Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သူကမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်မှ ဝင်မပြောကြချေ။ သူတို့အမြင်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသုံးမကျသော သူတောင်းစား၊ ရူးသွပ်သော လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ပတ်သက်နေလျှင် မိမိတို့ပါ သိက္ခာကျမည်ဟု ယူဆကြ၏။</p> <p>နတ်ဆရာလန် အောင်မြင်သွားလျှင် ပိုမကောင်းပေဘူးလား။ သူက ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ပင်။</p> <p>နတ်ဆရာလန်သည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။ သူ့ခြေလှမ်းများက ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p>ရဲတိုက်ရှေ့ ရောက်ချိန်မှာတော့ စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာက ဝိုင်းရံထားသည်။ ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် မဝင်နိုင်လောက်အောင် လုံခြုံရေး တင်းကျပ်ထား၏။</p> <p>နတ်ဆရာလန်သည် တံခါးစောင့်နေသော အမျိုးသမီး တပ်မှူးတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျုပ်က တာအိုဆရာလန်ပါ။ သခင်မနင်ချင်းနဲ့ တွေ့ခွင့်တောင်းချင်ပါတယ်။”</p> <p>တံခါးစောင့် အမျိုးသမီးမှာ နင်ချွဲ့ ဖြစ်သည်။ နင်ချင်း၏ လူယုံတော် ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ အလွန်တော်သူ ဖြစ်၏။</p> <p>နင်ချွဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာလန်... သခင်မက ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဘူးလို့ အမိန့်ထုတ်ထားပါတယ်။”</p> <p>“ကျုပ်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ဒီပစ္စည်းလေးကို သခင်မဆီ ပို့ပေးပါ။ သေချာပေါက် လက်ခံပါလိမ့်မယ်။” နတ်ဆရာလန်က ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>နင်ချွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရမလား။”</p> <p>နတ်ဆရာကလန်က ပြောလိုက်၏။ “ရပါတယ်။”</p> <p>နင်ချွဲ့သည် စာလိပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သခင်ကြီး ထိုက်အာ၏ လက်ရေးမူ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ‘သခင်မရဲ့ အကြိုက်ဆုံး အရာပဲ။’</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှီးယွီမြို့မှ မော့မျိုးနွယ်စု၊ ချိုရွှေမြို့မှ ချိုမျိုးနွယ်စုနှင့် ထန်ထိုင် မျိုးနွယ်စုတို့အပြင် လေခွင်းမြို့မှ ကိုယ်စားလှယ်များစွာသည် သခင်မနင်ချင်းကို တွေ့ဆုံရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော်လည်း သူမသည် မည်သူ့ကိုမှ လက်ခံတွေ့ဆုံခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခြွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု အားလုံးက ယူဆနေကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ အမြတ်နိုးဆုံးဖြစ်သည့် သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ လက်ရေးမူအစစ်အမှန် ပါလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>နင်ချွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ခဏစောင့်ပါ၊ ကျွန်မ သွားရောက်လျှောက်တင်ပေးပါ့မယ်။”</p> <p>ထို့နောက် သူမက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဆရာကြီးကို ကုလားထိုင်နဲ့ ဧည့်ခံပြီး လက်ဖက်ရည်ကောင်းကောင်း တိုက်ထားလိုက်ကြ။”</p> <p>ဤအခြေအနေမှာ နတ်ဆရာလန်အတွက် ပထမဆုံးသော အောင်မြင်မှုအရိပ်အယောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သခင်မနင်ချင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအတွက် ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံခြင်းလည်း ဖြစ်၏။</p> <p>နတ်ဆရာလန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဇိမ်ရှိရှိထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်နေမိသည်။ မည်မျှ ခက်ခဲသောတာဝန်ဖြစ်ပါစေ၊ သူကတော့ အောင်မြင်အောင် စွမ်းဆောင် နိုင်ခဲ့ပြီဟု မှတ်ယူထားသည်။</p> <p>ဤကောင်းမှုအတွက် မြို့စားမင်းထံမှ မည်သည့်ဆုလာဘ်ကို တောင်းရမည်နည်း။ သူက ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဘာမှမတောင်းဘဲ မိမိတပည့် လန်ယွီအတွက်သာ တရားမျှတမှု တောင်းဆိုရန် ဆုံးဖြတ်ထား၏။</p> <p>လမ်းလယ်ခေါင်တွင် လန်ယွီကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားခဲ့သည့် ယွင်အောက်ထျန်းအား ရာထူးမှဖြုတ်ကာ မြို့ပြင်သို့ နှင်ထုတ်ပစ်ရန် တောင်းဆိုရမည်။ ဤလူ ကြီးပွားလာမည့်အရေးကို သူက