Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အစွမ်းထက်လှသော တားမြစ်ချက် ၊  တစ်လှမ်းချင်းစီက ခက်ခဲလွန်းလှသည် ၊ နတ်ဘုရားအခွင့်အလမ်းနှင့် တာအိုအငွေ့အသက် ၊ နတ်ဘုရားအလင်း၏ ဆေးကြောသန့်စင်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လူအုပ်ကြီးမှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>မကောင်းသော အငြိုးအတေးတစ်ခုကို ကြိုတင်ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လူအများစုမှာ ကျိုရှန်းတာအိုဆရာ၏ ရွှေတူအကြောင်းကို သိကြပြီး ထိုလက်နက်၏ အစွမ်းထက်ပုံကိုလည်း နားလည်ကြသည်။</p> <p> ယခုအခါ ထိုရွှေတူကြီး ကြေမွသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားရတော့သည်။</p> <p>​"လုံကျူးသခင်လေး... အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ ဒီအစီအရင်ကို ဖျက်လို့ရသေးလား "</p> <p>လျိုချင်းချင်းက နုညံ့သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>အစီအရင်ပညာမှာ ပါရဂူမြောက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ လုံကျူးသခင်လေးတောင် မဖြိုနိုင်တော့ဘူးလား။</p> <p>လျိုချင်းချင်း စိုးရိမ်တုန်လှုပ်လာသည်။</p> <p>​လုံကျူးကတော့ ဆွံ့အလျက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>အတန်ကြာမှ...</p> <p>လုံကျူးက လေးလံစွာဖြင့် စကားပြောလာသည်။</p> <p>"လူကြီးမင်းတို့... စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒီနေရာက နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက နတ်ဘုရားတောင်ဆိုတဲ့အတိုင်း အစီအရင်က တကယ်ကို နက်နဲလွန်းလှတယ်။ ကျနော် အမြင်အရဆိုရင် ဒါဟာ မြေပြင်နတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် ချမှတ်ထားတဲ့ အစီအရင်ကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျနော် ရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားက နုနယ်သေးတာကြောင့် ဒီနေရာက တားမြစ်ချက်ကို ဖြိုခွင်းဖို့ မလုံလောက်တော့ပါဘူး"</p> <p>​ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p>မူလက လုံကျူးကို အားကိုးပြီး တောင်ပေါ်တက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း...</p> <p>ကျိုရှန်းတာအိုဆရာ၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သူပင် မတတ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ ထိုနေရာရှိ အစီအရင်မှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။</p> <p>​လူအုပ်ကြီးမှာ ခေတ္တစဉ်းစားနေကြစဉ် ပခုံးပေါ်တွင် တုတ် ကို ထမ်းထားသည့် အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်မယ် "</p> <p>​သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ လမ်းဘေးဂိုဏ်းခွဲမှ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>​ဝူးးး ဝူးးး ဝူးးး</p> <p>​ထိုအမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။</p> <p>လူအုပ်ကြီး : "..."</p> <p>​ပေတေပေတေနှင့် တာအိုဆရာဟောင်းကြီးက ဦးဆုံး သတိဝင်လာပြီး</p> <p>"ငိုချင်းချသူ လား "</p> <p>ထိုသည်မှာ လူသားလောကမှ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဖြူအမည်း ဝိညာဉ်နုတ်နတ်မင်း တို့ကို ဆရာအဖြစ် ကိုးကွယ်ကြသည်။</p> <p>ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် လူတို့၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။</p> <p>​လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများ ပျက်သွားပြီး ထိုအမျိုးသားကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​ဝူးးး ဝူးးး ဝူးးး</p> <p>​သူ၏ ကြေကွဲဖွယ် ငိုကြွေးသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ ဝေဝါးသော အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခုမှာ ပခုံးပေါ်တွင် ငိုချင်းချတုတ်ကို ထမ်းလျက် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>​"မူလဝိညာဉ်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် လား မဟုတ်ဘူး... ဒီအငွေ့အသက်က ဘာလို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေတာလဲ "</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူပင် မဝံ့ကြဘဲ ထိုငိုချင်းချသူကို စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>အမျိုးသား၏ အသံမှာ ပို၍ စူးရှလာသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ပါက သူ၏ သက်တမ်းမှာလည်း ရက်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>အခြားသူတွေ ဆုတ်ခွာနိုင်သော်လည်း သူကတော့ ဆုတ်ခွာ၍ မရပါ။</p> <p>​ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ ငိုချင်းချသူ အတတ်ပညာများကို အကုန်ထုတ်သုံးပြီး အသက်ရှင်သန်ခွင့် တစ်စက်စာအတွက် ရုန်းကန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိုဝိညာဉ်ရိပ်မှာ တားမြစ်ချက်နှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။</p> <p>ပခုံးပေါ်မှ ငိုချင်းချတုတ်ပေါ်တွင်လည်း အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဝန်းရံနေသည်။</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>ငိုချင်းချသူမှာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။</p> <p>ထိုဝိညာဉ်ရိပ်က ငိုချင်းချတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဟီးဟီးဟားဟား မြည်သံကြီးများတော့ ထွက်မလာခဲ့ချေ။</p> <p>​နတ်ဘုရားအလင်းများ ဖြာထွက်နေသော တားမြစ်ချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရေတွက်၍မရသော အလင်းတန်းများမှာ တရစပ် လည်ပတ်နေသည်။</p> <p>စေ့စပ်သေချာပြီး တင်းကျပ်လှသည်။</p> <p>ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များလည်း ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင်... အစီအရင်ကြီး၏ အပေါ်ဘက်၌ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>အသံတစ်စက်မျှ မထွက်ဘဲ ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှာ လူကို ကျောချမ်းစေလှသည်။</p> <p>​ငိုချင်းချသူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားပြီး</p> <p>"အောင်မြင်နိုင်တယ်"</p> <p>​ထိုတားမြစ်ချက်ကိုသာ ဖွင့်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်သို့ သေချာပေါက် ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>​ဝုန်းးး</p> <p>​ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ သောင်းကျန်းလှသော ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မှာ တစ်ဟုန်ထိုး စီးဝင်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားသည်။</p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုငိုချင်းချသူကို သွေးအိုင်ထဲသို့ အစအနမကျန်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုငိုချင်းချသူမှာ လူအုပ်ကြီးရှေ့မှနေ၍ အစအနပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p>​ရှူးးး</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။</p> <p>စောစောက ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် စမ်းခွင့်ပေးပါဦး"</p> <p>​ထိုသူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ ကိန်းအောင်းနေပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ခန့်ညားလှသည်။</p> <p>ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အလွန်မြင့်မားသူမှန်း သိသာလှသည်။</p> <p>သူသည် ခါးကြားရှိ အိတ်ငယ်လေးထဲမှ ပဲဝါစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​လက်မှ မန္တန်တစ်ခု ဖော်လိုက်ပြီး...</p> <p>ပါးစပ်မှ သန့်စင်သော လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ထိုပဲဝါစေ့များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြဲချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​စနစ်တကျ ဝတ်ဆင်ထားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်တော် တစ်စု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>"ပဲစေ့မှ စစ်သည်အဖြစ်ဖန်တီးခြင်း အတတ် ပဲ"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။</p> <p>​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးမှာ လက်မှ မန္တန်ဖော်လျက် ပါးစပ်မှလည်း မန္တန်များကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေသည်။</p> <p>​ဂွမ်းးး ဂွမ်းးး</p> <p>လေးလံလှသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ၏ ပွတ်တိုက်သံနှင့်အတူ...</p> <p>ထိုစစ်သည်တော် တစ်စုမှာ ရှေ့ဘက်ရှိ တားမြစ်ချက်ဆီသို့ အားပါးတရ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>လူဦးရေ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း စစ်သည်တော် ထောင်သောင်းချီ၍ ချီတက်လာသကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။</p> <p>​ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးမှာ အလွန်ပါးနပ်လှသည်။</p> <p>သူသည် ထိုကဲ့သို့ ပဲစေ့မှ စစ်သည်ဖန်တီးသည့် အတတ်ကို သုံးခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် မထိတွေ့စေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဝုန်းးး</p> <p>အစီအရင်မှ ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုပြုံလာပြီး ထိုစစ်သည်တော် တစ်စုကို ပြင်းထန်စွာ ဖိသိပ်ချေမှုန်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဗြိ... ဗြိ... ဗြိ... ဗြိ</p> <p>ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်နှင့် ခွန်အားကြီးလှသော စစ်သည်တော်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြေမွကုန်သည်။</p> <p>သို့သော် ကိစ္စက ထိုနေရာတွင်တင် ရပ်မသွားပါ။</p> <p>နတ်ဘုရားတောင်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်မှာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးဆီသို့ ဆက်လက်၍ ဖိနှိပ်လာပြီး ရေတွက်၍မရသော ရွှေညိုရောင် မျဉ်းကြောင်းများမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်လျက် တစ်ဟုန်ထိုး စီးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>​ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ စက္ကူပိုက်ဆံ တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ကာ လွင့်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော စက္ကူပိုက်ဆံများမှာ ကြီးမားလှသော အလင်းကာရံကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သောင်းကျန်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခုခံထားပေးသည်။</p> <p>ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးချကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>​ဘုန်းးး</p> <p>ဝေဟင်ထက်တွင် ရှိနေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။</p> <p>သွေးနံ့များကြားတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များလည်း ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>ဒါဟာ နတ်ဘုရားတောင်ရဲ့ တားမြစ်ချက်ကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေရဲ့ နိဂုံးလား။</p> <p>​လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>လုံကျူးမှာ မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>လူတွေ ဒီလောက် စမ်းသပ်နေတာတောင် ဒီနတ်ဘုရားတောင် တားမြစ်ချက်ရဲ့ အဆုံးအစကို ရှာမတွေ့သေးပေ။</p> <p>​သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး...</p> <p>ကျောက်ရှီးဟူ ကို ခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော်...</p> <p>သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>​"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ "</p> <p>"စောစောက ဖြိုခွင်းပြီးသား ဖြစ်တဲ့ တားမြစ်ချက် အပိုင်းက... ဘာလို့ ပြန်ပြီး ကောင်းသွားရတာလဲ "</p> <p>​လုံကျူး၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ကျုံ့သွားရသည်။</p> <p>နောက်ပြန်လှည့်မည့် လမ်းမှာ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ထိုတားမြစ်ချက် အပိုင်းမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒီတစ်ခါတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ"</p> <p>လုံကျူးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"လုံကျူးသခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>လျိုချင်းချင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လုံကျူးက တားမြစ်ချက် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည့်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...</p> <p>လီယန်ချူသည် ရှောင်ရန်၊ ကျန်းဝေတို့နှင့်အတူ အပေါ်သို့ တရစပ် တက်လှမ်းနေသည်။</p> <p>သူတို့သုံးယောက်မှာ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မကြုံတွေ့ရချေ။</p> <p>​နံရံဖြိုခွဲခြင်း တာအိုအတတ်က...</p> <p>လမ်းကြောင်းများကို အလွယ်တကူပင် ပွင့်ဟပေးနေသည်။</p> <p>သူတို့သုံးယောက် လျှောက်လှမ်းသွားခြင်းမှာ ထိုအစီအရင်ကြီး တစ်ခုလုံး၏ လည်ပတ်မှုအပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိစေပေ။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာမူ ထိုတာအိုဆရာ ချောင်ချောင်၏ နတ်စွမ်းအားများနှင့် အတတ်ပညာများကို အလွန်ပင် လေးစားအားကျနေမိပြီး မြေပြင်ပေါ် မှောက်ခုံကျမတတ်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>တကယ့်ကို ကြမ်းလှချေလား</p> <p>​သူတို့သည် တောင်ခါးပန်းနေရာသို့ မကြာမီပင် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> ရှောင်ရန်မှာ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး...