Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ခရမ်းရွှေသပိတ်၊ သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်း၊ နတ်ဘုရားများ တိုက်ပွဲကြားတွင် ငါးစာဖြစ်ရရှာလေပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ စကားသံအဆုံးမှာပင်</p> <p>ပြင်းထန်လှသော ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ ယခုအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။</p> <p>သူ့ မျက်လုံးအစုံတွင်လည်း ရွှေရောင်မီးလျှံများ တောက်လောင်နေတော့သည်။</p> <p>​"မင်းကတော့ တကယ်ကို အသက်မရှင်ချင်တော့တာပဲ "</p> <p>​သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ အသံမှာ ကြေးစည်ကြီးကို တီးလိုက်သည့်အလား ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြား ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက် ကျဆင်းလာရာ ထိုလက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အမြန်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။</p> <p>ထိုမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းမှာ စောစောက ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်များ၏ စွမ်းအားနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်... သူ့ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်ပါ "</p> <p>ကျန်းဝေမှာ သူ၏ ပုံမှန်အလေ့အထအတိုင်းပင် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို အမြန်ရှာကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>​ရွှေရည်ဖြင့် သွန်းလောင်းထားသည့်အလား တောက်ပနေသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး လီယန်ချူကို ပစ်မှတ်ထားကာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။</p> <p>လီယန်ချူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခဏမျှ ငေးမောသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်သွားရသည်။</p> <p>​ဒီကွက်က သူနဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီစွမ်းအားများမှာ မီးခိုးတန်းကြီးအလား ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တောက်ပလှသော သွေးချီများမှာ နေမင်းကြီးအလား ဝင်းလက်နေသည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>ထူထဲလှသော သွေးချီအရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ကိုယ်မှ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> မည်သည့်အပို အမူအရာမှ မပါသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>​သူ့ ကျောဘက်တွင်လည်း ဧရာမ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>တစ်ခုမှာ သူ၏ သိုင်းပညာပုံရိပ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ နတ်ဘုရားပုံရိပ် အားဖြည့်မှုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> ထိုပုံရိပ်ကြီးနှစ်ခုမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်နှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။</p> <p>​ဒိန်း</p> <p>အနီရောင် လေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> အစပိုင်းတွင် လက်ဝါးကြီးပေါ်၌ အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အနီရောင်လေစီးကြောင်းအောက်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလှသော သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p> စောစောက ထိတွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုလက်သီးချက်၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် သူတော်စင်မှာ မသိမသာ ကိုယ်ကိုစောင်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ယခုအခါ သူတော်စင်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ရော ဒေါသထွက်လွန်း၍ပါ မျက်နှာပျက်နေရသည်။</p> <p>​မိမိက တစ်ခဏမျှ ကြောက်ရွံ့သွားမိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုအချက်က အမြဲတမ်း မောက်မာလှသော လျှို့ဝှက်လူငယ်ကို စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် အရှက်ရစေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ရှောင်လိုက်မိ၍သာ တော်တော့သည်။</p> <p>မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း၊ တာအိုဆရာလေးတစ်ယောက်က ထိုမျှအထိ ပြင်းထန်သော လက်သီးကွက်မျိုးကို သုံးနိုင်လိမ့်မည်ဟု။</p> <p>​"မင်းက တကယ်တမ်း သိုင်းသမားလား၊ တာအိုဆရာလားကွ "</p> <p>သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။</p> <p> ထိုသူတော်စင်ကိုယ်ပွားက ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ထိုကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားမိပါ။</p> <p>​ချွင်</p> <p>ကျန့်ကျောင်းဓား သည် ဓားအိမ်မှ ထွက်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တောက်ပလှသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားထံသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။</p> <p>​သူတော်စင်က လက်သီးတစ်ချက် ပြန်လည်ပစ်သွင်းကာ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းလက်သီး ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။</p> <p> သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ဓားအရှိန်အဝါက လက်သီးချက်ကို ပိုင်းဖြတ်ကာ သူတော်စင်ထံသို့ တိုးဝင်သွားပြန်သည်။</p> <p>သူသည် ထိတ်လန့်သွားကာ ခြေလှမ်းတစ်ထောင်နတ်စွမ်းအား ကို သုံး၍ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပေပေါင်းများစွာ ဝေးသောနေရာတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ထိုအစွမ်းမှာ သူတော်စင်ကိုယ်ပွားဖြင့် အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ နတ်ဖန်ဆင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အရှုံးမရှိနိုင်သော အနေအထားမှာ ရှိနေသည်။</p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုက ထပ်မံပိုင်းဖြတ်လာခြင်းပင်။</p> <p>သူတော်စင်မှာ စိတ်အာရုံကို သုံး၍ ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p>​ဝုန်း ဝုန်း</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩနေကြသည်။</p> <p>တာအိုဆရာလေးက ဓားကိုကိုင်ပြီး သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပျောက်လိုက်၊ ပေါ်လိုက် ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုဗိုလ်ကျစိုးမိုးလှသော ဓားအလင်းတန်းများမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> သူတော်စင် ပေါ်လာသည့် နေရာတိုင်းကို ဓားချက်က အမီလိုက်နေသည်။</p> <p>​ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး။</p> <p>"ဒါက တာအိုဘာသာရဲ့ မြေကျုံ့ခြင်းအတတ် လား၊ ဒါမှမဟုတ် ခြေတစ်လှမ်း ကမ္ဘာအဆုံး လား"</p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ကိုယ်တော်တစ်ပါးက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​တာအိုအဖိုးကြီးမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>သူ တာအိုကျင့်လာတဲ့ တစ်သက်လုံး ခွေးကိုပဲ ကျင့်စဉ်ပေးခဲ့မိသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားရသည်။</p> <p>လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ဤမျှအထိ ဆန်းကြယ်တဲ့ တာအိုပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသလား။</p> <p>​သူတော်စင်ကိုယ်ပွားမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးက ဓားအရှိန်အဝါကို သွားရောက်တိုက်မိသည့်အချိန်မှာ သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။</p> <p>စောစောက သူသည် အထင်သေးမိသဖြင့် မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ မှော်လက်နက်များကို ထုတ်မသုံးခဲ့ပါ။</p> <p> ထို့ကြောင့် ဤတာအိုဆရာလေး၏ လျင်မြန်လှသော ဓားချက်များအောက်တွင် လက်အောက်ခြေအောက် ရောက်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ခရမ်းရွှေသပိတ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လက်ပေါ်တင်၍ အလင်းဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ တာအိုဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>​ဒိန်း</p> <p>လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် အကာကွယ်အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုရွှေရောင်တာအိုဗုဒ္ဓအလင်းကို အတင်းခုခံလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော နှစ်လွှာတည်းသော ကာကွယ်ရေးအလွှာကို ကြည့်ပြီး လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> ဒီရွှေရောင်အလင်းက တော်တော်လေး စွမ်းတာပဲ။</p> <p>​"အောက်တန်းစားလေး... မင်းလိုကောင်က ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်များ ထင်နေတာလား "</p> <p>သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ အေးစက်စပြုလာပြီး သူ၏ မောက်မာသောအရှိန်အဝါမှာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူသည် ခရမ်းရွှေသပိတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်ပြန်ရာ ရွှေရောင်တာအိုဗုဒ္ဓအလင်းတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လီယန်ချူက လက်ကို လှန်လိုက်ရာ ရှစ်ခွင်မှန် ထဲမှ နတ်ဘုရားအလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားပြီး အလင်းနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့သွားကာ ရွှေဖြူရောင် အလင်းစက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>​စောစောက ဆေးအိုးလုပွဲမှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ မျက်စိရှေ့မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ဝိညာဉ်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ပူလောင်စေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> သူတို့ အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ ထပ်မံဆုတ်ခွာသွားကြရပြန်သည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတွေ တိုက်ပွဲကြားမှာ ငါးစာ  ဖြစ်ရတာပဲ "</p> <p>"အခုခေတ် လူငယ်တွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာကွာ "</p> <p>ကျင့်ကြံသူအချို့က စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲရင်း နောက်သို့ ပိုဝေးအောင် ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>​သူတော်စင်ကိုယ်ပွားမှာလည်း စိတ်ထဲမှာ အံ့ဩသွားသည်။</p> <p>ထိုခရမ်းရွှေသပိတ်မှာ တာရှန်းကော်ကျောင်းတော်မှ ဆရာတော်ကြီးများ၏ အစွမ်းထည့်ထားသော မှော်လက်နက် ဖြစ်သည်။</p> <p> တာအိုဗုဒ္ဓတရားတော်များ ပါဝင်နေသဖြင့် မိစ္ဆာတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ထိုရှစ်ခွင်မှန်၏ တန်ပြန်မှုကို ခံနေရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်လှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ဒီနေ့... သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ ငါ့ကြားက ကွာခြားချက်ကို မင်းသိစေရမယ် "</p> <p>​သူ့မှာ မှော်လက်နက်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပေါများလှသည်။</p> <p> ကြီးမားလှသော ကံတရားနှင့် နောက်ခံအင်အား ရှိသူဖြစ်သဖြင့် သူ့ လက်ထဲမှ မှော်လက်နက်များမှာ အစွမ်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူက အသုံးမပြုချင်၍သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် ဆိတ်ဆီကျောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးလှသော ပုလင်းလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်း</p> <p>မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အဖိုးတန်ရတနာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူတော်စင်ကိုယ်ပွားက မှော်လက်နက်ကို နှိုးဆော်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော စုပ်ယူမှုအားကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> လီယန်ချူမှာ ခွန်အားကြီးမားလှပြီး တာအိုအဆောင်အကာအကွယ်များ ရှိနေသော်လည်း ထိုစုပ်အားကို ခုခံရန် ခက်ခဲနေသည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါက သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်း  မဟုတ်လား "</p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ကိုယ်တော်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီလူက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ။</p> <p>မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရှင်ကြီးလား။</p> <p>ဒါပေမဲ့ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ဝင်လို့မရဘူးလေ။</p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကိုယ်တော်မှာ အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူမှာ ဤပြင်းထန်လှသော စုပ်အားကို မည်သို့မျှ ခုခံ၍ မရမှန်း သိလိုက်သည်။</p> <p> ထို့ပြင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပါ။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ သူသည် ဘေးလွှဲအတတ် ကို အသုံးပြုကာ ထိုစုပ်အားကို အခြားနေရာသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>လူနှစ်ဖက်စာရှိသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ဟင်"</p> <p>"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ "</p> <p>"ဟာ... စောစောက အဲဒီသစ်ပင်ကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ "</p> <p>လူတိုင်း ဆူညံသွားကြသည်။</p> <p>သူတော်စင်ကိုယ်ပွား၏ မျက်နှာမှာတော့ မှောင်ကျသွားသည်။</p> <p>သူ့ မျက်လုံးများက အခြေအနေကို သေချာမြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>စောစောက တာအိုဆရာလေးက တိုက်ခိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းပြီး သူ၏ဖန်ပုလင်းကို ရှောင်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သူသည် ထိုအစွမ်းထက် မှော်လက်နက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံနှိုးဆော်လိုက်ပြန်ရာ ကိုယ်တွင်းမှ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းလာသည်။</p> <p>​သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဗလာ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်း"</p> <p>မှာ သူ၏လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် မှော်လက်နက်များကို စွမ်းအားမဲ့စေသော ကျောက်စိမ်းပေတံကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး အဝေးမှ ပစ္စည်းယူအတတ် ကိုပါ တွဲသုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချောမွေ့လှသော နည်းလမ်းများကို သုံးပြီးနောက် ဖန်ပုလင်းလေးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>​"တောက်... ငါ့ပုလင်းကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း"</p> <p>သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့သည်။</p> <p>တာအိုဗုဒ္ဓသားတော်တစ်ဦး၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူကတော့ သဘောကျသွားသည်။</p> <p>စောစောက အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အန္တရာယ်ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုလျှို့ဝှက်သူတော်စင်ကိုယ်ပွား၏ အစွမ်းထက်မှော်လက်နက်ကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> သူသည် လက်ကိုဝေ့ယမ်းကာ ရှေးဟောင်းဆေးဖော်စပ်အိုးကြီးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပစ်ပေါက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​"မင်းလည်း အရှုံးမရှိ စေရပါဘူးကွာ "</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save