Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကဗျာကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့  နင်ချင်းသည် ကြက်သေ သေသွားသည်။ တစ်ခေါက်ပြီး တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်နေမိ၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းပင်။ အစတုန်းက မှေးမှိန်နေသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။</p> <p>“သခင်မလေး... သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ရမလား။ သခင်မလေး ဘာမှာစရာ ရှိသေးလဲ။” နင်ချွဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>နင်ချင်းသည် အဆင့်အတန်းမြင့်သူများကို အရေးမလုပ်သော်လည်း အောက်ခြေလူတန်းစားများကိုမူ ကြင်နာတတ်သည်။ စာပေဝါသနာရှင်များ လာရောက်ပြသသော ကဗျာများကို မည်မျှပင် ညံ့ဖျင်းပါစေ ဝေဖန်အကြံပြုပေးလေ့ရှိသည်။</p> <p>“သခင်မလေး...” နင်ချွဲ့ ထပ်မံ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>“သွားခေါ်ခဲ့။” နင်ချင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>နင်ချွဲ့ အံ့ဩသွား၏။ အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုများကိုပင် ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ လက်ရေးမူကိုပင် အရေးမလုပ်ခဲ့သော သူသည် ယခုအခါ၌မူ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကို တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။</p> <p>ထိုသူတောင်းစားက တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ကဗျာမျိုးကို ရေးသားနိုင်နေသည်လား။ လက်ရှိ အချိန်သည် အလွန်အရေးကြီးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ကဗျာ မည်မျှပင် ကောင်းစေကာမူ လက်မခံသင့်ပေ။</p> <p>နင်ချွဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မလေး... သေချာရဲ့လား။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သေချာတယ်။ ခေါ်ခဲ့။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>.................</p> <p>တောင်ပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသူများက ရလဒ်ကို စောင့်မျှော်နေကြ၏။</p> <p>သူတောင်းစား ယွင်အောက်ထျန်းကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း သတ်ပစ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်းကို ရဲတိုက်ထဲက မောင်းထုတ်လိုက်တာနဲ့ တောင်ပေါ် ပြန်မတက်စေနဲ့။ မြို့စားမင်းကို ပြန်မတွေ့စေနဲ့။ ချက်ချင်း သတ်ပစ်။” လေခွင်းမြို့ အမတ်တစ်ဦးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါ ငါတို့ မြို့စားမင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးတာပဲ။”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မြို့စားမင်းက...” စစ်သည်တစ်ဦးက တွန့်ဆုတ်နေသည်။</p> <p>အမတ်ကြီးက ပြောလိုက်၏။ “မြို့စားမင်းက ဒေါသထွက်နေလို့ မပြောတာ။ နင်ချင်းက ဒေါသထွက်သွားရင် လေခွင်းမြို့ ဒုက္ခရောက်မှာ။ ငါတို့က မြို့စားမင်းအတွက် ကြိုတင် ရှင်းလင်းပေးရမယ်။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။” စစ်သည်များ အသင့်ပြင်ထားကြသည်။</p> <p>ခဏကြာပြီးနောက် ကင်းထောက်တစ်ဦး ပြေးတက်လာ၏။ “သခင်ကြီး... သခင်ကြီး... ယွင်အောက်ထျန်း ရဲတိုက်ထဲ ဝင်သွားပါပြီ။ သခင်မနင်ချင်းက လက်ခံတွေ့ဆုံလိုက်ပါပြီ။”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး။” အမတ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>နတ်ဆရာလန်နှင့် ချူကျောင်းရန်တို့ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကြ၏။ ‘ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နင်ချင်းက လူတိုင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာလေ။ သခင်ကြီး ထိုက်အာရဲ့ လက်ရေးမူကိုတောင် လက်မခံခဲ့ဘူး။ အခု သူတောင်းစားကို လက်ခံတွေ့ဆုံတယ် ဟုတ်လား။ ဘာကြောင့်လဲ။ နေက အနောက်ဘက်က ထွက်လာတာလား။’</p> <p>……………..