Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“သုည...” နင်ချင်း၏ ရေတွက်သံ ရပ်သွား၏။ သို့သော်ငြား သူမ ကြက်သေ သေသွားသည်။</p> <p>နင်ချွဲ့သည် သခင်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဓားနှင့် ထိုးရမလား၊ မထိုးရဘူးလား။</p> <p>နင်ချင်းသည် ခက်ခက်ခဲခဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>‘ဒီကောင်က တကယ်ပဲ သူတောင်းစားလား။ စာမတတ်တဲ့ လူမိုက်လား။ ဒီလို ကဗျာမျိုးကို ရေးနိုင်တယ် ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။’</p> <p>“ဒီကဗျာနာမည်က ဘာလဲ။” နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>“နာမည် မပေးရသေးပါဘူး။ သခင်မ ကြိုက်ရင် သခင်ကြီးထိုက်အာ လို့ ပေးလိုက်ပါ။”</p> <p>“သခင်ကြီးထိုက်အာ... ဟုတ်တယ်။ သိပ်လိုက်ဖက်တယ်။” နင်ချင်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ဤကဗျာ၏ အဖွင့်စာကြောင်းဖြစ်သော “မဲနယ် ဆောင်းလေ… အလွမ်းပြေစေ။” ဟူသည့် အသုံးအနှုန်းသည် သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှု သမိုင်းကြောင်းကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော အနှစ် (၂၀) ခန့်က သခင်ကြီးထိုက်အာ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရ၍ မဲနယ်ပင် (ဇီးပင်) ပေါများရာ အရှေ့ဘက်မှ ရှားပါးရာ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ရစဉ်က စာပေပညာရှင်များစွာမှာ ဇီးခက်များကို ကိုင်ဆောင်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါခဲ့ကြ၏။</p> <p>ဒုတိယစာကြောင်းဖြစ်သည့် “ဆွတ်ပျံ့ လွမ်းဖွယ်… နှင်းငွေ့လယ်။” ဟူသည်မှာလည်း အိမ်ရှေ့စံ၏ ပုန်ကန်မှု ကျရှုံးချိန်တွင် သွေးစွန်းနေသော မြေပြင်ကို နှင်းများက ဖုံးလွှမ်းပေးခဲ့သည့် ကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ပြည်သူများမှာ အိမ်ရှေ့စံအတွက် ဝမ်းနည်းသော်လည်း ထုတ်မပြောရဲကြဘဲ နှင်းများကသာ လူတို့ကိုယ်စား ငိုကြွေးပေးသကဲ့သို့ ရှိခဲ့၏။</p> <p>ကဗျာ၏ တတိယနှင့် စတုတ္ထစာကြောင်းများတွင်မူ တောင်ပေါ်သား ဆင်းရဲသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် သခင်ကြီး ထိုက်အာကို အိမ်ရှေ့စံက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် လာရောက်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည့် ဆရာတပည့် သံယောဇဉ်ကို “ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့... တောင်ပေါ်တဲ့။” နှင့် “နန်းတွင်းသူလေး... ဝေးနေသေး။” ဟူ၍ ဖွဲ့ဆိုထားသည်။</p> <p>သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည့် ဤကဗျာသည် နင်ချင်း၏ နှလုံးသားကို အလွန်ထိမှန်စေခဲ့၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သတ်မှတ်ထားသော စာလုံးအရေအတွက်ဖြင့်သာ ရေးဖွဲ့ရသည့်အတွက် ဤကဗျာမှာ နာမည်ကျော် ခုနစ်လှမ်းလျှောက် ကဗျာစပ် နည်းစနစ်ထက်ပင် ပိုမိုခက်ခဲလှသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p>နင်ချင်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံနိုင်သေးပေ။ ‘ဒီလို သူတောင်းစားက ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ကဗျာကို ရေးနိုင်တယ်တဲ့လား။ ပါရမီရှင်... တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ။’</p> <p>“ကောင်းတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်။”</p> <p>နင်ချင်း ချီးကျူးလိုက်ချိန်မှာတော့  နင်ချွဲ့က ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနေပြီး သေးတောင် ထွက်ချင်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“ကဲ... ရှင် စာပေကို စော်ကားတာ ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ဆက်ပြောကြရအောင်... ရှင် ဘာပြောချင်လဲ။”</p> <p>နင်ချင်း စကားပြောနေရင်း နှာခေါင်းသွေးများ ပိုစီးကျလာသည်။ ပါးစပ်ထောင့်မှလည်း သွေးများ စီးကျလာသည်။ ရေပိုက်ခေါင်း ဖွင့်ထားသလိုပင်။</p> <p>ဤအရာမှာ ပုံမှန် မဟုတ်တော့ချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရရှိထားသည့် အချက်အလက်များအရ နင်ချင်းက ပြဒါးအဆိပ် သို့မဟုတ် ခဲအဆိပ် မိနေတာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နာတာရှည် အဆိပ်သင့်သည့် လက္ခဏာများဖြစ်သော ဆံပင်ကျွတ်ခြင်း၊ သွေးပါခြင်း၊ အဖုအပိမ့်များ ထွက်ခြင်းများလည်း ခံစားနေရ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ယခု လက္ခဏာက ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။ ရုတ်တရက် အဆိပ်မိသည့် ပုံစံပင်။ မကြာခင်ကမှ အဆိပ်ခတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>“သခင်မ... သမားတော် သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။” နင်ချွဲ့ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p>“နေအုံး။ ကျုပ်ပဲ ကုပေးမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တားလိုက်သည်။ “သခင်မက အဆိပ်မိနေတာ။ အခုလေးတင် မိတာ။ ချက်ချင်း မကုရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိတယ်။ စောစောက ဘာစားလိုက်လဲ။ အစားအစာ ချက်တဲ့သူ၊ လာပို့တဲ့သူ အကုန်လုံးကို ဖမ်းထား။”</p> <p>နင်ချင်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောလိုက်၏။ “ရှင်... ရှင် ထွက်သွား။”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သတိလစ်သွားသည်။</p> <p>နင်ချွဲ့က အပြင်သို့ ဆက်ပြေးသွား၏။</p> <p>“မသွားနဲ့။ ကျုပ်ပဲ ကုလို့ ရမှာ...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>နင်ချွဲ့ တွန့်ဆုတ်သွား၏။</p> <p>ဤသူတောင်းစားက အတော်လေး ထူးဆန်းလှသည်။ သခင်မက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သမားတော်မှလွဲ၍ ကျန်သူကို မယုံကြည်တတ်သလို၊ အမျိုးသမီးသမားတော်ကိုသာ လက်ခံသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် သမားတော်ကို ရှာရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အချိန်မဆွဲတော့ချေ။ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဘူးသီးခြောက်ဘူးလေး တစ်ဘူးကို ထုတ်လိုက်ပြီး နင်ချင်းကို ပွေ့ထူလိုက်၏။</p> <p>“ဖြောင်း.... ဖြောင်း... ဖြောင်း...” ယွင်ကျုံးဟဲ့က နင်ချင်း၏ ပါးကို ရိုက်ပြီး နှိုးလိုက်သည်။</p> <p>နင်ချင်း သတိပြန်ရလာ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဘူးထဲမှ အရည်များကို သူမ ပါးစပ်ထဲ အတင်းလောင်းထည့်လိုက်သည်။ စက္ကန့် ၃၀ အတွင်း တစ်ဘူးလုံး ကုန်သွားသည်။</p> <p>“ရှင်... ရှင် ဘာတိုက်လိုက်တာလဲ။ အရသာက တစ်မျိုးကြီးပဲ။” နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာရှိအုံးမှာလဲ။ ကလေးသေးလေ။”</p> <p>အမှန်တကယ်၌ သေးမဟုတ်‌ချေ။ အန်ဆေးသာဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား နင်ချင်းက အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ သေးလို့ ကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အော့အန်တော့သည်။</p> <p>“ဝေါ့... ဝေါ့...”