Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေတာလား ၊ ရှေးဦး တောက်ထယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်၊ မျက်နှာကို ရိုက်နှက်ခြင်း၊ အရိုးရှင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အထုခံလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>စောစောကတည်းက သူ ရိပ်မိထားခဲ့သည်မှာ တစ်ခါက ထိုကိုယ်တစ်ပိုင်းတာအိုဆရာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူမှန်သမျှ ထိုအစွမ်းထက်ပြီး ရှေးကျလှသော ဆေးဖော်စပ်အိုးကြီးက မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>​သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ ထိုရှေးဟောင်းဆေးအိုးကြီး၏ အထုကို ထပ်မံခံလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> အဆိုးဆုံးမှာ စောစောက သူ လှမ်းဖမ်းသည့်အချိန်တွင် ထိုဆေးအိုးကြီးက မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ ပျံထွက်သွားခြင်းပင်။</p> <p> အစအနလေးတောင် ချန်မထားခဲ့ပေ။</p> <p>​သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် သွေးများ ဆို့တက်လာတော့သည်။</p> <p>တောက်...</p> <p>ဒီလိုမျိုး လူကို လှောင်ပြောင်တာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ။</p> <p>ဒီဆေးအိုးက ဟိုတာအိုဆရာလေးကိုပဲ မျက်စိကျနေတာလား။</p> <p>​"ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ကုသိုလ်ကံက ဒီရတနာနဲ့ မထိုက်တန်လို့ ဒီပစ္စည်းက မင်းနောက်ကို မလိုက်ချင်တာ ထင်တယ်"</p> <p>လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းအမေကို သွားပြောလိုက် "</p> <p>သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူကတော့ သဘောကျနေသည်။</p> <p>"စောစောက မောက်မာလှချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ ဟန်ပန်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ၊ ဆက်ပြီး ဟိတ်ဟန်မထုတ်တော့ဘူးလား "</p> <p>​စကားလုံးဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းပင်</p> <p>ကျန်းဝေမှာ ကွင်းထဲက အခြေအနေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း တာအိုဆရာ ချောင်ချောင် ၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်မိသွားတော့သည်။</p> <p>​ကျန်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူများစွာမှာလည်း စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားကြသည်။</p> <p>သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့်</p> <p>ထိုက်တယ်</p> <p>မင်းကို  ဘယ်သူကဟိတ်ဟန်ထုတ်ခိုင်းလို့လည်း။</p> <p>​"ဒီလီတာအိုဆရာ ကတော့ တကယ်ကို လူရည်ချွန်ပဲ၊ ရုပ်ချောရုံတင်မကဘူး စကားပြောတာကလည်း နားဝင်ချိုလိုက်တာ"</p> <p>ရှောင်ရန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးပန်းများ ဝေနေသည်။</p> <p>​သို့သော် စိတ်ထဲမှာတော့ ပူပန်နေမိပြန်သည်။</p> <p>အင်း...</p> <p>ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်တဲ့ အမျိုးသားမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရယူရမလဲ။</p> <p>​လူသားတို့၏ ဝမ်းသာဝမ်းနည်းမှုများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီကြပေ။</p> <p>သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို နှိုးဆော်ထားပြီး ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းများ တောက်လောင်နေသည့် လျှို့ဝှက်လူငယ်၏ စိတ်ထဲမှာမူ ဒေါသမီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် လူ့အသက်ကို အရေးမစိုက်၊ တည်ငြိမ်အေးဆေးသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်မျှပင် ကြီးမားသော ကိစ္စမျိုးကိုမဆို အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။</p> <p>​သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ အမြဲသတိရှိသည်။</p> <p>သူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာကို လိုချင်တာလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p>တာရှန်းကော်ကျောင်းတော်မှ ဆရာတော်ကြီးများ၊ အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီးများပင်လျှင် သူ့ကို အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံကြသည်။</p> <p>လူကြီးလူငယ် ဆက်ဆံရေးမျိုးထက်ပင် ပိုလွန်နေပြီး မသိမသာ ကြောက်ရွံ့နေကြသည့် အသွင်ပင်။</p> <p> သူသည် တစ်သက်လုံးတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလာခဲ့သဖြင့် သူရဲ့ အနှိုင်းမဲ့စိတ်ဓာတ် ကို အမြဲထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>​သို့သော် သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ</p> <p>ယနေ့ ထိုထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် သူ ဂုဏ်ယူရပါသည်ဆိုသော မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ တာအိုဆရာလေးတစ်ယောက်ကို မယှဉ်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> အစွမ်းထက် မှော်လက်နက်များမှာလည်း ထိုသူ့လက်ထဲသို့ ပါသွားခဲ့ရပြီ။</p> <p> နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက ရှေးဟောင်းဆေးအိုးကြီးကလည်း သူ့ကို လုံးဝပစ်ပယ်ပြီး ထိုတာအိုဆရာလေးကိုသာ ရွေးချယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်နေရပြီးအနည်းငယ်လည်း တွေဝေထိတ်လန့်နေမိသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးမှာ သူ့ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက စိတ်ဝိညာဉ်တွင် မိစ္ဆာစွဲကပ် တော့မည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p>​ချက်ချင်းပင် သူ၏မျက်လုံးများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>ထိုတာအိုဆရာကို အပြတ်ရှင်းရမည်။</p> <p>သတ်ပစ်ရမည်။</p> <p>သတ်လိုက်မှသာ ပြဿနာအားလုံး ပြေလည်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ထိုလျှို့ဝှက်လူငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ၏ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာရာ ရှေးဦးခေတ်မှ မိစ္ဆာသားရဲကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား။</p> <p>ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး လူတိုင်းမှာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာကာ စစ်မက်များ ဖြစ်ပွားနေသည့် ရှေးဦးကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ရှေးကျလှသော ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု မသိမသာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>သိုးခန္ဓာကိုယ်၊ လူမျက်နှာ၊ ကျားစွယ်နှင့် လူလက်သည်းများ ပါရှိသော</p> <p>ထောင်ယဲ့</p> <p>​ရှူး...</p> <p>ကျင့်ကြံသူတိုင်း ရင်ထဲအေးသွားကာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။</p> <p>​"စောစောက ပညာရှင် ပြောခဲ့တာ တကယ်ပဲ၊ သူ့မှာ တကယ့်ကို ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား  ရှိနေတာပဲ "</p> <p>"ဒါက ရှေးဦးမိစ္ဆာသားရဲ ထောင်ယဲ့ ပဲ "</p> <p>"ဘုရားရေ... ဒီတစ်ခေါက် ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းနေပြီ "</p> <p>​လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို ကျင့်ကြံနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p> ၎င်းမှာ ရှေးဦးသားရဲကြီး ထောင်ယဲ့ ဖြစ်နေသည်မှာ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးလှသည်။</p> <p>​"မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် ငါက ပေးဆပ်ခိုင်းရလိမ့်မယ် "</p> <p>ကြမ်းကြုတ်လှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p>​ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်လာစဉ်က ကျင့်ကြံသူများမှာ သိပ်ပြီး မခံစားရသော်လည်း ယခုမူ လူတိုင်းမှာ ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>စောစောက ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p> ထိုအရှိန်အဝါတွင် အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုလိုသော လောဘရနံ့များ ပါဝင်နေပြီး မိစ္ဆာသားရဲကြီး၏ အစာအဖြစ် အကြည့်ခံနေရသကဲ့သို့ ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p>​"မင်းကများ"</p> <p>လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သည့်အလား ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>​"လက်ဝယ် ရွှေကျိန်လုံးကိုင်ကာ ကမ္ဘာအနှံ့လှည့်လည်၊ ကိုယ်မှာ ရွှေချပ်ဝတ်ဝတ်ကာ တန်ခိုးအာဏာစက် ပြသပါလေ "</p> <p>"လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်... ပွင့်စေ"</p> <p>​တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေချပ်ဝတ်ဝတ် နတ်စစ်သူကြီးတစ်ပါးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p> လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ</p> <p>​ဝမ်လင်ကွမ်း  သည် နတ်ပြည်ရှိ နတ်ဘုရားငါးရာတွင် အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး တာအိုဘာသာ၏ အဓိက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။</p> <p> ရဲရင့်ပြတ်သားကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အနှိုင်းမဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် ဝမ်လင်ကွမ်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပင့်ဖိတ်လိုက်ရာ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် လက်ထဲမှ ရွှေကျိန်လုံး  ကို ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဒိန်း</p> <p>မြေကမ္ဘာပင် တုန်ခါသွားသည်။</p> <p>သိုးခန္ဓာကိုယ်နှင့် လူမျက်နှာရှိသော ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားရှာသည်။</p> <p>​"ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေတာလား"</p> <p>လီယန်ချူက နောက်ထပ် ကျိန်လုံးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ရုန်းကန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါများက လီယန်ချူကို ပိုင်းဖြတ်ရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p> သို့သော် ထိုအရှိန်အဝါများမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲကျသွားပြန်သည်။</p> <p>လျှို့ဝှက်လူငယ်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>တောက်... ဒါက ဘယ်လို အရာကြီးလဲ</p> <p>​ရွှေချပ်ဝတ် နတ်စစ်သူကြီးမှာ ထွားကြိုင်ခန့်ညားလှပြီး လက်မောင်းပေါ်မှ ကြွက်သားများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ခွန်အားများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင် နတ်ဘုရားအာဏာစက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖိနှိပ်ထားပြီး နောက်ထပ် ကျိန်လုံးတစ်ချက်ကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိခြေခံထားရကာ အငြိုးတကြီး အရိုက်ခံနေရတော့သည်။</p> <p> ၎င်းသည် ထောင်ယဲ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်လည်း