</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နင်ချင်း၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လိုက်ကာခြားထားသောကြောင့် နင်ချင်းကို တိုက်ရိုက် မမြင်ရပေ။</p> <p>သို့သော်ငြား အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သွေးညှီနံ့ကို ရလိုက်သည်။ သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေ၏။</p> <p>“ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်း... သခင်မ နင်ချင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “သခင်မ... ကျုပ် ဘယ်လို သိလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေမှာပဲ။ တကယ်တော့ လွယ်ပါတယ်။”</p> <p>“နေအုံး။” နင်ချင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>‘အသံက သာယာလိုက်တာ။ နူးညံ့ပေမယ့် မာကျောမှုလေး ပါနေတယ်။’</p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ရှင့်နာမည် ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း ပါ။”</p> <p>“ရာထူး။”</p> <p>“လေခွင်းမြို့၊ ကျင်ယီဝေ၊ တတိယ တပ်မှူးချုပ်...”</p> <p>“နောက်ခံ...”</p> <p>“သူတောင်းစား၊ လူမိုက်...”</p> <p>“စာတတ်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “၅ နှစ်သားတုန်းက မူကြိုကျောင်း တစ်နှစ်တက်ပြီး ထွက်ခဲ့ပါတယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဒါဆို ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတိယ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်လာတာလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင့်ကို ဘာသဘောကျလို့လဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်မှာ အထူးစွမ်းရည် တစ်ခု ရှိလို့ပါ။”</p> <p>နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။ “ဘာစွမ်းရည်လဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “မိန်းမတွေကို လိမ်ညာလှည့်ဖြားပြီး ငွေရော လူရော လိမ်ယူတတ်တဲ့ စွမ်းရည်ပါ။”</p> <p>ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ နင်ချွဲ့ ပျို့အန်ချင်သွား၏။ ‘ပျားရည်ထောင်ချောက် ဟုတ်လား။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးတဲ့ သူတောင်းစားကို သုံးပြီး ပျားရည်ထောင်ချောက် ထောင်ခိုင်းတာလား။ သခင်မလေးကို ဘယ်လောက်တောင် အထင်သေးတာလဲ။’</p> <p>နင်ချင်းကတော့ စိတ်မဆိုးဘဲ ဆက်မေးသည်။ “ကျင်းကျုံးယွဲ့ အရင်လွှတ်လိုက်တဲ့ ကောင်လေး ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “သိပါတယ်။ မိန်းမစိုး ဖြစ်သွားတယ် ဆို...”</p> <p>နင်ချင်းက အံ့အားသင့်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ သူက ရှင့်လောက် ရုပ်မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို သင်းကွပ်လိုက်တယ်။ ရှင်ကရော မကြောက်ဘူးလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်မိဘတွေက ရိုးသားဖို့ သင်ပေးထားလို့ပါ။ မလိမ်တတ်ပါဘူး။”</p> <p>နင်ချင်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင့်မိဘတွေက ဘာလုပ်လဲ။ သူတောင်းစားပဲလား။”</p> <p>ဟွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်က မိဘမဲ့ပါ။”</p> <p>‘ဟာသ လုပ်လိုက်တာလား။’</p> <p>“ကျွန်မ ရယ်ပြရမလား။” နင်ချင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရယ်ပြရင် ကောင်းတာပေါ့။”</p> <p>“ခစ်.. ခစ်...” နင်ချင်းက ဟန်ဆောင် ရယ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘာလို့ လက်ခံတွေ့ဆုံလဲ သိလား။” နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က သခင်မ အဆိပ်မိနေတယ်လို့ ပြောလိုက်လို့လေ။”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ဆိုးလို့...” နင်ချင်းက ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>“ကျွန်မဆီ ကဗျာလာပို့တဲ့ လူပေါင်း ထောင်ချီ ရှိတယ်။ တချို့က ညံ့တယ်။ တချို့က ဟန်ဆောင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက စာပေကို လေးစားကြတယ်။ ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ စာပေကို စော်ကားတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ စိတ်ဆိုးတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ရှင့် တောင်းပန်စကားကလည်း ရှင့်ကဗျာလိုပဲ။ ဟန်ဆောင်မှုတွေ များလွန်းတယ်။ ကျွန်မ ပိုစိတ်ဆိုးလာပြီ။”</p> <p>‘ဒီအမျိုးသမီးက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ စိတ်ဆိုးနေတယ် ပြောပြီး အသံက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတယ်။ သူမရဲ့ ကျက်သရေရှိမှုက အရိုးထဲထိ စွဲနေတာပဲ။’</p> <p>ထိုစဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ခရမ်းရောင် သမ်းလာပြီး နှာခေါင်းသွေးများ စီးကျလာသည်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မ... ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုနေပြီ။ ဘာစားလိုက်တာလဲ။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မဘဝမှာ အရေးကြီးတာ ၂ ခုပဲ ရှိတယ်။ ပထမက ကျွန်မပုံရိပ်... ဒုတိယက စာပေအနုပညာ... ရှင် ထင်တာ မှန်တယ်။ ကျွန်မ လူတွေနဲ့ မတွေ့ချင်တာက ကျွန်မရဲ့ပုံစံ ပျက်နေလို့ပဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလောတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... အခု အခြေအနေက အန္တရာယ် များနေပြီ။ ကုသမှ ရမယ်။”</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သေတာ ရှင်တာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က စာပေကို စော်ကားခဲ့တယ်။ ဒါကို ကျွန်မ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မ စိတ်ဆိုးတယ်။ ကျွန်မက ပါရမီရှင် ဖြစ်သလို စိတ်ကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ ရှင် ပေးဆပ်ရမယ်။ နင်ချွဲ့... အသင့်ပြင်ထား။”</p> <p>နင်ချွဲ့ ဓားဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းကျုံးယွဲ့ လွှတ်လိုက်တဲ့ ကောင်လေးက ကျွန်မကို စော်ကားလို့ သင်းကွပ်လိုက်တယ်။ ရှင်က စာပေကို စော်ကားလို့ ရှင့်ကိုလည်း သင်းကွပ်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ ပြန်ပို့လိုက်မယ်။”</p> <p>နင်ချွဲ့က ဓားကို ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပေါင်ကြားသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောက်လန့်သွားသည်။ ‘ဒီမိန်းမက တကယ် ရူးနေတာပဲ။ ဒီလောကက အလှပဂေးတွေ အကုန်လုံး ရူးနေကြတာလား။ ကျင်းကျုံးယွဲ့လည်း ရူးတယ်။ နင်ချင်းလည်း ရူးတယ်။ ငါလည်း ရူးတယ်။ ရုပ်ချောလေ ရူးလေပဲလား။’</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မကို ကုပေးချင်ရင် အရင်ဆုံး ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်။ ရှင် စာပေကို စော်ကားခဲ့တာကို ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်။ စာပေကို ဘယ်သူတွေ စော်ကားခွင့် ရှိလဲ သိလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “စာပေ ပါရမီရှင်တွေ...”