</p> <p>ကျောက်နံရံ တစ်ခုဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ သွယ်လျလှသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကျောက်နံရံကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီနေရာမှာ တာအိုလောက ဆရာကြီးတစ်ယောက် ချန်ရထားခဲ့တဲ့ နတ်စွမ်းအား အသိအမြင်တွေ ရှိနေတယ်"</p> <p>ရှောင်ရန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ကြောင်အသွားပြီး အနားသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရချေ။</p> <p>လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျောက်နံရံထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​ထိုအထဲတွင် သန့်စင်လှသော အလင်းတန်း တစ်ခုမှာ လည်ပတ်နေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသော စွမ်းအားတစ်ခုပင်။</p> <p>​"ဒါဟာ မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အစွမ်းလား"</p> <p>လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>အချိန်ကာလတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်လွန်သွားပါစေ... အသိအမြင်တွေကို ချန်ထားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ နောက်လာနောက်သားတွေအတွက် အခွင့်အလမ်းအဖြစ်ပါ ပေးစွမ်းနိုင်သေးသည်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့လည်း...</p> <p>ထိုအခွင့်အလမ်းတွေကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရှေ့ဆောင်ကြီးက အားနေလို့လား</p> <p>ဘာလို့ တောင်တက်လှေကားရဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာမှ လာပြီး ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ</p> <p>​သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်မူ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ထူးဆန်းထွေလာ အကြံအစည်တွေရှိသည့် တာအိုပညာရှင်ကြီး တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေကတော့ တကယ်ကို အားကျနေမိသည်။</p> <p>အားလုံးအတူတူ တက်လာတာလေ...</p> <p>ငါကျတော့ ဘာလို့ ဘာမှ မရတာလဲ</p> <p>​သူသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လီယန်ချူလည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ခံစားရပုံမပေါ်သဖြင့် စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် နေသာသွားရသည်။</p> <p>တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်မှာလည်း ဘာမှ မရခဲ့ဘူးပဲ။</p> <p>ကျန်းဝေ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ သက်သာသွားသည်။</p> <p>​ရှောင်ရန်သည် ကျောက်နံရံထဲရှိ တာအိုအငွေ့အသက်  တစ်စဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းကို ခံယူပြီးနောက်... မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ  သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှာ နတ်ဘုရားအလင်းများဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူမသည် လီယန်ချူကိုကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်၊ တာအိုဆရာကသာ       ကျမကို ဒီနေရာကို ခေါ်မလာခဲ့ရင် ရှောင်ရန်အနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး ကံကောင်းခြင်းတွေကို ရရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​လီယန်ချူက</p> <p> "ဒါတွေက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကံတရားတွေပါ၊ ဒီလိုအရာမျိုးက ကံပါမှ ရတာ"</p> <p>​နတ်ဘုရားနယ်မြေ နှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော တာအိုဆရာ လီယန်ချူအဖို့ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် စကားပြောပိုင်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိသည်။</p> <p>ရှောင်ရန်၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ သူ၏ အမြင်တွင် ပို၍ ကြီးမားလာပြီး...</p> <p>သန့်စင်သော အရှိန်အဝါများမှာ ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်အသွင်သို့ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာနေသည်။</p> <p>​ဤသည်မှာ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နေရာတိုင်းတွင် ချန်ထားခဲ့သော အခွင့်အလမ်းများမှာ သူတို့အတွက်တော့ ကြီးမားလှသော ကံကောင်းခြင်းများပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save