မဟုတ်၊ ဝိညာဉ်ခွဲတစ်ခုပင် မဟုတ်ပါ။</p> <p>လီယန်ချူမှာမူ ဝမ်လင်ကွမ်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အားဖြည့်ထားသူဖြစ်ရာ ရူးသွပ်မိုက်မဲစွာပင် တရစပ် ထုနှက်နေတော့သည်။</p> <p>​"မဟုတ်ရင် ကြိမ်းဝါးချင်နေတာ မဟုတ်လား၊ အခု ဘာလို့ ဘာမှမပြောတော့တာလဲ "</p> <p>လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်မှာ အထုခံရလွန်းသဖြင့် ခေါင်းမူးဝေနေပြီး အရှိန်အဝါများ ပျက်စီးကာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာတော့သည်။</p> <p> စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p>​ထိုစဉ် သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းမှာ တောက်ပလှသော မီးလျှံများကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာ နောက်တစ်ကြိမ် မြင့်တက်လာပြန်သည်။</p> <p>ရွှေချပ်ဝတ် နတ်စစ်သူကြီးမှာ ရှစ်ခွင်မှန်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>​သူတော်စင်ကိုယ်ပွားမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်ဟန်ပျက်ကာ တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>ရွှေကျိန်လုံးမှာ လေထဲတွင် ကြီးမားလာပြီး ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အရွယ်အစားဖြင့် သူတော်စင်ကိုယ်ပွားကိုပါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ကမ္ဘာပျက်သလိုပင်</p> <p>​"ငါ့ရှေ့မှာ ထပ်ပြီး ဟိတ်ဟန်ထုတ်ဦးမလား "</p> <p>လီယန်ချူက ဆဲလည်းဆဲ၊ ရိုက်လည်းရိုက်နေတော့သည်။</p> <p>​သူတော်စင်ကိုယ်ပွား ကိုယ်ပေါ်မှ တန်... တန်... တန်... ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာအနှံ့တွင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်ကုန်တော့သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူသည် လေးလံလှသော နတ်ဘုရားအာဏာစက်ဖြင့် အတင်းဖိနှိပ်ခံထားရသည်။</p> <p>ကျိန်လုံးချက်များမှာ တောင်တိုင်ကြီးအလား လေးလံစွာ ကျရောက်နေသည်။</p> <p>​လျှိုဝှက်လူငယ်၏ မူလခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခြားနေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေသော်လည်း ယခုအခါ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ ခုနစ်ခုမှ သွေးများ ယိုစီးလာတော့သည်။</p> <p> ကြည့်ရသည်မှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေပင်</p> <p>​သူသည် ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပေါက်ကွဲစေလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြွက်သားများမှာ ချက်ချင်းပင် သန်မာလာပြီး ရွှေချပ်ဝတ် နတ်စစ်သူကြီးကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ဒုန်း</p> <p>လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်လက်သီးအရာမှာ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> သို့သော် ရွှေချပ်ဝတ် နတ်စစ်သူကြီးမှာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် လက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ သူတော်စင်ကိုယ်ပွား၏ ခွန်အားကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။</p> <p>​အမြင့်ဆုံးသော တိုက်ပွဲများမှာ များသောအားဖြင့် အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းများကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။</p> <p>ရွှေချပ်ဝတ် နတ်စစ်သူကြီးမှာ ကြမ်းကြုတ်လှသော ခေါင်းတိုက်ချက် ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​တန်</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ကြေးစည်ကြီးကို တီးလိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>သူတော်စင်ကိုယ်ပွား၏ နောက်ကွယ်မှ မီးဝိုင်းမှာ မှိန်သွားပြီး သူသည် နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားရသည်။</p> <p> သို့သော် လုံးဝ မလွတ်မြောက်သေးမီမှာပင် ရွှေချပ်ဝတ် နတ်စစ်သူကြီးက သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြင်းထန်လှသော ပခုံးတိုက်ချက် ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဝင်တိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုမှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် ကြေမွသွားရတော့သည်။</p> <p>​သူတော်စင်ကိုယ်ပွားမှာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရွှေချပ်ဝတ် နတ်စစ်သူကြီးက လက်မောင်းကို ဖမ်းကိုင်ကာ ကျွမ်းကျင်လှသော ပခုံးကျော် လွှဲပစ်ခြင်း ဖြင့် ပြေးဝင်လာနေသော ထောင်ယဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။</p> <p> ရှေးဦးမိစ္ဆာသားရဲ ထောင်ယဲ့ တစ်ကောင်နှင့် ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်တွင် မီးဝိုင်းများ တောက်ပနေသော သူတော်စင်ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား တစ်ခုတို့မှာ ယခုအခါ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လျက် တွင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပြားပြားဝပ် လဲကျနေကြတော့သည်။</p> <p>​ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p>တစ်နယ်မြေလုံး သေမင်းတမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါက ငါစိတ်ကူးထားတဲ့ ဝိညာဉ်အဆင့် တိုက်ပွဲတွေနဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွာခြားနေသလားလို့ "</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save