</p> <p>နင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ပါရမီရှင်တွေကမှ စာပေကို ပိုင်ဆိုင်တာ။ ကိုယ်ပိုင်တဲ့ မိန်းမကို စိတ်ကြိုက် စနောက်လို့ ရသလိုပေါ့။ သူများ မိန်းမကို စနောက်ရင်တော့ သင်းကွပ်ခံရမှာပဲ။”</p> <p>‘သေချာပြီ။ ဒီမုဆိုးမ ရူးနေတာ သေချာပြီ။’</p> <p>နင်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာက ရွံစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။”</p> <p>“လစဉ်လတိုင်း အဲဒီနေ့ရောက်၊ </p> <p>ဗိုက်နာလွန်းလို မခံနိုင်လောက်။ </p> <p>သွေးဆင်းမရပ် အောက်ခံတွေ ရဲ၊ </p> <p>လဝက်လောက်ကြာမှ ရပ်တယ်တဲ့။</p> <p>လူတောထဲလည်း မတိုးရဲတော့၊ </p> <p>ရှက်စိတ်တွေက နှလုံးထဲပေါ့။ </p> <p>ဆံပင်တွေက နေ့တိုင်းကျွတ်၊ </p> <p>ဦးပြောင်တော့မယ် သိတာပေါ့။</p> <p>မပူပါနဲ့  ... လုံးဝမပူ</p> <p>ကုသပေးဖို ဆရာကြီးနော်။ </p> <p>သားဖွားမီးယပ် ပါရဂူကြီး၊ </p> <p>ကျန်းမာစေဖို လာပြီဟေ့။” နင်ချင်းက ကဗျာကို ပြန်ဖတ်ပြ၏။</p> <p>“ဒီကဗျာမှာ စာကြောင်း ၄ ကြောင်း ရှိတယ်။ အစ စာလုံးတွေက မတူညီကြဘူး။ ရှင် ဒီစာလုံး ၄ လုံးကို အစထားပြီး ကဗျာသစ် တစ်ပုဒ် ရေးရမယ်။ အသံထွက် တူရင် ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို အံ့ဩသွားစေရမယ်။ ကျွန်မ အရင်က ဖတ်ဖူးသမျှ ကဗျာတွေထက် ကောင်းရမယ်။” နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>(တရုတ်ကဗျာကို မြန်မာလို ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်ထားခြင်းဖြစ်၍ စာသား အနည်းငယ် လွဲနိုင်ပါသည်။)</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။</p> <p>နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ရှင်က ပါရမီရှင် ဆိုတာ သက်သေပြရာ ရောက်မယ်။ ဒါမှ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မယ်။ မဟုတ်ရင် သင်းကွပ်ပစ်မယ်။ အချိန် သိပ်မရဘူး။ ကျွန်မ ရေတွက်လို့ ပြီးတာနဲ့ ကဗျာ ထွက်လာရမယ်။”</p> <p>“၁၀... ၉... ၈...” နင်ချင်း ရေတွက်နေ၏။ ၅ စက္ကန့်လျှင် တစ်လုံးနှုန်းပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းနပန်း ကြီးသွားသည်။ ‘တောက်... နင်ချင်း... မင်းက တကယ့် ဂြိုဟ်ဆိုးပဲ။ ငါက မူကြိုကျောင်းထွက်ပါလို့ ပြောနေတာကို ကဗျာ ရေးခိုင်းနေတာလား။ ပြီးတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စာလုံးတွေနဲ့ ရေးရမယ်တဲ့။ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရတာထက် ခက်သေးတယ်။ ကူးချစရာလည်း မရှိဘူး။’</p> <p>နင်ချင်း၏ နှာခေါင်းမှ သွေးများ ပိုစီးကျလာသည်။ အသက်ရှူ မြန်လာသည်။ နှုတ်ခမ်းများ ပိုမဲလာသည်။ အဆိပ်တက်နေပြီဖြစ်၏။</p> <p>နင်ချွဲ့၏ ဓားကလည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပေါင်ကြားတွင် အသင့်ရှိနေသည်။</p> <p>“၇... ၆... ၅... ၄...”</p> <p>အချိန်ကုန်တော့မည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မိန်းမစိုး ဖြစ်တော့မည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဦးနှောက်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“၃... ၂... ၁... ပြီးပြီ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်၏။ “ရပြီ။ ရပြီ။”</p> <p>ထို့နောက် ကဗျာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“မဲနယ် ဆောင်းလေ... အလွမ်းပြေစေ။</p> <p>ဆွတ်ပျံ့ လွမ်းဖွယ်။ နှင်းငွေ့လယ်။</p> <p>ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့... တောင်ပေါ်တဲ့။</p> <p>နန်းတွင်းသူလေး... ဝေးနေသေး။”</p> <p>(မှတ်ချက် - မူရင်း တရုတ်ကဗျာမှာ ထန်မင်းဆက် ကဗျာဆရာ ကျန်းနန်ရှီး၏ ကဗျာကို ပြန်လည် မွမ်းမံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြန်မာပြန်တွင် ကာရန်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆီလျော်အောင် ဖွဲ့ဆိုထားပါသည်။)</p> <p>…………….</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save