ်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပါ။ ဒါပေမဲ့ နင်ချင်းကိစ္စက လေခွင်းမြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆိုင်နေပါတယ်။ ပိုသေချာတဲ့ လမ်းကို ရွေးသင့်ပါတယ်။ ဆရာလန်ကို လွှတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဆရာလန်ကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်မယ်။”</p> <p>နတ်ဆရာလန် ဝမ်းသာအားရ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ “စိတ်ချပါ။ ကျုပ်နဲ့ နင်ချင်းက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပါ။ အဆင်ပြေအောင် ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်။”</p> <p>ထို့နောက် သခင်ကြီး ထိုက်အာ၏ ကဗျာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရဲတိုက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>ကျန်လူများက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လှောင်ပြောင်သလို ကြည့်နေကြ၏။ ‘မင်းကတော့ သွားပြီ။ အခွင့်အရေး မရတော့ဘူး။ လူတိုင်းက မင်းရဲ့ တက်လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေကြပြီ။’</p> <p>သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့ကတော့ အေးဆေးပင်။ ပြုံးတောင် ပြုံးနေသေးသည်။ ‘ဒီပွဲက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ။’</p> <p>.........................</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save