ကြိုတင်စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>မကြာမီ နင်ချွဲ့ ပြန်လည်ထွက်လာသောကြောင့် နတ်ဆရာလန်မှာ အားတက်သရော မတ်တတ်ရပ် လိုက်မိ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား နင်ချွဲ့က သူပေးအပ်လိုက်သော နာမည်နှင့် စာလိပ်ကို ပြန်လည်ကမ်းပေးရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ သခင်မက လက်မခံပါဘူး။”</p> <p>နတ်ဆရာလန်မှာ ဆွံ့အသွားကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွား၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒါ သခင်ကြီးထိုက်အာရဲ့ လက်ရေးမူလေ။”</p> <p>သူ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။ နင်ချင်းက ထိုအရာကို အရူးအမူး မြတ်နိုးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နင်ချွဲ့က ပြတ်သားစွာ သတိပေးလိုက်သည်။ “နောက်နောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွှတ်ပါနဲ့တော့။ လက်ဆောင်တွေလည်း ထပ်မပို့ပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများသွားပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်မှာ မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ဆုတ်ခွာခဲ့ရတော့၏။</p> <p>................</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်သည် တဲထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျရှုံးသွားပြီဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား သူ မျက်နှာ သိပ်မပျက်ခဲ့ချေ။</p> <p>နတ်ဆရာလန်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... နောက်ထပ် လူမလွှတ်ပါနဲ့တော့။ လက်ဆောင်လည်း မပို့ပါနဲ့တော့။ နင်ချင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား သတိပေးလိုက်ပါပြီ။”</p> <p>နတ်ဆရာလန်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မလွှတ်ပါနှင့်ဟု ပြောချင် နေသည့် သဘောပင်။</p> <p>နင်ချင်းလို မာနကြီးသည့် အမျိုးသမီးက ယွင်ကျုံးဟဲ့လို အရူးတစ်ယောက်နှင့်တွေ့လျှင် ပိုဒေါသထွက်သွားမှာ စိုးရိမ်ရ၏။</p> <p>နတ်ဆရာလန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ပါပဲ။ မြို့စားမင်း သတိထားပါ။ မြို့စားမင်း... လေခွင်းမြို့ကို ပြန်ကြရအောင်။ ယွင်အောက်ထျန်းကို မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့။ ပြဿနာ ပိုကြီးသွားပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>တခြားသော မြို့စားမင်းများ လွှတ်လိုက်သည့် ဝါရင့်သံတမန်များကိုပင် နင်ချင်းက တစ်ယောက်မကျန် ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ ပြိုင်ဘက်မရှိသည့် နတ်ဆရာလန်ကိုယ်တိုင်ပင် အရေးနိမ့်ခဲ့ရသည်ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကဲ့သို့သောသူက မည်သို့မှ အောင်မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ပင် အလှမ်းကွာလွန်းလှသည်။ နင်ချင်းသည် မြင့်မြတ်သော မင်းသမီးတစ်ပါး၊ ပါရမီရှင် စာပေပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာမူ အောက်တန်းစား သူတောင်းစား၊ စာမတတ်ပေမတတ် လူမိုက်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤမျှ ကွာခြားလှသည့် လူနှစ်ဦးအကြား မည်သည့်စကားများက တံတားခင်းပေးနိုင်ပါမည်နည်း။ ထိုကဲ့သို့သောလူကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်းက နင်ချင်းကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေကာ လေခွင်းမြို့၏ အနာဂတ်ကို အမှောင်ချပစ်ရန် အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားနိုင်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား လက်လျှော့ကာ ဤအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားရတော့မည်လား။ နင်ချင်း၏ အဆုံးအဖြတ် အစီရင်ခံစာ တင်သွင်းရန်မှာ နောက်ထပ် (၅) ရက်သာ အချိန်ကျန်တော့သည်။ လေခွင်းမြို့၏ ကံကြမ္မာသည် ဤမဖြစ်နိုင်သော လောင်းကြေးအပေါ်တွင်သာ မတင်မကျဖြင့် တွဲလဲခိုနေတော့သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင့်မှာ ယုံကြည်ချက် ရှိလား။”</p> <p>“ရှိပါတယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>နတ်ဆရာလန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ မင်းသေတာ ကိစ္စမရှိဘူး။ လေခွင်းမြို့ ဒုက္ခရောက်ရင် မင်း တာဝန်ယူနိုင်မှာလား။”</p> <p>“မြို့စားမင်း... မလုပ်ပါနဲ့။”</p> <p>“မြို့စားမင်း... ဒီကောင်က အရူးပါ။ သူသွားပြီး ‘ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ အိပ်ချင်တယ်’ လို့ ပြောမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အကုန် သွားပြီပေါ့။”</p> <p>လူတိုင်းက ဝိုင်းတားကြသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ရှင် သေချာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သေချာပါတယ်။”</p> <p>အားလုံးက မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ကြ၏။ ‘ဆရာကြီးတွေတောင် မအောင်မြင်တာ။ မင်းလို သူတောင်းစားက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။’</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ပြင်ဆင်စရာ ရှိတာ ပြင်ဆင်ပြီး သွားတော့။”</p> <p>လူတိုင်း မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။</p> <p>“ထွက်သွားကြ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က လက်ညှိုးထိုးပြီး မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မပြောချင်ဘူး။”</p> <p>မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်လာသည့်အခါမျိုးတွင် မည်သူမှ ရှေ့သို့ထွက်ကာ တားဆီးရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သွေးမြေကျသည့်အထိ လူသတ်မှုများပင် ဖြစ်ပွားသွားနိုင်သည်ကို အားလုံးက သိထားကြ၏။</p> <p>အရာရှိများနှင့် အမတ်များအားလုံးသည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ခွာ သွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်လောက်အောင်ပင် အငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။</p> <p>“မိန်းမသားတွေ အုပ်ချုပ်ရင် ဒီလိုပဲ။ အကျိုးအကြောင်းထက် ခံစားချက်ကိုပဲ ဦးစားပေးလွန်းတယ်၊ တကယ့်ကို အသုံးမကျတာပဲ။” အမတ်ဟောင်းအချို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချနေကြ၏။</p> <p>သူတို့သည် မြို့စားဟောင်းကြီးကိုသာ တမ်းတမိရင်း လေခွင်းမြို့၏ ပျက်သုဉ်းတော့မည့် ရှေ့ရေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချ ညည်းတွားနေကြတော့သည်။ “မြို့စားဟောင်းကြီးရယ်... ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလောက် စောစောစီးစီး လဲကျသွားရတာလဲဗျာ။ အခုတော့ လေခွင်းမြို့လည်း ဒုက္ခတွင်းထဲ ကျဆင်းရတော့မှာပဲ။”</p> <p>.........</p> <p>တဲထဲတွင် နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် ကျရှုံးရင် ဘာဖြစ်မလဲ သိလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “သိပါတယ်... မြို့စားမင်း။ မသတ်ရင်တောင် တခြားလူတွေက ကျုပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်ကြလိမ့်မယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ရှင် သွားအုံးမှာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “သွားမှာပါ။”</p> <p>“ရေမိုးချိုး၊ အဝတ်အစားလဲပြီး သွားမလား။”</p> <p>“မလိုပါဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ သွားမယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ ‘ဒီသူတောင်းစားပုံစံနဲ့ သွားမယ် ဟုတ်လား။ သန်းတွေ ကိုက်နေမလားတောင် မသိရတဲ့ ပုံစံကြီးနဲ့ နင်ချင်းကို သွားတွေ့မယ်တဲ့လား။ သေချင်နေတာလား။’</p> <p>ကျင်းကျုံးဟွဲ့က ထပ်ကာ မေးလိုက်၏။ “ရှင် သေချာလို့လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သေချာပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “သွားတော့။ ကျွန်မ စောင့်နေမယ်။ မအောင်မြင်ရင် ကျွန်မကို ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ မှတ်လိုက်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အာမခံလိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း.... ကျုပ် အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာတာကို စောင့်နေပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဆံပင်များကို ခါလိုက်ပြီး ဂဏန်းခြေလှမ်းဖြင့် လျှောက်ထွက်သွား၏။</p> <p>ဘေးလူများက ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ‘ဒီကောင် ရူးနေတာလား။ ဒီပုံစံကြီးနဲ့ သွားတွေ့မယ်တဲ့လား။’</p> <p>လန်ပိက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “အဆင်သင့် ပြင်ထားကြ။ သူ မအောင်မြင်ဘဲ ပြန်လာရင် ခေါင်းဖြတ်ပစ်လိုက်။ မြို့စားမင်းကို ပေးမတွေ့နဲ့တော့။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>…………….