</p> <p>ချက်ချင်းပဲ ဗိုက်ထဲက ရှိသမျှ အကုန် အန်ထွက်လာ၏။ သို့သော်ငြား မလုံလောက်သေးချေ။ အဆိပ်တွေ ကျန်နေသေး၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က နောက်ထပ် တစ်ဘူး ထပ်တိုက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် တူတစ်ချောင်း ယူပြီး လည်ချောင်းထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝေါ့... ဝေါ့...” ထပ်အန်ပြန်၏။</p> <p>ထိုအချိန်၌ ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူမ နားနားကပ်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ နင်ချင်း... စကားမပြောနဲ့။ ကျုပ် ပြောတာ သေချာနားထောင်... အရမ်း အရေးကြီးတယ်။”</p> <p>နင်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အချိန်လုနေရသောကြောင့် စကားလုံးများကို ခပ်သွက်သွက်ပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p>................</p> <p>ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းမှာမူ အတော်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။</p> <p>နင်ချွဲ့နှင့် သမားတော်များ ရောက်ရှိလာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ နင်ချင်းအား တူဖြင့်ထိုးကာ အန်ထွက် လာအောင် ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုပုံစံမှာ လူနာကို ကုသနေသည်ထက် လူသတ်နေသည်နှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် နင်ချွဲ့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိလိုက်တော့၏။ ‘ငါ မှားသွားပြီ။ သခင်မလေးကို ဒီလိုလူစားမျိုးနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မိတာ တကယ်ကို မှားသွားပြီ။’ </p> <p>“ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် သေချင်နေတာလား။”</p> <p>နင်ချွဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ ဒီကောင်ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်...”</p> <p>စစ်သည်များ ဝင်လာကြ၏။</p> <p>“မလုပ်နဲ့။ သူ့ကို မထိနဲ့။” နင်ချင်း အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>နင်ချွဲ့က သမားတော်များကို ခေါ်လိုက်၏။ “ဆရာမရွှီ... ကြည့်ပေးပါအုံး။”</p> <p>သမားတော် ၄ ဦးစလုံး အမျိုးသမီးများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“အန်အောင် လုပ်ပြီးပြီ။ နွားနို့ တိုက်လိုက်ပါ။ များများ တိုက်ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မတို့ သိပါတယ်။ ရှင် ထွက်သွားပါ။ ယောကျ်ားလေး ရှိနေရင် အဆင်မပြေဘူး။” သမားတော် တစ်ဦးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆွဲထုတ်သွားကြ၏။</p> <p>“သခင်မ နင်ချင်း... ကျုပ် မှာခဲ့တာတွေ မမေ့နဲ့နော်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ပြောရင်း စစ်သည်များ ဆွဲခေါ်ရာနောက် ပါသွားသည်။</p> <p>နင်ချင်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး သတိလစ်သွားပြန်၏။</p> <p>နင်ချွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သခင်လေးယွင်ကို အခန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံထားလိုက်ပါ။”</p> <p>စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခေါ်ထုတ်သွားကြ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ နောက်လှည့် တကြည့်ကြည့်ဖြင့် ပါသွားသည်။</p> <p>.......................</p> <p>“ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>စစ်သည်များက သူ့ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားကြသည်။</p> <p>“ရောက်ရင် သိလိမ့်မယ်။” စစ်သည်တစ်ဦးက ဖြေလိုက်၏။</p> <p>မြေအောက်ခန်း တစ်ခုထဲ ရောက်သွားသည်။ ထောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါ ဘာသဘောလဲ။ ကျုပ်က သခင်မကို ကယ်ပေးခဲ့တာလေ။”</p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက ဖြေလိုက်သည်။ “ကယ်တာလား၊ လုပ်ကြံတာလား ဆိုတာကို သခင်မ သတိရမှ သိရမှာပေါ့။”</p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ထောင်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသွား၏။ ဘယ်သူမှ မလာသလို ထမင်းလည်း လာမပို့ချေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>‘အခြေအနေတွေကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ။ မူလက ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ် ထားခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ရန်သူတွေကပဲ ကိုယ့်ဘက်ကနေ ကူညီပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ။ တကယ်တော့ လူတွေနဲ့ ကစားရတာက တော်တော်လေးကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ။’</p> <p>.................</p> <p>တစ်ရက် ကြာသွား၏။</p> <p>ရုတ်တရက် စစ်သည်နှစ်ဦး ဝင်လာသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းကို ဓားနှင့် ထောက်ကာ မေးလိုက်သည်။ “သေချင်လား။ ရှင်ချင်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရှင်ချင်တယ်။ ရှင်ချင်တယ်။”</p> <p>စစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ “သခင်မ အဆိပ်မိနေတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါ ပြောရရင် ရှည်တယ်ဗျ။ လက္ခဏာတွေကို ကြည့်ပြီး သိတာပဲ။”</p> <p>ထိုစစ်သည်က မေးလိုက်သည်။ “ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ လေခွင်းမြို့ရဲ့ သူလျှို ရှိနေလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွား၏။ သို့သော်ငြား ဘာမှ ပြန်မဖြေချေ။</p> <p>ထိုစစ်သည်က ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းပေါ်က ဓားကို အားဖြင့်ဖိက မေးလိုက်သည်။ “သေချင်လား။ ရှင်ချင်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ရှင်ချင်တယ်။”</p> <p>“ဒါဆို ပြောစမ်း...”</p> <p>အမှန်တိုင်း ပြောခိုင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့ လိုချင်သည့် အဖြေကို ပြောခိုင်းခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ သူလျှို ရှိတယ်။”</p> <p>ထိုစစ်သည်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “သခင်မကို အဆိပ်ခတ်တာ မင်းတို့ သူလျှို မဟုတ်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်မေးလိုက်၏။ “ကျုပ် ဘယ်လို ဖြေရမလဲ။ ဟုတ်တယ် ဖြေရမလား။ မဟုတ်ဘူး ဖြေရမလား။”</p> <p>ထိုစစ်သည်က ဒေါသထွက်သွားသည်။ “မင်း သေချင်နေတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ဝန်ခံပါ့မယ်။ ဟုတ်တယ်။ လေခွင်းမြို့ သူလျှိုက အဆိပ်ခတ်တာပါ။”</p> <p>ထိုစစ်သည် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့က သူလျှိုကို အဆိပ်ခတ်ခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ဝင်ကယ်တယ်။ ဒါမှ မင်းက ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သွားပြီး အစီရင်ခံစာ ရေးတဲ့အခါ သခင်မက မင်းတို့ဘက် ပါလာမှာပေါ့။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>‘ဝိုး... တော်လိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ။ အကွက်စေ့လိုက်တာ။’</p> <p>ထိုစစ်သည်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဒါ မင်းတို့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်ပဲ။ အဆိပ်ခတ်တာလည်း မင်းတို့...၊ ကယ်တာလည်း မင်းတို့...၊ အစီရင်ခံစာ လိုချင်လွန်းလို့ လုပ်ကြံတာ။ မင်းတို့ သေလမ်းရှာတာပဲ။</p> <p>လေခွင်းမြို့က ယွင်အောက်ထျန်း။ မင်းက သခင်မနင်ချင်းကို လုပ်ကြံတဲ့ တရားခံပဲ။ ဝန်လည်း ဝန်ခံပြီးပြီ ဆိုတော့ သေဒဏ် ပေးရမယ်။”</p> <p>.................</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save