</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရဲတိုက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p>မီတာ ၅၀ အကွာ ရောက်ချိန်မှာတော့ လေးသမားများက ချိန်ရွယ်လိုက်ကြ၏။ “ဟေ့... ဘယ်က သူတောင်းစားလဲ။ ထွက်သွား။ မသွားရင် ပစ်သတ်လိုက်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်မြှောက်လိုက်သည်။ “စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောချင်လို့ပါ။”</p> <p>နင်ချွဲ့ ထွက်လာကာ ပြောလိုက်၏။ “ရှင်တို့ လေခွင်းမြို့က လူတွေ တော်တော် ခေါင်းမာတာပဲ။ သေချင်နေကြတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှေ့တိုးလာသည်။ “အစ်မကြီး... ကျုပ် ကြားဖူးတာတော့ သခင်မနင်ချင်းက ကဗျာကောင်း တစ်ပုဒ် ရေးပြနိုင်ရင် လက်ခံတွေ့ဆုံပေးတယ်ဆို...”</p> <p>နင်ချွဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်က ခြွင်းချက်ပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် စမ်းကြည့်ချင်တယ်။”</p> <p>နင်ချွဲ့က ငြင်းလိုက်၏။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “စမ်းကြည့်ပါရစေ။ စာရွက်တစ်ရွက်လောက် ပေးပါလား။”</p> <p>နင်ချွဲ့ စိတ်ညစ်သွား၏။ ဤသူတောင်းစားကို မြန်မြန် မောင်းထုတ်ချင်သော်လည်း သခင်မ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး စာရွက် သွားယူပေးလိုက်၏။</p> <p>နင်ချွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “စုတ်တံ လိုလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ငြင်းလိုက်၏။ “မလိုပါဘူး။ ပါတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရင်ခွင်ထဲမှ စုတ်တံတိုလေး တစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်သည်။ မင်ခြောက်နေသောကြောင့် လျှာနှင့် လျက်လိုက်သည်။</p> <p>နင်ချွဲ့ ရွံရှာသွား၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကျောပေးပြီး ရေးလိုက်သည်။ “ကျုပ် ရေးတဲ့ ကဗျာကို သခင်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖတ်ရမယ်။ တခြားလူ မဖတ်ရဘူး။”</p> <p>နင်ချွဲ့က သေချာပေါက် အရူးပဲလို့ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p>ခဏကြာတော့ စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး ပေးလိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ လက်ထဲ အရောက်ပေးနော်။ ခိုးမဖတ်နဲ့နော်။”</p> <p>နင်ချွဲ့က ဇာဂနာနှင့် ညှပ်ပြီး ယူသွားချင်စိတ် ပေါက်နေ၏။</p> <p>…………….</p> <p>ရဲတိုက် အတွင်းခန်းထဲတွင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။</p> <p>အသက် ၃၀ ကျော်လောက် ရှိပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အလှပဂေးတစ်ဦးပင်။ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း ပြောစရာ မရှိချေ။ သို့သော်ငြား ခေါင်းမှာ ပဝါ စည်းထား၏။ အခန်းထဲမှာလည်း သွေးညှီနံ့ ရနေ၏။</p> <p>သူမက နင်ချင်း ဖြစ်သည်။ ကုတင်ဘေးတွင် စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက် ရှိနေသည်။ လေခွင်းမြို့နှင့် ချိုရွှေမြို့ စစ်ပွဲ အကြောင်း မှတ်တမ်းများပင်။</p> <p>နင်ချွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... သူတောင်းစား တစ်ယောက် ကဗျာလာပေးပါတယ်။ ဖတ်ကြည့်ရင် လက်ခံတွေ့ဆုံပါလိမ့်မယ်တဲ့။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ပေးစမ်း။ လူကိုတော့ မတွေ့နိုင်ဘူး။”</p> <p>နင်ချွဲ့က စာရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ “သတိထားပါ သခင်မ... သူတောင်းစား ဆိုတော့ ပိုးမွှား ပါလာနိုင်ပါတယ်။”</p> <p>နင်ချင်း စာရွက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သို့သော ကဗျာကို ပေးပို့လိုက်သနည်း သိချင်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော်ငြား စာရွက်ပေါ်က ကဗျာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူမ ကြက်သေ သေသွားသည်။</p> <p>ကဗျာမှာ ဤကဲ့သို့ဖြစ်၏။</p> <p>“လစဉ်လတိုင်း အဲဒီနေ့ရောက်၊ </p> <p>ဗိုက်နာလွန်းလို မခံနိုင်လောက်။ </p> <p>သွေးဆင်းမရပ် အောက်ခံတွေ ရဲ၊ </p> <p>လဝက်လောက်ကြာမှ ရပ်တယ်တဲ့။</p> <p>လူတောထဲလည်း မတိုးရဲတော့၊ </p> <p>ရှက်စိတ်တွေက နှလုံးထဲပေါ့။ </p> <p>ဆံပင်တွေက နေ့တိုင်းကျွတ်၊ </p> <p>ဦးပြောင်တော့မယ် သိတာပေါ့။</p> <p>မပူပါနဲ့  ... လုံးဝမပူ</p> <p>ကုသပေးဖို ဆရာကြီးနော်။ </p> <p>သားဖွားမီးယပ် ပါရဂူကြီး၊ </p> <p>ကျန်းမာစေဖို လာပြီဟေ့။”</p> <p>အောက်ဆုံး၌ စာတစ်ကြောင်း ထပ်ရေးထားသေးသည်။ “သခင်မ နင်ချင်း... ခင်ဗျား ရောဂါဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဆိပ်မိနေတာပဲ။”</p> <p>....................</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save